အခန်း (၁၄၅-၁၄၇)
Vol. 10 Ch. 145-147
အခန်း-(၁၄၅)
နောက်ထပ်ဂိုဒေါင်တွင် အရေးပေါ်နှင့် လုံခြုံရေးဆိုင်ရာ အခြေခံပစ္စည်းများကို ထားရှိထားသည်။အရေးပေါ်ဆေးအိတ်များ၊ ပတ်တီးများ၊ အရိုးထိန်းကိရိယာများ၊ ပိတ်စများ၊ ပိုးသတ်ဆေးများ၊ ဓာတ်မီးများ၊ အရေးပေါ်ဖယောင်းတိုင်များ၊ ဆီမီးခွက်များ၊ တဲများ၊ မီးခြစ်များ၊ ဘက်ထရီများ၊ မီးသတ်ဆေးဘူးများ၊ တာဝါများ၊ အရေးပေါ်စောင်များနှင့် ဆိုလာစွမ်းအင်သုံး ဖုန်းအားသွင်းကိရိယာများကဲ့သို့သော အရေးပေါ်နှင့် ဘေးကင်းရေးဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ပစ္စည်းများပါရှိသည်။
နောက်ဆုံး ဂိုဒေါင်နှစ်ခုတွင် မတူညီသော ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းထားသည်။အိမ်သာသုံးပစ္စည်းများဖြစ်သော အိမ်သာသုံးစက္ကူ၊ လက်ဆေးရည်များ၊ အမှိုက်အိတ်များကို သိမ်းထားပြီး ၊ ၎င်းတို့နှင့်အတူ မိုးကာအင်္ကျီ၊ နေရောင်ကာခရင်မ်၊ ခရီးဆောင်အိတ်ယာနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားသတ်ဆေးများ ပါဝင်သည်။
နောက်ဆုံးဂိုဒေါင်တွင်တော့ သန့်စင်စက်များ၊ အပူပေးစက်များနှင့် သို လှောင်စရာများကဲ့သို့သော ရေနှင့်ပတ်သက်သည့် ဆက်စပ်ပစ္စည်းများပါရှိသည်။
အရာအားလုံးကို စုဆောင်းလို့ပြီးတဲ့ချိန်မှာတော့ နေမင်းကြီးက ကောင်းကင်ရဲ့ အတော်အမြင့်ကိုရောက်နေပါပြီ။ ကျင်းရွှီယန်းက သူ့လက်ကနာရီကို စစ်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆိုလာပြား စက်ရုံကို သွားရအောင်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
နတ်ဆိုးအဖွဲ့က ရိက္ခာများ စုဆောင်းရန် အလုပ်များနေချိန်တွင် လင်းယုန်အဖွဲ့သားတွေကတော့ ခေါင်းကိုက်နေကြပါပြီ။
စက်ရုံမှ ထွက်ခွာလာပြီးတာနဲ့ ယာယီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်း တည်ရှိရာ နယ်စပ်ဒေသဆီသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြသည်။ ရိက္ခာများရှာဖွေရန်အတွက် ထွက်လာခဲ့ဖူးတဲ့ သူတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံများအပေါ် အခြေခံရရင်တော့ စခန်းဆီရောက်ဖို့ အနည်းဆုံး နာရီ ၄၀ နှင့် အနည်းဆုံး နာရီ ၆၀ ကြာသည်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို စခန်းဆီမှာ ထားခဲ့ပြီးတာနှင့်
ပိုင်ရီကျီးတို့အဖွဲ့ကို ကျန်းနင်မြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ သူ့ရဲ့အစီစဉ်ဟာ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကြောင့် ပျက်သွားတယ်။
ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့ဟာ ဓာတ်ဆီပြန်ဖြည့်ရန် လိုအပ်သောကြောင့် ဓာတ်ဆီဆိုင်တွင် အနားယူနေကြသည်။ နာရီကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ဝေယင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။ နာရီပေါင်း ၃၀ နီးပါး ခရီးထွက်ခဲ့သော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းဆီသွားတဲ့ သူတို့ရဲ့ခရီးက သုံးပုံတစ်ပုံပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။
မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများဖြင့် နေ့လယ်စာစားနေကြသော အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကို သူတစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ခရီးထွက်ရသလိုမျိုး လေထုက အေးအေးဆေးဆေးဖြစ်ပြီး သူတို့ဘဝအတွက် ထွက်ပြေးနေသလိုမဖြစ်နေဘူး။
သူ့ဘေးမှာရပ်နေတဲ့ ပိုင်ရီကျီးက "ဗိုလ်ကြီးဝေ၊ အဲဒီလူတွေအတွက် အစီအစဉ်ရှိလား"လို့ မေးလာတယ်။
သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သခင်လေးပိုင် မင်းမှာ အကြံဉာဏ်ရှိလား"ဟု ဝေယင်းကပြန်မေးသည်။
"သူတို့ကို ဖုတ်ကောင်တွေ သတ်ခိုင်းတာက ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘယ်လိုကာကွယ်ရမလဲဆိုတာ သင်ယူနိုင်တာ ပိုကောင်းတယ်။ ခင်ဗျားတို့အဖွဲ့က သူတို့ကို ဒီလိုမျိုးပဲ ဆက်ပြီးကာကွယ်နေမယ်ဆိုရင် သူတို့က ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်လာပြီး အနာဂတ်မှာလည်း ပြဿနာရှိလာနိုင်တယ်" လို့ ပိုင်ရီကျီးက သူ့အတွေးတွေကိုပြောပြလာတယ်။
