အခန်း (၅၂-၅၄)

အခန်း (၅၂) - တစ်ညတည်းနဲ့ သူဌေးဖြစ်သွားပြီးနောက် .. သွားစို့ဟေ့... ငွေဖြုန်းဖို့ အကောင်းဆုံးနေရာဆီ လူစုခွဲပြီး ချီတက်ကြစို့

~လျူယွမ်ဈေးတန်း... တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများ၏ လွတ်လပ်စွာ ကုန်သွယ်ရာ ဇုန်။

အချိန်ကား နေဝင်ရီတရော အချိန်ကာလ ဖြစ်ပေ၏။

တစ်နေ့ခင်းလုံး ဆူညံပွက်လောရိုက်နေခဲ့သော လမ်းဘေးဈေးသည်တန်း ဧရိယာသည် နောက်ဆုံးတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားချေပြီ။ မူလက (၃) မီတာမျှ မြင့်မားစွာ တည်ရှိခဲ့သော ‘အမှိုက်တောင်ကြီး’ သည်လည်း လုံးဝ (လုံးဝ) ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့၏။ ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် မိမိတို့၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မြေကြီးပေါ်တွင် ပစ်လှဲအိပ်စက်နေကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြ၏။ သို့သော် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်ကား ပြောပြမတတ်သော ပီတိအဟုန်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ယခုအချိန်၌ လူတိုင်း၏ အကြည့်များသည် ကွင်းပြင်အလယ်တွင် စုပုံထားသော... မူလက အဆိပ်ဆေးလုံးများ ထည့်သယ်လာသည့် ဧရာမ ဂုန်နီအိတ်ကြီး (၄) (၅) အိတ်ဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေကြသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ရင်ခုန်စရာ အကောင်းဆုံး အချိန် ရောက်လာပါပြီ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လက်ဝါးနှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်လျက် ဂုန်နီအိတ်ကြီး တစ်လုံး၏ ကြိုးကို ရုတ်တရက် ဖြေလျှော့လိုက်ပြီး အောက်ခြေမှနေ၍ အားကုန် မလိုက်လေသည်။

“ဝေါ....”

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး နားဝင်ချိုလှသော အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ နို့နှစ်ရောင်ဖျော့ဖျော့ အလင်းရောင်လေးများ တောက်ပနေသော ‘အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး’ အများအပြားသည် ရေတံခွန်တစ်ခုပမာ ဒလဟော စီးကျလာပြီး နေဝင်ချိန်၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ညှို့ဓာတ်ပြင်းစွာ တောက်ပနေသော ရတနာတောင်ငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ် စုပုံသွားလေတော့သည်။

“ဘုရားရေ...”

“မျက်စိတောင် ကျိန်းတယ်ကွာ...”

“ ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်သလဲ...”

ကစားသမားများ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာကြပြီး ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေအုပ်ကြီးပမာ ထိုနေရာသို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။

နာရီဝက်ခန့်ကြာအောင် တင်းမာမှုများ၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ရေတွက်ပြီးနောက်... နောက်ဆုံး ရလဒ် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

စုစုပေါင်း... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၇၈၅၀) တိတိ။

ပျမ်းမျှအားဖြင့် လူတစ်ဦးလျှင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၆၀) စီ အသားတင် အမြတ်ရလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။ ချက်ချင်း သူဌေးဖြစ်သွားခြင်း... လုံးဝကို တည်ငြိမ်မှုမရှိလောက်အောင် ချမ်းသာသွားခြင်းပါတကား။

“ငါ သူဌေးဖြစ်ပြီဟေ့... ဟားဟားဟား... ဖက်တီး ပြန်လာပြီကွ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံးကို ဆွဲယူကာ သူ့အင်္ကျီကြားထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သူ့ခါးကြီးသည်လည်း ချက်ချင်းပင် မတ်မတ်ကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... အခု ငါတို့ ချမ်းသာသွားကြပြီ... ပထမဆုံး ဘာလုပ်ကြမလဲ...”

ကျွမ်းကျင်ကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ သည် လက်ကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်မေးမြန်းလိုက်သည်။

လူ (၁၀၀) ကျော်သည် တညီတညွတ်တည်း အော်ဟစ်လိုက်ကြရာ သူတို့ရင်ထဲတွင် ကာလကြာရှည် ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော ဆန္ဒတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

“ဝိညာဉ်... သိုလှောင်... အိတ်... ဝယ်... မယ်...”

