အခန်း (၁၅-၁၆)
Vol. 2 Ch. 15-16
15
ရှောင်အန်းလဲ့မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရတော့ ချင်းမိသားစုဝင်တွေ တစ်ယောက်မျက်နှာတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ ရှောင်ချန်လင်း ရှေ့တိုးလာပြီး မေးဖို့ပြင်လိုက်ပေမယ့် ရှောင်အန်းလဲ့မှာ တည်ကြည်လေးနက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရုတ်တရက်ပြောလိုက်သည်။
"အကုန်လုံး အခုချက်ချင်း ခြံဝင်းထဲကနေ ထွက်သွားကြ”
သူမအမူအရာကိုမြင်တော့ ရှောင်ချန်လင်းနဲ့ ချင်းမိသားစုဝင်တွေ လန့်သွားပြီး အမြန်ထွက်သွားကြ၏။ ရှောင်ချန်လင်းကတော့ စိတ်မချနိုင်သေးပေ။
"ညီမလေး အကူအညီလိုလား၊ ဒုတိယအစ်ကို့ သိုင်းပညာကမဆိုးပါဘူး၊ နေခဲ့ပြီး ကူညီပေးရမလား”
"မလိုဘူး”
ရှောင်းအန်းလဲ့ ပြောပြီးသည်နှင့် ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခု ထုတ်ပြီး လေထဲပစ်တင်လိုက်သည်။
ခဏချင်းမှာပင် ချင်းမိသားစုဝင်းဆောင်အပေါ်မှာ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်တဲ့ အကာအကွယ်အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ ချင်းရှုရန် သူမကို နားမလည်နိုင်တဲ့အကြည့်ဖြင့်ကြည့်နေ၏။ သူမက တာအိုဆရာလူယုတ်မာတစ်ယောက်ကို သတ်လိုက်ရုံသာဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ဘုံမှ အပြစ်ပေးစရာအကြောင်းမရှိပေ။ တကယ်လို့သာ ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဆိုလျှင် ရှောင်အန်းလဲ့ဒေါသထွက်လွန်းလို့ သေသွားလောက်မည်ပင်။
"သတိထား၊ တာအိုဆရာကြီးရဲ့ဝိညာဉ်ပဲ"
သူမစကားဆုံးသည်နှင့် တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဉ်မှာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှနေ လွင့်မျောထွက်လာသည်။ ချင်းရှုရန်ကတော့ သူ့ကို အထင်သေးတုန်းပင်။ အခုမှ သေကာစသရဲအိုကြီးပဲမလား။
"အခုမှ သေတာကိုဘာကြောက်စရာရှိလဲ၊ ငါ့လောက်တောင် စွမ်းအားမကြီးသေးဘူး"
ရှောင်အန်းလဲ့ကတော့ အဲ့ဒီလိုမထင်ပေ။ သူမ စောစောက တာအိုဆရာကြီးနှလုံးကို ထိုးစိုက်ခဲ့သည့် မက်မွန်ဓားကိုသာ ကိုင်ထားပြီး အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။ လုံးဝသေဆုံးသွားပြီဖြစ်တဲ့ တာအိုဆရာကြီးဆီကနေ အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များထွက်လာပြီး သူ့အလောင်းပေါ်မှနေ မည်းနက်တဲ့အရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။ ချင်းရှုရန် အရိုးဖြူထီးကိုကိုင်ထားရင်း စုတ်သပ်လိုက်သည်။
"ဒီတာအိုဆရာကြီးရဲ့ ဝိညာဉ်က တော်တော်စွမ်းမယ့်ပုံပဲ"
ရှောင်အန်းလဲ့ လေးလေးနက်နက် သတိပေးလိုက်သည်။
"ခဏနေရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဂရုစိုက်”
တာအိုဆရာကြီးရဲ့ဝိညာဉ်ပတ်လည်မှာ အမည်းရောင်အငွေ့တွေ ဝဲပျံနေပြီး ရှောင်အန်းလဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးထဲမှာ အမုန်းတရားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
"ကောင်မစုတ်လေး မင်းကငါ့လိုလူကြီးတစ်ယောက်ကို သတ်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ ငါသေသွားရင်တောင် မင်းကိုပါ တစ်ခါတည်း ဆွဲခေါ်သွားမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် ရှောင်အန်းလဲ့ဆီ သူပြေးဝင်လာ၏။ ဘေးနားမှ ချင်းရှုရန်မှာ တာအိုအဘိုးကြီးဆီ အရင်ပြေးဝင်သွားလေသည်။
"ငါ အရင်စမ်းကြည့်လိုက်မယ်၊ အခုမှသေတဲ့သရဲက ငါ့ထက်ပိုစွမ်းမယ်ဆိုတာမယုံဘူး”
