နေရာများ

“ငါ မေးပြီးပြီ... ဟွမ်မိသားစုက သားအငယ်ဆုံးက ကုန်သည်တဲ့... နေရာအနှံ့ ပစ္စည်းလိုက်ပို့နေတာ... နှပ်ဟင်းတွေကို ဒီမြို့နယ်မှာ ရောင်းမကုန်ရင် ဘေးမြို့နယ်ကို သွားရောင်းလို့ ရတယ်...”

အဖွားကုစိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။

“အမေ... ဘေးမြို့နယ်မှာ ဘယ်သူ သွားရောင်းမှာလဲ... မရောင်းရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... နှပ်ဟင်းတစ်အိုးက ပေါ့ပေါ့လေး မဟုတ်ဘူး... လက်တွန်းလှည်းနဲ့ သွားမှာလား... နွားလှည်း ငှားမှာလား...”

အဖွားကု ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူမနှင့် အဘိုးကုက အသက်ကြီးပြီဖြစ်၍ မလုပ်နိုင်ပေ။ ကုမင်တာ့က ဆောင်းဦးစာမေးပွဲအတွက် စာကျက်နေရသည်။ ကျန်းယွင်နန်နှင့် လျူရှောင်ရူက ဆိုင်မှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် သွားလို့မရပေ။

“အမေ... အရင်က တစ်နေ့ ငါးအိုး ရောင်းရတယ်... အခု သုံးအိုး ရောင်းရတယ်... ပိုက်ဆံ နည်းနည်း လျော့သွားရုံပါပဲ... စားဝတ်နေရေး အဆင်ပြေနေပါသေးတယ်... ဘာလို့ ဒီလောက် စိတ်ပူနေရတာလဲ...”

ကျန်းယွင်နန်က ယောက္ခမကို နူးညံ့စွာ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

အဖွားကု ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စီးပွားရေး ကောင်းနေတာကနေ ဆိုးသွားတာက အကြောင်းရင်း ရှိရမယ်... အထူးသဖြင့် နှပ်ဟင်းလုပ်ငန်းက... ပထမလတုန်းက မီးဖို ငါးလုံး တည်ဆောက်ထားတာ... အခု နှစ်လုံးက အလကား ဖြစ်နေပြီ... ဒါ လက္ခဏာ မကောင်းဘူး... ကြာလာရင် အိမ်က တို့ဖူးဆိုင်လို ဖြစ်သွားမှာ စိုးရိမ်တယ်...”

ကုမိသားစု တို့ဖူးဆိုင်က လျူမိသားစု၏ ယုတ်မာမှုကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရဖူးသည်။ အဖွားကုသည် စီးပွားရေး ပျက်စီးဖူးသဖြင့် စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောနေစဉ် ကုမင်တာ့ အပြင်မှ ဝင်လာလေသည်။

သူသည် မနက်ပိုင်းက မြို့ဝန်ရုံးသို့ သွားခဲ့သည်။ အခု ပြန်ရောက်တာနဲ့ ကျန်းကွမ်ကျုံး၏ အခြေအနေကို ပြောပြလိုက်၏။

“သူက ပါးစပ်လုံတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး... ကြိမ်ဒဏ် နည်းနည်းလောက် မိတာနဲ့ အကုန် ဖွင့်ပြောတော့တာပဲ... လက်မှတ်ထိုးပြီးပြီ ဆိုတော့... နှစ်တွေကြာနေပေမဲ့ အစိုးရစာမေးပွဲ မသမာမှုက သေချာသွားပြီ...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

အဖွားကုက ကျန်းကွမ်ကျုံးကို အရင်ကတည်းက မကြိုက်ပေ။ ဆဲချင်နေသော်လည်း ချွေးမ မျက်နှာကြောင့် ထိန်းထားပြီး မေးလိုက်သည်။

“သားလတ်... သူ ပြစ်မှုကျူးလွန်တာ သားကို ထိခိုက်မလား...”

