ရွှေယုန်ကို ရယူခြင်း

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြပြီး စက်ဝိုင်းလှည့်ရမည့် နေရာအတွက်ပင် အလုအယက် ဖြစ်သွားကြသည်။

ချန်ဟယ် ဆက်မလုပ်ရဲတော့ပေ။

သူက တကယ်ပဲ လူစားထိုးပြီး စက်ဝိုင်းလှည့်ခိုင်းလိုက်လို့ ဘာမှမမှန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုနက စက်ဝိုင်းက ရပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာတောင် သူ ဘာမှမရခဲ့ဘူးလေ။ လူစားထိုးပြီးရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲ ဆိုရင်တော့။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူက လူရယ်စရာ ဖြစ်ရုံသာမက နာမည်ဆိုးပါ တွင်သွားလိမ့်မယ်။

သူ ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက အမျိုးသမီးတွေပါ ခေါ်လာတာပဲ... ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လျှော့ပြောသင့်တယ်...”

ဆိုင်ရှင်၏ စကားက ငွေအနည်းငယ်အတွက် သူ၏ပုံစံက တကယ်ကို ကြည့်မကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ချန်ဟယ်ကို သတိပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။ သူ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လျူရှောင်ရူက မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူ ဆိုင်ရှင်နှင့် ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် နှမြောတသ အသံများ ထွက်လာကြ၏။

“ဒီဆိုင်မှာ လူလိမ် ရှိတယ်... တခြားနေရာသွားပြီး ကစားကြရအောင်...”

ချန်ဟယ်က လျူရှောင်ရူကို ပြောလိုက်သည်။

လျူရှောင်ရူ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်သွားပြီး ချန်ဟယ် မျက်နှာနီရဲလာသောအခါ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ အကြိမ်သုံးရာကျော် ပစ်တာတောင် ဘာမှမရဘူး ဆိုတာက တကယ်ကို လွန်လွန်းသည်။

စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ ရွှေယုန်၏ နေရာက အလွန် သေးငယ်သော်လည်း အခြား ဆုသေးလေးများကလည်း ဧရိယာ ထက်ဝက်ခန့်ကို ယူထားသည်။ သူက မျက်မမြင် တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အကြိမ် ၃၀၀ ကျော် ပစ်ရင်တောင် တစ်ခုခုတော့ ယူသွားနိုင်လောက်သည်။

ဒီအချိန်မှာတော့ ရပ်တန့်နေတဲ့ စက်ဝိုင်းပေါ်က နေရာလွတ်တွေမှာ မြှားတွေ ပြည့်နှက်နေတာကို ကြည့်ရတာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းနေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူ သည်းခံလိုက်သည်။ ချန်ဟယ်ကို အမြန်လွှတ်လိုက်ပြီး သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို ရှင်းလင်းပေးရန် တခြားသူများ ဆုကြီးပေါက်မည့်အချိန်ကို စောင့်နေချင်ရုံသာ။

သူတို့ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ နျိုနျိုက အသံထွက်လာသည်။

“သွားတော့မှာလား... သမီး မကစားရသေးဘူးလေ...”

နျိုနျိုက အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လျူရှောင်ရူ ချက်ချင်း တောင်းပန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်လျူက မကောင်းတာပါ... တို့နျိုနျိုလေး မကစားရသေးဘူး ဆိုတာကို မေ့သွားတယ်...”

ချန်ဟယ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျို လိမ္မာတယ်နော်... တခြားဆိုင် သွားကြရအောင်... ဒီမှာ မကစားနဲ့တော့... စကားနားထောင်...”

နျိုနျို နှုတ်ခမ်းလေး ဆူသွားပြီး ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

လျူရှောင်ရူက ချန်ဟယ်ကို မပျော်မရွှင်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် ကိုယ်တိုင် ပစ်တာမမှန်တာကို... ဘာလို့ ကလေးကို လာအော်နေတာလဲ... ရှင် ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ... တို့နျိုနျိုလေးက အလိမ္မာဆုံးပဲ... ရှင်ပြောပုံက သူကပဲ ဒေါသထွက်နေသလိုလိုနဲ့...”