ချင်းရှုရန် သူမ၏မိစ္ဆာအငွေ့အသက်တွေနဲ့တိုက်ခိုက်ပေသိ တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဉ်ကို မယှဉ်နိုင်ဘဲ ဆယ်ကွက်လောက်နဲ့တင် လွင့်ထွက်သွားပေသည်။
"ဒီသရဲအိုကြီးက တော်တော်စွမ်းတာပဲ၊ ငါမနိုင်ဘူးဆိုတာ မယုံဘူး လာခဲ့စမ်း ထပ်စမ်းမယ်”
သူမ,မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့်ထပ်ပြေးဝင်သွားသည်ကိုမြင်တော့ ရှောင်အန်းလဲ့ ပြောစရာစကားမရှိတော့ပေ။ ဤကောင်မလေးမှာ တကယ်ခေါင်းမာလှသည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သုံးကွက်တည်းနဲ့ ချင်းရှုရန် လွင့်ထွက်သွားပြန်လေ၏။
“ဘာလို့ သရဲချင်းကွာခြားချက်က ဒီလောက်ကြီးမားနေရတာလဲ၊ ငါက သေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ အစုအပုံသင်္ချိုင်းဟောင်းမှာလည်း သရဲတွေအများကြီး စားခဲ့တာ၊ ဒါတောင် အခုမှသေတဲ့ သရဲကို မနိုင်ဘူးတဲ့လား၊ ဒါ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား”
ရှောင်အန်းလဲ့ သူမပုံစံကိုကြည့်ပြီးရယ်ချင်နေမိသည်။
"သရဲတိုင်း မတူဘူးလို့ ပြောသားပဲ"
တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဉ်မှာ ထွက်ပြေးဖို့ကြိုးစားပေသိ အကာအကွယ်အတားအဆီးနှင့်တိုက်မိပြီး ပြန်ကန်ထွက်လာသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရာ ရှောင်အန်းလဲ့ လက်ထဲမှ မက်မွန်သားဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
"အပြင်ထွက်ပြီး လူတွေကို ဆက်ဒုက္ခပေးပြီး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်တက်ချင်သေးတယ်ပေါ့လေ၊ ဟမ့် နင်ထွက်ပြေးမယ်ဆိုတာ ငါကြိုသိလို့ ဒီအဆောင်ထဲမှာအကာအကွယ်အတားအဆီးလုပ်ထားတာ၊ ဒီနေ့ နင်သေမှ ဒါမှမဟုတ် ငါသေမှ ဒီအတားအဆီးပျက်သွားမှာ”
တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဉ်မှာ ရှောင်အန်းလဲ့ဆီ ပြေးဝင်လာ၏။ သူ့ပတ်လည်မှာ အငြိုးအတေးတွေ၊ မကောင်းဆိုးဝါးအငွေ့အသက်တွေ များပြားနေခဲ့သည်။ ထိုသည်တို့မှာ သူဒုက္ခပေးခဲ့သည့်လူများဆီမှရခဲ့သော ကံကြမ္မာဆိုးကျိုးတွေဖြစ်ပြီး စည်းမျဉ်းအရဆို သူသေသွားသည့်အခါသူ့ကို နှိပ်စက်ရမည်ပင်။ သို့သော်တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဉ်မှာ ထိုအရာများကိုစုပ်ယူပြီး သူ့ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အသုံးချလိုက်ပေသည်။ ရှောင်အန်းလဲ့ မျက်နှာထား တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး မက်မွန်သားဓားကို ပိုပြီးတင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ သူမက ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီး ရွှေရောင်ကုသိုလ်အလင်းတန်းကို အသုံးပြုကာ ခန္ဓာကိုယ်၏စွမ်းဆောင်ရည်များကို အကောင်းဆုံးအခြေအနေရောက်အောင် ပြန်လည်ပြုပြင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် မြင်းတစ်ကောင်ကို သတ်နိုင်သည်ထိကိုစွမ်းရည်ရှိ၏။ အခုအချိန်မှာတော့ ရှောင်အန်းလဲ့အစွမ်းကုန်ကြိုးစားပြီး တာအိုဆရာကြီးမှ ပြောင်းလဲသွားသည့် မိစ္ဆာကိုရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်နေလေသည်။ ထိုမိစ္ဆာဖန်တီးထားသော ယင်ဓာတ်အငွေ့အသက်တွေကို သူမခွဲပစ်လိုက်ပေသိ တခြားတစ်နေရာမှာပြန်စုစည်းပြီး သူမကိုဆက်တိိုက်ဆိုသလို တိုက်ခိုက်နေခဲ့သည်။ သူမ သတိလွတ်သွားချိန်တွင် အလစ်ဝင်တိုက်ဖို့ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်၏။
