အခန်း (၁၃၇-၁၃၈)
Vol. 14 Ch. 137-138
အခန်း (၁၃၇) - မှောင်မိုက်ခြင်း
ရုတ်တရက်
သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်ချည်း ရပ်တန့်သွားပြီး မမြင်နိုင်သော အင်အားတစ်ခု၏ နောက်သို့ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။
နောက်ကျောဘက်မှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့ကို ဆွဲခေါ်နေသကဲ့သို့ပင်
ဝမ်ယွင်ထင်သည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ထက်မြက်သော မြှောင်ဓားကို အမြန်ထုတ်ယူကာ နောက်သို့ ထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်ခဏ၌ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် အင်အားမရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် နောက်သို့ ဆွဲငင်ခြင်းကိုသာ ခံနေရတော့သည်။
အတိုင်းအဆမဲ့သော မှောင်မိုက်ခြင်းအတွင်းသို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို တစ်စပြု၍ ဝါးမြိုသွားသကဲ့သို့ပင်။
ဝမ်ယွင်ထင် သတိပြန်ဝင်လာချိန်တွင် သူ လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးကို ထူးဆန်းသော မမြင်နိုင်သည့် အင်အားတစ်ခုက ချုပ်နှောင်ထားသည်။
လက်ခြေများ မလှုပ်နိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း ထိုနည်းအတိုင်းပင်။
ပါးစပ်မှာလည်း တင်းကြပ်စွာ ပိတ်နေသဖြင့် မည်သည့်အသံမျှ မထွက်နိုင်ပေ။
မျက်တောင်ပင် ခတ်၍ မရတော့ပါ
ခဏအကြာတွင် အလျင်စလို အော်ဟစ်သံများနှင့် ခြေသံများကို သူ ကြားလိုက်ရသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ "
"ဝမ်ယွင်ထင် ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ"
"ဒါက တကယ်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"
"လူအရှင်လတ်လတ် တစ်ယောက်က မျက်စိရှေ့တင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားရတာလဲ "
ဤအသံများကို သူ အလွန်ရင်းနှီးသည်။
ခုနကတင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ဟု သူထင်ခဲ့သော ရှန်ဆန်းဆရာတော်တို့အဖွဲ့ပင်
သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။
"ဒါက တကယ်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ "
"သူတို့က ပျောက်ကွယ်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဘာလို့ သူတို့က ငါ့ကို ရှာနေကြတာလဲ"
ဝမ်ယွင်ထင်သည် နက်ရှိုင်းသော မှောင်မိုက်ခြင်းထဲ ကျရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံမှာ ရှုပ်ထွေးနေတော့သည်။
ရုတ်တရက်
သူသည် အိုမင်းသော ရဟန်းတစ်ပါးကို မြင်လိုက်ရသည်၊ ခန့်ညားတည်ကြည်လှပြီး လက်ထဲတွင် ခရမ်းရွှေသပိတ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။
၎င်းမှာ ကျင့်အန်းကျောင်းတိုက်မှ ရှန်ဆန်းဆရာတော်ပင် ဖြစ်သည်။
"ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် ဒီမှာပါ "
"ဆရာကြီး "
ဝမ်ယွင်ထင်သည် အသံထွက်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်သည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည် သူ၏ ဘေးနားမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။
ထို့နောက်တွင် ချန်အဘွားအို။
ပိုင်ဟုန်းထူ
လူတိုင်းမှာ လူပျောက်နေသဖြင့် အလွန်စိုးရိမ်တကြီး ရှာဖွေနေကြပြီး မျက်နှာများမှာလည်း တင်းမာနေကြသည်။
"ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာလေ"
"ကယ်ကြပါဦး"
"ကယ်ကြပါဦး"
ဝမ်ယွင်ထင်သည် အသံမထွက်ဘဲ အော်ဟစ်နေမိသည်၊ အားကိုးရာမဲ့သည့် ခံစားချက်ကြီးက သူ့ကို လွှမ်းမိုးထားသည်။
စောစောက အဖွဲ့သားများမှာ ပျောက်ဆုံးသွားသော ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်ကို ရှာရန် နောက်သို့ ပြန်လှည့်လာစဉ်...