“သွားစို့ဟေ့... အကြီးဆုံးဆိုင်ကို သွားမယ်... ဒီစုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဂုန်နီအိတ်တွေကို ငါ လုံလောက်အောင် သည်းခံခဲ့ပြီးပြီ...”

---

လျူယွမ်ဈေးတန်း၏ ပင်မလမ်းမကြီးထက်တွင်...။

ထူးခြားဆန်းပြားသော စတိုင်လ်ဖြင့် လူအုပ်ကြီးတစ်စု ချီတက်လာနေကြသည်။

သူတို့သည် ယခုတိုင် စုတ်ပြတ်နေသော သားရေချပ်ဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ညစ်ပတ်ပေရေနေကြဆဲပါပင်။

သို့သော် သူတို့၏ အမူအရာများမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားချေပြီ။ လူတိုင်းသည် မေးကို မော့ထားကြပြီး ဘေးလူများကို နှာခေါင်းဖြင့်သာ ကြည့်ကြတော့သည်။ သူတို့သည် လမ်းမကြီး၏ အလယ်တည့်တည့်မှနေ၍ မိုးမမြင် လေမမြင် မာန်မာနများဖြင့် လျှောက်လှမ်းလာကြ၏။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ... သူတို့ တစ်ဦးစီသည် ဖောင်းကားနေသော အိတ်ကြီးတစ်လုံးစီကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပိုက်ထားကြပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း “ဂျလောက်... ဂျလောက်...” ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဒါကတော့ သူတို့၏ နောက်ခံဂီတ သစ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဖယ်ကြစမ်း... မျက်လုံးမပါဘူးလား... ငါတို့ ဘယ်သူလဲ သိလား... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက ‘နတ်ဘုရား သူဌေးမင်းများ’ အဖွဲ့ကွ...”

မကြာမီတွင် သူတို့သည် ဈေးတန်း၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အဦးကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

‘တူပေါင် ရတနာဂေဟာ’။

ဒါကတော့ လျူယွမ်ဈေးတန်းတွင် ငွေဖြုန်းရန် အကောင်းဆုံးသော ‘တွင်းကြီး’ ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုအချိန်၌ ‘တူပေါင် ရတနာဂေဟာ’ ၏ တံခါးဝတွင် ဧည့်ကြိုနေသော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် ရုတ်တရက် ဆိုင်ရှေ့၌ လာရပ်သော ညစ်ပတ်ပေရေနေသည့် လူအုပ်ကြီးကို သူတောင်းစားများအား ကြည့်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“သွားစမ်း... ဘယ်က သူတောင်းစားတွေ လာရှုပ်နေတာလဲ... ဒါ နင်တို့ လာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး...”

သို့သော် သူမ အံ့သြသွားရသည်မှာ... ဦးဆောင်လာသည့် အင်္ကျီဗလာနှင့် ဝဖြိုးဖြိုးလူကြီး (ဝမ်သဲ့ဖာ) သည် ထွက်မသွားသည့်အပြင် သူမကို အလွန်အမင်း အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ တောက်ပနေသော ‘အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး’ တစ်တုံးကို ထုတ်လိုက်ခြင်းပင်။

“တင်း...”

သူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ပင့်တင်လိုက်ရာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးသည် လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးတစ်ခု ဆွဲကာ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိကျစွာ ကျရောက်သွားလေသည်။

“ရော့... ဒါ နင့်အတွက် မုန့်ဖိုးပဲ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ပြီး အထက်စီးဆန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကို ဖမ်းကိုင်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရှာသည်။ သူမ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ဝမ်သဲ့ဖာသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အနောက်မှ အလားတူ မာန်တက်နေသော ညီအစ်ကို (၁၀၀) ကျော်နှင့်အတူ... ထီပေါက်စ သူဌေးမင်းများ စတိုင်လ်ဖြင့် ခမ်းနားထည်ဝါသော ‘တူပေါင် ရတနာဂေဟာ’ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့၏။