ရွှေရောင်ကုသိုလ်အလင်းတန်းအထောက်အပံ့နှင့် ရှောင်အန်းလဲ့လက်ထဲမှ သစ်သားဓားမှာအကွက်ပေါင်းများစွာတိုက်ခိုက်ပြီး မိစ္ဆာမြူကိုကွဲသွားအောင်သာ လုပ်နိုင်ခဲ့၏။ ဤမိစ္ဆာမှာလည်း အစွမ်းထက်လှသည်။ လူပုံစံတစ္ဆေအငွေ့အသက် ဆယ်ခုအဖြစ် ပြန်လည်စုစည်းပြီး သူမကိုဝိုင်းတိုက်တော့သည်။ ချင်းရှုရန် ဘေးမှနေ စိုးရိမ်တကြီးကြည့်နေပြီး ဝင်ကူညီဖို့ ပြေးလာ၏။ သူမက တစ္ဆေအငွေ့အသက်တစ်ခုကိုတော့ ထိန်းထားနိုင်သေးသည်။ ရှောင်အန်းလဲ့မှာတော့ မိစ္ဆာကိုးကောင်ကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်နေရရာ မကာကွယ်နိုင်ဘဲ တစ်ကောင်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုခံလိုက်ရပြီး လွင့်ထွက်သွားလေသည်။ သူမသွေးကြောများ ဆူပွက်လာသလိုခံစားလိုက်ရပြီး လက်ထဲရှိမက်မွန်ဓားကို လွှင့်ပစ်လိုက်၏။ သူမချက်ချင်းပင် တာအိုလက်ဟန်တွေ ပြုလုပ်လိုက်သည်။
"လင်း ပင်း သို့ ကျယ် ကျဲ ကျန်း လဲ့ ချန် ရှင်း မကောင်းဆိုးဝါးများ ပျက်စီးစေ"
ရွှေရောင်ကုသိုလ်အလင်းတန်းမှနေဖြစ်ပေါ်လာသည့် ရွှေနီရောင်ဇာမဏီငှက်တစ်ကောင် ကောင်းကင်ပေါ်ပျံတက်သွားပြီး ကျီကနဲအော်မြည်ကာ တာအိုဆရာမိစ္ဆာဆီ ဦးတည်သွားလေသည်။
ရှောင်အန်းလဲ့ လက်ဟန်တွေပြုလုပ်နေတုန်းကတည်းမှ ချင်းရှုရန်သည် အရိုးဖြူထီးထဲပြန်ပုန်းဝင်နေပြီဖြစ်သည်။
ကြောက်စရာကြီး သရဲမတောင်အပြင်ထွက်ရင် ကိုယ့်ကိုကိုယ် ကာကွယ်ထားရတယ်။ မဟုတ်ရင် ကြားညှပ်ပြီးသေသွားမှာပဲ။
မိစ္ဆာဆယ်ကောင်လုံးကို စားသောက်ပြီးနောက် ရွှေရောင်တောက်ပနေတဲ့ ဇာမဏီငှက်မှာ ရှောင်အန်းလဲ့ဆီပြန်ပျံလာပြီး သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲတိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်သွား၏။
"ဟူး"
နောက်ဆုံးတော့ ဖြေရှင်းလို့ ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ယခုမှ ကူးပြောင်းလာသည့် သူမကို အတွေ့အကြုံလေးတောင်မပေးဘူးလား။ ချက်ချင်းကြီး ဒီလောက်စွမ်းတဲ့ မိစ္ဆာနဲ့ပေးတွေ့တယ်ပေါ့လေ။ အဆောင်ပေါ်မှ အကာအကွယ်အတားအဆီး ပျက်စီးသွားပြီး နေရောင်ခြည်ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။ စောစောကကဲ့သို့ မှောင်မိုက်နေသောမြင်ကွင်းမျိုး မရှိတော့ပေ။
သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရွှေဝါရောင်သမ်းနေသည့် ရွှေရောင်ကုသိုလ်အလင်းတန်း အတုံးလိုက်အခဲလိုက်ကြီးတိုးလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။
ရက်ပေါင်း ၆၀စာတောင်လား။
သူမ ကိုယ့်ဘာသာတွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ စရောက်တုန်းက ရက် ၃၀စာ ပါလေ၏။ နောက်တော့ ကျောက်နီယန်ကိုကယ်လိုက်ရာ ၁၀ရက်စာ တိုးလာ၏။ စောစောက တာအိုဆရာကြီးကိုသတ်လိုက်၍ ၁၀ရက်စာ လျော့သွားတော့ ရက် ၃၀စာပြန်ဖြစ်သွားသည်။ အဲဒီ ရက် ၃၀စာရွှေရောင်ကုသိုလ်အလင်းတန်းကိုသုံးပြီး ဇာမဏီငှက်အဖြစ်ပြောင်းကာ တာအိုဆရာကြီးကိုသတ်လိုက်၍ ရက် ၃၀စာလည်းကုန်သွား၏။ အခု တာအိုဆရာကြီး၏ဝိညာဥ်ကိုသတ်လိုက်ရာ ရက် ၆၀စာတိုးလာသည်ဖြစ်ရာ နောက်ဆုံးရလဒ်က ရက် ၆၀ စာပင်ဖြစ်ပြီး ရက် ၉၀မဟုတ်ပေ။
ထားလိုက်ပါတော့၊ ကပ်စေးနည်းလိုက်တာ။ ကံကောင်းသည်မှာ ဒီသက်တမ်း ရက် ၆၀စာအပြင် သူမခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း နောက်ထပ်တစ်ဆင့် တိုးတက်လာလေသည်။ တာအိုဆရာကြီးလုပ်ခဲ့တဲ့ မကောင်းမှုတွေအတွက်တော့ သူသေသွားပြီးနောက် အဲ့ကံကြမ္မာဆိုးကျိုးတွေက သူ့ကိုငှားရမ်းခဲ့တဲ့လူတွေဆီသာ ပြန်ရောက်သွားလိမ့်မည်ပင်။ ချင်းအိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် ဇိမ်ခံမြင်းလှည်းတစ်စီး၏လိုက်ကာပြန်ကျသွားသည်။ ယဲ့မင်းသားသည် မြင်းလှည်းထဲမှနေ ရေရွတ်လိုက်၏။
