အခန်း (၇၁၇-၇၁၈)
Vol. 72 Ch. 717-718
အခန်း ၇၁၇ - အစွမ်းပြခြင်း (သို့မဟုတ်) အရှက်ခွဲခြင်း
စင်အောက်ရှိ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများမှာ မူလက ကျီးလျန် သည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော နေရာတစ်ခုကို ရရှိထားသူဟု ထင်မြင်ထားကြပြီးလက်တွေ့တွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
နဝမမင်းသားအိမ်တော် သည် ယခုအကြိမ် နဂါးသွေးကြောဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုအတွက် အင်အားအမြောက်အမြား စိုက်ထုတ်ထားသဖြင့်၊ လူမှုရေးအရ ကြည့်လျှင်ပင် တောရိုင်းကျောင်းတော်က ကျီးလျန်ကို လက်ခံရန်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ ပိုင်ချင်းမင် ၏ ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် ကျိမသေမျိုးဘုရင် က တရားမျှတသော စမ်းသပ်မှုကို ပြုလုပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် ကျီးလျန်အတွက် ကျောင်းတော်ဝင်ခွင့်မှာ အန္တရာယ်ရှိလာတော့သည်။
တကယ်လို့ နဂါးသွေးကြောဆေးလုံး ဖော်စပ်မှုကလည်း မအောင်မြင်၊ ကျောင်းတော်ဝင်ခွင့် နေရာကလည်း အလုခံရမည်ဆိုပါက နဝမမင်းသားအိမ်တော်အတွက် အရှုံးကြီး ရှုံးပေလိမ့်မည်။
ကျီးလျန်သည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ကျိမသေမျိုးဘုရင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က တည်ငြိမ်စွာပင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ မင်းနဲ့ ငါ အစွမ်းချင်း ယှဉ်ကြတာပေါ့"
ကျီးလျန်က ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ အေးစက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
"ဖန့်ချန် မင်းက ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားဦးဆောင်သူ ဆိုပေမဲ့ ကျီးလျန် တာအိုမိတ်ဆွေက တာအိုပညာရပ် တွေကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာခဲ့တာဆိုတာ မင်း သိပုံမရဘူး ဆေးပညာဆိုတာလည်း တာအိုပညာရပ်ထဲက တစ်ခုပဲလေ"
စင်အောက်မှ ရွှီဖုန်း ၏ လှောင်ပြောင်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ အားရပါးရ ပြောနေတော့သည်
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ကျီးလျန် တာအိုမိတ်ဆွေဟာ အဝါရောင်အဆင့် အဆင်မြင့် ဆေးလုံးတွေကို စိတ်ကြိုက် ဖော်စပ်နိုင်နေပြီ အဝါရောင်အဆင့် အထွတ်ထိပ်အဆင့် ဆေးလုံးတွေကိုတောင် အောင်မြင်အောင် ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့သူပဲ"
ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ လူအများ၏ အကြည့်မှာ ကျီးလျန်ထံသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။
ကျီးလျန်သည် ဆေးပညာတွင် ထိုမျှအထိ ကျွမ်းကျင်နေလိမ့်မည်ဟု သူတို့ မထင်ထားကြပေ။
အဝါရောင်အဆင့် အထွတ်ထိပ်အဆင့် ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်နိုင်ခြင်းမှာ တကယ့် ဆေးဆရာအစစ်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည့် အဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။
"ရွှီတာအိုမိတ်ဆွေ ဒီဓားဦးဆောင်သူကတော့ စစချင်းမှာတင် အကြီးအကျယ် ရှုံးတော့မှာပဲ သူ့ရဲ့ မာန်မာနကို နှိမ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားတာပေါ့ ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းလည်း မျက်နှာပျက်ရတော့မှာပဲ"
ရွှီချင်းဆုန် ၏ ဘေးရှိ ကျင့်ကြံသူများကလည်း တစ်ယောက်တစ်ပေါက် လှောင်ပြောင်နေကြသည်။