“နင်တို့ တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်စမ်း... ဟာ... မဟုတ်ဘူး... ဆိုင်ရှင်ကို ခေါ်လိုက်... ဒီနေ့ ဒီဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံးကို အပိုင်သိမ်းပစ်မယ်…”

အခန်း (၅၃) - တူပေါင် ရတနာဂေဟာ မုန်တိုင်း (အပိုင်း ၁) .. ဆိုင်ရှင်ကို ခေါ်လိုက်စမ်း... ငါတို့ အဖွဲ့လိုက် လာသိမ်းတာဟေ့

~လျူယွမ်ဈေးတန်း အလယ်ဗဟို။

တူပေါင် ရတနာဂေဟာ ဝင်ပေါက်။

အချိန်ကား နေဝင်ရီတရော အချိန်ကာလ ဖြစ်ပေ၏။

နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင် ရောင်ခြည်တန်းများသည် တူပေါင် ရတနာဂေဟာ၏ ရွှေရောင် အမိုးကြွပ်များအပေါ်သို့ ဖြာကျနေပြီး မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော အလင်းရောင်များကို ပြန်လည်ဟပ်ထုတ်နေလေသည်။

ထိုအချိန်၌ ဝင်ပေါက်ဝတွင် ချွေးနံ့၊ အနံ့ဆိုးပေါင်းစုံနှင့် ထီပေါက်စ သူဌေးမင်းများ၏ မာန်မာန ရောပြွမ်းနေသော ဗလကြီး (၁၀၀) ကျော်သည် လမ်းပိတ်ကာ ရပ်နေကြသည်။

ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ဝမ်သဲ့ဖာသည် ခေါင်းကိုမော့လိုက်ပြီး မျက်လုံးကို မှေးကျဉ်းကာ အပေါ်ဘက်ရှိ ရွှေရောင် နန်းမူးသား ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လျှာတစ်ချက် သပ်လိုက်လေ၏။

“ကျွတ်... ကျွတ်... တူပေါင် ရတနာဂေဟာတဲ့... နာမည်က ဂိုဏ်းစတား ခိုအောင်းတဲ့ နေရာကျနေတာပဲ... ညီအစ်ကိုတို့... ဝင်ပြီး ပညာပေးလိုက်ကြစို့... ဒီနေ့ ငါတို့က နတ်ဘုရားတွေပဲဟေ့...”

လူအုပ်ကြီးသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သော၊ အရာရာကို အထင်သေးသော လေထုတစ်ရပ်ဖြင့် တံခါးပေါက်မှတဆင့် ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

တူပေါင် ရတနာဂေဟာ... ပထမထပ် ခန်းမဆောင်။

အတွင်းသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်သစ်သားနှင့် အမွှေးတိုင်နံ့ သင်းသင်းလေးက ဆီးကြိုနေလေသည်။

ခန်းမဆောင်သည် ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်နေ၏။ ကြမ်းပြင်ကို အဖြူရောင် စကျင်ကျောက်ပြားများ ခင်းကျင်းထားသည်။

စန္ဒကူးသား အရောင်းခုံများပေါ်တွင် မှော်အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော မှော်လက်နက်မျိုးစုံကို စီတန်း ခင်းကျင်းပြသထားသည်။

ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီ၏ ဘေးတွင်မူ လူကို တွန့်ဆုတ်သွားစေလောက်သည့် ဈေးနှုန်းများကို ကပ်ထားလေသည်။

“ဘုရားရေ...”

လူအုပ်ကြီးဆီမှ တိုးညှင်းသော ရေရွတ်သံများ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စောစောကမှ မိုးမမြင် လေမမြင် မာန်တက်နေခဲ့ကြသော တောသားကြီးများသည် အလွန်အမင်း များပြားလှသော ‘ငွေရှာနည်း သတင်းအချက်အလက်’ များကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှင်သက်သွားကြလေတော့သည်။ သူတို့သည် စကျင်ကျောက်ပြား ကြမ်းပြင်ကို ညစ်ပတ်သွားမည် စိုးသဖြင့် ခြေဖျားထောက်ကာ သတိကြီးစွာ လျှောက်လှမ်းနေကြရှာ၏။

“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... ဟို ဓားပျံက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၈၀၀) တောင် ပေးရတယ်တဲ့... ဒါ ဓားပြတိုက်တာပဲ...”