"သူမက တကယ်စွမ်းတာပဲ၊ ငါဝင်ပါစရာတောင် မလိုတော့ဘူးထင်တယ်၊ မိုထင် သွားကြစို့"
မိုထင် ဘေးနားမှာမြင်းစီးပြီး အစောင့်အဖြစ်လိုက်လာသည့် မိုယွီထံလှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ငါတို့သခင်က ဘာလုပ်ချင်နေတာလဲ။ မိုယွီက သူ့ကို မသိမသာမျက်စပစ်ပြလိုက်သည်။ "သခင့်ကိစ္စ ဝင်မပါနဲ့"ဆိုသည့်သဘောပင်။
ရှောင်အန်းလဲ့ တာအိုဆရာကြီးကိစ္စရှင်းပြီးနောက် သူ့အလောင်းနားလျှောက်သွားပြီး ခါးကြားရှိပိုက်ဆံအိတ်ကိုဖြုတ်ယူကာ သူမ၏နေရာလွတ်အိတ်ထဲသို့ တွေဝေခြင်းမရှိထည့်လိုက်တော့သည်။ ဟင်္သာပြဒါး၊ စက္ကူဝါ၊ မက်မွန်သားဓား စသည့်သူ့ပစ္စည်းကိရိယာတွေကိုလည်း အကုန်သိမ်းယူလိုက်၏။ ပူဇော်သည့်စားပွဲခုံကိုတောင် မချန်ခဲ့ပေ။ တာအိုဆရာကြီး၏ အဝတ်အစားများမှာ ရွံစရာကောင်းလွန်း၍သာမဟုတ်လျှင် အကုန်ချွတ်ယူမိမည်ဖြစ်သည်။ သူမအမြင်အရတော့ ဒါတွေက စစ်နိုင်လို့ရတဲ့သုံ့ပန်းတွေပဲလေ ဘာလို့မယူရမှာလဲ။ မီးနတ်ဘုရားအဆောင်တစ်ခုကို တာအိုဆရာကြီးအလောင်းပေါ် ပစ်တင်လိုက်သည်။ မီးနတ်ဘုရား၏မီးကိုငှါးပြီးမကောင်းဆိုးဝါးတွေကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ရာ တာအိုဆရာကြီး၏အလောင်းမှာ သူ့ဝိညာဉ်လိုပင် ချက်ချင်းပြာကျပြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ထို့နောက်သူမ လျှောက်သွားပြီး အရိုးဖြူထီးကိုကောက်ယူကာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ ရယ်မောပြီး ချင်းရှုရန်ကို စလိုက်၏။
"နင့်ရဲ့ လုံခြုံရေးအသိက တော်တော်ကောင်းတာပဲ၊ ပုန်းရကောင်းမှန်းတောင် သိတယ်”
ချင်းရှုရန် ထီးအောက်ကနေထွက်လာပြီး မျက်လုံးလေးတွေမှေးစင်းကာ မျက်နှာချိုသွေးပြီး ပြုံးပြလိုက်သည်။
"ကျွန်မက သေသွားတာပဲရှိတာပါ တုံးအသွားတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ဒါပေမယ့် ဆရာသခင်က တကယ်အစွမ်းထက်တာပဲ၊ ကျွန်မ ဆရာသခင်ကို လေးစားတာ မြစ်ရေတွေစီးဆင်းသလို အဆုံးအစမရှိပါဘူး၊နောက်ဆိုရင် ဆရာသခင်က အရှေ့သွားခိုင်းရင် အနောက်မသွားဘူး၊ ခွေးဖမ်းခိုင်းရင် ကြက်မလိုက်ဘူး”
ရှောင်အန်းလဲ့ : "မြှောက်မနေနဲ့တော့၊ သွား နင့်မိသားစုကို သွားတွေ့ရအောင်”
ခြံဝင်းအပြင်မှလူများမှာ စိုးရိမ်တကြီးစောင့်နေကြပြီး သူမထွက်လာသည်ကိုတွေ့တော့ အနားကိုအမြန်ပြေးလာပြီး နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။
16
ရှောင်ချန်လင်း သူမအားစိုးရိမ်တကြီး အကဲခတ်ကြည့်လိုက်လေသည်။
“ညီမလေး အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှောင်အန်းလဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး အရိုးဖြူထီးကို ကိုင်ထားရင်း ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။
“ညီမလေး အဆင်ပြေပါတယ်၊ တာအိုဆရာကြီးကိစ္စက ဖြေရှင်းပြီးသွားပါပြီ ၊ ကျန်တာကချင်းမိသားစုရဲ့ကိုယ်ရေးကိုယ်တာကိစ္စဆိုတော့ ညီမတို့တွေ ဝင်မပါသင့်တော့ဘူး”
သတိပြန်ရလာပြီဖြစ်သော ချင်းသခင်မကြီးနှင့်ချင်းသခင်ကြီးတို့မှာ အပြေးအလွှားရောက်လာကြပြီး သူမကိုင်ထားသည့် အနီရောင်ဆီစိမ်စက္ကူထီးကို ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ရှောင်သခင်မလေး၊ ကျွန်မရဲ့ရန်အာ အဆင်ပြေရဲ့လားဟင်”
“သူအဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှင်တို့ သူ့ကိုထပ်တွေ့လို့ မရတော့ဘူး၊ သူ့ဝိညာဉ်ကို လူတွေရှေ့ ခဏခဏပေါ်ခိုင်းတာက သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို အရမ်းလျော့နည်းစေတယ်”