လူတိုင်းမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သတိကြီးစွာ စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ရုတ်တရက် ဂူသင်္ချိုင်းအခန်း၏ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်မျက်နှာမှ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
တစ်စုံတစ်ခု ရွေ့လျားသွားသကဲ့သို့ပင်။
ဤကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လှသော ဂူအတွင်း၌ ထိုအသံမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိသွားသည်။
အားလုံး ထိုနေရာသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။
သို့သော် လူတိုင်း ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုထူးဆန်းသော လှုပ်ရှားမှုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။
အသံထွက်ပေါ်လာသည့် အရင်းအမြစ်ကို ရှာမတွေ့ပေ။
လူတိုင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေချိန်မှာပင်...
ဝမ်ယွင်ထင် ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်ကြသည်။
အဖွဲ့ထဲမှ လူတစ်ယောက် ထပ်မံ လျော့နည်းသွားပြန်ပြီ
"အာရုံလွှဲတာပဲ"
"ဒါက ဂူထဲမှာရှိတဲ့ မိစ္ဆာက ငါတို့ကို သွေးခွဲနေတာပဲ"
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ရှိနေသည်။
အကယ်၍ သူ၏ ညီငယ်သာ ရှိနေပါက...
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ ညီငယ်မှာ နတ်မျက်စိ ပညာကို ရရှိထားသော အိုမင်းသည့် ရဟန်းဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာများကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည်။
သာမန်ကျင့်ကြံသူများထက် မိစ္ဆာတို့၏ အစအနကို ပိုမိုတိကျစွာ ခံစားသိရှိနိုင်သည်။
"လီယန်ချူ တာအိုဆရာ၊ ဆရာ့အနေနဲ့ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကို အသုံးချပြီး ဒီဂူထဲက မိစ္ဆာကို ရှာဖွေပေးဖို့ တောင်းဆိုပါရစေ "
"ကျုပ် ခင်ဗျားအတွက် ဘေးကနေ စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ် "
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
ဤဂူသင်္ချိုင်းကြီးအတွင်း၌ အန္တရာယ်များလှပြီး ယင်အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုင်အောင် ထူထပ်လှသည်။
အလျင်စလို ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို သုံးပါက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများကို ဖိတ်ခေါ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်နိုင်သလို...
ပြုလုပ်သူအပေါ်သို့ ပြန်လည် ထိခိုက်မှု များလည်း ရှိလာနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် ရှန်ဆန်းဆရာတော်က လီယန်ချူအတွက် အစောင့်အရှောက် လုပ်ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို သုံးလိုက်ရာ၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးအောက်တွင် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားသည်။
ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းရှိ အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပေါ်လာတော့သည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က ခရမ်းရွှေသပိတ်ကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ ဗုဒ္ဓဘာသာ နှလုံးသားကျမ်းစာ ကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။
သူ၏ ပါးစပ်မှ ရွှေရောင်ကျမ်းစာလုံးလေးများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကာ နောက်ဆုံးတွင် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ရွှေရောင်အကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထိုအလွှာအတွင်း ဖုံးလွှမ်းထားပြီး နူးညံ့သော်လည်း ခန့်ညားကြီးကျယ်လှသော ဗုဒ္ဓစွမ်းအားများက လီယန်ချူကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။
ပြင်ပမှ မိစ္ဆာများ မနှောင့်ယှက်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျယ်ပြောလှသော ဂူသင်္ချိုင်းအခန်းကြီးသည် လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင် ပြောင်းလဲသွားသည်၊ သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသော စစ်သည်ရုပ်တုများ မဟုတ်တော့ဘဲ စွမ်းအားအရှိန်အဝါ အတန်းလိုက်များအဖြစ် မြင်တွေ့ရသည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဂူအတွင်း အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
တာအိုပညာ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်သည် ဧကရာဇ်တို့၏ အရှိန်အဝါကိုပင် ကြည့်ရှုနိုင်သည်၊ ၎င်းမှာ သာမန်ကျင့်စဉ်များဖြင့် မမြင်နိုင်သော အရာဖြစ်သည်။
ထိုအတတ်ကို သုံးမှသာ လူတစ်ယောက်၏ အရှိန်အဝါ ကို မြင်နိုင်သည်။
မိစ္ဆာတို့၏ ယင်အရှိန်အဝါမှာလည်း ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။
သို့သော်...
ဒီတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီယန်ချူ ဘာမျှ ရှာမတွေ့ပေ၊ ဤဂူခန်းအတွင်း၌ ယင်အရှိန်အဝါများ ရှိနေသော်လည်း မိစ္ဆာအငွေ့အသက် မရှိပေ။
ဘေးနားရှိ ရှန်ဆန်းဆရာတော်တို့ လူအနည်းငယ်မှလွဲ၍ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်နှင့် ဝမ်ယွင်ထင်တို့၏ အရှိန်အဝါကို လုံးဝ ရှာမတွေ့ပေ။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင်...
သူသည် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။
"ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်နဲ့ ဝမ်ယွင်ထင်တို့ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာမတွေ့ဘူး "
လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်တွင်လည်း ကန့်သတ်ချက်များ ရှိသည်၊ အချို့သော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားများ သို့မဟုတ် မှော်လက်နက်များသည် ဤအတတ်၏ ထောက်လှမ်းမှုကို ဖြတ်တောက်ထားနိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။
"ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်၊ ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်နဲ့ ဝမ်ယွင်ထင်ကို ဆက်ရှာမယ်ဆိုရင်တော့ စမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ် "
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
အကယ်၍ လူတိုင်းက ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်ခဲ့လျှင်ပင် သူကတော့ ဆက်လက်ကျန်ရစ်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။
မိမိအသက်နှင့် လဲပြီး လုပ်ဆောင်မည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်းကြီး ထွက်သွားရန်မှာ သူ၏ စိတ်က ခွင့်မပြုပေ။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည်လည်း ဗုဒ္ဓဘာသာ ဆရာတော်တစ်ပါး ဖြစ်သည်နှင့်အညီ အဖော်နှစ်ဦးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။
"လီယန်ချူ တာအိုဆရာ၊ ပြောသာပြောပါ"
"ဒီ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးပွဲ ကို ကျုပ်က စတင်ခဲ့တာပါ၊ အားလုံးကို ဂူထဲဆင်းပြီး မိစ္ဆာနှိမ်နင်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ လူအနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့တယ် "
"အကယ်၍ မင်းတို့ကို ဘေးကင်းအောင် ပြန်မခေါ်ထုတ်နိုင်ဘူးဆိုရင် ကျုပ်လည်း ဒီဂူထဲမှာပဲ အသေခံဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး "
ရှန်ဆန်းဆရာတော်သည် ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး အတွင်းစိတ်ယုတ်မာသော လူမျိုး မဟုတ်ပေ။
ဤအိုမင်းသော ရဟန်း၏ စကားပြောပုံမှာ လူကို ယုံကြည်မှု ပေးစွမ်းနိုင်သည်။
အလွန်ပင် စိတ်ရင်းရိုးသားလှသည်။
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်
"ဆက်ရှာမယ်ဆိုရင် လူတိုင်း ထပ်ပြီး အန္တရာယ်ကြုံရဖို့ ရှိတယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ဆရာတို့ရဲ့ အဝတ်အစားကနေ အစတစ်ခုလောက် ဖြတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးပါ "
သူသည် ဆံပင်ကဲ့သို့သော အရာများကို မတောင်းဆိုပေ၊ ထိုအရာများမှာ အယူသည်းစရာ ကောင်းလှသည်။
အောက်လမ်းနည်းလမ်း အများအပြားမှာ လူတစ်ယောက်၏ ဆံပင် သို့မဟုတ် မွေးနေ့သက္ကရာဇ်ကို သုံးပြီး ပြုစားတတ်ကြသည်။
နောက်တစ်ချက်မှာ...
ရှန်ဆန်းဆရာတော်တွင် ဆံပင်လည်း မရှိပေ...
