အခန်း (၁၃၁-၁၃၂)
Vol. 14 Ch. 131-132
လီယန်ချူ
အခန်း (၁၃၁) - နောက်ထပ်စီမံချက်
ကြီးမားသော ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုနှင့် မိစ္ဆာအလောင်းတစ်လောင်းသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာ ကျွမ်းကျင်သူများနှင့် လောကီထူးခြားဆန်းကျယ်သူ အယောက်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။
ယခုအချိန်အထိ သေကျေပျက်စီးမှုများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီ ဖြစ်သည်။
ချန်အဘွားအိုနှင့် ထိုသံလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပညာရှိအဘိုးအိုတို့မှာ သိကျွမ်းပုံရပြီး နှစ်ဦးသား တိုက်ရိုက် လက်ရုံးရည် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။
လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်ပင် လျင်မြန်ထက်မြက်လှပြီး တိုက်ကွက်တိုင်းမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ချန်အဘွားအိုသည် လက်ထဲမှ သေးငယ်သော ပိုးချည်မျှင်များကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး ၎င်းတို့မှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသော်လည်း အသေအချာ မကြည့်ပါက လုံးဝ သတိပြုမိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ပညာရှိအဘိုးအို၏ လက်ထဲမှ သံလုံးမှာမူ ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ပျံလွှားဓားသိုင်းကဲ့သို့ပင် လေထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး ချန်အဘွားအိုကို အဆက်မပြတ် ပစ်ပေါက်နေသည်။
သံလုံးမှာ မကြီးမားလှသလို ကြည့်ရသည်မှာလည်း အလွန်အမင်း လေးလံပုံမရပေ။
သို့သော် ပေးစွမ်းသော ခံစားချက်မှာမူ တောင်ကြီးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင်။
ဝဲပျံနေချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံမှာလည်း အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယအချို့ ရှိနေသည်။
အကယ်၍ ထိုလူများသာ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း ၏ နောက်ဆုံးစီမံချက် ဆိုပါက မိမိတို့အဖွဲ့ကို အထင်သေးလွန်းရာ ရောက်နေသည်။
အကြောင်းမှာ လူဦးရေအရ မိမိတို့ဘက်က အသာစီးရနေသလို ယွမ်ရိတာအိုဆရာ ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူမျိုးလည်း ရှိနေသေးသည်။
ဒဏ်ရာရထားလျှင်ပင် ထိုသုံးဦးက ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိမည်မဟုတ်ပေ။
တစ်စုံတစ်ခုသော... သူတို့တွင် နောက်ထပ် ဝှက်ဖဲများ ရှိနေနိုင်သည်မှလွဲ၍
သူ အသေအချာ မစဉ်းစားရသေးမီမှာပင်...
ဝုန်း
ဝုန်း
ဝုန်း
ချက်ချင်းပင် မြေငလျင်လှုပ်သကဲ့သို့ တုန်ခါသွားပြီး ဤဂူသင်္ချိုင်းအခန်း၏ နေရာတော်တော်များများတွင် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။
ပြင်းထန်သော မီးတောက်များက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားစေသည်။
ကျောက်စအစအနများ လွင့်စင်ကာ ဖုန်မှုန့်များ ထူထပ်သွားသည်။
အမိုးခုံးပေါ်ရှိ ကျောက်မျက်ရတနာများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြွေကျလာသည် ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါက်ကွဲပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အနံ့အသက်များသာမက ထူထပ်သော အမည်းရောင် အငွေ့အသက် များလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခဏအတွင်းမှာပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်
”သတိထား ဒါက အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အလောင်းအဆိပ် ပဲ “
ဝမ်ယွင်ထင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
အလောင်းအဆိပ် လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည် ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။
ကိုယ်ပေါ်မှ သင်္ကန်းကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ သင်္ကန်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆယ်ဆကျော် ကြီးမားသွားသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာ အဆောင်သင်္ကေတများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သင်္ကန်းကို နတ်ဘုရားပစ္စည်းတစ်ခုကဲ့သို့ ခန့်ညားသွားစေသည်။
”သင်္ကန်းနားကို လာကြ “
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က အော်ပြောလိုက်သည်။
လူတိုင်းမှာ ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ သင်္ကန်းဆီသို့ စုရုံးလာကြသည်။