ဝေယင်းက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ
"သခင်လေးပိုင်၊ မင်းပြောတာမှန်တယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း အရပ်သားတွေကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး စည်းကမ်းလိုက်နာခိုင်းဖို့ ကလွယ်မှာမဟုတ်ဘူး" လို့ပြောလိုက်သည်။
ပိုင်ရီကျီးက ဝေယင်းကိုကြည့်ကာ "ဗိုလ်ကြီးဝေ၊ အဆုံးမှာဆိုရင် ဘယ်အရာတွေက အရေးကြီးဆုံးလို့ ထင်လဲ"လို့ မေးလာတယ်။
"ဆေးရယ် အစာနှင့် ရေရယ်ပဲဖြစ်ရမယ်"လို့ ဝေယင်းက သူထင်တာတွေကို အဖြေပြန်ပေးသည်။
"ခင်ဗျားက သူတို့ကို အစာနှင့်ရေ အလကားမပေးဘဲ ဖုတ်ကောင်တစ်ကောင်ကိုသတ်ဖို့ ဆုလာဘ်တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးချလိုက်ရင် လူတချို့ကတော့ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်တယ်။ ဥပမာပေးလိုက်ရင် ပိုများလာလိမ့်မယ်"လို့ ပိုင်ရီကျီးက သူ့ရဲ့ အကြံကိုပြောပြသည်။
ဝေယင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးပြောလိုက်တယ် "တုတ်နှင့်သကြားလုံးနည်းဗျူဟာကိုသုံးတာက တကယ်ကောင်းတဲ့အဖြေပဲ။ မင်းရဲ့အကြံပြုချက်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးတာနှင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တွေထံ လျှောက်သွားပြီး "လူငါးယောက်စီ အဖွဲ့ဖွဲ့ပြီး အမိန့်ကို စောင့်ပါ" ဟုပြောလိုက်သည်။
သူ့စကားကိုကြားတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြတယ်။ ခဏအကြာမှ သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က "ဗိုလ်ကြီးဝေ၊ ငါတို့ကို ဘာလို့ အဖွဲ့ဖွဲ့ခိုင်းတာလဲ" လို့မေးလာတယ်။
သူ့ရဲ့စကားကို ဘယ်သူကမှ အလေးအနက်မထားတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝေယင်းက ပိုင်ရီကျီးရဲ့ စကားနှင့် နတ်ဆိုးအဖွဲ့ ကပေးတဲ့ အချက်အလက်တွေကို တွေးပြီးပြောလိုက်တယ် "ရိက္ခာအကန့်အသတ်ကြောင့် ငါတို့က စားစရာတွေ ရေတွေ မပေးတော့ဘူး"
"အစားအစာ ဒါမှမဟုတ် ရေကို လိုချင်တဲ့သူတွေက အမြုတေ နှင့် လဲလှယ်လို့ရတယ်။ သတ္တုရေတစ်ပုလင်းနှင့် ဘီစကွတ်တစ်ဗူးကို အမြုတေတစ်ခုနှင့် လဲလှယ်နိုင်တယ်"
သူ့ပြောတဲ့စကားတွေကိုကြားသောအခါမှာတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက ဒေါသထွက်ပြီး အပြစ်သားတစ်ဦးလို သူ့ကိုကြည့်ကြသည်။
လင်းယုန်အဖွဲ့သားများ၊ ရုန်မိုအာ ၊ ကုရှကျယ် ၊ ပိုင်ရီကျီး တို့အဖွဲ့နှင့် နတ်ဆိုးအဖွဲ့ရဲ့ အဖွဲ့ဝင်ဟောင်းများ အားလုံးက သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုများကို မြင်ကြတယ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက သူတို့ရသင့်ရထိုက်တယ်လို့ ထင်ကြတဲ့ အကာအကွယ်နှင့် ရိက္ခာပစ္စည်းများကို စစ်သားတွေတို့ထံမှ မည်သို့တောင်းရမယ်ကို တွေးတောနေချိန်တွင် စစ်သားများက လမ်းလျှောက်လာပြ ဝေယင်းရဲ့အနောက်တွင် ရပ်လိုက်ကြသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုတွေ ပေါ်လာတယ်။ စစ်သားတွေရဲ့ အကာအကွယ်ကို ခံစားပြီး ဗိုက်ပြည့်ပြည့်နှင့် နေချင်ကြတယ်။ ဒါပေမယ့်လည်း သူတို့က ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့တော့ မရဲကြဘူး။
အစာနှင့်ရေ မရတော့ဘူးလို့ ပြောလာတော့ သူတို့က ဒေါသဖြစ်သွားကြတယ်။
အန်တီဝမ်က သူ့တင်ပါးကို လက်နှစ်ဖက်ထောက်ပြီး မတ်တပ်ထရပ်ကာပြောလာတယ် "ရဲဘော်၊ ရိက္ခာနှင့် ရေတွေ အများကြီးကျန်နေသေးတာကို ငါမြင်တယ်။ ရိက္ခာတွေက မလုံလောက်ဘူးဆိုပြီး ဘယ်လိုလုပ်ပြောထွက်ရတာလဲ ၊ လူတိုင်းက မျက်မမြင်တွေလို့ မင်းက ထင်နေတာလား"