သူတို့မှာ ရွှီချင်းဆုန်ကဲ့သို့ပင် ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ရှိကြသည့် ဝါရင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး နောက်ခံအင်အားလည်း မသေးကြပေ။
"ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းက သိက္ခာကို အင်မတန် အလေးထားတာ"
ရွှီချင်းဆုန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ
'တကယ်လို့ ဒီဓားဦးဆောင်သူသာ ဘေးဒုက္ခတွေကြားမှာ သေသွားရင် ပိုပြီးတော့တောင် သိက္ခာကျစရာ ကောင်းဦးမယ်'
ဟု ကျိတ်၍ ကြံစည်နေသည်။
"ကျီးလျန်အစ်ကိုက ဆေးဆရာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလား"
ကလေးဆန်သော ပဉ္စမမင်းသမီး လေးက အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။
"အပေါ်ယံလောက်ပဲ သိတာပါ ဆေးဆရာလို့ ခေါ်ဖို့တော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်"
ကျီးလျန်က နှိမ့်ချစွာဖြင့် ပြန်ပြောသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာတွင်မူ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှုများ ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။
ထို့နောက် သူက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ
"ဖန့်တာအိုမိတ်ဆွေ ငါတို့က အစကတည်းက ရင်းနှီးခဲ့ကြတာပါ တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို ရှုံးသွားရင် ကျောင်းတော်ဝင်ခွင့် ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ် အဲ့ဒီအစား မင်း နင်ထျဲနယူး ကိုပဲ ပြိုင်ဘက်အဖြစ် ရွေးလိုက်ပါလား ဒါဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ ကျောင်းတော် တက်လို့ရတာပေါ့"
ဘေးတွင် ပွဲကြည့်နေသော နင်ထျဲနယူးမှာ အံ့သြသွားပြီး ကျီးလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်နေလိုက်ရသည်။
နင်မိသားစုမှာ ကိုးဆက်မြောက်ဘုရင် ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် သူသည် အပြင်ပန်းတွင် ဘာမှမပြောသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကျီးလျန်ကို အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဆဲရေးနေတော့သည်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"မလိုပါဘူး... မင်းကိုပဲ ရွေးတယ်"
နင်ထျဲနယူးမှာ ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သော်လည်း ကျီးလျန်၏ မျက်နှာမှာမူ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားသည်။
တစ်ဖက်လူသည် သူ ဆေးဆရာ ဖြစ်နေသည်ကို သိလျက်နှင့် စိန်ခေါ်ရဲခြင်းမှာ သူ့ကို ရန်သူလို သဘောထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။
'ဟင်း ဓားသမားတွေက တကယ်ပဲ ရန်ငြိုးကြီးတာပဲ လန်ယာမျိုးနွယ်စု ကိစ္စကြောင့် ငါ့ကို အငြိုးထားနေတာလား'
ကျီးလျန်က စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူက ကျိမသေမျိုးဘုရင်ကို ကြည့်ကာ
"ကျိမသေမျိုးဘုရင် နောက်တစ်ဆင့်က ဘာကို စမ်းသပ်မှာလဲ"
ဟု မေးလိုက်သည်။
"ဒီတစ်ခါလည်း ဆေးမီးလျှံ အသုံးချမှုကိုပဲ စမ်းသပ်မယ်"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ဝါးထက်တွင် ဆေးလုံး (၄) လုံး ပေါ်လာသည်။
ထို့နောက် ဖန့်ချန်၊ ကျီးလျန်၊ ရှကျီ နှင့် ဖုန်းယာ တို့ထံသို့ တစ်လုံးစီ ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"ဒီဆေးလုံးတွေက အချောမသတ်ရသေးဘူး နောက်ဆုံးအဆင့် ဖြစ်တဲ့ အညစ်အကြေးတွေကို ဖယ်ရှားဖို့ ကျန်နေသေးတယ် မင်းတို့ရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ ဒီဆေးလုံးထဲက အညစ်အကြေးတွေကို သန့်စင်ပါ ဘယ်သူက အညစ်အကြေးတွေကို ပိုပြီး ပြောင်စင်အောင် သန့်စင်နိုင်မလဲ ဆိုတာပေါ် မူတည်ပြီး ဆေးမီးလျှံ ကျွမ်းကျင်မှုကို ဆုံးဖြတ်မယ်"
