ငွေလက်မှတ်

“အဖေ... ဒါ အဖေ့အခန်းပါ... မနေ့က သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားတယ်...”

ကုမင်တာ့သည် မိဘများ၏ အထုပ်အပိုးများကို နေရောင်ရသော အကောင်းဆုံး အခန်းထဲသို့ ရွှေ့ပေးလိုက်သည်။

အဖွားကုသည် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်ပြီး ဘယ်ညာ ကြည့်လိုက်သည်။ ချင်းရွှေရွာတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း သူမက ဦးနှောက်မရှိသူ မဟုတ်ပေ။

ကုမင်တာ့ ငှားထားသော အိမ်သည် အနည်းငယ် ခေါင်သော်လည်း အလွန် ကျယ်ဝန်းပြီး အခန်းငါးခန်း ပါရှိသည်။ ကျေးလက်ဒေသမှာတောင် ဒီလောက် ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်း နေဖို့ ခက်ခဲရာ မြို့ထဲမှာဆိုလျှင် ပြောစရာ မလိုတော့ပေ။

သို့သော် ကုမင်တာ့က အိမ်လခ ဘယ်လောက်ပေးရလဲ ဆိုတာ မပြောသလို အဖွားကုကလည်း ဆက်မမေးပေ။ စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းသော်လည်း သူမ၏ စိတ်အခြေအနေက အမြဲ တင်းမာနေသည်။ ကုမင်တာ့က ရွာထဲမှ အိမ်နှင့် လယ်ယာမြေများကို မတောင်းခဲ့သဖြင့် နောင်ကျရင် မြို့ထဲမှာ အိမ်လခပေးဖို့ ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟု တွေးပူနေမိသည်။

အဘွားအိုသည် ဆိုင်မှ ဝင်ငွေ ပိုရရန် မျှော်လင့်နေသည်။

သို့သော် ဆိုင်၏ ရှယ်ယာများကို နျိုနျိုနှင့် ကျန်းယွင်နန်က ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ ကုမင်တာ့က ထဘီနားခိုစားသည်ဟု သူများ ပြောမှာကို စိုးရိမ်နေမိပြန်သည်။

အဘိုးကုကတော့ ပိုပြီး ပေါ့ပါးနေသည်။

သူက စိတ်မနှံ့တော့သဖြင့် ဒီအကြောင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ မိသားစုက မြင်းလှည်းပေါ် တက်ခိုင်းလျှင် တက်လိုက်သည်။ ဆင်းခိုင်းလျှင် ဆင်းလိုက်သည်။ နေရာသစ် ရောက်သောအခါ အဆင်မပြေဖြစ်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် အစမှ အဆုံးထိ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများသည် နျိုနျိုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

မျက်တောင်ခတ်လိုက်လျှင် မြေးမလေး ပျောက်သွားမှာ စိုးရိမ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“အဘိုး... ဖေဖေ ပြောတယ်... ခြံဝင်းတစ်ဝက်မှာ သမီးအတွက် ဂျင်းစိုက်ပေးမယ်တဲ့... ကျန်တစ်ဝက်မှာ အဘိုးအတွက် ကြက်မွေးပေးမယ်တဲ့...”

နျိုနျိုက အဘိုးကု၏ လက်ကို ဆွဲပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး ကြည့်လိုက်ဦးမယ်... ဒီမှာ ဂျင်းစိုက်လို့ ရမလားလို့...”

အဘိုးကု ပြောပြီးနောက် ခြံဝင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။

နျိုနျိုက မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“ရလားဟင်... ရလား...”

ကုကျောက်က စိတ်ဝင်စားသလို တိုးဝှေ့လာပြီး မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ယူကာ နမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“အဘိုး... ဒီမြေကြီးက တို့ရွာက မြေကြီးနဲ့ ကွာခြားတာကို အနံ့ရလား...”