"ဒီအဒေါ်ပြောတာ မှန်ပတယ်။ ရဲဘော်၊ အဲဒီပစ္စည်းတွေက စက်ရုံတွေကနေလာတာ စက်ရုံအလုပ်သမားတွေဖြစ်တဲ့ ငါတို့ကို ရိက္ခာတွေ ဖြတ်တောက်လို့မရသလို ဒီဘီလူးတွေကို သတ်ဖို့ ပြောတာလည်း မရဘူး။ မင်းတို့က စစ်သားတွေပဲ အဲဒီဘီလူးတွေကို သတ်ပြီး ငါတို့အရပ်သားတွေကို ကာကွယ်ဖို့က မင်းတို့တာဝန်ပဲ" ဟု အဖိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်ပြောသည်။
အရှေ့ကလူတွေရဲ့ ဥပမာတွေကို လိုက်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကလည်း ဝေဖန်ပြောဆိုလာကြတယ်။ သူတို့ကတော့ ဖြောင့်ဖတ်လွန်းကြသူများဖြစ်ပြီး ဝေယင်းကိုတော့ လူဆိုးကြီးအဖြစ်သို့ပို့ကာ အပြစ်ပြောဆိုကြတယ်။
ဝေယင်းက သူတို့ရဲ့အသုံးအနှုန်းများနှင့် စကားများကို သတိပြုမိသည်။ "အသစ်ရှင်ကျန်ရစ်သူစခန်းမှာ ဒီပစ္စည်းတွေပြန်ပို့လာဖို့ကို စောင့်နေတဲ့လူတွေ ထောင်ချီရှိတယ် ၊ ငါက မင်းတို့ကိုစိတ်ကျေနပ်အောင် စားသောက်ခွင့်ပေးလိုက်ရင် အဲဒီလူတွေကကော" လို့ ပြန်မပြောခင်မှာ လူတိုင်းပြောပြီးတဲ့အထိ စောင့်ခဲ့ပါတယ်။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများကတော့ ထိုလူများ ဖြစ်ပျက်သမျှဟာ သူတို့စိုးရိမ်စရာမဟုတ်ဟု ထင်ကြသော်လည်း မည်သူကမျှ သူတို့ရဲ့ အတွေးများကို ကျယ်လောင်စွာ မပြောဝံ့ကြပေ။ ဒီလိုနဲ့ပဲ ဒီအချိန်မှာ နေရာတစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြတယ်။
သူတို့က ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ဖို့ရာ တွန့်ဆုတ်နေတာကို သတိပြုမိတော့ ဝေယင်းကပြောလိုက်တယ် "မင်းတို့အတွက် မတရားဘူးလို့ ခံစားနေရရင် မင်းတို့ကထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်နိုင်တယ်။ ရိက္ခာနှင့် ရေတွေ ပေးလ်ိုက်မယ်။ ပြီးရင်တော့ မင်းတို့က မင်းတို့ရဲ့လမ်းကိုဆက်လျှောက်နိုင်တယ်။ အဲဒီအခါကြရင်တော့ ငါတို့ပြောတဲ့စကားတွေကို မင်းတို့နားထောင်စရာ မလိုတော့ဘဲ မင်းစိတ်တိုင်းကျလည်း စားလို့ရတယ်"
"ရဲဘော် ၊ မင်း ငါတို့ကို နောက်နေတာလား" သူတို့ထဲက တစ်ယောက်က သူ့စကားကိုကြားတော့ မယုံကြည်နိုင်စွာ မေးတယ်။
အခန်း-(၁၄၆)
ဝေယင်းက မဖြေခင်မှာပဲ ချူကျိမြောင်က "မင်းတို့အားလုံးက ညည်းညူပြီး တောင်းဆိုနေဖို့ကိုပဲ သိတယ်။လက်ရှိအခြေအနေမှာမပြောနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ခေတ်မှာဆိုရင်တောင် မင်းတို့က စားသောက်စားရိတ် ပေးနေရအုန်းမှာပဲ"
"အဲဒီ ရိက္ခာတွေရဖို့အတွက် စစ်သားတွေက ဘယ်လောက်ေတာင်ပေးဆပ်ခဲ့ရလဲ သိလား။ သူတို့က အသက်နှင့်ရင်းပြီး စွန့်စားနေကြရတာ။ ကိုယ့်စားဖို့တောင် မစွန့်စားချင်ကြတဲ့မင်းတို့ကိုကျွေးမွေးဖို့ ဘာမျက်နှာနှင့် သူတို့ကို တောင်းဆိုတာလဲ"
အန်တီဝမ်က သူမကို ဆုံးမလာတာကြောက့် မကျေမနပ်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာပျက်သွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါနဲ့ သူမက "သမီးလေး၊ မင်းဘာသိလို့လဲ ငါတို့က-"
ဒါပေမယ့် သူမစကားမပြီးခင်မှာပဲ
ချူကျိမြောင်က သူမကို ဖြတ်ပြောလိုက်တယ် "ငါတို့သူငယ်ချင်းက ရိက္ခာသွားယူတုန်းက သေသွားတဲ့အတွက် ငါကောင်းကောင်းသိတယ်"
လော့ကျင်း သေဆုံးတာကို ကြည့်ပြီး သူမ ဘယ်လောက်တောင် အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာကို တွေးရင်း "ဘာမှမသိတဲ့ သူတွေက နင်တို့အားလုံးပဲ" လို့ ပြောရင်း မျက်လုံးတွေကနီရဲလာခဲ့တယ်။
"ဘာမှမလုပ်ပဲ သူများဆီက အကာအကွယ်ခံဖို့ပဲမျှော်လင့်နေကြတဲ့ နင်တို့က ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ဒီလိုအရှက်မရှိ တောင်းဆိုနေကြတာလဲ။ နငါတို့အားလုံးဟာ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးတွေပဲ။ နင်တို့တွေကြောင့် ငါတို့အဖွဲ့တွေ ဒုက္ခမရောက်ခင် ပစ္စည်းတစ်ချို့ယူပြီး ထွက်သွားကြတာက ပိုကောင်းတယ်"
အန်တီဝမ်က အလွန်ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ချူကျိမြောင် ကို လက်ညှိုးထိုးပြီး "မင်း၊ မင်း-"ဟု သာ ပြောနိုင်တော့တယ်။