ကျီးလျန်က ပြုံးလိုက်သည်။
ဤအလုပ်မှာ သူ့အတွက် အင်မတန် လွယ်ကူလှသည်။
သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်ရုံဖြင့် ဆေးမီးလျှံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆေးလုံးကို ဝန်းရံကာ အညစ်အကြေးများကို စတင် သန့်စင်တော့သည်။
ဖုန်းယာမှာမူ အင်မတန် ဂရုတစိုက်ရှိပြီး ထိုပြိုင်ပွဲကို အလေးထားပုံရသည်။
ရှကျီသည် သူ၏ လက်ထဲမှ ဆေးလုံးကို ခေတ္တမျှ ကြည့်နေပြီးနောက်၊ အဝေးမှ ဝတ်စုံဖြူဝတ် မိန်းမလှလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပုံရသည်။
သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ ဆေးမီးလျှံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဆေးလုံးကို အင်မတန် လျင်မြန်လှသော အရှိန်ဖြင့် သန့်စင်လိုက်ရာ၊ ဆေးလုံးထဲရှိ အမည်းစက် အညစ်အကြေးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ထိုလုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးမှာ အင်မတန် ကျွမ်းကျင်လှသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဒီ ရှကျီ က ဆေးပညာမှာ ဒီလောက်အထိ ကျွမ်းကျင်နေတာလား"
"ဒါကြောင့်လည်း နဂါးစားဘုရင် က သူ့ကို ကျောင်းတော် တက်ခိုင်းတာကိုး သူက အစကတည်းက လေ့ကျင့်ထားပြီးသားပဲ"
ဖုန်းယာသည် ရှကျီ၏ အစွမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး၊ သူ၏ ဆေးမီးလျှံ အပူရှိန်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ လက်ထဲမှ ဆေးလုံးမှာ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး နှဖူးမှ ချွေးစေးများ ကျလာကာ ကျောက်ရုပ်ကဲ့သို့ ငြိမ်သက်သွားရတော့သည်။
ဖန့်ချန်ကမူ အံ့သြသွားသည်။
ရှကျီ၏ ဆေးမီးလျှံ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သာမန်ထက် ထူးကဲနေသည်။
ဤသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်ထားမှသာ ရနိုင်သည့် အဆင့်ပင်။
"တောင်းပန်ပါတယ် ဖုန်းယာညီလေး မင်းရဲ့ ဆေးပညာက မလောက်သေးပုံရတယ် နောက်တစ်ခါမှ ထပ်ကြိုးစားပေါ့"
ရှကျီက သန့်စင်ပြီးသား ဆေးလုံးကို ကျိမသေမျိုးဘုရင်ထံ ပြန်ပေးကာ ဖုန်းယာကို ပုတ်၍ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။
ကျီးလျန်သည် ရှကျီ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို စောင့်ကြည့်ရင်း သူ၏ ဆေးလုံးကို သန့်စင်နေသည်။
သူ့အတွက် အညစ်အကြေး သန့်စင်ခြင်းမှာ အင်မတန် လွယ်ကူလှသဖြင့် သိပ်ပြီး အာရုံစိုက်နေစရာ မလိုဟု သူ ယူဆထားသည်။
သို့သော် ရှကျီ၏ အစွမ်းက သူ ထင်ထားသည်ထက် ပိုနေသည်။
ထို့နောက် ကျီးလျန်က ဖန့်ချန်ဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်ရာ၊ ဖန့်ချန်မှာ ဆေးမီးလျှံကို အင်မတန် ပင်ပင်ပန်းပန်းနှင့် သုံးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်၏ သန့်စင်မှု အရှိန်မှာလည်း အင်မတန် နှေးကွေးလှသဖြင့် ကျီးလျန်က စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။
'ဒီဓားဦးဆောင်သူက ဆေးပညာ ပါရမီတော့ ရှိပုံရတယ် ဒါပေမဲ့ ငါနဲ့ ယှဉ်ဖို့ကတော့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယ်'
စင်အောက်မှ လူအများကလည်း တီးတိုး ဝေဖန်နေကြသည်။
ကျီးလျန်သည် ဆေးလုံးကို သန့်စင်ပြီး ကျိမသေမျိုးဘုရင်ထံ အမြန်ဆုံး ပြန်ပေးလိုက်နိုင်သည်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ရှကျီနှင့် ကျီးလျန်တို့၏ ဆေးလုံးများကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