"မင်းက ခြေရာခံ တာအိုအတတ် ကို သုံးချင်တာလား "
ယွမ်ရိတာအိုဆရာက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူက ပြန်ပြောလိုက်သည်
"ဟုတ်ပါတယ်၊ တကယ်လို့ နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ထပ်ပျောက်သွားရင် ကျွန်တော် ခြေရာခံကြည့်ဖို့ ကြိုးစားမှာပါ၊ အစွမ်းကုန်တော့ ကြိုးစားကြည့်မှာပါ "
ယွမ်ရိတာအိုဆရာက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးခြားသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ရုတ်တရက် သူက မေးလိုက်သည်
"မင်းရဲ့ ဆရာက ဘယ်သူလဲ "
လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်၊ ဤတာအိုပညာရှင်ကြီးက မိမိ၏ ဆရာရင်းကို ရုတ်တရက် မေးမြန်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
"ကျွန်တော့်ဆရာရဲ့ ဘွဲ့အမည်က ရွှမ်ချိန် ပါ၊ ကျိန်းရိ ဂိုဏ်းဝင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ချင်းယွန်းကျောင်းတိုက် က ဖြစ်ပါတယ် "
ယွမ်ရိတာအိုဆရာသည် လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ကာ ဘာမျှမပြောဘဲ ခေတ္တ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ခဏအကြာတွင်မှ...
သူသည် သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါကြောင့်ကိုး၊ မင်းက ရွှမ်ချိန်ရဲ့ တပည့်ဖြစ်နေတာကိုး၊ မထူးဆန်းတော့ပါဘူး "
လီယန်ချူသည် ဝေမြို့ မှ ချင်းယွန်းကျောင်းတိုက်က ဖြစ်ကြောင်း လူအများသိကြသည်၊ တစ်ခါက လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ဟုန်းထူတို့၏ ပြတ်သားလွန်းလှသော လူသတ် အလောင်းဖျောက်သည့် လက်ရာများကြောင့်...
ချင်းယွန်းကျောင်းတိုက်သည် တရားဝင် တာအိုကျောင်းတိုက် ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် သံသယဝင်ခံခဲ့ရဖူးသည်။
အမှန်စင်စစ် ချင်းယွန်းကျောင်းတိုက်သည် ကျိန်းရိဂိုဏ်း၏ အခွဲတစ်ခုဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော အမွေအနှစ်ရှိသည့် ကျောင်းတိုက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် လောကတွင် နာမည်တူ ကျောင်းတိုက်များမှာ များပြားလှသဖြင့် ချင်းယွန်းကျောင်းတိုက် ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားရုံနှင့် ယွမ်ရိတာအိုဆရာမှာ အစပိုင်းက အလေးမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ယွမ်ရိတာအိုဆရာက ကျွန်တော့်ဆရာကို သိတာလား"
လီယန်ချူမှာ အံ့သြသွားသည်။
ယွမ်ရိတာအိုဆရာ၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုနေခဲ့သည်။
အခန်း (၁၃၈) -ရှုပ်ထွေးမှူ့မှ ရိုးရှင်းမှူ့သို့
လီယန်ချူသည် မိမိ၏ဆရာမှာ ထိုမျှလောက် နာမည်ကြီးနေလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။
သို့သော် ယွမ်ရိတာအိုဆရာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရသည်မှာ ခဏတာအတွင်း ရန်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များပင် မှိန်ပျပျ ပေါ်ထွက်နေသည်။
ယွမ်ရိတာအိုဆရာသည် လီယန်ချူကို အသာအယာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်
"အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ငါနဲ့ မင်းရဲ့ဆရာကြားမှာ ဘာရန်ငြိုးမှ မရှိပါဘူး "
"ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ မိတ်ဟောင်းဆွေဟောင်းတွေပါပဲ "
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။
ယွမ်ရိတာအိုဆရာက ဆက်ပြောသည်
"ငယ်ငယ်တုန်းက သူက ငါ့ကို ပါးတစ်ချက် ရိုက်ခဲ့ဖူးရုံပါပဲ "
"..." - လီယန်ချူ