ချူကျိမြောင်ရဲ့ စကားတွေကိုကြားတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအများစုမှာ ရှက်ရွံ့ကြပြီး သူတို့ရဲ့အပြုအမူအပေါ် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ကြသည်။ ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဒေါသတွေထွက်နေပြီး သူတို့ ဘာအမှားမှမလုပ်မိဘူးလို့ပဒ ခံစားနေရတယ်။
အစ်မဝမ်းက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး "ဗိုလ်ကြီးဝေ၊ ကျွန်မတို့က လူငါးယောက်နှင့် အဖွဲ့ဖွဲ့ရမှာလား" လို့မေးတယ်။
ဝေယင်းက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီးပြန်ဖြေတယ် "မင်းတို့အုပ်စုမှာ လူငါးယောက်ထက်နည်းတာလည်း ရှိနိုင်တယ်။ မင်းတို့ရဲ့ဘေးကင်းရေးအတွက် ငါးယောက်အဖွဲ့ဖွဲ့ခိုင်းလိုက်တာ"
"မင်းတို့ရဲ့အဖွဲ့ထဲမှာ လူပိုများလာရင် ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ရင်း ဒဏ်ရာရတာ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးနိုင်ခြေက နည်းသွားလိမ့်မယ်"
"ဒါပေမယ့် မင်းတို့ရဲ့ အရည်အချင်းနှင့် ခွန်အားကို ယုံကြည်မှုရှိတယ်ဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင်သတ်နိုင်တယ်။ ငါတို့အဖွဲ့က မင်းတို့အသင်းဖွဲ့တာ ဒါမှမဟုတ် ဆုလာဘ်တွေကို ခွဲဝေတာမျိူးတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူ့စကားကိုကြားတော့ လူတိုင်းက စွမ်းရည်နိုးထနိုင်ပြီးတဲ့သူတွေကို မြန်မြန်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။ အစ်မဝမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး “နားလည်ပြီ”လို့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။။
သူမ ပြန်ထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ရှောင်ဂျူးက "အစ်မဝမ်း မင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲဝင်လို့ရမလား" လို့ မေးလာတယ်။
အစ်မဝမ်းက ခေါင်းညိတ်ပြီးပြန်ဖြေတယ် “ရပါတယ်”
“အစ်မဝမ်း ကျွန်တော်လည်း မင်းရဲ့အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်တယ်” ဟု လူငယ်တစ်ဦးကလာ ပြောလာသည်။
"ကောင်းပြီ"
" ဝမ်ဂျီယဲ မင်းရဲ့အဒေါ်နဲ့ မလိုက်သွားဘူးလား" လို့ ရှောင်ဂျူးက မေးတယ်။
"ကျွန်တော်က နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် အသက်ရှင်ချင်ပါသေးတယ်။ နောက်ပြီး ကျွန်တော့်အဒေါ်နှင့် ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်ဆိုးနေလဲဆိုတာကို မသိဘူးလား" လို့ ဝမ်ဂျီယဲက နှာမှုတ်ပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ ငါတို့ကသုံးယောက်အဖွဲ့ဖွဲ့မယ်" အစ်မဝမ်း ပြုံးပြုံးလေးပြောသည်။
သူတို့သုံးယောက်က သူတို့ရဲ့အစီအစဉ်ကို ဆွေးနွေးနေကြချိန်မှာ ချူကျိမြောင်က ရုန်မိုအာကိုကြည့်ပြီး "ဂျူနီယာရုန်၊
စီနီယာကု၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်ကော၊ ငါတို့အဖွဲ့ထဲဝင်ချင်လား"လို့ မေးလိုက်တယ်။
ကုရှကျယ်က ပိုင်ရီကျီး နှင့် ဟန်ဂျီယင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးမှ "မင်းရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် မိုအာ နှင့် ငါက အုပ်စုကြီးတွေနှင့် အတူတိုက်ခိုက်ဖို့က မရင်းနှီးဘူး" လို့ ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ငြင်းတာကိုကြားတော့ ချူကျိမြောင်က အတင်းအကျပ်မလုပ်ဘဲ " မင်းတို့စိတ်ပြောင်းသွားရင် ငါကိုကို လာရှာလို့ရတယ်" လို့ပြောခဲ့တယ်။
ပိုင်ရီကျီးက ကုရှကျယ် ကို ခဏလောက်ကြည့်ပြီးမှ " မြောင်မြောင် ၊ သွားရအောင် " လို့ ပြောလာတယ်။
သူတို့အဖွဲ့ ထွက်သွားပြီးနောက်မှ ရုန်မိုအာက "ရှကျယ်၊ ဘာလို့ စီနီယာပိုင်ရဲ့ အဖွဲ့ကိုမ၀င်ချင်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
ကုရှကျယ်က မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်ပြီး "မိုအာ ၊ သူတို့အဖွဲ့က အားကောင်းတယ်လို့ မင်းထင်လား" လို့ မေးလာတယ်။
ရုန်မိုအာက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ဖြေသည် "အင်း ၊ စီနီယာလီယောင်က လက်သီးနှင့်ထိုးလိုက်တော့ ဆရာချောင်ကလွှတ်ထွက်သွားတာကို မြင်လိုက်တယ်"