ချန်ဟယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူက အသံနည်းနည်းပဲ မြှင့်လိုက်တာကို ဘာလို့ ကလေးကို အော်တယ်ဆိုပြီး စွပ်စွဲခံရတာလဲ။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးချန်... နျိုနျိုက ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... နျိုနျိုက အဒေါ်လျူကို ရွှေယုန်လေး ပေးချင်လို့ပါ...”

သူမပြောသော စကားကို ကြားသောအခါ လျူရှောင်ရူ၏ ရင်ထဲတွင် ချက်ချင်း အရည်ပျော်ကျသွားလေသည်။

သူတို့ မသွားသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဆိုင်ရှင်သည် လူစားထိုးချင်ပုံရသဖြင့် ချက်ချင်း စိတ်ထဲ မှတ်ထားလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး... သမီးရဲ့ ဦးလေးက အများကြီး ပစ်တာတောင် ဘာမှမရခဲ့ဘူး... ဦးလေး သမီးကို သုံးခါ ပစ်ခွင့်ပေးမယ်... တစ်ခုခု မှန်မှန် မမှန်မှန် ဒီခေါင်းစီးကြိုး အနီလေးတွေ ပေးမယ်...”

ဆိုင်ရှင်သည် ဘေးမှ ကြည့်နေသူများကြားတွင် ရေခဲမှတ်အထိ ကျဆင်းသွားသော သူ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ပြန်လည် ဆယ်တင်ရန် ကြိုးပမ်းသည့်အနေဖြင့် နျိုနျိုကို တန်ဖိုးမရှိသော ပစ္စည်းများဖြင့် ချော့မြှူနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပွဲကြည့်သူများက ဆက်လက် ကြည့်စရာ ရှိသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားပြီး ပြောလိုက်ကြသည်။

“တန်ဖိုးရှိတာကျတော့ မပေးရက်ဘူး... ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ...”

ဆိုင်ရှင်သည် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် ဘေးနားရှိ မုန့်တစ်ထုပ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ဒါ သမီးအတွက်ပါ...”

တင်းကျပ်စွာ ပြောရလျှင် ထိုမုန့်ထုပ်ကို တကယ်တမ်း ချန်ဟယ်အား ပေးသင့်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ငွေခုနစ်တုံး ရှစ်တုံးလောက် သုံးခဲ့ရတဲ့ အမှန်တကယ် နစ်နာသူလေ။ ဒါပေမဲ့ လူအများကြီးရှေ့မှာ ချန်ဟယ်က သိပ်မရှက်ရဲဘူး။

နျိုနျို ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း တိုးသွားကာ သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်ပြီး ပြားခြောက်ဆယ် ထုတ်ကာ ဆိုင်ရှင်ကို ပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်ဦးဦး... နျိုနျိုမှာ ပိုက်ဆံရှိပါတယ်... ဦးလေး အလကားပေးစရာ မလိုပါဘူး...”

ဆိုင်ရှင်သည် နျိုနျိုက ဒီလောက် လိမ္မာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်း ယူလိုက်မည်လုပ်ပြီးမှ ပြန်မယူဘဲ နေလိုက်သည်။

နျိုနျိုက လျူရှောင်ရူကို လက်ဆောင်ပေးရန် ရွှေယုန်ကို ရယူချင်သဖြင့် ချန်ဟယ်၏ ကျေးဇူးကို သဘာဝကျကျ ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်းပင်။

“ဦးလေး... မယူရင် သမီး မကစားတော့ဘူးနော်...”

နျိုနျိုက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင် မျက်ရည်ဝဲလျက် ပိုက်ဆံကို ယူလိုက်ပြီး သူ၏ ညီဖြစ်သူကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။

နျိုနျို၏ လက်ကလေးတွေက သေးငယ်ပြီး ခွန်အားလည်း နည်းသည်။ သူမသာ မြှားကို ကိုင်ပစ်လျှင် အဲ့ဒီလောက် အဝေးကြီးကို ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများက ဆိုင်ရှင်ကို ကလေးအနားသို့ စက်ဝိုင်းကို တိုးပေးရန် အော်ဟစ်တောင်းဆိုနေကြစဉ် နျိုနျိုက ကျန်းယွင်နန်ကို အကူအညီ တောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန် ရယ်မောလိုက်ပြီး နျိုနျို အနောက်တွင် ထိုင်ချကာ သမီးဖြစ်သူ၏ နူးညံ့သော လက်ကလေးကို ကိုင်လိုက်သည်။

“အသင့်ဖြစ်ပြီဆိုရင် ပြောနော်...”

