ထျန်းစန်းတောအုပ်ကြီးအတွင်းရှိ ထိတ်လန့်ဖွယ် အပြောင်းအလဲများ၊ လူသားများ ရောက်ရှိလာကြခြင်း(၃)

လင်းထျန်းလုံ အမိန့်ပေးရန်ပင် မလိုလိုက်ဘဲ ယင်းဖုန်းမှာ အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်လာခဲ့လေသည်။ သတိပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏ ပုံရိပ်သည် လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားပြီး၊ အနီးအနားရှိ သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ အရိပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားကာ လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားတော့လေသည်။

ထို့နောက် တိုးညှင်းသော အတွေးတစ်ခုကိုသာ လင်းထျန်းလုံထံသို့ ပေးပို့လာခဲ့သည်... “ဘုရင်ကြီး၊ ကျွန်တော် အခြေအနေကို သွားစုံစမ်းလိုက်ပါ့မယ်...” နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ယင်းဖုန်းသည် အစောပိုင်း လေ့ကျင့်ရေးတိုက်ပွဲအတွင်း ပြသခဲ့သော စွမ်းဆောင်ရည်ထက် များစွာကျော်လွန်နေသော အလွန်အမင်း မြန်ဆန်သည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် အရှေ့တောင်ဘက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ပြေးထွက်သွားကာ၊ အရိပ်လေဝံပုလွေတစ်ကောင်၏ အဓိက ကင်းထောက်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားသည် ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများထဲတွင် လေးနက်တည်ကြည်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

“လူသားတွေလား ထပ်ပြီးတော့လား... ငြိမ်းချမ်းနေတာမှ ရက်နည်းနည်းလေးပဲ ရှိသေးတယ်လေ...”

သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ အဆင့်မြင့် ရိုင်ဖယ်သေနတ်များနှင့် လောင်ချာများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တရားမဝင် အမဲလိုက်သူများအကြောင်း ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုခြေနှစ်ချောင်း သားရဲများသည် တစ်ဦးချင်းစီဆိုလျှင် အားနည်းသော်လည်း၊ မီးများမှုတ်ထုတ်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် သေနတ်များနှင့် လက်နက်ကြီးများသည် နှင်းဝံပုလွေများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အလွယ်တကူ ဆုတ်ဖြဲနိုင်ပြီး အသက်များကို နှုတ်ယူနိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားလေသည်။

၎င်းမှာ မိစ္ဆာသားရဲများအား တိုက်ခိုက်ရသည်နှင့်မတူဘဲ ကွဲပြားခြားနားသော အန္တရာယ်တစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ဆူပွက်နေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်နှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖိနှိပ်ထားပြီး တည်ငြိမ်အောင် အတင်းအဓမ္မ ကြိုးစားလိုက်သည်။

သူသည် ပထမဦးစွာ ကျေးရွာလုံခြုံရေး အစီအစဉ်များကို ပြုလုပ်ရမည် ဖြစ်သည်။

လင်းထျန်းလုံသည် အေးစက်နေသည့်လေထုကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးနောက်၊ တိုးညင်းပြီး ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ကျေးရွာတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

ရှင်းလင်းပြီး တိကျသော အမိန့်များသည် ကနဦး စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှု (အဖြူရောင် ငွေအဆင့်)မှတစ်ဆင့် သက်ဆိုင်ရာ ဝံပုလွေသားရဲများ၏ စိတ်ထဲသို့ တိကျစွာ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

“ယင်းဖုန်း... သူတို့ရဲ့ အရေအတွက်၊ လက်နက်တပ်ဆင်မှုနဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ဦးစားပေးစုံစမ်း... ဘယ်နည်းလမ်းကိုမဆို သုံးခွင့်ပြုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ လုံးဝ ပုန်းအောင်းနေရမယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖော်မပြမိစေနဲ့... စုံစမ်းပြီးတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်သတင်းပို့...”