ကုရှကျယ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဒါဆို ပိုင်ရီကျီးကရော ပိုင် မိသားစုရဲ့ သခင်ငယ်လေးတစ်ယောက်ဆိုတာကို မင်းသိလား"လို့ ထပ်မေးသည်။
ဒီတစ်ခါမှာတော့ ရုန်မိုအာက ခေါင်းခါသည်။ သူမ တက္ကသိုလ်စတက်လို့ စစ်ရေးလေ့ကျင့်မှု ပြီးဆုံးသွားသောအခါမှာပဲ ကမ္ဘာကြီးက ငရဲအဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ပိုင်ရီကျီးရဲ့ မိသားစုနောက်ခံအကြောင်းကို သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနိုင်မှာလဲ။
ကုရှကျယ်က သူမရဲ့နှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်ပြီး " ငွေဇွန်းကိုက်ပြီး မွေးလာတဲ့ သူတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက မာနကြီးလွန်းပြီး ကိုယ်ကိုကိုယ်လည်း အထင်ကြီးလွန်းတယ်" လို့ ရှင်းပြလိုက်တယ်။
"တကယ်လို့ ငါတို့က အေးချမ်းတဲ့ခေတ်မှာဆိုရင် သူ့ရဲ့အကျင့်စရိုက်က အဆင်ပြေတယ်။ ဒါပေမယ့် မှားယွင်းတဲ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုကတောင် မင်းရဲ့အသက်ကို ဆုံးရှုံးစေနိုင်တဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေမှာဆို သူ့ရဲ့ မောက်မာမှုက ဆိုးရွားတဲ့ ချို့ယွင်းချက်တစ်ခုပဲ"
"အဲဒီလို အစွမ်းထက်တဲ့ လျှပ်စီးအမျိုးအစား စွမ်းရည်နှင့်ဆို သူက တခြားသူတွေထက် ပိုသန်မာတယ်လို့ ထင်ပြီး ပိုသန်မာတဲ့ ပြိုင်ဘက်တွေကို စိန်ခေါ်လိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့မာနက သူ့ကို နောက်ဆုတ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် လွတ်မြောက်ဖို့ ခွင့်ပြုမှာမဟုတမဘူး"
"ပြီးတော့ သူ့အဖွဲ့မှာ လူနှစ်ယောက် ပျောက်နေတာကို သတိထားမိလား။ အခုသာ မင်း သူ့နောက်ကိုလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခြေက ပိုများမယ်ထင်လား ဒါမှမဟုတ် နိမ့်မယ် ထင်လား။
ရုန်မိုအာက တွေးကြည့်လိုက်သောအခါမှ ပိုင်ရီကျီးတို့အဖွဲ့တွင် အဖွဲ့ဝင်နှစ်ယောက် အမှန်တကယ်ပျောက်ဆုံးနေမှန်း သူမသိလိုက်သည်။ သူတို့ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာကို တွေးကြည့်ရုံနဲ့ သူမရဲ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားတယ်။
သူမက ကုရှကျယ်ရဲ့လက်မောင်းကို ကိုင်လ်ိုက်ပြီး " ပညာရှိကြီးကု ဖြစ်နေတုန်းပဲ" လို့ ပြောလိုက်သည်။
ကုရှကျယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အနာဂတ်မှာ၊ အခြေအနေတိုင်းရဲ့ အားသာချက်၊ အားနည်းချက်တွေကို ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံး ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမယ်။ လူတွေရဲ့ စကားကို မျက်စိမှိတ်မယုံနဲ့ ၊ အရာရာတိုင်းကို သူတို့ရဲ့ ပေါ်ယံကိုကြည့်ပြီးမဆုံးဖြတ်နဲ့"
သူ့ရဲ့စကားကိုကြားတော့ ရုန်မိုအာကပြုံးပြီး ပြန်ပြောတယ် "မင်းပြောတာ ငါနားထောင်မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့အနားမှာဆို ဘယ်သူကမှ ငါ့ကို အခွင့်ကောင်းမယူနိုင်ဘူးဆိုတာ သေချာတယ်"
ကုရှကျယ်က သူမရဲ့ခေါင်းကို ညင်ညင်သာသာခေါက်လိုက်ပြီး "ငါ မင်းရဲ့အနားမှာ ထာဝရနေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ခါတလေမှာ လူတွေက ဖုတ်ကောင်တွေထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဘယ်လိုကာကွယ်ရမယ်ဆိုတာ သင်ယူရမယ်"
ရုန်မိုအာက သူမရဲ့နဖူးကို ပွတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြန်ပြောပေ။ တစ်နေ့တော့ သူထွက်သွားမယ်ဆိုတာ သူမသိတယ်။
သူမတို့က အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ဖြစ်ပေမဲ့ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိတာက ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်။ သူသာ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးရင် သူ့မှာနေစရာ ဘာအကြောင်းမှရှိမှာမဟုတ်ဘူး။