ယခုအခါ ဖန့်ချန် တစ်ယောက်သာ စင်ပေါ်တွင် ပင်ပင်ပန်းပန်း သန့်စင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
သူ၏ နည်းစနစ်မှာ အင်မတန် အစိမ်းသက်သက် ဖြစ်နေပုံရသည်။
ရွှီဖုန်းက အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်
"ဖန့်ချန် ဓားသမားအလုပ်မှာတော့ မင်းကို ငါတို့ မမီနိုင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ ဆေးပညာမှာတော့ မင်းက အခုမှ စတာပဲ ဆက်ပြီး အစွမ်းပြ မနေပါနဲ့တော့၊ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့လား"
လူအုပ်ကြီး၏ အကြည့်များမှာ ဖန့်ချန်ထံသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာကြသည်။
ဖန့်ချန်ကမူ ထိုစကားများကို မကြားဟန်ပြုကာ သူ၏ ဆေးလုံးကိုသာ အာရုံစိုက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အခန်း ၇၁၈ - အထင်အရှား ခြိမ်းခြောက်ခြင်း
ရွှီဖုန်းသည် လူအများရှေ့တွင် ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြောင်သရော်နိုင်ခဲ့သဖြင့် အင်မတန် ကျေနပ်အားရကာ ရယ်မောနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပင် သူ၏ ပါးပြင်ထံသို့ စူးရှသော နာကျင်မှုတစ်ခု တိုးဝင်လာပြီး၊ ခုခံနိုင်စွမ်းမရှိသော အားအင်တစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ခတ်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ လွင့်စင်သွားတော့သည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ဆွံ့အသွားကြသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် သက်ပြင်းချသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်
"တူတော် ပိုင်ချင်းမင် ရွှီဖုန်းရဲ့ စကားတွေက နည်းနည်း ရိုင်းသွားတယ်ဆိုပေမဲ့ လူအများရှေ့မှာ ဒီလို လက်ပါဖို့ လိုလို့လား မင်းက ကျုံးတူး ရဲ့ စည်းကမ်းတွေကိုတောင် မလေးစားတော့ဘူးလား"
ထိုအခါမှသာ လူအများမှာ လက်ပါလိုက်သူမှာ ပိုင်ချင်းမင် ဖြစ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်ကြသည်။
ရွှီဖုန်းမှာ ပိုင်ချင်းမင်၏ ပါးရိုက်ချက်ကြောင့် ဝေဟင်သို့ လွင့်ထွက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ချင်းမင်သည် ဝေဟင်ထက်သို့ ထပ်မံ လိုက်ပါသွားပြီး ထပ်မံ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ ဟင်းလင်ပြင်ထဲမှ ပုံရိပ်တစ်ခုက သူ၏ လက်အင်္ကျီစကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ခွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။
ဘုန်း
ရွှီဖုန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျရောက်သွားပြီး၊ အချိန်အတော်ကြာမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။
သူက နာကျင်နေသော ပါးကို အုပ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပိုင်ချင်းမင်ကို ကြည့်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်
"မင်းက ဘာလို့ ငါ့ကို ရိုက်တာလဲ"
"မင်း ပါးစပ်သရမ်းလို့ပေါ့"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြုံးလျက်ပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်
"ငါတို့ ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းရဲ့ ဓားဦးဆောင်သူကို မင်းလို ငှက်စုတ်က ဝေဖန်ရဲတာလား စကားမပြောခင် မင်းကိုယ်မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ အရင်စဉ်းစားဦး မင်းက ဘာမို့လို့ လာပြီး လှောင်ပြောင်နေရတာလဲ"
လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
မည်သူမျှ ရွှီဖုန်းဘက်မှ ဝင်မပြောရဲကြပေ။