ကစားသမားတစ်ဦးသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ အရောင်းခုံပေါ်တွင် ပြသထားသော ကျောက်စိမ်းပြားလေး တစ်ခုကို လှမ်းကိုင်လိုက်မိသည်။

“ရပ်လိုက်စမ်း... ဘယ်က လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ လာရှုပ်နေတာလဲ... မင်းတို့ကများ ဒါကို ထိရဲတယ်ပေါ့...”

စူးရှသော အော်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

အပြာရောင် ပိုးသားဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းမွှေး ကောက်ကောက်လေးနှင့် ဝဖြိုးဖြိုး လူလတ်ပိုင်းအရွယ် ဆိုင်ရှင်တစ်ဦး လျှောက်လှမ်းလာလေသည်။ သူသည် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ကာ နှာခေါင်းဝတွင် ကာထားပြီး လူအုပ်ကြီးကို ရွံရှာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

“သွားစမ်း... ဒါ တူပေါင် ရတနာဂေဟာကွ... ပရဟိတ အသင်း မဟုတ်ဘူး... တခြားနေရာမှာ သွားတောင်းစားကြ...”

ကစားသမားများ ခဏတာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။

ထို့နောက်... ဝမ်သဲ့ဖာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ သူ့အပြုံးထဲတွင် လှောင်ပြောင်မှု (၃) ပုံ၊ ဂရုမစိုက်မှု (၃) ပုံနှင့် အထင်သေးမှု (၄) ပုံ ပါဝင်နေလေ၏။

“ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျားရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက သိပ်မကောင်းပါလားဗျ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော အရောင်းခုံလွတ် တစ်ခုဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အဆီပြန်နေသော သူ့လက်ဝါးကြီးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး တန်ဖိုးကြီး စန္ဒကူးသား အရောင်းခုံမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ‘ဖြောင်း... ဖြောင်း...’ မြည်အောင် နှစ်ချက်ဆင့် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်၏ နှုတ်ခမ်းမွှေးများ နှမြောတသမှုကြောင့် တုန်ခါသွားရှာ၏။

“မင်း... မင်းလို အရိုင်းအစိုင်းကောင်... အစောင့်တွေ... ဒီကောင်ကို ဆွဲထုတ်သွားစမ်း...”

ဆိုင်လုံခြုံရေး ဗလကြီးအချို့ ဝိုင်းလာကြသည်။

ထိုအချိန်၊ ထိုအခိုက်အတန့်၌...။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သူ့ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ဖောင်းကားနေသည့် ဂုန်နီအိတ်စုတ်ကြီးကို ဖြုတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် အိတ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်ပြီး အရောင်းခုံပေါ်သို့ ချိန်ရွယ်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ လှုပ်ခါလိုက်၏။

“ဝေါ....”

ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားပေါ်သို့ မိုးစက်များ ကျရောက်သကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြတ်သားသော အသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

နို့နှစ်ရောင် အလင်းရောင်များ တောက်ပနေသော ‘အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး’ အများအပြားသည် ရေတံခွန်တစ်ခုပမာ စီးကျလာပြီး စန္ဒကူးသား အရောင်းခုံပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော ရတနာတောင်ငယ်လေး တစ်ခုအဖြစ် စုပုံသွားလေတော့သည်။

“...”

ဆိုင်ရှင်၏ ဆဲဆိုသံများ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဆိုင်လုံခြုံရေးများ ခြေလှမ်းတုံ့ခနဲ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲရှိ အခြားသော ဂုဏ်သရေရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံး မိမိတို့လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ မျက်လုံးပြူးလျက် ငေးမောနေမိကြသည်။

တစ်ခန်းလုံး အပ်ကျသံပင် ကြားနိုင်လောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေ၏။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ခြေတစ်ဖက်တင်လိုက်ပြီး ကြွက်သွား ဓားမြှောင်ဖြင့် သွားကြားထိုးလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် လုံးဝ ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားသော ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးကို မျက်လုံးထောင့်ကပ် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“ကျွန်တော် ပြောသားပဲ... ခင်ဗျားရဲ့ ဝန်ဆောင်မှုက သောက်ရမ်း ညံ့တယ်လို့... ခင်ဗျားတို့ဆီက ရာထူးအကြီးဆုံး တာဝန်ခံကို ခေါ်လိုက်စမ်း...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး သူ့အနောက်မှ ညီအစ်ကို (၁၀၀) ကျော်ကို ညွှန်ပြကာ ကမ္ဘာကျော် ကြွေးကြော်သံကြီးကို အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“ဒီနေ့... ဖက်တီးက အဖွဲ့လိုက် လာသိမ်းတာဟေ့... ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် (၁၁၅) လုံး ပေးစမ်း... လက်ငင်းနော်... အခုချက်ချင်း လိုချင်တယ်...”