ကုကျောက်က စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

အဘိုးကုက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမြေကြီးက အရမ်း ခြောက်သွေ့တယ်... ရေများများ လောင်းပေးရမယ်...”

နျိုနျိုက လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုးက အရမ်း တော်တာပဲ... အဘိုးက အကုန် သိတယ်...”

မြေးမလေး၏ ချီးကျူးမှုကို ကြားရသောအခါ အဘိုးကု ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး ဒီနေ့ ကြက်ခြံ ခတ်လိုက်မယ်... မနက်ဖြန်ကျရင် ကြက်တွေကို မြေကြီးပေါ် လွှတ်ပေးလို့ ရပြီ...”

နျိုနျိုသည် ပျင်းရိသော ကလေး မဟုတ်သဖြင့် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“သမီး အဘိုးကို ကူညီမယ်...”

ဒုတိယအိမ်သည် ရွာမှ မြို့သို့ ပြောင်းလာရာတွင် ကုမင်တာ့သည် မိဘများ၏ စရိုက်ကို သိသဖြင့် ဘာပစ္စည်းမှ မပစ်ရက်မှန်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် မြင်းလှည်း နှစ်စီး ငှားပြီး လူကြီးနှစ်ယောက်၏ ပစ္စည်းများကို အကုန် တင်ဆောင်လာခဲ့သည်။

ကုမင်တာ့ ထင်ထားသည်မှာ အဘိုးကု မူလက နျိုနျိုအတွက် မွေးပေးထားသော ကြက်ခြောက်ကောင်ကို မသတ်ဘဲ၊ မစားဘဲ ထားလျှင်တောင် မြို့တက်ခါနီးတွင် အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ်ကို ခွဲပေးခဲ့လိမ့်မည် ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သို့သော် အဘိုးအိုက ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်တတ်မှန်း သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

စိတ်မနှံ့သော်လည်း နျိုနျိုအတွက် ကြက်မွေးပေးမည်ဟု ပြောထားသဖြင့် အိမ်ကြီးနှင့် တတိယအိမ်ကို တကယ် မပေးခဲ့ပေ။ လှောင်အိမ်လုပ်ပြီး ကြက်ခြောက်ကောင်စလုံးကို မြို့ထဲထိ သယ်လာခဲ့လေသည်။

ကြက်ခြံခတ်မည့် ဝါးနှီးများကိုပင် ရွာမှ မြို့ထဲထိ သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

အဘိုးကုသည် မြေးမလေး၏ အကူအညီကို နှစ်သက်ပြီး နျိုနျိုနှင့် ကုကျောက်အတွက် သက်သာသော အလုပ်များကို ရွေးပေးလိုက်သည်။

ကြက်ခြံ တစ်ဝက်လောက် ပြီးစီးချိန်တွင် ခြံဝင်းတံခါး ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ကုကျောက်သည် ပျင်းနေပြီဖြစ်၍ အသံကြားသည်နှင့် တံခါးဆီသို့ ပြေးသွားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဖွင့်ပေးမယ်...”

လျူရှောင်ရူသည် အိုးတစ်လုံးကို ပိုက်လျက် ဝင်လာသည်။ သူမတစ်ကိုယ်လုံးတွင် နှပ်ဟင်းရနံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။

“အဒေါ်လျူ... နျိုနျို အဒေါ့်ကို အရမ်းလွမ်းတာပဲ...”

နျိုနျိုသည် လက်ထဲမှ ဝါးနှီးများကို ချလိုက်ပြီး လျူရှောင်ရူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

လျူရှောင်ရူသည် နျိုနျိုကို မတွေ့ရတာ ဆယ်ရက်ကျော်ပြီဖြစ်၍ လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် အမြန် ပွေ့ချီလိုက်သည်။

ကုကျောက်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အနံ့ကို ရလိုက်သဖြင့် သွားရည်များ ကျလာပြီး မေးလိုက်သည်။

“အဒေါ်လျူ... ဘာတွေများ ကောင်းလဲ... ကျွန်တော့်ကို ပြပါဦး...”