“ထျန်းပင်း... မင်းရဲ့ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ အားလုံးကို ချက်ချင်း ဦးဆောင်ပြီး ကျေးရွာနယ်နမိတ်ရဲ့ ပထမဆုံး ကာကွယ်ရေးလိုင်းမှာ ကင်းလှည့်နေ... သတိဝီရိယကို မြှင့်ထား၊ မသင်္ကာစရာ လှုပ်ရှားမှုတစ်ခုခုတွေ့တာနဲ့ သနားညှာတာမနေနဲ့၊ သတ်ပစ်...”

“ရန့်မြဲ့... မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက် ဝံပုလွေတွေ အားလုံးကို စုစည်းပြီး ရွာရဲ့ အဓိကဧရိယာကို ကာကွယ်၊ အထူးသဖြင့် သစ်ပင်အိမ်လေးကို သေချာစောင့်ရှောက်ပါ... ငါ့အမိန့်မရဘဲ အရင်မတိုက်နဲ့...”

“ဝံပုလွေမတွေနဲ့ ကလေးတွေအားလုံး... ကျေးရွာရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာကို ချက်ချင်း ဆုတ်ခွာကြ... မြန်မြန်...”

သူ၏ အမိန့်များသည် လျင်မြန်ပြီး ရှင်းလင်းကာ ငြင်းဆန်၍မရသော အာဏာတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။ ဝံပုလွေအုပ်စုသည် တိကျသော စက်ယန္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် စတင်လည်ပတ်လာခဲ့ပြီး၊ ယခင် ထိတ်လန့်မှုများသည် ထိရောက်သော အကောင်အထည်ဖော်မှုများဖြင့် အစားထိုးခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ထျန်းပင်းသည် တိုးညင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ အကြမ်းဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး နှင်းဝံပုလွေအုပ်စာ တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ လေးမှပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းအလား ရွာအပြင်ဘက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရန့်မြဲ့သည်လည်း အပြင်သို့ ပြေးထွက်ကာ တိုက်ခိုက်ချင်နေသော်လည်း၊ ဝံပုလွေဘုရင်အပေါ် ထားရှိသော အကြွင်းမဲ့နာခံမှုက သူ၏ တိုက်ပွဲဝင်လိုစိတ်များကို ဖိနှိပ်နိုင်စေခဲ့သည်။

သူသည် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဝံပုလွေမများနှင့် ကလေးများကို အမြန်ဆုတ်ခွာရန် တိုက်တွန်းလိုက်ကာ၊ အသန်မာဆုံး အစောင့်အရှောက် ဝံပုလွေများကို ဦးဆောင်၍ ကျေးရွာအလယ်ဗဟိုကို အလေးအနက် စောင့်ကြပ်နေတော့သည်။

အထူးသဖြင့် နူးညံ့သော အလင်းရောင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် တိုတမ်မိခင်သစ်ပင်နှင့် ဧကရီနှစ်ပါး ရှိနေသော သစ်ပင်အိမ်လေး တစ်ဝိုက်တွင် သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများက‌ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဝေ့ဝဲနေတတ်ပြီး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကိုလည်း သတိဝီရိယဖြင့် စစ်ဆေးနေခဲ့သည်။

အချိန်များသည် အလွန်တင်းမာနေသော လေထုကြားမှ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားလေသည်။ စက္ကန့်တိုင်းသည် အလွန်အမင်း ရှည်လျားနေသကဲ့သို့ လူတိုင်း ခံစားနေရလေသည်။

ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက်...

ဤအချိန်သည် လင်းထျန်းလုံအတွက် ရာစုနှစ်တစ်ခုမျှ ကြာမြင့်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ သူ၏အနောက်ဘက်ရှိ သစ်ပင်အရိပ်တစ်ခုသည် ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထကာ တွန့်လိမ်သွားပြီး ယင်းဖုန်း၏ မည်းနက်နေသော ပုံရိပ်သည် တစ်ချိန်လုံး ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သကဲ့သို့ တိတ်တဆိတ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

ယင်းဖုန်း၏ လက်ရှိ တည်ငြိမ်သော ပင်ကိုဗီဇဖြင့်ပင် သူ၏ အသက်ရှူသံမှာ အနည်းငယ် မြန်ဆန်နေခဲ့ပြီး၊ အလွန်ပြင်းထန်သော လျှို့ဝှက်ကင်းထောက်တာ၀န် တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းလာခဲ့ရကြောင်း ထင်ရှားနေလေသည်။