နျိုနျို ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်၏ ညီဖြစ်သူသည် စက်ဝိုင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ပေးလေသည်။

နျိုနျိုသည် မြှားကို ကိုင်ထားပြီး စက်ဝိုင်းကို အခါခါ ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သင့်တော်သော နေရာတစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

“ရပြီ...”

နျိုနျိုက ပြောလိုက်သည်။

သမီးဖြစ်သူ၏ လက်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျန်းယွင်နန်သည် ရွှေယုန်များ ရှိရာသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

မြှားသစ်သားပြားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသော အသံတုံးတုံးကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

“မှန်သွားပြီ... သူ ရွှေယုန်ကို ပစ်မှန်သွားပြီ...”

လူအုပ်ကြီး အပြင်းအထန် အော်ဟစ် အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။

ဆိုင်ရှင်လည်း အလွန် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ရွှေယုန်ကို နျိုနျိုထံ ချက်ချင်း ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ချန်ဟယ်သည် သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်ဘဲ ကွဲကြေလုမတတ် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ကလေးတွေက သူ့ထက် ပိုတော်နေကြသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများကို ခံစားရခြင်းက သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်တာထက် ပိုဆိုးရွားနေ၏။

နျိုနျိုက လက်ပြောင်းကိုင်လိုက်ပြီး လျူရှောင်ရူ ရှေ့တွင် ကိုင်ထားပြလိုက်သည်။ သူမက ပထမဆုကို ရခဲ့သော်လည်း နောင်တရနေပုံပေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲ... ဒါလေးက အရမ်း သေးတယ်... အဒေါ်လျူ သမီးကို ဝယ်ပေးထားတာထက် အများကြီး သေးတယ်...”

လျူရှောင်ရူသည် ရွှေယုန်လေးကို ကိုင်ထားရင်း သူမ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပျော်ရွှင်မှုကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုက ငါ့ကို အကောင်းဆုံး လက်ဆောင် ပေးတာပဲ...”

.

နျိုနျိုက ချက်ချင်း လက်ဟန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ်လျူ... ဒါလေး အရင် ဝတ်ထားလိုက်နော်... သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိရင် အကြီးကြီး တစ်ခု ထပ်ဝယ်ပေးမယ်...”

လျူရှောင်ရူ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူတို့ သဘောတူပြီးသည်အထိ စောင့်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

“နျိုနျို... သမီးမှာ မြှားနှစ်စင်း ကျန်သေးတယ်လေ...”

နျိုနျို ပြေးလာရင်း သူမ မိခင်ကို ဖက်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မေမေ... မေမေ ဘာလိုချင်လဲ... မေမေ လိုချင်တာကို နျိုနျို ပစ်ပေးမယ်...”

ကျန်းယွင်နန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

“မေမေ ဘာမှ မလိုချင်ပါဘူး... နျိုနျို လိုချင်တာပဲ ပစ်လိုက်ပါ...”

ဆိုင်ရှင် ရွှေယုန်ကို ဆုံးရှုံးသွားသည်။ သူ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်က လက်ခံရ အရမ်း မခက်ခဲပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူ လိမ်လည်နေသည်ဆိုသော သံသယကို ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ သူက ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုကို ပြောလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး... နောက်နှစ်ခါကတော့ ဦးလေး အလျှော့မပေးတော့ဘူးနော်... သမီးရဲ့ ကိုယ်ပိုင် စွမ်းရည်နဲ့ပဲ ပစ်ရမယ်...”

နျိုနျို လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်ဦးလေး သတိပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... နျိုနျို သိပါပြီ...”