မျက်စိဖြင့် မြင်နေရသော ထူထပ်သည့် အမည်းရောင်အငွေ့များကို သင်္ကန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအလင်းများက တားဆီးထားသည်။
ကြီးမားသော ရွှေရောင်အကာအကွယ် အမိုးခုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ဟူး
ဂူသင်္ချိုင်းအခန်း တစ်ခုလုံးတွင် မီးများ ချက်ချင်း တောက်လောင်လာပြီး စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များက တစ်ခဏအတွင်း ဂူထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသဖြင့် ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များက သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။
သူသည် မီးတောက်များထဲသို့ ကျရောက်သွားသည်။
ဝမ်ယွင်ထင်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလှိမ့်ကာ ကိုယ်ပေါ်မှ အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်ချွတ်ပြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။
မျက်နှာတွင် မီးခိုးမှိုင်း အနည်းငယ် စွဲသွားသည်မှလွဲ၍ ဒဏ်ရာရခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ဤမီးမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးရှောင်ပုတီး မှာ တစ်ခဏအတွင်း ကွဲကြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
မီးရှောင်ပုတီးဆိုသည်မှာ သူတို့ကဲ့သို့သော သင်္ချိုင်းတူးသမား များကြားတွင် အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော ရတနာဖြစ်ပြီး မီးထဲသို့ ဝင်လျှင်ပင် အနာအဆာ မရှိစေနိုင်ပေ။
အချို့သော ဂူသင်္ချိုင်းကြီးများတွင် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာမီး များ ရှိတတ်သဖြင့် ၎င်းကို ကာကွယ်ရန် သုံးခြင်းဖြစ်သည်။
ယခင်က သူသည် အမည်မသိ နယ်စားကြီးတစ်ဦး၏ ဂူကို တူးစဉ်က လူခုနစ်ဦးပါဝင်ပြီး ရတနာများ ရရှိတော့မည့်အချိန်တွင် ဂူထဲမှ ယင်မီး များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ယင်မီးဆိုသည်မှာ လူသေအရိုးများကို ထင်းအဖြစ် သုံးကာ၊ အလောင်းဆီ နှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် တောတောင်ထဲမှ လူသေများကိုသာ စားတတ်သော ထူးဆန်းသော သားရဲများကို အမှုန့်ပြုလုပ်ကာ အောက်လမ်းနည်းလမ်းဖြင့် ဖော်စပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ တစ်ခါတောက်လောင်ပါက မသေမချင်း မငြိမ်းတတ်သလို အပူချိန်မှာလည်း အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။
ယခင်က အတူတူတူးခဲ့သော လူခုနစ်ဦးမှာ ခဏအတွင်းမှာပင် ပြာကျသွားခဲ့ပြီး အော်ဟစ်သံပင် မပြုနိုင်ခဲ့ကြပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ထိုမီးရှောင်ပုတီးကြောင့် အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယနေ့တိုင် ထိတ်လန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်များ ထိမိရုံနှင့် မီးရှောင်ပုတီး ကွဲကြေသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဆိုလိုသည်မှာ နောက်ထပ် မီးတောက် အနည်းငယ် ထပ်ထိပါက ဝမ်ယွင်ထင် ဧကန်မုချ သေဆုံးပေလိမည်။
ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မီးပင်လယ် ဖြစ်နေပြီး လူတိုင်းကို ဝါးမြိုရန် ပြင်နေသည်။
ဆိုးချင်တော့ ဝမ်ယွင်ထင်၏ ဘောင်းဘီပေါ်သို့ စိမ်းဖန့်ဖန့် မီးတောက်တစ်စ စွဲကပ်သွားသည်။
သွားပြီ ဝမ်ယွင်ထင်၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအတွေး ဝင်လာပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားတော့သည်။
ရှပ်
သူ၏ ဘောင်းဘီမှာ ရုတ်တရက် ချက်ချင်းပင် လေးပိုင်းကွဲကာ ပြုတ်ထွက်သွားသည်။
သန်မာထွားကျိုင်းသော ခြေတံရှည် နှစ်ချောင်းမှာ ဗလာကျင်းသွားတော့သည်။ အေးစိမ့်စိမ့် ခံစားချက်နှင့်အတူ။
”သွားစို့ “
အလွန်မကြီးမားလှသော ပုံရိပ်တစ်ခုက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝမ်ယွင်ထင်၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ သင်္ကန်းဖြင့် ကာကွယ်ထားသော ရွှေရောင်အမိုးခုံးထဲသို့ တစ်ရှိန်ထိုး ခုန်ဝင်လိုက်သည်။
ဝမ်ယွင်ထင်မှာ ထိတ်လန့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်မှသာ သေချာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဤလူမှာ အဆုံးအဖြတ် ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်အေးဆေးလှသော ချင်းယွန်ကျောင်းမှ လီယန်ချူ တာအိုဆရာ ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ညာဘက်လက်မှာလည်း လူတစ်ယောက်၏ ခါးပတ်ကို ဆွဲကိုင်ထားသေးသည်။
ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော၊ ခါးပတ်မှနေ၍ အထမ်းခံရလျှင်ပင် ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သောသူမှာ... သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော လူငယ်ကိုပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဆဲဆိုခဲ့သည့် သူဌေးသားလေး ပိုင်ဟုန်းထူ ပင် ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ဤနှစ်ဦး၏ ကယ်တင်မှုကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
အာ... မဟုတ်သေးဘူး။ ဒီ ပိုင်သခင်လေးကတော့ ကြည့်ကောင်းနေပေမဲ့ သူလည်း အကယ်ခံလိုက်ရတာပဲ။
”ကယ်တင်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီယန်ချူ တာအိုဆရာ “
ဝမ်ယွင်ထင်က လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။
သင်္ချိုင်းတူးသမား ဆိုသည်မှာ အမည်နာမ မည်မျှပင် ကောင်းပါစေ၊ အဆင့်နိမ့် အလုပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လောကီလူသားများ၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံရသူများ ဖြစ်သည်။
သင်္ချိုင်းတူးခြင်း၊ သင်္ချိုင်းဖောက်ခြင်းမှာ ပြောရလျှင် နားဝင်မချိုလှပေ။
သင်္ချိုင်းတူးသမား အချင်းချင်းကြားတွင်လည်း တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှည့်စားခြင်း၊ သတ်ဖြတ်ခြင်းမှာ ဓမ္မတာပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဝမ်ယွင်ထင်၏ ယခုစကားမှာ အမှန်တကယ် စိတ်ရင်းပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
”အားနာမနေပါနဲ့ “
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည် သင်္ကန်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မီးပင်လယ်နှင့် အလောင်းအဆိပ်များ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးထားသည်။
ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော် ကလည်း သူ၏ အစွမ်းထက်သော ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်ကာ ကူညီပေးနေသည်။
ဗုဒ္ဓဘာသာကျင့်စဉ်များမှာ အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း ကျင့်ကြံထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားမှာမူ စစ်မှန်သော ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများ ဖြစ်သဖြင့် အရင်းအမြစ် တူညီကြသည်။
ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်၏ အကူအညီကြောင့် သင်္ကန်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ရွှေရောင်အမိုးခုံးမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်သွားသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
”ထွက်လာစမ်း “
သူသည် လက်ထဲမှ ခရမ်းရွှေရောင် သပိတ်ကို အပေါ်သို့ မြှင့်တင်လိုက်သည်။
သပိတ်ထဲမှ ရွှေရောင်တောက်ပသော နတ်နဂါး ပုံရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
”ဗုဒ္ဓတရားတော်သည် အတိုင်းအဆမဲ့”
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ရွှေရောင်နတ်နဂါးသည် သပိတ်ကို ဝန်းရံကာ လှည့်ပတ်နေတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလောင်းအဆိပ်များနှင့် မီးပင်လယ်တို့မှာ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံရပြီး ထိုနတ်နဂါးပုံရိပ်၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ကြီးမားလှသော ဂူသင်္ချိုင်းအခန်းထဲမှ အမည်းရောင် အလောင်းအဆိပ်နှင့် မီးပင်လယ်တို့မှာ မျက်စိရှေ့တင်ပင် သပိတ်ထဲမှ နတ်နဂါးပုံရိပ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
ထိုသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ နတ်နဂါးစောင့်ရှောက်မှု ဆိုသော အလွန်အစွမ်းထက်သည့် တန်ခိုးပညာရပ် ဖြစ်သည်။
ဝုန်း
တောက်ပသော ရွှေရောင်လက်ဝါးတော်တံဆိပ်တစ်ခု ရိုက်ခတ်လာပြီး ထိုနတ်နဂါးပုံရိပ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်လာသည်။
၎င်းမှာ ကွမ်းရှင်းရဟန်းက ရက်စက်စွာ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည် သူသည် အပင်ပန်းခံ ကြံစည်ထားသော ထိုသတ်ကွင်းကို ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ဖျက်ဆီးလိုက်မည်ကို အဖြစ်မခံနိုင်ပေ
လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။
အကယ်၍ ကွမ်းရှင်းရဟန်းက ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ တန်ခိုးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပါက ထိုဂူထဲမှ မီးပင်လယ်နှင့် အလောင်းအဆိပ်များ ပြန်လည် ပျံ့နှံ့သွားပြီး အကျိုးဆက်မှာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားပေလိမည်။
ထိုအချိန်တွင်...
