ရှောင်လန်နှင့်ရှောင်ယင်းတို့၏ စိုးရိမ်မှု

(အချက်အလက်ပြဘုတ်ပြားကို အချက်အလက်ပြ မျက်နှာပြင်လို့ ပြောင်းလဲအသုံးပြုထားသည်)

သစ်ပင်အိမ်လေးထဲတွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် သူတို့အောက်ရှိ တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော များပြားသည့် အသက်စွမ်းအင်များနှင့် နှင်းဝံပုလွေကျေးရွာ တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော မျက်စိဖြင့်မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းရည်မြှင့်တင်ပေးနိုင်သော အရှိန်အဝါကို ခံစားနေကြရသည်။

သူတို့၏ နှလုံးသားထဲရှိ တုန်လှုပ်မှုများသည် အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ငြိမ်သက်သွားခြင်း မရှိပေ။

“တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်... ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ မျိုးနွယ်စုက ဒီလို ဒဏ္ဍာရီလာအရာတစ်ခုကို တကယ်ကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတာလား...”

ဤသစ်ပင်အသိအမှတ်ပြုမှုကြောင့် တုန်လှုပ်မှုသည် ယခင်က တုန်လှုပ်မှုအားလုံးထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေလေသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေနဲ့ တကယ့်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်...” ရှောင်လန်၏ အတွေးများထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသည်။ “သူက အမြဲတမ်း မဖြစ်နိုင်တဲ့ အံ့ဖွယ်ကိစ္စတွေကို ဖန်တီးနေတာပဲ...”

သို့သော်လည်း ခဏတာ တုန်လှုပ်မှုများ ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက်၊ အတိတ်ဘဝများက အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်များအဖြစ် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သော ထက်မြက်သည့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုက ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ပြဿနာတစ်ခုကို ချက်ချင်းသတိပြုမိသွားစေသည်။

ရှောင်ယင်း ၏ စိတ်သည် လျင်မြန်စွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး သူမ၏ လေသံမှာ လေးနက်လာခဲ့သည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီ အတူယှဉ်တွဲရှင်သန်ခြင်း ပင်ကိုစွမ်းရည်က... ကောင်းချီးတစ်ခုဖြစ်သလို အကြီးမားဆုံးအားနည်းချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေတယ်... မိခင်သစ်ပင်နဲ့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ကံကြမ္မာက ယှက်နွယ်နေတာ... အောင်မြင်ရင်လည်း အတူတူ၊ ကျရှုံးရင်လည်း အတူတူပဲ...”

“နေဦး...” ရှောင်ယင်း၏ အတွေးစီးကြောင်းသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး ယခင်က လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော အသေးစိတ်အချက်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ “ဝံပုလွေဖေဖေက... ဒီသစ်ပင်အိမ်လေး လုပ်ဖို့အတွက် ဒီသစ်ပင်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အခေါင်းပေါက် ဖောက်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား... ဒါက... ဒါက မိခင်သစ်ပင်အတွက် ဖုံးကွယ်နေတဲ့ အန္တရာယ်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်မလား...”

ဤအတွေးကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသား တရစပ် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ရှောင်လန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ရာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်လုံးများထဲတွငါ တူညီသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က ဝံပုလွေဖေဖေသည် သူတို့ကို လုံခြုံသော အိမ်လေးတစ်လုံး ပေးချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေကြသည်။

“အရိပ်မီးတောက်ကျားသစ်ဘုရင်ကို ဝံပုလွေဖေဖေ အနိုင်ယူလိုက်နိုင်တာက အခက်အခဲတွေ အားလုံးကို ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီလို့ ငါတို့ ထင်ခဲ့တာ...” ရှောင်လန်၏ အတွေးများတွင် သိမ်မွေ့သော စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

“ဒီမရည်ရွယ်ဘဲ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်က အနာဂတ်အတွက် အကျပ်အတည်းတစ်ခုကို စိုက်ပျိုးလိုက်သလိုများ ဖြစ်သွားမလား... ဒါကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်... ဒါမှမဟုတ် အနည်းဆုံးတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးရွားနိုင်လဲဆိုတာ သိအောင်လုပ်ရမယ်...”