သူတို့အားလုံးမှာ ကိုယ့်အိုးကိုယ်ဆူ ဆိုသလိုပင် ဘေးထွက်ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်... ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စသေးသေးလေးအတွက်နှင့် ထိုဓားသမားများနှင့် ရန်သူဖြစ်ရခြင်းမှာ မတန်ဟု ယူဆကြသည်။
ထိုဓားသမားများမှာ အင်မတန် ဇွဲကောင်းပြီး စိတ်ရှုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
ထို့အပြင် ပိုင်ချင်းမင်၏ နောက်ခံမှာ ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းတစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ၊ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် တောင်ပိုင်းရဲ့ ရှန်းယွဲ့ ဘုရင် ရှိနေသေးသည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုသည် ဟင်းလင်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်၍ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။
၎င်း၏ အရှိန်မှာ အလွန်မြန်သဖြင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများပင် မျက်ခြေမပြတ်အောင် မကြည့်နိုင်ကြပေ။
သို့သော် ပိုင်ချင်းမင်ကမူ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး ဓားကို တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဓားဆန္ဒသည် အလင်းတန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ထိုရွှေရောင်အလင်းတန်းကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်တော့သည်။
ရှုး...
သွေးစက်အချို့ လွင့်စင်သွားသည်။
ဘုန်း
ရွှေရောင်တောင်ပံကြီး တစ်ဖက်သည် ဝေဟင်မှ မြေပြင်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။
၎င်းအပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အမွေးများမှာ တောက်ပနေသော်လည်း ယခုအခါ သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနေခဲ့ပြီ။
ရွှီဖုန်း၏ ဘေးတွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ထိုသူ၏ ဘယ်ဘက်လက်မောင်းမှာ ပြတ်တောက်နေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့လျက် ပိုင်ချင်းမင်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လူအများမှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။
အထူးသဖြင့် ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။
"ထျဲခွန် ဦးလေး"
ရွှီဖုန်းမှာ တုန်လှုပ်သွားပြီး ရှေ့မှလူ၏ ပြတ်တောက်နေသော လက်မောင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။
ရွှီထျဲခွန် သူသည် ချင်းရှန့်ဂိုဏ်း၏ အကြီးအကဲဖြစ်ပြီး ခွန် မျိုးနွယ်စုဝင် ဖြစ်သည်။
သူသည် တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသူဖြစ်ပြီး ဘေးဒုက္ခအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီးကာ မသေမျိုး အဆင့်သို့ ရောက်ရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သူ ဖြစ်သည်။
ထိုမျှ မြင့်မားသော ကျင့်စဉ်အဆင့်ရှိပြီး ခွန် မျိုးနွယ်၏ အမြန်နှုန်းရှိပါလျက်နှင့် ပိုင်ချင်းမင်၏ ဓားချက်တစ်ချက်အောက်မှာတင် လက်မောင်းပြတ်သွားရသည်လား
ဓားသမားတွေရဲ့ နည်းလမ်းက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အားကောင်းနေရတာလဲ
လူအများမှာ ရွှီထျဲခွန်၏ မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သိသွားကြသည်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ ခရီးသွားခဲ့ပြီးမှ ပြန်ရောက်လာသော ပိုင်ချင်းမင်သည် ပိုင်မင်ဓားဆန္ဒကို အလုံးစုံ ကျွမ်းကျင်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။
မဟုတ်ပါက ရွှီထျဲခွန်သည် ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