ရန်ငြိုးမရှိတာ တကယ်ပဲ သေချာလို့လား
ယွမ်ရိတာအိုဆရာသည် သူ၏ ရှေးဟောင်းဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ သူ၏ အဝတ်အစတစ်ခုကို ဖြတ်ယူ၍ လီယန်ချူထံ ပေးလိုက်သည်။
ကျန်ရှိသူများကလည်း မိမိတို့၏ အဝတ်စတစ်ခုစီကို ဖြတ်ကာ လီယန်ချူထံ အတူတူ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ဂူအတွင်း၌ ပျောက်ဆုံးသွားသော ဟွေ့ကျိန်းဆရာတော်နှင့် ဝမ်ယွင်ထင်တို့ကို ဆက်လက် ရှာဖွေကြတော့သည်။
ဂူအတွင်း၌ မီးများ လင်းထိန်နေသော်လည်း လူကို ချမ်းစိမ့်သော ခံစားချက်ကြီး ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ထိုသတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော စစ်သည်ရုပ်တုများမှာ အချိန်မရွေး ပြန်လည် အသက်ဝင်လာနိုင်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
"ဟော "
ချန်အဘွားအိုက အံ့သြတကြီး အော်လိုက်သည်
"ဒီမှာ စစ်သည်ရုပ်တုတစ်ခုက အရမ်းထူးဆန်းနေတယ် "
လူတိုင်း ချက်ချင်းပင် အပြေးအလွှား သွားကြည့်ကြသည်။
စစ်သည်ရုပ်တုရှိရာသို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ဤရုပ်တုမှာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရုပ်တုများနှင့် မတူကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
အခြားစစ်သည်ရုပ်တုများမှာ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ တင်းကြပ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေကြသည်။
သို့သော် ဤစစ်သည်ရုပ်တုမှာမူ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ပင့်မထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
ဤကဲ့သို့ အသက်မဲ့သော စစ်သည်ရုပ်တုတစ်ခုပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းနေသည်။
"ဒီစစ်သည်ရုပ်တုက မူလက လက်ထဲမှာ ဘာကို ပင့်မထားတာလဲ မသိဘူးနော် "
ပိုင်ဟုန်းထူက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ကြည့်ရတာတော့ သိပ်မကြီးလောက်ဘူး၊ လက်နှစ်ဖက်ရဲ့ အနေအထားအရဆိုရင် မှန်လိုမျိုး ဝိုင်းဝိုင်းစက်စက် အရာတစ်ခု ဖြစ်ပုံရတယ် "
လီယန်ချူသည် အနားသို့ တိုးသွားကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်သည်။
မှန်ဟု တွေးမိခြင်းမှာ စစ်သည်ရုပ်တု၏ ထူးဆန်းသော လက်ဟန်အပြင်...
သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း တာအိုဆရာ ဆီမှ လုယူထားသော ရှစ်ခွင်မှန် ကို ဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် မှန်ကို ဦးဆုံး သတိရမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းကလည်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။
"မင်းပြောမှပဲ၊ ငါလည်း မှန် ဒါမှမဟုတ် အိမ်မြှောင်လိုမျိုး အရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်မယ်လို့ ထင်လာမိတယ် "
ပိုင်ဟုန်းထူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ထိုစစ်သည်ရုပ်တုကို အသာအယာ ထိလိုက်သည်၊ ထိုအခါ ကျောက်ဆစ်ထားသည်ဟု ထင်ရသော ထိုရုပ်တုမှာ ရုတ်တရက် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
"ဟင် "
ပိုင်ဟုန်းထူသည် မျက်လုံးများ ပြူးသွားတော့သည်။
သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော စစ်သည်ရုပ်တုများကြား၌ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် လုံးဝမရှိဘဲ ပြုံးနေသော ရုပ်တုတစ်ခု ရှိနေခြင်းကပင် ထူးဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုမူ ထိုသူ၏ လက်ထဲတွင် မူလက ရှိနေသော အရာမှာ ပျောက်ကွယ်နေသည့်အပြင်...