တစ်နာရီကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဝေယင်းက အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအုပ်စုတစ်စုရဲ့အရှေ့တွင်ရပ်ကာ သူတို့ကိုကြည့်နေသည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် လူလတ်ပိုင်းအများစုက ပါဝင်တယ်။
သူတို့ဘာသာရပ်တည်ပြီး ရှင်သန်နိုင်မလားဆိုတာကို သူ မသေချာပေမယ့် သူကမေးနေတုန်းပါပဲ “မင်းတို့အားလုံး ထွက်သွားချင်တာ သေချာလား”
အခန်း-(၁၄၇)
အန်တီဝမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ရဲဘော်၊ မင်းက ငါတို့အပေါ်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့အတွက် ငါတို့ ထွက်သွားတာက ပိုကောင်းတယ်။ မင်းမရှိရင် ငါတို့က ဆက်ပြီးရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ငါမယုံဘူး"
သူမစကားကိုကြားတော့ ဝေယင်းက မတုံ့ပြန်ဘဲ သူမကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထ်ိုအုပ်စုက ထွက်သွားဖို့ စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားတာကိုမြင်တော့ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး "မင်းတို့ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသားဆိုတော့ ငါတို့က မင်းတို့ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူး" လို့ပြောလိုက်တယ်။
ဒီလိုပြောပြီးတာနှင့် သူ့ရဲ့တပ်သားတယောက်ကို လက်ဟန်ပြကာ ခေါ်လိုက်ပြီး "သူတို့ကသွားတော့မယ်လူတွေပဲ ရိက္ခာတွေပေးပြီး ထွက်သွားခွင့်ပေးလိုက်" ဆိုပြီး အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
စစ်သားက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး"လို့ ပြန်တုံ့ပြန်သည်။
အန်တီဝမ်နှင့် သူ့အဖွဲ့က စစ်သားရဲ့အနောက်ကနေ စစ်ထရပ်ကားဆီသို့ လိုက်သွားကြသည်။ ပစ္စည်းတွေကို မြင်လိုက်တော့ သူတို့ရဲ့မျက်လုံးများက တောက်ပလာတယ်။
အစာနှင့်ရေသာမကဘဲ ဆေးဝါးနှင့်နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေလည်းရှိတယ်။ စစ်သားက သူတို့အတွက် စားစရာနှင့် ရေတွေချည်းပဲ ထုပ်ပိုးပေးတာကိုမြင်တော့ အန်တီဝမ်က မျက်မှောင်ကြီးကြုတ်ပြီး မေးလိုက်တယ် "ရဲဘော်၊ ငါတို့က ဘာဆေးမှ မရဘူးလား"
“ဒီဆေးတွေကို စခန်းဆီ ပြန်ပို့ရမယ်” ဟု စစ်သားက ပြန်ပြောသည်။
အန်တီဝမ်က တခြားသူတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြတယ်။ အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက်မှာပဲ သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က မြေပြင်ပေါ်သို့ ရုတ်တရက် လဲကျသွားပြီး
"အိုင်းယားးးး ငါ့အစာအိမ်"
ရုတ်တရက်အော်သံကြောင့် စစ်သားကလန့်သွားပြီး ထိုသူကို စစ်ဆေးဖို့ အမြန်သွားလိုက်တယ်။ သက်လတ်ပိုင်းအမျိုးသားရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်ထားပြီး “ရဲဘော်၊ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ” လို့ မေးလိုက်တယ်။
လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိူးသားက စစ်သားရဲ့လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "ရဲဘော်၊ ငါ့ရဲ့အစာအိမ်ကအရမ်းနာနေတယ်။ ငါ့ကို ကယ်ပါဦး"လို့ ပြောလာသည်။
“ရဲဘော်၊ ကျွန်တော့်ကို အရင်လွှတ်လိုက်။ ဗိုလ်ကြီးကို အကြောင်းကြားပေးမယ်” ဟု စစ်သားက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။
လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိူးသားက အန်တီဝမ်နှင့် တခြားသူတွေကို ကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့က လုပ်ဆောင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတာကို မြင်တော့ သူက ကျယ်လောင်စွာငိုကျွေးလိုက်သည် "မြန်မြန်လုပ်ပါ ငါသေတော့မယ် အိုင်းယိုး ငါ့အစာအိမ်"
စစ်သားက သူ့အပြုမူကြောင့် စိတ်ဆိုးသွားပေမယ့် ခေါင်းညိတ်နေတုန်းပဲ။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ်အမျိူးသားက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့မှ စစ်သားက မတ်တပ်ထရပ်ပြီး ဝေယင်းကို ရှာဖို့ သွားလိုက်တယ်။