"ပိုင်ချင်းမင် မြို့တော်မှာ စည်းကမ်းရှိတယ် မင်းက အကြောင်းမဲ့ ရွှီဖုန်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သလို အခု ငါ့လက်မောင်းကိုလည်း ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ် ဒါကို မင်း ပြန်ပြီး ရှင်းပြရမယ်"
ရွှီထျဲခွန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ခုနက မင်း အရင် စတိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား ဒါမှမဟုတ် မင်းက ငါ့ကို မတိုက်ချင်ဘူးလား အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ငါ မှားသွားတာ ဖြစ်မှာပါ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ကြက်တောင်ပံက ပြတ်သွားပြီပဲ ဘာတွေ ရှင်းပြနေဦးမှာလဲ ပြန်ကောက်ပြီး ဆက်လိုက်ပေါ့"
ပိုင်ချင်းမင်က ပြုံးလိုက်ပြီး
"နောက်နောင် မင်းတို့ရဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကို သေသေချာချာ မှာထားပါ ငါတို့ ဟင်လင်ပြင်ထာဝရဓားဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တွေကို လာနှောင့်ယှက်ရင် အရိုက်ခံရရုံပဲ ရှိမယ် ဒါပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ ဓားဦးဆောင်သူကို လာပြီး ပြဿနာရှာမယ်ဆိုရင်တော့"
သူ၏ မျက်နှာမှ အပြုံးမှာ ပို၍ ကျယ်ပြန့်လာသည်
"တစ်မိသားစုလုံး သေသွားနိုင်တယ်"
အားလုံးမှာ ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားကြသည်။
ဤသည်မှာ အထင်အရှား ခြိမ်းခြောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အခြားသူသာ ထိုသို့ ပြောပါက သူတို့ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ဓားသမားတစ်ယောက်၏ ပါးစပ်မှ ထွက်လာသောအခါတွင်မူ မည်သူမျှ ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားရဲကြပေ။
ရွှီဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားပြီး ရွှီထျဲခွန်၏ အကြည့်မှာလည်း ပို၍ မည်းမှောင်လာသည်။
သူသည် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ သူ၏ လက်မောင်းကို ပြန်ကောက်ကာ ဆက်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ၏ အကူအညီဖြင့် ဒဏ်ရာမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ရွှီချင်းဆုန်သည် ပိုင်ချင်းမင်ကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မနာလိုမှုများ လှိုက်စားနေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ခေတ်တည်းသား ပါရမီရှင်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါ ပိုင်ချင်းမင်က တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့်၏ အလယ်အဆင့်မှာတင် တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ရွှီဖုန်း၏ သင်ခန်းစာကြောင့် နောက်ထပ် မည်သူမျှ စကားမပြောရဲကြတော့ဘဲ ငြိမ်သက်စွာသာ ကြည့်နေကြသည်။
စင်မြင့်ထက်တွင် ကျိမသေမျိုးဘုရင်သည် အောက်ခြေမှ ကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် ဖန့်ချန်ကိုသာ ပြုံးလျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။
ဖန့်ချန်မှာလည်း ပင်ပင်ပန်းပန်းနှင့် ဆေးလုံးကို သန့်စင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဖန့်ချန်သည် ဆေးမီးလျှံကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ကျိမသေမျိုးဘုရင်ထံ ပေးအပ်လိုက်သည်။
လူအများ၏ အမြင်တွင် ဖန့်ချန်၏ ညံ့ဖျင်းမှုမှာ ကျီးလျန်၏ ကျွမ်းကျင်မှုနှင့် အင်မတန် ကွာခြားလှသဖြင့် ဤပြိုင်ပွဲတွင် ဖန့်ချန် ရှုံးသွားပြီဟု အားလုံးက ယူဆထားကြသည်။