ကိုယ်ထည်ကို အသာလေး ထိလိုက်ရုံနှင့်ပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ပိုင်ဟုန်းထူ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် နေရခက်သွားသည်။
"ငါ အားနဲ့ မတွန်းပါဘူး၊ သူကဘာသာသူ ပြာဖြစ်သွားတာ "
ပိုင်ဟုန်းထူက ရှင်းပြလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အခြားသော စစ်သည်ရုပ်တုတစ်ခုအနားသို့ တိုးသွားပြီး အသာအယာ တို့ကြည့်လိုက်သည်။
သို့သော် လက်ချောင်းတွင် အလွန်မာကျောသော ခံစားချက်ကို ရရှိသည်၊ ၎င်းမှာ သိသာထင်ရှားလှသော မာကျောသည့် ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
စစ်သည်ရုပ်တု သုံးခုကို ဆက်တိုက် တို့ကြည့်သော်လည်း ခုနကကဲ့သို့ ပြာဖြစ်သွားသည့် ထူးဆန်းသော ရုပ်တုမျိုးကို ရှာမတွေ့တော့ပေ။
"ထူးဆန်းတယ်၊ ဒါက တကယ်ကို ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ "
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ရှိနေသည်။
လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခုနကတင် စစ်သည်ရုပ်တု ဘေးနားတွင် ရှိနေသော ရှန်ဆန်းဆရာတော်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။
"ရှန်ဆန်းဆရာတော် ဘယ်မှာလဲ "
လီယန်ချူသည် ဘေးနားရှိ ယွမ်ရိတာအိုဆရာကို မေးလိုက်သည်။
ယွမ်ရိတာအိုဆရာသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
စစ်သည်ရုပ်တု ဘေးနားတွင် ရပ်နေခဲ့သော ရှန်ဆန်းဆရာတော်မှာ ယခုအခါ အရိပ်အယောင်ပင် မကျန်တော့ပေ။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခုနကတင် ပုခုံးချင်းယှဉ် ရပ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်၊ သူသည် စစ်သည်ရုပ်တု ပြာဖြစ်သွားသည်ကို အာရုံစိုက်မိကာ ခဏမျှ စိတ်လွတ်သွားရုံသာ ရှိသေးသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ
တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်
သေလူကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ယွမ်ရိတာအိုဆရာ၏ လည်ပင်းမှာ ခဏတာအတွင်း တောင့်တင်းသွားသလို ခံစားရပြီး၊ သူ၏ အကြည့်ကို ထိုစစ်သည်ရုပ်တုများကြားသို့ တဖြည်းဖြည်း လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ သူနှင့် အဆင့်တူသာ ဖြစ်သည်။
ဤဂူသင်္ချိုင်း၏ နောက်ကွယ်မှ အရာမှာ မည်သည့်အရာပင် ဖြစ်စေ၊ မိမိ၏ ဘေးနား လက်တစ်ကမ်း အကွာအဝေးမှနေ၍ ကျင့်ကြံမှု နက်ရှိုင်းသော ရှန်ဆန်းဆရာတော်ကို ပျောက်ကွယ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုပါက...
၎င်းမှာ ရင်ဆိုင်ရ အလွန်ခက်ခဲမည့် တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေလိမည်
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ မျက်နှာမှာလည်း အလွန်ပင် ပျက်နေသည်၊ သူသည်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိပုံရသည်။
လူတိုင်း၏ စိတ်ဓာတ်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် မြေအောက်ထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားသကဲ့သို့ ရေခဲသေတ္တာထဲ ကျရောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
ဤတိတ်ဆိတ်ပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ဂူသင်္ချိုင်းအခန်းမှာ လူတိုင်း၏ မျက်စိထဲတွင် အလွန်ပင် ထူးဆန်းစက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေတော့သည်။
လူ သုံးယောက်ကို ဆက်တိုက် ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ
လီယန်ချူမှာမူ မျက်လုံးထဲတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါများ ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ စိတ်ဓာတ်မှာလည်း ပွင့်လင်းရိုးသားကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျှင်းမရှိပေ။
သူသည် ရှန်ဆန်းဆရာတော် ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်စမှတစ်ဆင့် သူရှိရာနေရာကို ရှာဖွေရန် ခြေရာခံအတတ်ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်သည်။
မှိန်ပျပျ ရွှေရောင်လေစီးကြောင်းတစ်ခုသည် ရှန်ဆန်းဆရာတော်၏ အဝတ်စမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။
အသက်ဝင်နေသည့်အလား လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ဝန်းရံနေသည်။
လီယန်ချူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သေချာစွာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်၊ ထိုအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလှသည်။
အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားတစ်ခုခုက အာရုံခံမှုကို ဖြတ်တောက်ထားသကဲ့သို့ပင်။
သို့သော် ခြေရာခံအတတ်မှာ ပစ္စည်းရှာရန်နှင့် ခြေရာခံရန် သီးသန့်ဖြစ်သော တာအိုအတတ် ဖြစ်သည်၊ လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပေါင်းထည့်လိုက်သောအခါ ထိုရွှေရောင်လေစီးကြောင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် သဲလွန်စတစ်ခု ပေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်
"ရှန်ဆန်းဆရာတော် ဒီဂူသင်္ချိုင်းအခန်းထဲမှာပဲ ရှိသေးတယ် "
စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ဂူအတွင်း အရပ်မျက်နှာတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူတို့မှာလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ခဲ့ကြသည်။
ဤဂူထဲ၌ အလွန်ပင် ထူးဆန်းပြီး လူအရှင်လတ်လတ် သုံးယောက်ကို ဝါးမြိုသွားသည်မှာ လူကို အလွန်ပင် မွန်းကျပ်စေသည်။
ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ထိုသုံးဦးကို ရှာဖွေရန်အတွက် အဓိကကျသော လူဖြစ်လာသည်၊ သဲလွန်စ ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုသည်မှာ...