ယင်းဖုန်းသည် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ရှင်းလင်းပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်တစ်ခုကို လင်းထျန်းလုံထံသို့ အစီအရင်ခံလိုက်သည်။

“ဘုရင်ကြီး... အခြေအနေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိရပါပြီ... အရှေ့တောင်ဘက်၊ မီတာသုံးဆယ် အကွာလောက်မှာပါ... လူသား စုစုပေါင်း... ဆယ့်သုံးယောက်...”

“လက်နက်တပ်ဆင်မှုက... အရမ်း အားကောင်းလွန်းပါတယ်... သာမန် တရားမဝင် အမဲလိုက်သူတွေရဲ့ အမဲလိုက်သေနတ်တွေ မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့က တူညီတဲ့ အစိမ်းရောင်ရင့်ရင့် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံတွေကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အဆင့်မြင့် ပြောင်းရှည်လက်နက်တွေကို ကိုင်ဆောင်ထားသလို ခါးမှာလည်း ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ချိတ်ဆွဲထားပါတယ်”

“လူတစ်ယောက်ကဆို သတ္တုပြွန်ပုံစံ အရာကြီး တစ်ခုကိုပါ သယ်ထားပြီး၊ လူသုံးယောက်ကတော့ ဘာအတွက်သုံးမှန်းမသိရသေးတဲ့ အထူးကိရိယာတွေကို သယ်ထားပါတယ်... သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက ဟန်ချက်ညီပြီး အချင်းချင်း နားလည်မှုရှိနေပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ နည်းဗျူဟာမြောက် လှုပ်ရှားမှုတွေအရ လုံး၀ ကျင့်သားရနေမှန်း‌သိသာပါတယ်...”

“အပြုအမူက... သူတို့က လူစုခွဲပြီး ရှာဖွေရေးပုံစံနဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ အတော်လေး သတိထားပြီး သွားလာနေတာကို တွေ့ခဲ့ရပါတယ်၊ သူတို့ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို စနစ်တကျ ရှာဖွေနေပုံရတယ်... လောလောဆယ် အခြား လမ်းကြောင်းတွေကနေ လူသားကျူးကျော်သူတွေ ဝင်လာနိုင်ခြေကိုတော့ ဖယ်ရှားထားတယ်၊ ခြိမ်းခြောက်မှုက အရှေ့တောင်ဘက်က ဒီအဖွဲ့ဆီကပဲ လာတာပါ...”

“လူသား ဆယ့်သုံးယောက်၊ လက်နက်အပြည့်အစုံ… လေ့ကျင့်မှု ကောင်းကောင်းရှိတယ်၊ ရှင်းလင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက် ရှိတယ်တဲ့လား”

ယင်းဖုန်း၏ အစီရင်ခံစာအတွင်းရှိ စကားလုံးတိုင်းသည် လင်းထျန်းလုံ၏ နှလုံးသားကို ထုနှက်နေသော သံတူကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ၎င်းတို့သည် သေချာပေါက် သာမန် တရားမဝင် အမဲလိုက်သူများ မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ... တရား၀င် လက်နက်ကိုင် ကင်းထောက်အဖွဲ့တစ်ခု၊ သို့မဟုတ် အထူးတပ်ဖွဲ့တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

“လူသားတွေလား... သူတို့က တကယ်တမ်း ဘာလုပ်ချင်ကြတာလဲ... သူတို့က ငါ့အတွက်လာကြတာလား... ဒါမှမဟုတ် ဒီတောအုပ်ထဲက အခြား တစ်ခုခုအတွက်လား...”

လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်၀န်းများ အနည်းငယ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး ကြီးမားသော အကျပ်အတည်း ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့ကို ချက်ချင်း တင်းကြပ်သွားစေခဲ့သည်။

သူသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းလှည့်လိုက်မိပြီး သူ၏ အကြည့်များသည် ဝံပုလွေအုပ်စုကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဧရာမတိုတမ်မိခင်သစ်ပင်ကြီး၏ အောက်ရှိ တိတ်ဆိတ်နေသော သစ်ပင်အိမ်လေးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

သစ်ပင်အိမ်လေးထဲတွင် ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည်လည်း ယင်းဖုန်း စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ပေးပို့လိုက်သော အချက်အလက်များ အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ဖမ်းဆုပ်မိလိုက်ကြသည်။

“လူဆယ့်သုံးယောက်... လက်နက်အပြည့်အစုံ... လေ့ကျင့်မှု ကောင်းကောင်းလည်းရှိတယ်လား...” ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်းပင် ဖြူရော်သွားပြီး၊ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြရာ၊ နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသော လေးနက်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ကြရသည်။

“ပြန့်ကျဲနေတဲ့ အဖွဲ့မျိုးမဟုတ်ဘူး... စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုပဲ...” ရှောင်ယင်း၏ နှလုံးသား နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ “သူတို့ ဝင်လာတာ ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ... ဘာကိုရှာဖွေနေကြတာလဲ... သူတို့ ဘာကိုလိုချင်နေကြတာလဲ...”

“သေနတ်တွေ... ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့ အရာတွေလား...” ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော သေနတ်သံများ၊ လောင်ချာများ၊ မီးလျှံပေါက်ကွဲမှုများနှင့် ကျဆုံးသွားသော အပေါင်းအဖော်များ၏ ပုံရိပ်များသည် ရှောင်လန်၏ အတွေးထဲတွင် အေးစက်သော ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည် စီးဆင်းလာပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားခဲ့သည်။

“ငြိမ်းချမ်းနေတာမှ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာကို... သူတို့က... ထပ်ရောက်လာကြပြန်ပြီလား...”

ကြောက်ရွံ့မှုများသည် နွယ်ပင်များကဲ့သို့ သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် ရစ်ပတ်လာသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ဝံပုလွေဖေဖေနှင့် နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုအတွက် ပြင်းထန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက လွှမ်းမိုးသွားခဲ့သည်။

သူတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်ကြပြီး၊ တံခါကြားမှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်တွင် တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်ကာ ခက်ခဲသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည့် ငွေပြာရောင် ပုံရိပ်ကြီးကို ကြည့်နေကြလေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ပြန်လှည့်လာခဲ့ပြီး ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်လုံးများထဲရှိ တွန့်ဆုတ်မှုများနှင့် အာရုံလွင့်မှုများအားလုံး လုံးဝကင်းစင်သွားပြီး၊ အေးစက်စက် ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ကြက်သီးထဖွယ်ကောင်းသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ဤလူသားများ ဘာကြောင့် လာသည်ဖြစ်စေ၊ သူတို့သည် သူ၏ ပိုင်နက်ထဲသို့ လက်နက်များ ယူဆောင်လာပြီး သူ၏ နှင်းဝံပုလွေအုပ်စုနှင့် သမီးငယ်လေးများကို ခြိမ်းခြောက်လာသည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုအတွက် ရလဒ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

သူသည် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေပြီး သွားများဖြဲကာ လည်ချောင်းထဲမှနေ၍ တိုးညင်းသော ညည်းတွားသံများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် သူ့ဘေးနားရှိ ထျန်းပင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ထျန်းပင်း...”

“အာဝူး... (ရောက်ပါပြီ ဘုရင်ကြီး...)” ထျန်းပင်းသည် ချက်ချင်းပင် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းတမ်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲဝင်စိတ်ဓာတ်များ လောင်ကျွမ်းနေလေသည်။

“မင်းရဲ့ အစောင့်အရှောက်အဖွဲ့ကို စုစည်းပြီး ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့...” လင်းထျန်းလုံ၏ အသံသည် တိုးညင်းပြီး တည်ငြိမ်နေခဲ့ကာ ရင်တုန်စရာကောင်းလောက်သည့် အေးစက်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

“ငါတို့ ဒီ ဖိတ်ခေါ်မထားပဲ ရောက်လာတဲ့ ဧည့်သည်တွေကို သွားပြီးကြိုဆိုကြမယ်...”