ကုမင်တာ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူကသူ ကျွန်တော်က ကျွန်တော်ပါ... မပတ်သက်ပါဘူး... နှမြောစရာ ကောင်းတာက လူတချို့ သတင်းကြိုရပြီး ထွက်ပြေးသွားကြတယ်...”

အဖွားကုက ပြောလိုက်သည်။

“ပြေးပါစေ... တို့အိမ်နဲ့ မပတ်သက်ရင် ပြီးတာပဲ...”

သို့သော် ကျန်းယွင်နန်သည် ခင်ပွန်းသည်ကို နားလည်သဖြင့် စကားထဲမှ ထူးခြားချက်ကို သတိထားမိပြီး မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ထွက်ပြေးသွားတာလဲ...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“ရန်လျူဆိုတဲ့လူ... အရင် မြို့ဝန်မင်းဂို လက်ထက်တုန်းက ကိစ္စတော်တော်များများကို သူ့ကို လွှဲထားတာတဲ့... မြို့ဝန်ရုံးက ကိစ္စတွေ အကုန်လုံး သူ့လက်ကနေ ဖြတ်သန်းရတာ...”

ကုမင်တာ့က ဝါးတားတားသာ ပြောခဲ့သည်။ ရန်လျူ၏ လုပ်ငန်းက ကြီးမားပြီး လူကုန်ကူးမှုလည်း ပါဝင်သည်။

သို့သော် အဖွားကု ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“ရန်လျူ ဆိုတာ မကောင်းတဲ့ကောင်ပဲ... ငါ့မောင်ရဲ့ ယောက်ဖရဲ့ တူ... သူ့ခြေထောက်ကို ရန်လျူ ရိုက်ချိုးလိုက်တာတဲ့...”

ဒီဆွေမျိုးတော်စပ်မှုက ဝေးကွာလွန်းသော်လည်း ကုမင်တာ့ ကြားဖူးသည်။ ထိုလူက လောင်းကစားသမား ဖြစ်ပြီး အကုန်ရှုံးကာ အကြွေးမဆပ်နိုင်သဖြင့် ကာစီနိုက ခြေထောက် ရိုက်ချိုးလိုက်ခြင်းပင်။

“သူ ထွက်ပြေးသွားရင် ကာစီနိုလည်း ပိတ်သွားလောက်တယ်... ကောင်းတာပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပိတ်မှာ မဟုတ်ဘူး... တခြားလူ လက်လွှဲယူသွားလောက်တယ်...”

အတင်းပြောပြီးနောက် အဖွားကု သားဖြစ်သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။

“ထမင်းစားပြီးပြီလား... ခေါက်ဆွဲပြုတ်ထားတာ မစားလိုက်ရဘူး...”

ကုမင်တာ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး မစားတော့ကြောင်း ပြောကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

“နေ့လယ်က မြို့ဝန်ရုံးက လူတွေနဲ့ ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်မှာ စားခဲ့တယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို တို့ဆိုင်က နှပ်ဟင်းတွေ စားခဲ့ရမှာပေါ့... ဆိုင်ရှင်ချန် က နေ့တိုင်း နှစ်အိုး လာဝယ်နေတာလေ...”

ကုမင်တာ့ မျက်နှာထား တည်ကြည်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေးက ကောင်းတုန်းပါပဲ... သူတို့က နှပ်ဟင်း သက်သက် မရောင်းတော့ဘူး... စားပွဲတိုင်းကို နှပ်ဟင်းပန်းကန် တစ်ပွဲစီ ချပေးတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနှပ်ဟင်းက တို့ဆိုင်က နှပ်ဟင်း အစစ် မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”

အဖွားကု နားမလည်ပေ။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“နှပ်ဟင်းပန်းကန်ပေါ်မှာ နှမ်းဆီ ဆမ်းထားတယ်... တို့ဖူးချဉ်ဆော့စ်၊ နှမ်းစေ့နဲ့ မြေပဲမှုန့်တွေ ဖြူးထားတယ်... အရသာက မူရင်းနဲ့ မတူတော့ဘူး... စားပွဲထိုးကို မေးကြည့်တော့... ဒါ သူတို့ဆိုင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ချက်ပြုတ်နည်းတဲ့...”