ရှောင်အန်းလဲ့ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသော် ချင်းသခင်ကြီးနှင့် ချင်းသခင်မကြီးတို့ ခေါင်းအမြန်ခါလိုက်ကြလေသည်။
“ဒါဆို မတွေ့တော့ပါဘူး၊ သူအဆင်ပြေရင် ပြီးတာပါပဲ၊ ရှောင်သခင်မလေး ကျွန်တော်တို့ သူ့အတွက် ဘာလုပ်ပေးလို့ရမလဲ၊ အမွှေးတိုင်တို့ ဖယောင်းတိုင်နဲ့ စက္ကူပိုက်ဆံတွေရှို့ပေးရမလား၊ ပြီးတော့ သူ့အရိုးတွေကရော ဘယ်မှာလဲ၊ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာကို ရှောင်သခင်မလေးလမ်းညွှန်ပေးပါဦး”
ရှောင်အန်းလဲ့ သူတို့သမီးအပေါ်ထားရှိသည့် သံယောဇဉ်ကို နားလည်လေသည်။
“သူ့အရိုးတွေကို ကျွန်မသိမ်းဆည်းပေးထားပါတယ်၊ လောလောဆယ် ရှင်တို့လုပ်ပေးနိုင်တာက အမွှေးတိုင်တို့ ဖယောင်းတိုင်တို့နဲ့ စက္ကူပိုက်ဆံနည်းနည်းရှို့ပေးပါ၊ ဒါပေမယ့် အရမ်းအများကြီးတော့မရှို့ပါနဲ့၊ အရေးကြီးဆုံးက လူသတ်သမားကိုရှာဖို့ပါပဲ ၊ ဖုန်းမျိုးရိုးနဲ့သူကို ရှာတွေ့ပြီး ဝဋ်ကြွေးပြန်ဆပ်ခိုင်းနိုင်မှ သူ့ကိုလူဝင်စားလို့ရအောင် ကျွန်မပို့ပေးလို့ရမှာ”
ချင်းသခင်မကြီးနှင့် ချင်းသခင်ကြီးတို့ ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့် လုပ်လိုက်ကြပြီး ရှောင်အန်းလဲ့ဘေးရှိ ထီးအောက်သို့ သံယောဇဉ်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။ ဘာမှမမြင်ရသော်လည်း သူတို့သမီးသည် ထိုထီးအောက်မှနေ၍ သူတို့ကိုကြည့်နေမည်ဟု ခံစားနေရပေသည်။
“ကျွန်တော် ချင်းမိသားစုရဲ့ အဆက်အသွယ်အကုန်လုံးကို သုံးလိုက်မယ်၊ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးကို လှန်ပြီးတော့ပဲဖြစ်ဖြစ် မြေကိုသုံးပေအနက် တူးပြီးတော့ပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလူကိုရှာတွေ့အောင်ကိုရှာမယ်”
ချင်းသခင်ကြီးပြောပြီးသည်နှင့် ဘေးနားရှိ ချင်းသခင်မကြီး၊ အကြီးဆုံးသခင်လေးနှင့် အငယ်ဆုံးသခင်လေးတို့လည်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် သူတို့လည်း အစွမ်းကုန်ကြိုးစားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသလာကြသည်။ ချင်းရှောင်သည် သူ့အင်္ကျီလက်ဝမှနေ အနီရောင်အဝတ်ဖြင့်ထုပ်ထားသော စာအိတ်နီတစ်ခုကိုထုတ်ယူပြီး ရှောင်အန်းလဲ့အား ပေးလိုက်လေသည်။
“ဒီတစ်ခေါက် ရှောင်သခင်မလေးကို ဒုက္ခပေးမိပါပြီ၊ ညီမလေးက ရှောင်သခင်မလေးဆီမှာရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကို ကျွတ်လွတ်အောင်လုပ်ဖို့ကိစ္စကို ရှောင်သခင်မလေးပဲ ကူညီပေးပါဦး”
ရှောင်အန်းလဲ့ ထူထဲသောစာအိတ်နီကို ယူလိုက်ရာ သူမမျက်နှာပေါ်မှပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ လျော့ပါးသွားလေသည်။ ထိုအချိန်မှာပင် အိမ်တော်ထိန်းတစ်ဦးအပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး ချင်းသခင်ကြီးနှင့် ချင်းသခင်မကြီးထံကြည့်လိုက် ထို့နောက် အကြီးဆုံးသခင်လေးထံကြည့်လိုက်နှင့် သူ့မျက်နှာထားမှာ ပြောရခက်နေသည့်ပုံပေါက်နေလေသည်။ ချင်းသခင်ကြီးသည် ယနေ့ သရဲတစ္ဆေများနှင့် နတ်ဘုရားကိစ္စများကိုမြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ရှောင်အန်းလဲ့၏စွမ်းရည်ကိုလည်းမြင်ခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါ ရှောင်အန်းလဲ့ကို လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံနေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်တော်ထိန်း၏ လက်ရှိဗလုံးဗထွေးဖြစ်နေပုံကို မြင်သော် မကျေမနပ်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။