သူထွက်သွားတာနဲ့ အန်တီဝမ်နှင့် သူ့အဖွဲ့က ရိက္ခာများကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်ကြသည်။ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ပြေးလာပြီး ဆေးသေတ္တာအများအပြားကို ယူလိုက်တယ်။
ရိက္ခာတွေကို အိတ်တွေထဲထည့်ရင်း သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေတုန်းမှာပဲ စစ်သားက ဝေယင်းနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာခဲ့တယ်။ ပစ္စည်းတွေ ခိုးယူနေတာကိုမြင်တော့ သူ လှည့်စားခံလိုက်ရတာကို ထိုစစ်သားက ချက်ချင်းသိလိုက်ရတယ်။
"ရပ်လိုက်"
သူ့အသံကိုကြားတာနဲ့ အန်တီဝမ်နှင့်သူ့အဖွဲ့ဟာ တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အမြန်ထွက်ပြေးသွားသည်။ စစ်သားက ခိုးယူထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေပြန်ယူဖို့ သူတို့နောက်ကို လိုက်သွားချင်ပေမယ့် ဝေယင်းက သူ့ကို တားလိုက်တယ်။
"သူတို့ကိုလွှတ်လိုက်"
“ဗိုလ်ကြီး၊ သူတို့က ဆေးအများကြီးကိုယူသွားတယ်” ဟု စစ်သားက မကျေမနပ်ပြောသည်။
"ငါတို့က ဆေးတွေကို ပိုရှာနိုင်တယ်၊ အခုချိန်မှာတော့ ငါတို့မှာ ပိုအရေးကြီးတာတွေ လုပ်စရာရှိတယ်" လို့ ဝေယင်းက စစ်သားရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်တယ်။
စစ်သားက အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက မည်မျှပင် ရမ်းကားနေပါစေ ရိက္ခာများကို ခိုးယူဝံ့မည်မဟုတ်ဟု သူထင်ခဲ့သည်။ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သူတို့ရဲ့ အရှက်မဲ့မှုက သူ့မျှော်လင့်ထားတာထက် ကျော်လွန်သွားခဲ့တယ်။
"ရိက္ခာတွေကိုစောင့်ဖို့ လူတချို့သွားရှာလိုက်" ဝေယင်းက ဆက်ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး"
ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာမှာ ထိုစစ်သားက သူ့ရဲဘော်တွေနှင့်အတူ ပြန်လာတယ်။
ဝေယင်းက သူတို့ကိုကြည့်ပြီးအမိန့်ပေးလိုက်တယ် "မင်းတို့က ဒီမှာနေပြီး ရိက္ခာတွေနှင့်ယာဉ်တွေကို စောင့်ရမယ်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခိုးဖို့ကြိုးစားရင် ကြိုးနှင့်ချည်ထားလိုက်"
“နားလည်ပါပြီ” ဟု စစ်သည်များက တညီတညာတည်း တုံ့ပြန်ကြသည်။
နာရီဝက်ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ဝေယင်းက အသက်ကျန်ရစ်သူများရှေ့တွင် ရပ်နေပြီး "မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူကမှ ဖုတ်ကောင်တွေကိုသတ်တာ အတွေ့အကြုံမရှိလို့ လေ့ကျင့်ဖို့ အနီးနားကလမ်းကို သွားရမယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
"ဖုတ်ကောင်တွေက ကြောက်စရာကောင်းပေမယ့် သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေက လူသားတွေထက် နှေးကွေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကိုသာ မင်းတို့စောင့်ကြည့်နေနိုင်သရွေ့တော့ သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေကို ရှောင်တိမ်းနိုင်တယ်"
"သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက်က သူတို့ရဲ့ ဦးနှောက်ပဲ။ ဒါကြောင့် တခြားအစိတ်အပိုင်းတွေကို ထိအောင်လုပ်ဖို့နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို မဖြုန်းတီးဘဲ သူတို့ရဲ့ဦးခေါင်းကိုပဲ တိုက်ခိုက်ဖို့ အာရုံစိုက်ပါ။ မင်းတို့က သူတို့ရဲ့ဦးနှောက်တွေကို ဖျက်ဆီးနိုင်သရွေ့ သူတို့ကသေလိမ့်မယ်"
"အုပ်စုတစ်ခုစီကို စစ်သားနှစ်ယောက်က ဦးဆောင်လိမ့်မယ်။ ဒဏ်ရာ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးနိုင်ခြေကို လျှော့ချဖို့ မင်းတို့အားလုံးက သူတို့ရဲ့အမိန့်ကို လိုက်နာရမယ်။ တစ်ယောက်ယောက်မှာ မေးစရာရှိသေးလား"