အဖွားကု ဒေါသထွက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်က ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့အိမ်က ပစ္စည်းကို ယူပြီး သူတို့ဟာ လုပ်နေတာလား...”

"သူတို့ဟာ" လို့ ပြောတာက အရေးမကြီးပေ။ ဖောက်သည်တွေက ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်ကို ကျော်ပြီး ကုမိသားစု ဆိုင်ကို တန်းသွားမှာ သူတို့ ကြောက်လို့ ဖြစ်နိုင်သည်။

“သူတို့က သူတို့ဘာသာ လုပ်တယ်လို့ ပြောပေမဲ့... လုံးဝ အတုကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး... ကျွန်တော်တို့ ဆိုင်က နှပ်ဟင်းနဲ့ ရောထားတာ... ကျွန်တော် စားလိုက်တဲ့ နှပ်ဟင်း နှစ်တုံးက အရသာ မတူဘူး...”

ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်က မေးလိုက်သည်။

“အရသာက တော်တော် ကွာခြားလား...”

ကုမင်တာ့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“တစ်တုံးက တို့ဆိုင်က ဟာ အစစ်ပဲ... နောက်တစ်တုံးက ၅၀၊ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူတယ်...”

ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင် ဘာလုပ်ချင်လဲ ဆိုတာ ရှင်းနေသည်။

အခု ၅၀၊ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း တူနေပြီ။ ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း တူလာလျှင် သူတို့ ကုမိသားစု ဆိုင်ကနေ ဝယ်တော့မှာ မဟုတ်ပေ။ အဲ့ဒီကျရင် ဆိုင်ရဲ့ စီးပွားရေး ပိုကျသွားလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့် ၅၀၊ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်း တူအောင် လုပ်နိုင်လဲ ဆိုရပါမူ အတွေ့အကြုံရှိသည့် စားဖိုမှူးများက စားကြည့်ရုံနှင့် ပါဝင်ပစ္စည်း ၇၀၊ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။

ချွန်းဖုန်းစားသောက်ဆိုင်က နှပ်ဟင်းရည်ပါ ဝယ်သွားဖူးသဖြင့် ပိုပြီး ခန့်မှန်းရ လွယ်ကူသည်။

ကျန်းယွင်နန်က တခြားကိစ္စကို တွေးပူမိသည်။

“ဆိုင်ရှင်ချန်က ဒီကာလအတွင်း ရှောင်ရူကို အရမ်း ဂရုစိုက်နေတာ... ဆိုင်ရှင်ချန်က မနှစ်က ဇနီးသည် ဆုံးပါးသွားပြီး နောက်အိမ်ထောင် မပြုရသေးဘူး... သူက လာဝယ်တိုင်း ဂရုစိုက်ပြနေတော့... နှစ်ယောက်ကို နီးစပ်အောင် လုပ်ပေးချင်နေတာ...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကုမင်တာ့ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလူက ဉာဏ်များတဲ့သူ... သတိထားတာပိုကောင်းမယ်...”

ချန်ဟယ်က လျူရှောင်ရူကို လိုက်နေခြင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက် မရိုးသားဟု ထင်ရသည်။

ဒီကာလအတွင်း ဆိုင်မှာ လက်လီဝယ်သူ နည်းပါးသွားခြင်းက ချန်ဟယ် လက်ချက်များ ဖြစ်နိုင်မလား။

ကျန်းယွင်နန်က ပြောလိုက်သည်။

“ခဏနေရင် ရှောင်ရူကို သွားပြောလိုက်မယ်...”