ပုံရိပ်တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီစွမ်းအား များမှာ မီးဖိုကြီးကဲ့သို့ တောက်လောင်နေကာ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံနှင့် လေထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
ရှပ်
ဓားတစ်ချက်က လေထုကို ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီး ကွမ်းရှင်းရဟန်း၏ လက်ဝါးတော်တံဆိပ်ကို တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည် ထိုသူမှာ လီယန်ချူ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မမြင်နိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာအကာကွယ် အား များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အရှိန်အဝါမှာ တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲလှသည်။
သူသည် လက်ထဲမှ ကျန်ကျောင်းဓားကို မြှောက်လိုက်သည်။
ဓားဦးမှာ ကွမ်းရှင်းရဟန်းတို့ လူစုဆီသို့ ချိန်ရွယ်ထားသည်။
”မင်းတို့လို အညစ်အကြေးတွေကို ဒီနေ့ ငါ အကုန်သတ်ပစ်မယ် “
အခန်း (၁၃၂) - ဝမ်လင်ကွမ်း ဖိတ်ခေါ်ခြင်း
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်လာပြီး အကြည့်များမှာ စူးရှတောက်ပနေသည်။
ချလွန်း
သူသည် လက်ထဲမှ ကျန်ကျောင်းဓားကို နောက်သို့ ဆွဲယူကာ ကွမ်းရှင်းရဟန်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လိုက်သည် အလွန်တောက်ပပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော ဓားစွမ်းအား တစ်ခုသည် လှေကားထစ်များကို အလွှာလိုက် ဖြတ်တောက်သွားသည်။
မာကျောသော မြေပြင်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားတော့သည်
ကွမ်းရှင်းရဟန်းနှင့် အဖွဲ့မှာ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားပြီး ဘေးသို့ ချက်ချင်း ရှောင်လိုက်ကြသည် လီယန်ချူ၏ ဓားသွားကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ဝံ့ကြပေ။
သူသည် လီယန်ချူကို လူသုံးဦး၏ ဝိုင်းရံမှုအတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး အလွန်အန္တရာယ်များပုံရသော ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အပြတ်အသတ် သတ်ဖြတ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသံလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပညာရှိအဘိုးအိုသည် ခြေဖျားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ဆွဲလိုက်ရာ မိစ္ဆာပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် လီယန်ချူသည် မမြင်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ မိမိ၏ စိတ်အာရုံထဲသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤသည်မှာ ဖုန်းရွှေအနေအထား ကို အသုံးပြုကာ ယင်အိမ် ကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ၏ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဆင့်ခေါ်ကာ ကျိန်စာတိုက် သတ်ဖြတ်ခြင်း အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ မြင့်မြတ်ပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို ကာကွယ်ထားသည်။
"မြင့်မြတ်လှသော စွမ်းအားတော်ရှင် စစ်သူကြီး၊ အပြစ်ဒဏ်ခတ်ရာတွင် တရားမျှတလှသော လင်ကွမ်း ကို ပင့်ဖိတ်ပါ၏ ငါးပါးသော မိုးကြိုးကို အမိန့်ပေးစေခိုင်းကာ မိစ္ဆာနှင့် သရဲတစ္ဆေများကို ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေသတည်း ကျွန်ုပ်သည် ယခုပင် အရှင်မြတ် ကြွရောက်လာပါရန် ပင့်ဖိတ်ပြီး မိုးကြိုးအစွမ်းဖြင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ပေးပါရန် တောင်းခံပါ၏..."
"လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ် ခြင်းအဆောင် ဖွင့် "
လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် မြင့်တက်သွားပြီး အားကောင်းသော နတ်ဘုရားစွမ်းအား များသည် ဟင်းလင်းပြင်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာပုံရသည်။
သူသည် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော လင်ကွမ်းပင့်ဖိတ်ခြင်းအဆောင် ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးထဲ၌ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝန်းရံနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်အလင်းများ တောက်ပကာ မီးတောက်များ ဝန်းရံနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ဝမ်လင်ကွမ်း ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုရားဘုံ ရှိ လင်ကွမ်းအပါးငါးရာ၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်သည်အရှိန်အဝါမှာ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။
ဤသည်မှာ သူ၏ လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်ခြင်းအဆောင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အသုံးပြုကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းမြှင့်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။
နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်မှာ လေးနက်လှသော်လည်း စိတ်နှလုံး ဖြူစင်ရိုးသားပြီး တရားသဖြင့် နေထိုင်သူဖြစ်လေလေ၊ ပင့်ဖိတ်ရရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားမှာ ပို၍ များပြားလေလေ ဖြစ်သည် ယခုအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ တောက်ပလှသော နေမင်းကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မည်သူမျှ စိုက်မကြည့်ဝံ့ကြပေ။
သူ၏ အကြည့်မှာ သံလုံးကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ပညာရှိအဘိုးအိုဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
ပညာရှိအဘိုးအိုမှာ စိတ်နှလုံး တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။
"ဒီလို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးနေတာ... မင်း သေချင်နေတာပဲ "
သူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်
ချက်ချင်းပင် ပညာရှိအဘိုးအိုမှာ မသိစိတ်မှ နောက်သို့ သုံးလှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရပြီး မိုးကြိုးပစ်ခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
လီယန်ချူမှာ လှုပ်ရှားလိုက်ရာ နောက်တစ်ခဏ၌ ပညာရှိအဘိုးအို၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားအလင်းမှာ ပူပြင်းလှသော နေမင်းကဲ့သို့ တောက်ပနေသည် ခြေအောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆင့်ခေါ်ကာ ကျိန်စာတိုက်ထားသော ယင်အိမ်ဖုန်းရွှေအနေအထား မှာလည်း ချက်ချင်းပင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။
ပညာရှိအဘိုးအို၏ စိတ်ထဲ လေးလံသွားပြီး လက်ထဲမှ သံလုံးကို လီယန်ချူဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည် ဤသံလုံးမှာ အလွန်ယုတ်ညံ့သော သင်္ချိုင်းပစ္စည်း တစ်ခုဖြစ်ပြီး နာကျည်းမှုများနှင့် ယုတ်ညံ့သော အင်အားများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ဒေါင်
လီယန်ချူသည် ဓားတစ်ချက်ဖြင့် ထိုသံလုံးကို ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်သည် သံလုံးတစ်ခုလုံးမှာ ထက်မြက်သော သံစအစအနများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
ကုသိုလ်အမှတ် တစ်သောင်း
သံလုံးထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှာ အပြီးတိုင် သတ်ဖြတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။
ကျန်ကျောင်းဓား၏ အရှိန်မှာ မရပ်တန့်ဘဲ ပညာရှိအဘိုးအို၏ ဦးခေါင်းဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည် ပညာရှိအဘိုးအို၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ပေါ်လာသည်၊ မိမိ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားသော သင်္ချိုင်းပစ္စည်းမှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ဓားတစ်ချက်အောက်မှာတင် ပျက်စီးသွားရသည်တကား။
သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဖုန်းရွှေအိမ်မြှောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အမြန် လှည့်လိုက်သည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်...
သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကွမ်းရှင်းရဟန်း၏ နောက်ကျောဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
"ဖုန်းရွှေဆရာလား "
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုံ့သွားသည်။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း တွင် လုံမန်ကျေးရွာ၌ ကောင်းကင်လဲလှယ်ခြင်း ဖုန်းရွှေအနေအထားကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး အသားတောင် မိစ္ဆာကောင်ကြီးကို မွေးမြူခဲ့သော ဖုန်းရွှေဆရာတစ်ဦး ရှိနေသင့်သည်။
သူသည် ကွမ်းရှင်းရဟန်းဆီသို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အပြည့်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
ကွမ်းရှင်းရဟန်းသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို စုလိုက်ပြီး ပြင်းထန်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည် သူ၏ နောက်ကျောတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ရွှေရောင်ပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဤသည်မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ တန်ခိုးပညာရပ် ဖြစ်သည်။
ရှပ်
တောက်ပလှသော ရွှေရောင်ပုံရိပ်ကြီးမှာ တိုက်ရိုက် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားတော့သည်။
ကွမ်းရှင်းရဟန်းမှာ ကျန်ကျောင်းဓား၏ အရှိန်ဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ထူထဲသော နံရံကြီးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားတော့သည်။
ထိုဂူသင်္ချိုင်းကြီးမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထွင်းထုတည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ၊ ကွမ်းရှင်းရဟန်းမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားချက်ဖြင့် တောင်တံတိုင်းကြီးအတွင်းသို့ မြုပ်ဝင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျောက်စအစအနများ အဆက်မပြတ် ကြွေကျလာပြီး နံရံတစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။
လူတိုင်းမှာ မှင်တက်သွားကြသည်
ထိုကွမ်းရှင်းရဟန်းသည် ရှန်ဆန်းဆရာတော်နှင့် ရင်ဘောင်တန်း တိုက်ခိုက်နိုင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်၊ မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးခဲ့သည် မသိသော်လည်း စောစောက ရှန်ဆန်းဆရာတော်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်သူနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့သော မြင်ကွင်းမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ဗုဒ္ဓဘာသာ၏ မျိုးဆက်သစ် ကျွမ်းကျင်သူကို လီယန်ချူက ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် တောင်ထဲသို့ ရိုက်သွင်းလိုက်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။
လီယန်ချူမှာ ရပ်တန့်မသွားဘဲ အကြည့်များမှာ ရဲရဲတောက်နေကာ စိတ်ထဲမှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပိုမိုမြင့်တက်လာသည် ဤသို့ ဖြစ်လေလေ၊ နတ်ဘုရားကျင့်စဉ်၏ ရဲရင့်ပြတ်သားမှုနှင့် ကိုက်ညီလေလေ ဖြစ်ပြီး၊ နတ်ဘုရားဘုံမှ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရား ဝမ်လင်ကွမ်း ဆီမှ ရရှိသော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများမှာ ပို၍ များပြားလာလေလေ ဖြစ်သည်။
ဝူရှင်းရဟန်းမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် အသက်ရှူကျပ်လောက်သော ဖိအားကြီးတစ်ခု မိမိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
လီယန်ချူသည် ဝူရှင်းရဟန်းဆီသို့ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်ရာ၊ အလွန်ထူထဲလှသော သွေးချီစွမ်းအား များမှာ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပွင့်ထွက်လာသည်။
ဝူရှင်းရဟန်းမှာ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို ထုတ်ကာ လီယန်ချူ၏ ထျန်းကန်းလက်ဝါးကို ရွှေရောင်လက်ဝါးပုံရိပ် နှစ်ခုဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။
ဘုန်း
အနောက်ဘက်ဒေသ ကုန်းကန်းဂိုဏ်း၏ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်များကို တတ်မြောက်ထားသော ဝူရှင်းရဟန်းမှာလည်း လွင့်ထွက်သွားပြီး လက်မောင်းပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ လေထဲတွင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်ကုန်သည်။
ဖလူး
ဝူရှင်းရဟန်းမှာ သွေးတစ်ချက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။
ဒီလောက်တောင် ပြင်းထန်တာလား