“ပြောစရာမရှိတာ ဘာမှမရှိဘူးလား၊ ပြောစရာရှိရင် တန်းပြောလိုက်စမ်း”
အိမ်တော်ထိန်းသည် နဖူးမှချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး ရှောင်အန်းလဲ့နှင့်သူမအစ်ကိုထံ တစ်ချက်ကြည့်ကာ အားတင်းပြီး ပြောလိုက်လေသည်။
“သခင်ကြီးကို တင်ပြပါရစေ၊ တံခါးဝမှာ သားအမိနှစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက သူကလေးက အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ကလေးပါလို့ ပြောနေပါတယ်”
သူတို့၌ဖြေရှင်းစရာမိသားစုကိစ္စရှိနေသည်ကိုမြင်သော် ရှောင်ချန်လင်းမှာ သူ့ညီမကိုခေါ်ပြီး ချက်ချင်းနှုတ်ဆက်လိုက်လေသည်။
“ချင်းသခင်ကြီးတို့ မိသားစုကိစ္စဖြေရှင်းစရာရှိနေတော့ ကျွန်တော်တို့ကိုပြန်ခွင့်ပြုပါဦး”
ချင်းသခင်ကြီးနှင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးတို့ မျက်နှာမကောင်းဖြစ်သွားကြသော်လည်း သူတို့ပြန်ချင်နေသည်ကို တွေ့၍တားထားရန် ခက်ခဲနေလေသည်။
“ကောင်းပါပြီ၊ ဒုတိယညီကို ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်”
ချင်းရှောင်သည် ရှောင်အန်းလဲ့နှင့်ရှောင်ချန်လင်းကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့လေသည်။ ချင်းရှောင်အနေဖြင့် ရှောင်အန်းလဲ့တို့မောင်နှမကို နောက်ဖေးပေါက်မှ ခေါ်ထုတ်သွားမည်မဟုတ်ဘဲ အဓိကတံခါးမကြီးမှသာ ခေါ်ထုတ်သွားမည်မှာ သေချာပေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကလေးနှင့်အတူ တံခါးဝတည့်တည့်၌ပိတ်ရပ်နေသဖြင့် ရှောင်အန်းလဲ့သည် ထိုအမျိုးသမီးနှင့်သူမပွေ့ချီထားသောကလေးကို မြင်လိုက်ရသည်မှာသဘဝကျပေ၏။ ချင်းရှောင် မျက်မှောင်ကြီး တွန့်ချိုးသွားလေသည်။ သူက သူ့အစ်ကိုအတွက် ဆင်ခြေပေးနေခြင်း မဟုတ်သော်လည်း သူ့အစ်ကိုကြီးသည် စာပေလေ့လာရာ၌ တကယ်ကိုဝီရိယရှိသူဖြစ်ပြီး ဒီလိုကိစ္စမျိုးလုပ်လိမ့်မည်ဟု သူစိတ်ကူး၍ပင်မရပေ။ ချင်းမိသားစုသည် တော်ဝင်ကုန်သည်ဖြစ်သော်လည်း ကုန်သည်သာဖြစ်သည်။ ပညာရှင်၊ လယ်သမား၊ လက်မှုပညာရှင်၊ ကုန်သည်ဟူသော အဆင့်အတန်းခွဲခြားမှု၌ ကုန်သည်အဆင့်အတန်းသည် နိမ့်ကျလေသည်။
ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးသခင်လေးသည် နောင်တစ်ချိန် ချင်းမိသားစုကိုကာကွယ်ရန်အတွက် စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီး အရာရှိလောကသို့ ဝင်ရောက်လိုသူ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ သမီးကိစ္စတွင်လည်း ချင်းမိသားစုမှာ ငွေအများကြီးသုံးပြီး သူမကိုအရာရှိသမီးတစ်ယောက်နံဘေးတွင်နေရာရအောင်လုပ်ပေးခဲ့၍သာ နန်းတွင်းဝင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အရှင်မင်းကြီးနှင့် အိပ်စက်ခွင့်ရပြီး နဂါးသားတော်မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်းကပင် ကံကောင်းလွန်းလှပြီပင်။ သို့သော် ဒုတိယအိမ်ခွဲမှ သူတို့ကိုဒီလိုနည်းနှင့် ဖယ်ထုတ်ဖို့ကြိုးစားလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။
“အဟမ်း တကယ်တော့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကြီးက ပုံမှန်ဆိုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုအရမ်းထိန်းသိမ်းပါတယ်၊ လက်ရှိမှာ လက်ထပ်ဖို့ဆွေးနွေးနေတာတွေလည်း ရှိနေတော့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး”