သူ၏ ခြေရာခံအတတ် အစွမ်းထက်မထက်ပေါ်တွင်သာ မူတည်တော့သည်။
နက်ရှိုင်းလှသော ဤဂူကြီး၏ အရှေ့တောင်ဘက် အရပ်မျက်နှာသို့ ရောက်သောအခါ လီယန်ချူသည် ရုတ်တရက် ခြေလှမ်းရပ်လိုက်သည်။
မျက်မှောင်မှာလည်း ချက်ချင်း ကြုတ်သွားသည်။
ခုနကတင် ရရှိထားသော အာရုံခံစားမှုမှာ ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်
သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူကာ နဖူးပေါ်တွင် ကပ်လိုက်သည်၊ ၎င်းမှာ နတ်ပင့်အတတ် မဟုတ်ပေ။
၎င်းမှာ တာအိုဘာသာ၏ အစွမ်းထက်သော ထိုအဆောင်ပေါ်မှ စစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကို အသုံးပြု၍ ဤမိစ္ဆာတို့၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင်၊ နတ်မင်းကြီး၏ စွမ်းအားများ ဆင်းသက်လာခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ဤစစ်မှန်သော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးကျယ်ခန့်ညားလှပြီး ထူးကဲမြင့်မြတ်လှသည်။
ကြီးမားပြီး သန့်စင်လှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုမှာ လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
လီယန်ချူသည် ဦးနှောက်မှာ ကြည်လင်သွားသည်ဟု ခံစားရပြီး၊ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာလည်း တောက်ပသော အလင်းတန်းများ ပေါ်ထွက်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ခြေရာခံအတတ်မှာလည်း ပို၍ အားကောင်းလာသည်
စောစောက ပြတ်တောက်သွားသော အာရုံခံစားမှုကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်ပြီ
စောစောကထက် အားကောင်းလာရုံတင်မကဘဲ၊ အရှိန်အဝါများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ထူးခြားသည့် စွမ်းအားကြီးကိုပင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖောက်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။
ထိုအက်ကြောင်းမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပို၍ ပို၍ တောက်ပလာသည်။
"ရှန်ဆန်းဆရာတော် ဒီမှာ ရှိရမယ် "
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ အသက်ဝင်လှသော စစ်သည်ရုပ်တုတစ်ခု၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
ရုပ်တု၏ မျက်နှာမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း ပြင်းထန်လှသည်။
နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လူအစစ်နှင့် တူနေဆဲ ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ထိုမျက်လုံးတစ်စုံမှာ အလွန်ပင် အသက်ဝင်လှပြီး သင့်ကို စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။
ထူးခြားပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ထိုမျက်လုံးများသည် သင် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေပါစေ သင့်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး စစ်သည်ရုပ်တု၏ ကိုယ်ထည်ကို မထိမိအောင် ထိန်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် အဆောင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ စွမ်းအားဖြင့် ထိန်းချုပ်ပြီး စစ်သည်ရုပ်တု၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တဖြည်းဖြည်း ကပ်လိုက်တော့သည်။