လီယန်ချူသည် နောက်ထပ် လက်ဝါးတစ်ချက်ကို ရိုက်လိုက်ပြန်ရာ၊ ကြီးမားသော လေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လက်သည်းခြေသည်းများဖြင့် အစွမ်းပြနေသော နဂါးစိမ်းကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။
ဝူရှင်းရဟန်းမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ဝံ့တော့ဘဲ ဘေးသို့ အမြန် ရှောင်လိုက်ရသည်။
လီယန်ချူသည် ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် ကန့်လန့်ဖြတ် ကန်လိုက်ရာ၊ လေးလံလှသော စစ်ပုဆိန်ကြီး တစ်လက်ကဲ့သို့ ဝူရှင်းရဟန်း၏ ခါးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။
လက်ဝါးနှင့် ခြေထောက် တိုက်ကွက်များမှာ အစီအစဉ်ရှိသော်လည်း ကြည့်ရသည်မှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
လီယန်ချူ၏ ယခုလှုပ်ရှားမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်လောက်အောင် လျင်မြန်လှသည်။
ဝူရှင်းရဟန်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ရဲရင့်လှသော မိစ္ဆာ တစ်ကောင် ပေါ်လာပြီး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်သည်။
ဘုန်း
ရှန်ဆန်းဆရာတော် ခေါ်ဆိုသော ထို အသူရာ မှာလည်း လီယန်ချူ၏ ကန်ချက်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဝူရှင်းရဟန်းမှာ နောက်သို့ ခုနစ်လှမ်း၊ ရှစ်လှမ်းခန့် ဆုတ်သွားရသည်။
ဒေါက် ဒေါက် ဒေါက်
သူသည် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ လူ မဟုတ်ဘဲ၊ အနောက်ဘက်ဒေသ ကျန်းကန်းဂိုဏ်းမှ အလယ်ပိုင်းဒေသ ဗုဒ္ဓဘာသာဂိုဏ်းများအတွင်းသို့ စိမ့်ဝင်စေလွှတ်ထားသော သူလျှို တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ဤသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်မှာ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အလွန်တော်ရုံသာမက ပါရမီမှာလည်း အလွန်ထူးချွန်ရမည် ဖြစ်သည်။
သာမန် ဗုဒ္ဓဘာသာ ပါရမီရှင်များထက်ပင် ပို၍ ထူးချွန်ရမည် ဖြစ်သည်။
ဝူရှင်းရဟန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းနှင့် ပူးပေါင်းကာ ထိုသေတွင်းကို ပြင်ဆင်ခဲ့ပြီး ဂူသင်္ချိုင်းထဲမှ နတ်ဘုရားပစ္စည်းကို ရယူရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူအများ၏ ဝိုင်းရံမှုကြားမှာပင် ဝူရှင်းရဟန်းသည် လွတ်မြောက်အောင် ရှောင်တိမ်းနိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်ရာ၊ ထိုအချက်ကပင် သူ၏ ထူးခြားမှုကို ပြသနေသည်။
သို့သော် ယခုအခါ ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ တိုက်ကွက်တစ်ကွက်ကိုပင် မခံနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
လက်တစ်ချက် လှုပ်ရုံနှင့်တင် လူသုံးဦးလုံးကို နောက်ဆုတ်သွားစေတာလား။
ကွမ်းရှင်းရဟန်းသည် တောင်နံရံအတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်၊ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ရွှေရောင်ဗုဒ္ဓအဆောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ပြောင်းလဲသွားပြီး အေးစက်ခက်ထန်နေသည်။
တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေပြီး လူသားများကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
တုန်း တုန်း တုန်း
လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါက်ကွဲနေသည်။
သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ကွမ်းရှင်းရဟန်းဆီသို့ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်လိုက်သည်၊ သူ၏ ရဲရင့်မှုမှာ အနှိုင်းမဲ့လှသည်။
နတ်ဘုရားဘုံမှ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသကဲ့သို့ပင်။
ဝုန်းး
ကွမ်းရှင်းရဟန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အောက်သို့ ဖိချလိုက်ရာ၊ ရွှေရောင်တံတိုင်းကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာပြီး အဆက်မပြတ် မြင့်တက်လာကာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်တို့၏ လင်စန်းတောင် ကဲ့သို့ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင် ပေတစ်ရာ အတွင်းရှိ နယ်ပယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လီယန်ချူဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အစအနမျှ မရှိဘဲ ပို၍ ရဲရင့်သော တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ကာ တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။
တောက်ပလှသော ဓားစွမ်းအား နှင့် ထိုရွှေရောင်တောင်ကြီးတို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံကြလေပြီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။