နှပ်ဟင်းချက်ပြုတ်နည်းက အရေးကြီးသော်လည်း ကျန်းယွင်နန်အတွက် လျူရှောင်ရူက ပိုအရေးကြီးသည်။ လျူရှောင်ရူနှင့် ချန်ဟယ်ကြားမှ သံယောဇဉ်ကို သူမ ရိပ်မိနေသဖြင့် လျူရှောင်ရူ ခံစားရမှာကို စိုးရိမ်နေသည်။

ကုမင်တာ့က အဖွားကုကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“အခု မြို့ဝန်ရုံးမှာ လူလိုနေတယ်... အထွေထွေလုပ်သားနေရာ လွတ်နေတယ်... သခင်ကြီးချန်က ကျွန်တော့်ကို လူတစ်ယောက် အကြံပေးခိုင်းတယ်... ရာထူးမနိမ့်ကျဘဲ တစ်နှစ်ကို ငွေ ၈ တုံးလောက် ရမယ်... ဖမ်းဆီးရေးသမားထက်တော့ နည်းတာပေါ့...”

"အထွေထွေလုပ်သား" ဆိုသည်မှာ မြို့ဝန်ရုံးမှ အလုပ်သမား ဖြစ်သော်လည်း ယာယီ ဝန်ထမ်း ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူအလုံအလောက် ရှိလျှင် အလုပ်မခန့်ပေ။

အပေါ်ယံကြည့်ရင် အရာရှိလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ နိမ့်ကျတဲ့ လူတန်းစား ဖြစ်သည်။ နောက်မျိုးဆက် ၃ ဆက်အထိ အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေခွင့်မရှိပေ။

အထွေထွေလုပ်သားက ယာယီ ဝန်ထမ်း ဖြစ်သဖြင့် နိမ့်ကျသော လူတန်းစား ပြဿနာ မရှိပေ။

နှစ်သစ်ကူး ကာလအတွင်း မြို့ဝန်ရုံးသည် အစိုးရစာမေးပွဲ မသမာမှု ကိစ္စကြောင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ လူအများအပြား ပါဝင်ပတ်သက်နေသဖြင့် ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရရာ နေရာလွတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ဒီတစ်ခါ ခေါ်ယူသော အထွေထွေလုပ်သားသည် အရာရှိကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ရမည် ဖြစ်ပြီး ခံစားခွင့်လည်း ကောင်းမွန်သည်။

မြို့ဝန်မင်း ဝူ သည် မြို့ဝန်ရုံးမှ လူဟောင်းများကို မကြိုက်သဖြင့် ကိုယ့်လူများကို ထည့်သွင်းရန် အခွင့်ကောင်း ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုမင်တာ့သည် မြို့ဝန်မင်း ဝူ ၏ လူရင်း ဖြစ်သဖြင့် လူသွင်းခွင့် တစ်နေရာ ရရှိခဲ့သည်။

တစ်နှစ်ကို ငွေ ၈ တုံး ဆိုသည်မှာ မြို့နေလူတန်းစားအတွက် ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း တောသူတောင်သားများအတွက် လယ်လုပ်တာထက် အများကြီး သက်သာပြီး ပိုက်ဆံရသည်။

အဖွားကုက မေးလိုက်၏။

“တစ်နေရာတည်း ဆိုတော့... မင်းအစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေး လိုချင်ကြမှာပဲ...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်မှာလည်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေတာ... အစ်ကိုကြီးနဲ့ ညီလေးက မြို့ဝန်ရုံးကို ဝင်ချင်မှ ဝင်မှာပါ... ဒီနေရာနဲ့ အသင့်တော်ဆုံးက ဘယ်သူလဲ အမေ သိလား...”

အဖွားကုက ဘယ်သူ အလိုချင်ဆုံးလဲ ဆိုတာ သိနေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဒီလူကို ပေးလိုက်ရင် အိမ်ကြီးနဲ့ တတိယအိမ်ကြားမှာ ပြဿနာ တက်လာနိုင်သည်။

ကုမင်တာ့ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော့်မှာ အကြံတစ်ခု ရှိတယ်... အမေ လက်ခံမလားတော့ မသိဘူး...”