ခိုင်မာသော တာဝန်သိစိတ်နှင့် အကျပ်အတည်း ခံစားချက်တစ်ခုက သူတို့၏ ကနဦး ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှုများကို ချက်ချင်း အစားထိုးသွားခဲ့သည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ အချက်အလက်ပြ မျက်နှာပြင်အရ လက်ရှိအဆင့်၌ ဤမိခင်သစ်ပင်၏ အရေးကြီးဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်မှာ သဘာဝအတိုင်း ခိုင်ခံ့ပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ကြွယ်ဝသော သစ်ပင်တစ်ပင်မျှသာ။ ပြီးပြည့်စုံသည့် သစ်ပင်အိမ်လေးတစ်လုံး ဖြစ်နေခြင်းကသာ သူ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးနှင့် အဓိကဖြစ်ကြောင်း သူတို့ မသိခဲ့ကြပေ။

၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အလုံးစုံ စွမ်းရည်မြှင့်တင်မှုဆိုသည်မှာ သူ၏ အမြင်တွင် ကိတ်မုန့်ပေါ်မှ ချယ်ရီသီးလေး တစ်လုံးမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ငွေပြာရောင် သွေးမျိုးဆက် (ရွှေရောင် ·ဘုရင်အဆင့်) မှ ပေးစွမ်းသော ၅၀ ရာခိုင်နှုန်း အာဏာစက် အပိုဆုလောက် တန်ဖိုးမရှိဟု ယူဆထားလေသည်။

တံခါးဝတွင် တစ်ညလုံး စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော လင်းထျန်းလုံသည် သစ်ပင်အိမ်လေးထဲရှိ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါများ လုံးဝတည်ငြိမ်သွားပြီး သူတို့၏ အဆင့်များ ခိုင်မာသွားကြောင်းကို အာရုံခံမိသောအခါ၊ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားခဲ့သည်။

ထိုသလင်းကျောက် အမြုတေနှစ်ခုမှ စွမ်းအင်များသည် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုမိုသိမ်မွေ့ပြီး သူ၏သမီးများအပေါ် မည်သည့် အခက်အခဲမျှမဖြစ်စေခဲ့ပေ။

နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကြားတွင် သူ ခေတ္တအနားယူရန် ရည်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ရွာအပြင်ဘက် တောအုပ်နက်ကြီးထဲမှနေ၍ ခပ်သဲ့သဲ့နှင့် အနည်းငယ် အလျင်စလိုဖြစ်နေသော ဝံပုလွေဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံလာခဲ့သည်။

“ဟင်... အဲဒါ ပိုင်လင်းများလား...”

ဟိန်းဟောက်သံထဲတွင် ရန်သူတိုက်ခိုက်လာသည့် သတိပေးချက်မျိုး မပါဝင်ပေ။ ထိုအစား ၎င်းသည် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် ခက်ခဲသော အရေးကြီးသည့် အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားကြောင်း အချက်ပြနေပုံရပြီး၊ ဝံပုလွေဘုရင်ဖြစ်သော သူ့ကို လာရောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပေးရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေကြောင်း ပြောနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက်၊ ကျေးရွာကို တင်းကျပ်စွာ စောင့်ကြပ်ရန်နှင့် သစ်ပင်အိမ်လေးကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ရန် ရန့်မြဲ့ထံသို့ စိတ်ခြင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ညွှန်ကြားချက်တစ်ခု ပေးပို့လိုက်သည်။

ဧရာမ ငွေရောင်ဝံပုလွေ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မတ်မတ်ထရပ်လိုက်ပြီး နံနက်ခင်း နှင်းမှုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ကာ၊ ချက်ချင်းပင် သွက်လက်သော ငွေရောင်အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရွာအစွန်ကို တိတ်တဆိတ် ဖြတ်ကျော်ကာ ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာရာ အရပ်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားခဲ့ရာ၊ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တောအုပ်ထူထူထဲသို့ တိုး၀င်ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အဝင်ဝတွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် အက်ကွဲကြောင်းများကြားမှနေ၍ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော ဝံပုလွေဖေဖေ၏ ပုံရိပ်ကိုကြည့်ရင်း သိချင်စိတ်များ ပြင်းပြလာခဲ့သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...”