သို့သော် မည်သူမျှ မလှောင်ပြောင်ရဲကြတော့ပေ။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ဖန့်ချန်၏ ဆေးလုံးကို ယူကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ရှကျီ၏ ဆေးလုံးကို စတင် မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်
"မင်းရဲ့ ဆေးလုံးမှာ အညစ်အကြေး (၁၀) ပုံရှိရာမှာ (၈) ပုံကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့တယ် ဆေးပညာ ပါရမီ မသေးလှဘူး"
(၁၀) ပုံမှာ (၈) ပုံတောင်လား ဆေးပညာ ကျွမ်းကျင်သူအချို့မှာ ရှကျီကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ထို့နောက် ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ကျီးလျန်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်
"မင်းကတော့ ပုံမှန် လေ့ကျင့်ထားပုံရတယ်နော်"
ကျီးလျန်က ရိုသေစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်
"ကျွန်တော် အိမ်မှာရှိစဉ်က ဆေးပညာကို အမြဲ လေ့ကျင့်နေခဲ့တာပါ"
"အင်း... အညစ်အကြေး (၁၀) ပုံမှာ (၉) ပုံကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့တယ်"
ဟု ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ဆိုလိုက်သည်။
အားလုံးက ရလဒ်ကို သိလိုက်ကြပြီဟု ထင်မှတ်ထားကြသည်။
သို့သော် ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်
"မင်းက ဆေးပညာကို သိပ်ပြီး မထိတွေ့ဖူးပုံရပေမဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့နေရာမှာတော့ သာမန်ထက် ထူးကဲတယ် အညစ်အကြေး (၁၀) ပုံမှာ (၁၀) ပုံစလုံး ပြောင်စင်အောင် သန့်စင်နိုင်ခဲ့တယ် ဒါကြောင့် မင်း တောရိုင်းကျောင်းတော်ကို ဝင်ခွင့်ရပြီ"
အညစ်အကြေး (၁၀) ပုံမှာ (၁၀) ပုံစလုံး သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည် ဟုလား
ကျီးလျန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်ခဲသွားတော့သည်။
ပိုင်ချင်းမင်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး
"ဖန့်လေး မင်းကို စီနိယာယွမ်ဟဘယ် က ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာလဲဆိုတာ သိသာနေတာပဲ ဓားသမားအလုပ်တင် မဟုတ်ဘူး ဆေးဖော်စပ်တဲ့ နေရာမှာတောင် မင်းက ပါရမီရှင်ပဲဟေ့"
"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ ကျီးလျန်က သူ့ကို ရှုံးသွားတယ်လား"
ရွှီဖုန်းတို့ တစ်စုမှာ မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေကြသည်။
"မင်းတို့ လေးယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြ"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က သူတို့ လေးဦးကို ကြည့်ကာ လက်အင်္ကျီစကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူတို့ ရှေ့တွင် ဆေးလုံးပျက် တစ်လုံးစီ ကျရောက်လာသည်။
ဤသည်မှာ ဆေးဖက်ဝင် ပစ္စည်းပေါင်း ထောင်ချီဖြင့် ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများဖြစ်ပြီး မသေမျိုးဘုရင်၏ လက်ရာဖြစ်ရာ၊ စားသုံး၍ မရသော်လည်း ၎င်းကို လေ့လာခြင်းဖြင့် ဆေးပညာ ဗဟုသုတ အမြောက်အမြား ရနိုင်ပေသည်။
ထိုဆေးလုံးကို ရရှိခြင်းမှာ ကျောင်းတော်ဝင်ခွင့်ကို အတည်ပြုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် ကျိမသေမျိုးဘုရင်နှင့် လူငယ်လေးဦးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
မူလက ရှိနေခဲ့သော စင်မြင့်ကြီးမှာလည်း တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျီးလျန်နှင့် ဖုန်းယာတို့မှာမူ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုနိုင်ဘဲ မှင်တက်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။