“ဂျုန်း...”

ထိုစကားသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဆိုင်ရှင်၏ ခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတောင်ကို တစ်လှည့်၊ သူ့ရှေ့မှ အင်္ကျီဗလာနှင့် ဝဖြိုးဖြိုးလူကြီးကို တစ်လှည့် ကြည့်ရင်း နှလုံးရောဂါ ဖောက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားပြီး နေရာမှာတင် မူးမေ့လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားရရှာ၏။

'ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ သူဌေး သူတောင်းစားဂိုဏ်းကြီးလဲဟ…’

အခန်း (၅၄) - တူပေါင် ရတနာဂေဟာ မုန်တိုင်း (အပိုင်း ၂) .. ဈေးဆစ်ခြင်းဆိုတာ ငါတို့ မျိုးနွယ်စုရဲ့ ပါရမီပဲကွ

~လျူယွမ်ဈေးတန်း... တူပေါင် ရတနာဂေဟာ ပထမထပ်။

လေထုသည် (၁၀) စက္ကန့်ခန့် ကြာအောင် ခဲသွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် အရောင်းခုံပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတောင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မူးမေ့မသွားအောင် နှာခေါင်းဝကို လက်ဖြင့် အတင်းဖိထားရရှာသည်။ သူသည် လေကို ဝဝရှူသွင်းလိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်မှ ရွံရှာသော အမူအရာများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး... ဂန္ဓမာပန်းပွင့်ကြီး ပွင့်အာလာသကဲ့သို့ တောက်ပသော အပြုံးကြီးဖြင့် အစားထိုးလိုက်လေသည်။

“အို... ဧည့်သည်တော်ကြီးများ ရောက်လာကြတာကိုး...”

ဆိုင်ရှင်ကြီးသည် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး သူ့ဝတ်ရုံလက်ဖြင့် ထိုင်ခုံကို သုတ်ပေးလေသည်။

“ကြွပါ... ကြွပါခင်ဗျာ... ထိုင်ကြပါ... ဟေ့... အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်တွေ ယူလာခဲ့ကြစမ်း...”

“ဟန်တွေ လုပ်မနေနဲ့ဗျာ...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ ‘ဗြုန်း’ ခနဲ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကြွက်သွား ဓားမြှောင်ကို အရောင်းခုံပေါ်သို့ ‘ဒုန်း’ ခနဲ စိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ကျုပ်က အချိန်မရဘူး... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် (၁၁၅) လုံး လိုချင်တယ်... လက်ကားဈေးနဲ့ ယူမယ်... ဘယ်လောက်လဲ...”

ဆိုင်ရှင်၏ မျက်လုံးများ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် လက်ချောင်းတုတ်တုတ်များကို ဖြန့်ကားလိုက်ပြီး တွက်ချက်ပြလေ၏။

“ဧည့်သည်တော်ကြီးခင်ဗျာ... ကြည့်ပါဦး... ကျွန်တော်တို့ တူပေါင် ရတနာဂေဟာရဲ့ သိုလှောင်အိတ်တွေက ထိပ်တန်း အရည်အသွေးတွေချည်းပါပဲ... ပုံမှန်ဆိုရင် တစ်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅၀) ရောင်းပါတယ်... ဧည့်သည်တော်ကြီးက အများကြီး ယူမယ်ဆိုတော့ (၂) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးပါမယ်... တစ်လုံးကို (၄၉) တုံးနဲ့ ယူပါ... ဘယ်လိုလဲခင်ဗျ...”

သူ့စကားဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက်...။

“ဟာ... သွားပြီ...”

ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် တညီတညွတ်တည်း ပေါက်ကွဲသွားကြတော့သည်။

“၄၉ တဲ့လား... ခင်ဗျားက ကျွန်တော်တို့ကို သူတောင်းစားတွေများ မှတ်နေလား...”

“တစ်ကျပ်တည်း လျှော့ပေးတာလား... ခင်ဗျား ဘာကောင်လဲ...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် တူပေါင် ရတနာဂေဟာ၏ ပထမထပ် ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ပွက်လောညံနေသော မနက်ခင်းဈေးကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။ ဗလကြီး (၁၀၀) ကျော်သည် ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြပြီး ပါးစပ် (၁၀၀) ကျော်က တပြိုင်နက်တည်း ပွင့်ဟကာ ဆိုင်ရှင်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ တံတွေးမိုး ရွာချလိုက်ကြလေ၏။

ကျွမ်းကျင်ကစားသမား ‘ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်’ က ဦးဆုံး စတင် တိုက်ခိုက်လေ၏။ သူသည် ဆိုင်ရှင်၏ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဆိုင်ရှင်ရယ်... စီးပွားရေးလုပ်ရင် ကိုယ်ချင်းစာတရားလေး ထားပါဦးဗျာ... ကျွန်တော်တို့က တောထဲကနေ အခုမှ ထွက်လာကြတဲ့ ရိုးသားတဲ့ တောသားတွေပါ... လောကကြီးအကြောင်း ဘာမှ နားမလည်တဲ့ ကျွန်တော်တို့လို လူတွေကို ခင်ဗျားက ရက်ရက်စက်စက် လိမ်ညာရက်သလားဗျာ...”

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ... ‘ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေး’ သည် မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး အရောင်းခုံပေါ်မှ နမူနာ သိုလှောင်အိတ်တစ်ခုကို ကောက်ယူကာ မှန်ဘီလူးဖြင့် အသေအချာ စစ်ဆေးလေသည်။

“ဆိုင်ရှင်... ခင်ဗျား ဒီအိတ်ကို ဘာသားရေနဲ့ လုပ်ထားတာလဲ... ကြည့်စမ်း... အသားက မညီဘူး... ချုပ်ရိုးကလည်း စောင်းနေတယ်... ဒါ အစကတည်းက ချွတ်ယွင်းချက်ရှိတဲ့ ပစ္စည်း မဟုတ်ဘူးလား... ဒီလို အစုတ်ပလွတ်ကို ခင်ဗျားက (၄၉) နဲ့ ရောင်းရဲတယ်ပေါ့... အလွန်ဆုံးတန်မှ (၃၀) ပဲ...”

ပိုဆိုးသည်မှာ သရုပ်ဆောင်ကောင်းသော ကစားသမား အချို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ကြပြီး ဆိုင်ရှင်၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ မျက်ရည်အတုများဖြင့် ငိုယိုကြလေ၏။

“ဝါး... ဆိုင်ရှင်ရယ်... လျှော့ပေးပါဗျာ... ကျွန်တော်တို့မှာ လုပ်ကျွေးရမယ့် အသက် (၈၀) အရွယ် အမေအိုကြီး ရှိပါတယ်... (၃) နှစ်အရွယ် ကလေးလေးလည်း ရှိပါတယ်... ကျွန်တော်တို့က ဒီပိုက်ဆံလေးနဲ့ပဲ ရပ်တည်နေရတာပါဗျာ... (၄၀) ပဲ ထားလိုက်ပါတော့... ဒါ အမြင့်ဆုံး ပေးနိုင်တာပါပဲ...”

ကစားသမားတစ်ဦးကမူ ဂန္ထဝင် စကားလုံးကို ထုတ်သုံးလိုက်လေသည်။

“သူဌေး... ကျွန်တော်လည်း စီးပွားရေးသမားပါပဲ... အချင်းချင်းတွေပဲဗျာ... ဒီလိုလုပ်... ခင်ဗျား အရင်းဈေးနဲ့ ပေးလိုက်... နောက်တစ်ခါကျရင် ကျွန်တော် တစ်ရွာလုံးကို ခေါ်ပြီး ခင်ဗျားဆီမှာ လာဝယ်ခိုင်းမယ်...”