သူမ မြှားများကို ကောက်ကိုင်လိုက်ချိန်မှာပင် လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ဆိုင်ရှင်က မရိုးသားဘူး... ရွှေယုန်လည်း မရှိတော့ဘူး... မင်းက သူများဆီက ပိုက်ဆံ အများကြီး ယူဖို့ ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်... ဒီကလေးကို မြှားနှစ်စင်းအတွက် အပိုငွေ လေးဆယ်ပြား ပြန်ပေးသင့်တယ်...”

ပုံမှန်အားဖြင့် ကွမ်ဖူသည် တစ်ခါ ကစားလျှင် ဆယ်ပြား ဖြစ်သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် "ရွှေယုန်" ဆုကြောင့် တစ်ခါ ကစားလျှင် ပြားနှစ်ဆယ်ဟု ယာယီ တိုးမြှင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

စက်ဝိုင်းပေါ်ရှိ ဆုများသည် တန်ဖိုး အလွန်နည်းပါးပြီး အများစုမှာ တကယ်တမ်း ပြားနှစ်ဆယ်ပင် မတန်ပေ။

နျိုနျိုက လိမ္မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကွမ်ဖူက လောင်းကစားလေ... မေမေက သမီးကို အများကြီး ကစားခွင့် မပေးဘူး... သုံးခါပဲ ကစားရမှာ...”

နျိုနျို၏ ပြားနှစ်ဆယ်ကို ပြန်အမ်းရမည်လား သို့မဟုတ် ပိုတန်ဖိုးရှိသော ဆုများ ထုတ်ပေးရမည်လား ဆိုသည်ကို ဆိုင်ရှင် ခဏတာ တွေဝေသွားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လောင်းကစားက အသာစီးရနေသည်လေ။

သူ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင် တောက်ပနေသော ပစ္စည်းနှစ်ခုကို ထပ်ထုတ်လိုက်သည်။

“ပြားနှစ်ဆယ်တန်တဲ့ ပစ္စည်းကောင်း မရှိဘူးလို့ ဘယ်သူပြောလဲ... ရွှေယုန် မရှိပေမဲ့ ရွှေခွေးနဲ့ ရွှေကြွက် ရှိတယ်လေ...”

ဆိုင်ရှင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျို မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေက ခွေးနှစ်နဲ့ ကြွက်နှစ် ဖွားတွေလေ... သမီး အဲ့ဒါကို ပစ်ချင်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဆိုင်ရှင်က ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။

“မိန်းကလေး... သမီးက မြှားနှစ်စင်းကို ဆက်တိုက် ပစ်မှာလား... ဒါမှမဟုတ် တစ်စင်းပြီးမှ တစ်စင်း ခွဲပစ်မှာလား...”

စက်ဝိုင်း အရှိန်ပြင်းပြင်း လည်ပတ်နေပြီးနောက် ရပ်တန့်ရန် အချိန်ယူရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်က အချိန်ကုန်သက်သာစေရန် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နျိုနျို ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။

“ဆက်တိုက် ပစ်မယ်... နေ့လယ်တောင် ရောက်နေပြီ... အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားရဦးမယ်လေ...”

ဆိုင်ရှင်က သူ၏ ညီဖြစ်သူကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ စက်ဝိုင်းသည် အရိပ်သာ မြင်ရလောက်အောင် အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် လည်ပတ်သွားလေသည်။

ချန်ဟယ်၏ ရင်ထဲတွင် ဘာမှ မရပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။ နျိုနျို ရွှေယုန်ကို ပစ်တာမှန်သွားစဉ်က ဆိုင်ရှင်က အလျှော့ပေးလိုက်သည်ဟု သူ ပြောနိုင်သေးသည်။ အကယ်၍ သူမ ယခု ထပ်ပြီး ပစ္စည်းကောင်းများ ထပ်ထိမှန်သွားလျှင် သူသည် အရှက်ကွဲစရာ စင်မြင့်ပေါ်တွင် သံမှိုရိုက်ခံရသလို ဖြစ်သွားတော့မည်။

မြှားများ သစ်သားပြားထဲသို့ စိုက်ဝင်သွားသော အသံတုံးတုံး နှစ်သံ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

စက်ဝိုင်းက တဖြည်းဖြည်း ရပ်တန့်သွားသည်။