သူ့ရဲ့အမေးစကားအဆုံးမှာ ရှောင်ဂျူးက သူမရဲ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး "ဗိုလ်ကြီးဝေ၊ ကျွန်မတို့အဖွဲ့မှာ တာဝန်ကျတဲ့ စစ်သားတွေကို အမြုတေတွေ ခွဲဝေပေးရမှာလား"လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဝေယင်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေတယ် " မလိုပါဘူး၊ သူတို့က မင်းကို ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်နည်းသင်ပေးဖို့ လာတာ။ လေ့ကျင့်ဖို့ ဒီမှာနှစ်ရက်နေမယ်။ ပြီးရင်တော့ စခန်းကို ပြန်လိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် ထွက်သွားမလား ဆိုတာကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်နိုင်တယ်"
ဘယ်သူကမှ မေးစရာမရှိတော့တာကိုတွေ့တော့ ဝေယင်းက စစ်သားနှစ်ယောက်စီတိုင်းကို အဖွဲ့တစ်ခုစီမှာ တာဝန်ပေးလိုက်ပြီး ဖုတ်ကောင်တွေသတ်တာကိုလေ့ကျင့်ဖို့အတွက် အနီးနားက လမ်းကို သွားခိုင်းလိုက်တယ်။
အစ်မဝမ်းတို့အဖွဲ့တွင် လူသုံးယောက်သာရှိသောကြောင့် စစ်သားတွေက လမ်းမကြီးထက် ဖုတ်ကောင်အရေအတွက်နည်းသော လမ်းငယ်လေးသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လမ်းငယ်လေးထဲကို လျှောက်ဝင်မသွားခင်မှာပဲ အဝေးက ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေကို ကြားလိုက်ရသည်။
မျက်နှာများက ဖြူဖျော့နေပြီး တုန်ရီနေသော လက်များကို သတိပြုတော့ "မကြောက်နဲ့ ၊ မင်းတို့ကို ငါတို့ကစောင့်ရှောက်ပေးမယ်။ အန္တရာယ်ကြုံလာရင်တော့ ငါတို့က ဖုတ်ကောင်တွေကို သတ်ပေးမယ်"လို့ စစ်သားတစ်ဦးက အားပေးသည်။
နီးကပ်လာတဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေကို နားထောင်ရင်း အစ်မဝမ်းရဲ့ လက်များက တုန်ရီလာသည်။ လက်နက်တွေရှိနေပေမယ့်လည်း အများစုမှာ သံချောင်းများ သို့မဟုတ် သစ်သားချောင်းများသာ ဖြစ်သည်။
ဖုတ်ကောင်တွေကို ကျင်းရွှီယန်းနှင့်ကျိူးလီဇီတို့ သတ်ဖြတ်နေတာကို တွေ့ခဲ့ကြတယ်။ ပုပ်သိုးနေတဲ့ ဦးခေါင်းတွေဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဖုတ်ကောင်တွေရဲ့ ဦးခေါင်းခွံတွေက ကွဲသွားဖို့မလွယ်ဘူး။
"ရားးး"
သူမတို့ကိုပြင်ဆင်ရန် အချိန်ပိုတောင်မပေးဘဲ ပထမဖုတ်ကောင်က သူမတို့ရဲ့တည်နေရာသို့ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမတို့ရဲ့ရနံ့ကို ရလိုက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ဖုတ်ကောင်ဆီက စိတ်လှုပ်ရှားနေတဲ့ ဟောက်သံတစ်ခုထွက်လာပြီး သူမတို့ကို ခုန်အုပ်လာတယ်။ ဝင်လာသော လက်သည်းများကို ကြည့်ပြီး သူမတို့ရဲ့ မျက်လုံးများကို အလိုလိုမှိတ်ထားလိုက်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုဖွင့်ပြီး ဝင်လာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို ကြည့်"
စစ်သားရဲ့အမိန့်ကိုကြားတော့ အစ်မဝမ်းက သူ့မကိုယ် သူမအတင်းတွန်းအားပေးပြီး မျက်လုံးတွေကို ဖွင့်လိုက်တယ်။ သူမဆီသို့ ဝင်လာနေတဲ့ ဖုတ်ကောင်ရဲ့ လက်သည်းတွေကို သူမမြင်လိုက်တော့ သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ထိုမတော်တဆမှုကပဲ တိုက်ခိုက်မှုကို ရှောင်တိမ်းလိုက်နိုင်တယ်။
သူ့ရဲ့ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်သွားတဲ့ ဖုတ်ကောင်ကတော့ အရှိန်လွန်၍ မြေပေါ်သို့ လဲကျလုနီးပါးဖြစ်သွားခဲ့သည်။ စစ်သားက ထိုအခွင့်အရေးကို သတိပြုမိတော့ ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်တယ် "ခေါင်းနောက်ကို ရိုက်လိုက်"
ညွှန်ကြားချက်ကိုကြားတော့ အစ်မဝမ်း ၊ ရှောင်ဂျူး နှင့် ဝမ်ဂျီယဲတို့က သံချောင်းနှင့် သစ်သားချောင်းတွေကို မတင်ကာ အောက်သို့ ရိုက်ချလိုက်ကြသည်။
" ဒုတ် ခရစ် "
ဦးခေါင်းခွံအက်ကွဲသွားတဲ့ ထိန့်လန့်စရာအသံက သူမတို့နားထဲတွင် မြည်ဟည်းသွားသည်။ ဖုတ်ကောင်က လဲကျသွားတာကို မြင်တော့ သူမတို့က အံကြိတ်ကာ ဆက်တိုက်ရိုက်တယ်။
"ဒုတ် ဒုတ် ဒုတ်"
စစ်သားတွေက ဖုတ်ကောင်ရဲ့ဦးခေါင်း လုံးဝပျက်စီးသွားတဲ့အထိကိုကြည့်နေပြီး ပြီးတော့မှ စစ်သားတွေထဲက တစ်ယောက်က “လုံလောက်ပြီ။ သေသွားပြီ” လို့ ပြောလိုက်သည်။