ကျန်းယွင်နန် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာပြီး ကုကျောက်၏ ခေါင်းကို ခေါက်လိုက်သည်။

“အဲ့လို မပြောရဘူး... အိမ်ထဲဝင်ပြီး အဒေါ်လျူအတွက် ရေနွေးကြမ်း ငှဲ့ပေးလိုက်...”

ကုကျောက် ခေါင်းငုံ့ပြီး ရေနွေးကြမ်းငှဲ့ရန် အိမ်ထဲ ဝင်သွားလေသည်။

“နှပ်ဟင်းတွေ တမင် ချန်ထားတာ...”

လျူရှောင်ရူက မျက်နှာသစ်ဇလုံထက် ကြီးသော ပန်းကန်တစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းတာပေါ့... ညစာအတွက် ဟင်းနှစ်ပွဲလောက် လျှော့ချက်လို့ ရပြီ...”

လျူရှောင်ရူ ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးပြီးနောက် နျိုနျိုကို ပြန်မလွှတ်ချင်တော့ပေ။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒါကို ကိုင်ထား...”

လျူရှောင်ရူက ရင်ခွင်ထဲမှ ပိုက်ဆံအိတ်တစ်လုံး ထုတ်ပြီး နျိုနျိုကို ပေးလိုက်သည်။

ပိုက်ဆံအိတ်ကို ကလေးမလေး အကြိုက်ဆုံး ပန်းရောင် အဝတ်စဖြင့် ချုပ်လုပ်ထားသည်။

သာမန် ပန်းပွင့်များဖြင့် ထိုးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်ဖက်တွင် ဂျင်းပင်ပေါက်လေးနှင့် အခြားတစ်ဖက်တွင် ဂျင်းတက်ကြီးပုံ ထိုးထားလေသည်။

“ဂျင်းပိုက်ဆံအိတ်...”

နျိုနျို မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အံ့သြသွားသည်။

ကျန်းယွင်နန်က ဒီအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နင့်မျက်လုံးက မကောင်းဘူး... ပုံမှန်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာကို... သူ့အတွက် သီးသန့် ပိုက်ဆံအိတ် ထိုးပေးစရာ မလိုပါဘူး...”

လျူရှောင်ရူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် ကောင်းလို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး... ဘာမှ မရှုပ်ပါဘူး...”

နျိုနျိုသည် လက်ဆောင်ရလို့ အံ့သြနေသော်လည်း လက်ကို နာကျင်စေသော အရာတစ်ခုကို စမ်းမိလိုက်သည်။ သွန်ချလိုက်သောအခါ ငွေဖရုံစေ့တစ်ဆုပ် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒါက... ပိုက်ဆံလား... ဖရုံစေ့လား...”

နျိုနျို ဒီပုံစံ ငွေတုံးများကို ပထမဆုံး မြင်ဖူးသဖြင့် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းယွင်နန် အမြန် ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျို... ဒါ ပိုက်ဆံတွေ... ပိုက်ဆံကို အဒေါ်လျူဆီ ပြန်ပေးလိုက်... ပိုက်ဆံအိတ်ပဲ ယူထားလို့ ရမလား...”

နျိုနျို ပိုက်ဆံ စုနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ငွေမက်သူ မဟုတ်သဖြင့် လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လျူရှောင်ရူက နျိုနျို၏ လက်သေးသေးလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ ကိုင်လိုက်သည်နှင့် အသားလေးက ပြည့်ဖြိုးနေသဖြင့် သဘောကျသွားကာ မလွှတ်ချင်တော့ပေ။

“အစ်မ... ပထမလ မကုန်သေးဘူးလေ... လူကြီးတွေက လူငယ်တွေကို နှစ်သစ်ကူး မုန့်ဖိုးပေးတာ ပုံမှန်ပဲ မဟုတ်လား...”