သို့သော် ဝံပုလွေဖေဖေမရှိဘဲ သူတို့ဘာသာ ထွက်မသွားရဲကြပေ။

သစ်ပင်အိမ်လေးထဲတွင် နေရသည်မှာ ပျင်းစရာကောင်းလာသဖြင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရဲရင့်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်ကြသည်။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သစ်ပင်အိမ်လေး၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝံပုလွေဖေဖေမပါဘဲ တက်ကြွစွာ စူးစမ်းလေ့လာကြရန်ပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကြမ်းတမ်းခိုင်ခံ့သော သစ်သားလှေကားမှ သတိထား၍ ဆင်းလာကြပြီး မြေပြင်သို့ မရောက်မချင်း တစ်ထစ်ချင်းစီ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

အနီးအနားတွင် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြပ်နေခဲ့သော ရန့်မြဲ့သည် ချက်ချင်းပင် သူတို့နှင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အကွာတွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး ရန့်မြဲ့၏ မီးခိုးပြာရောင် မျက်လုံးများသည် သူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေကာ တားဆီးခြင်းလည်းမရှိသလို၊ အချိန်မရွေး ကာကွယ်ပေးနိုင်ရန် အသင့်အနေအထားကိုလည်း လျှော့ချထားခြင်းမရှိပေ။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် အပြင်ရောက်သည်နှင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ ကြီးမားလှသော အသက်စွမ်းအင်များကို နောက်တစ်ကြိမ် ခံစားလိုက်ကြရပြန်သည်။

မြစိမ်းရောင် စွမ်းအင်အလင်းတန်းများသည် ထူထဲသော ပင်စည်နှင့် သစ်ကိုင်းများကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေပြီး၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ခြောက်သွေ့နေသော ဆောင်းဦးရာသီ မြင်ကွင်းနှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဟူး... အသက်စွမ်းအင်တွေက အရမ်းကို ကြီးမားလွန်းတယ်... အဲဒီ ‘ဒဏ်ရာ’ က သိပ်ပြီး ကြီးမားတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှု မဖြစ်စေဖို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ...” ရှောင်လန်သည် သစ်ပင်အိမ်လေး ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ဖောက်ထားသော “အပေါက်ကြီး” ကို စိတ်ထဲမှ မထုတ်ပစ်နိုင်သေးဘဲ အမြဲတမ်းဖုံးကွယ်နေသော အန္တရာယ်တစ်ခုဟု ခံစားနေရဆဲပင်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရွာအဝင်ဝဘက်ဆီမှ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဆူညံသံများနှင့် ပြင်းထန်သော သွေးညှီနံ့များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထျန်းပင်း ဦးဆောင်သော အမဲလိုက်အဖွဲ့သည် အပြည့်အဝရိတ်သိမ်းပြီး ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝံပုလွေအုပ်စု၏ တိုးညင်းသော ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် သားကောင်များကို ဒရွတ်ဆွဲလာသော အသံများသည် နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်ပြီး ဧကရီနှစ်ပါးအား မိခင်သစ်ပင်နှင့် ပတ်သက်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဆီမှ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်လာခဲ့သည်။

ရှောင်လန်သည် အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်မိပြီး၊ ထျန်းပင်း၊ အခြားလုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အချို့နှင့် အစောင့်အရှောက် အချို့တို့သည် ယနေ့၏ လတ်ဆတ်သော သားကောင်များကို သဘာဝရေခဲသိုလှောင်ရုံအဖြစ် အသုံးပြုသော ဂူဆီသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ သယ်ဆောင်သွားကြသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထူးဆန်းသော တွန်းအားတစ်ခုကြောင့် ရှောင်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ ဂိုဒေါင်က ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲဆိုတာ သွားကြည့်ရမယ်” သူမသည် အနည်းငယ် သေးငယ်နေသေးသော သူမ၏ ခြေထောက်တိုတိုလေးများကို စတင်လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အမဲလိုက်အဖွဲ့၏ အနောက်မှ ယိမ်းထိုးကာ လိုက်ပါသွားလေတော့သည်။