ချင်းရှောင် နေရခက်စွာဖြင့်ပြောလိုက်လေသည်။ ရှောင်အန်းလဲ့ ထိုအမျိုးသမီးနား လျှောက်သွားပြီး မျက်နှာကိုအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမလက်ထဲတွင်ပွေ့ထားသော သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးကိုကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ရှည်သွယ်သော မျက်လုံး၊ မေးစေ့ချွန်ချွန်နှင့် ပါးရိုးမြင့်မြင့်များရှိသည်။ လက်ထဲမှ ကလေးကိုကြည့်လိုက်သော် တကယ်ပင် သူမ၏ကလေးစစ်စစ်ဖြစ်ပေ၏။ ရှောင်အန်းလဲ့မှ သူမကိုစစ်ဆေးနေသည်ကိုမြင်သော် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ရှောင်အန်းလဲ့အား ချင်းမိသားစုမှ အကြီးဆုံးသခင်လေးအတွက် စီစဉ်ပေးထားသော သတို့သမီးလောင်းဟုထင်သွားလေသည်။ သူမသည် ကလေးကို ပွေ့ထားလျက် ရှောင်အန်းလဲ့ထံ ချက်ချင်း ဦးညွှတ်လာလေ၏။
“သခင်မလေး ကျေးဇူးပြုပြီးသနားပါဦး၊ ကျွန်မတို့သားအမိကို အိမ်တော်ထဲ ဝင်ခွင့်ပေးပါနော်၊ အပြင်မှာဆက်နေဖို့ နည်းလမ်းမရှိတော့လို့ပါ၊ ရွှမ်အာက အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ သွေးသားရင်း ဖြစ်ပေမယ့် ကျွန်မတို့သားအမိအတွက် တရားဝင်နေရာ မတောင်းဆိုပါဘူး၊ ကလေးဗိုက်ဝပြီး နွေးနွေးထွေးထွေးနေရဖို့နဲ့ အနိုင်ကျင့်မခံရဖို့လောက်ပါပဲ”
ထိုစကားများကြောင့် ချင်းရှောင်၏မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ရှောင်အန်းလဲ့မှာ သူတို့အိမ်တော်၏ဧည့်သည်တော်ဖြစ်သည်။ ဒီအမျိုးသမီးစကားကြောင့် အထင်လွဲသွားပါက ခက်ပေတော့မည်။ သူရှင်းပြရန် ရှေ့တိုးလိုက်စဉ် ရှောင်အန်းလဲ့ ပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။
“ရှင် လူမှားတောင်းဆိုနေပြီ၊ ချင်းအိမ်တော်ထဲဝင်ခွင့်ရမရက ကျွန်မနဲ့မဆိုင်ဘူး၊ ဒါပေမယ့် ဒီကလေးက အကြီးဆုံးသခင်လေးရဲ့ ကလေးမဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မပြောပြနိုင်တယ်၊ ကလေးရဲ့အဖေက ရှင်နဲ့အမျိုးတော်စပ်တယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပဲ”
ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် အမျိုးသမီး၏မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်ဖြတ်ပြေးသွားပြီး မျက်လွှာကိုအမြန်ချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။
“သခင်မလေး ဘာပြောနေလဲ ကျွန်မ,မသိပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ရွှမ်အာက အကြီးဆုံးသခင်လေးနဲ့ရထားတဲ့ ကလေးပါ၊ ကျွန်မသာလိမ်ပြောနေရင် မိုးကြိုးပစ်ပြီး သေပါစေ”
ရှောင်အန်းလဲ့ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဒီကောင်းကင်ကတော့ အသေကောင် လုပ်နေပြန်ပြီ။ လူတွေအများကြီး တစ်နေ့တစ်နေ့ ကျိန်စာတိုက်နေကြတာ တစ်ယောက်မှ အပစ်ခံရတာမတွေ့ဖူးဘူး။ သူမအလှည့်ကျတော့ မေးခွန်းထုတ်ရုံရှိသေးတယ် မိုးခြိမ်းပြီး သတိပေးတယ်တဲ့ ဟမ့်။ ချင်းရှောင်သည် ရှောင်အန်းလဲ့၏စွမ်းရည်များကို မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် သူမကိုယုံကြည်လေသည်။
“ရှောင်သခင်မလေးပြောတာ တကယ်လား”
ရှောင်အန်းလဲ့ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသည်။
“သေချာတာပေါ့ ရှင်လူလွှတ်ပြီးစုံစမ်းကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးစစ်ကြည့်လို့ရတယ်၊ ဒါပေမယ့် ကလေးရဲ့ညာဘက်လက်ညှိုးကိုတော့ မဖောက်နဲ့နော်၊ အဲ့ဒီမှာရှင့်အစ်ကိုကြီးရဲ့သွေးစက်နည်းနည်းဖွက်ထားတယ်”