လျူရှောင်ရူက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်၏။

“ဒါက များလွန်းတယ်...”

လျူရှောင်ရူ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မ... အစ်မက ရွာမှာ နေနေတာဆိုတော့... ဒီနှစ် ဘယ်လောက် မြတ်လဲ မသိဘူး... သိလိုက်ရင် ဒါကို များတယ်လို့ ထင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူး မုန့်ဖိုးဆိုတာ ကလေးတွေ နောက်နှစ်မှာ ဘေးကင်းပြီး ပျော်ရွှင်ဖို့ ဆုတောင်းပေးတာပဲလေ... ဒါက နျိုနျိုအတွက် ညီမရဲ့ ဆုတောင်းပါ...”

ကျန်းယွင်နန် ဒီညီမကို ဘာမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

လျူရှောင်ရူသည် နျိုနျိုကို အမြဲတမ်း မျက်နှာလိုက်သော်လည်း သိပ်သိသာအောင် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ကလေးတိုင်းကို ငွေဖရုံစေ့ ပါသော ပိုက်ဆံအိတ် တစ်လုံးစီ နှစ်သစ်ကူး မုန့်ဖိုးအဖြစ် ပေးခဲ့သော်လည်း နျိုနျို၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကိုသာ ကိုယ်တိုင် ထိုးပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ ရုတ်တရက် ပိုက်ဆံအများကြီး သုံးလိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားကို ထားလိုက်ပြီး လျူရှောင်ရူ အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ မျှော်လင့်နေမိသည်။ အဲ့ဒီကျရင် သူမကို ထိုက်တန်တဲ့ မင်္ဂလာလက်ဆောင် ပြန်ပေးရမည်။

အဖွားကုသည် လျူရှောင်ရူအကြောင်း ကြားဖူးသည်။ ယခု တဖက်လူက ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးကို ဦးစီးနေပြီး ကလေးများကိုလည်း ရက်ရက်ရောရော မုန့်ဖိုးပေးသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် လျူရှောင်ရူကို အလွန် ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံပြီး လင်ကွဲမုဆိုးမ ဖြစ်နေသည့်တိုင် နှိမ့်ချခြင်း မရှိပေ။

ယခုအခါ လူနည်းသွားပြီး ကိုယ့်လူတွေချည်း ဖြစ်သဖြင့် ညစာစားပွဲအတွက် စားပွဲခွဲစရာ မလိုတော့ပေ။

နျိုနျို ကိုယ့်ဘာသာ စားနိုင်သော်လည်း လျူရှောင်ရူက ပွေ့ချီပြီး ခွံ့ကျွေးချင်နေသည်။ လျူရှောင်ရူ ကိုယ်တိုင် နည်းနည်းမှ မစားရသေးသော်လည်း နျိုနျိုက ဟင်းပွဲတစ်ခုကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သူမ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

စားပွဲတစ်လုံးတည်းတွင် အဘိုးအိုလင်မယားက ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်ပြီး ကုမင်တာ့နှင့် ဇနီးသည်က မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကြသည်။ ကုယန်နှင့် ကုကျောက်က အောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကြသည်။

နျိုနျိုသည် ထမင်းကို တစ်လုပ်ပြီးတစ်လုပ် စားနေပြီး မိသားစုဝင်များ ဝိုင်းရံနေသဖြင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံး ကလေးတစ်ယောက်ဟု ခံစားနေရသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လျူရှောင်ရူသည် ငွေလက်မှတ်နှစ်စောင်ကို စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမနှင့် နျိုနျိုအတွက် အမြတ်ဝေစု ဖြစ်သည်ဟု ပြောသော ငွေလက်မှတ်ကို ကြည့်ပြီး မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“ဆယ်ရက်ကျော်လေးနဲ့ ဒီလောက်တောင် မြတ်တာလား...”