ကိုယ့်သွေးနဲ့ကိုယ့်သွေးမရောဘဲ သီးခြားဖြစ်နေတာမျိုးက တကယ့်ဆဲလ်ကွဲပြားခြင်းဖြစ်စဉ်ပဲ။ ထိုစကားဆုံးသည်နှင့် အမျိုးသမီးသည် ကလေး၏ညာဘက်လက်ကို ချက်ချင်း အုပ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏မသိစိတ်မှ တုံ့ပြန်လိုက်သောလုပ်ရပ်အရ ရှောင်အန်းလဲ့၏စကားမှန်ကန်ကြောင်း ချက်ချင်းသက်သေပြလိုက်သလိုဖြစ်သွားလေ၏။ ချင်းရှောင် ဝမ်းသာသွားပြီး သားအမိနှစ်ယောက်ကို အိမ်တော်တွင်းသို့ခေါ်သွားရန် လူလွှတ်လိုက်ကာ ရှောင်အန်းလဲ့၏စကားကိုလည်း ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။
“ရှောင်သခင်မလေး ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ သခင်မလေးက တကယ်စွမ်းတာပဲ၊ မျက်နှာတောင်ဖတ်တတ်သေးတယ်”
ရှောင်အန်းလဲ့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမ၏ဝန်ဆောင်မှုများကို ကြော်ငြာလိုက်လေသည်။
“ရှေ့ဖြစ်ဟောတာ၊ သရဲဖမ်းတာ၊ ဖုန်းရွှေကြည့်တာ၊ ကျွန်မ အကုန်ကျွမ်းကျင်တယ်၊ နောက်ဆို လိုအပ်တာရှိရင် ကျွန်မကို ရှာလို့ရတယ်နော်၊ သင့်တင့်တဲ့ဈေးနှုန်းနဲ့ပေးမှာပါ ပ်ိုမတောင်းဘူး စိတ်ချ”
ချင်းရှောင်သည် ရှောင်အန်းလဲ့ သူ့ကိုပေးခဲ့သောငြိမ်းချမ်းရေးအဆောင်ကို ရုတ်တရက်သတိရသွားပြီး အားနာဟန်ဖြင့်ပြုံးလိုက်လေသည်။
“ဒါဆိုရင် ရှောင်သခင်မလေး မကောင်းဆိုးဝါးကာကွယ်ပြီး ဘေးကင်းစေတဲ့ အဆောင်တစ်ခုလောက် ကျွန်တော့်ကို ထပ်ရောင်းပေးနိုင်မလား”
ရှောင်အန်းလဲ့ စောစောကပြင်ဆင်ထားသည်များကို ချက်ချင်းပြောလိုက်လေသည်။
“ချင်းဒုတိယသခင်လေးက ဘယ်လိုအမျိုးအစားလိုချင်တာလဲဆိုတာပေါ် မူတည်တယ်၊ ကျွန်မဆီမှာရှိတာက ရိုးရိုးအမျိုးအစားဆိုရင် စက္ကူဝါနဲ့ ဟင်္သာပြဒါးပါရင် တစ်ခုကို တေးငါးဆယ်၊ အဆင့်မြင့်အဆောင်အမျိုးအစားဆိုရင် ကျွန်မကိုယ်တိုင်ထွင်းထုထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားပါ တစ်ခုကိုတေးနှစ်ရာ”
ချင်းရှောင်သည် ပိုက်ဆံမရှားသူဖြစ်၍ တေးနှစ်ရာကို ချက်ချင်းထုတ်ပေးကာ အဆင့်မြင့်ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ဝယ်ယူလိုက်လေသည်။ ဘေးနားတွင် ရပ်နေသော ရှောင်ချန်လင်းသည် လက်သီးဆုပ်ဖြင့် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ အကြည့်လွှဲလိုက်မိလေ၏။ ဒီပိုက်ဆံက ရှာရလွယ်လွန်းနေသည်ပင်။ ကျောက်စိမ်းပြား၏ အရည်အသွေးကို သူကြည့်လိုက်သည်။ တေးတစ်ရာဆိုလျှင် ငါးခု ခြောက်ခုလောက် ဝယ်၍ရပေ၏။ အပြန်လမ်းမြင်းလှည်းပေါ်တွင် ရှောင်ချန်လင်းသည် နားရွက်ကုတ်လိုက် ပါးကုတ်လိုက်လုပ်ရင်း ရှောင်အန်းလဲ့ကို တစ်ချက်တစ်ချက် လှမ်းကြည့်နေလေသည်။ ရှောင်အန်းလဲ့ ပြောစရာစကားမရှိ ဖြစ်သွားရလေ၏။
“ဒုတိယအစ်ကို ဘာပြောချင်လို့လဲ”
ရှောင်ချန်လင်း ခေါင်းကိုရှက်ရွံ့စွာ ကုတ်လိုက်လေသည်။
“ဟိုအစ်ကို သိချင်လို့ပါ၊ ချင်းမိသားစုက ညီမလေးကို ငွေဘယ်လောက်ပေးလိုက်တာလဲ”
ရှောင်အန်းလဲ့ သူ့ကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စာအိတ်နီကိုထုတ်ကာ ဖွင့်ပြလိုက်လေသည်။ အတွင်းထဲတွင် တေးတစ်ရာတန်ငွေစက္ကူဆယ်ရွက်ရှိနေ၏။
“ဆယ်ရွက်”
"ဟိုက်ရှားဘား တေးတစ်ထောင့်နှစ်ရာတောင် ဒီအတိုင်းရလိုက်တာပေါ့လေ”
ရှောင်အန်းလဲ့ သူ့စကားကြောင့် ရယ်ချင်သွားမိလေသည်။
“ဟုတ်တယ် ကျွန်မပင်ပင်ပန်းပန်းလုပ်ခဲ့ရတာလေ၊ ဒုတိယအစ်ကို နောက်ကျစီးပွားရေးလုပ်စရာရှိရင် ညီမကိုမိတ်ဆက်ပေးနော် ကော်မရှင်ခွဲပေးပါမယ်”
ရှောင်ချန်လင်း ပြောစရာစကားမဲ့သွားရလေသည်။ ခဏတာမျှ သူသည် ယခုကဲ့သို့ကိစ္စမျိုးကြုံရတာ ကောင်းသည်လား ဆိုးသည်လား ဝေခွဲမရဖြစ်သွားမိလေတော့သည်။