လူဝိုင်းခံထားရသော ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးမှာ ဘဲအုပ်ကြားထဲ ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခေါင်းတွေ မူးနောက်လာရရှာ၏။ ။

ဒါက ဈေးဆစ်နေတာ မဟုတ်၊.. ဒါက ဗြောင်ကျကျ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှု ပင်။

“တော်ပါတော့... တော်ပါတော့ဗျာ... အစ်မတို့... ဟာ... မဟုတ်ဘူး... လူကြီးမင်းတို့... မအော်ကြပါနဲ့တော့... ကျုပ် ဦးနှောက် ပေါက်ထွက်တော့မယ်...”

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်ထွန်းညှိချိန်ခန့် ကြာပြီးနောက်... ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် နောက်ဆုံးတွင် အလံဖြူထောင်လိုက်ရလေတော့သည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လက်လျော့လိုက်ပြီး အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို ကြောက်ပါပြီဗျာ... တစ်ဈေးတည်းပဲ... တစ်လုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၄၅) တုံး... ဒါ ကျုပ် ပေးနိုင်တဲ့ အမြင့်ဆုံး လျှော့ဈေးပဲ... ဒီထက်လျှော့ရင် ကျုပ် ရှုံးပြီ...”

(၅၀) ကနေ (၄၅) ထိ လျှော့ချနိုင်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်ကို (၅) ကျပ်တိတိ သက်သာသွားခြင်း ဖြစ်ချေ၏။ ကစားသမားများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး အောင်နိုင်သူ၏ အပြုံးများ ပြုံးလိုက်ကြသည်။

“သဘောတူတယ်... ရှင်းမယ်...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မှာ အလွန် ဝမ်းသာသွားပြီး ဂိုဒေါင်ထဲမှ ပစ္စည်းများ သယ်ထုတ်လာရန် လက်ထောက်များကို အမြန် အမိန့်ပေးလိုက်၏။ မကြာမီတွင် သိုလှောင်အိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော သစ်သားသေတ္တာကြီး တစ်လုံးကို ခန်းမအလယ်သို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။

“လူကြီးမင်းတို့ခင်ဗျာ... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် (၁၁၅) လုံး ရောက်ပါပြီ... ဒီဇိုင်းတွေကတော့ မတူပါဘူး... ကြိုက်ရာ ရွေးနိုင်ပါတယ်... ဦးသူ ယူစတမ်းပါ...”

ထိုစကားသည် သေနတ်ဖောက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ စောစောကမှ ညီညွတ်စွာ ဈေးဆစ်ခဲ့ကြသော ကစားသမားများသည် ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ရန်သူလို သဘောထားကာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

“ဟာ... လုဟေ့...”

“ငါ့ကို မတွန်းနဲ့ကွ... ငါ အမည်းရောင် လိုချင်တာ...”

“ဘယ်ကောင် ငါ့ခြေထောက်ကို တက်နင်းတာလဲ... ဟို တိမ်တိုက်ပုံပါတဲ့ အိတ်က ငါ့ဟာကွ...”

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားပြန်လေသည်။ လူ (၁၀၀) ကျော်သည် စူပါမားကတ်တွင် လျှော့ဈေးကြက်ဥများကို လုယူနေကြသော အဒေါ်ကြီးများကဲ့သို့ သေတ္တာထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်ပြီး ပရမ်းပတာ လုယူကြလေတော့၏။

အရယ်ရဆုံးမှာ... အရပ် (၂) မီတာကျော် မြင့်မားပြီး ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် ဗလကြီး ကစားသမား တစ်ဦးပင်။ သူသည် လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ပန်းရောင် ပန်းပွင့်လေးများ ပါရှိသော (ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပါလာမှန်း မသိသည့်) သိုလှောင်အိတ်လေး တစ်လုံးကို ရင်ဝယ်ပိုက်ကာ ထွက်လာလေသည်။

“ဟားဟားဟား... ငါ ရပြီဟေ့... Macho Pink ကွ... ဒါ ငါ့ရဲ့ ဆစ်ဂနေချား အရောင်ပဲ...”[Macho Pink (ယောက်ျားပီသသော ပန်းရောင်)]

ဗလကြီး ကစားသမားသည် ပန်းရောင်အိတ်ကလေးကို သူ့ရင်ဘတ်မွေးများကြားတွင် လေးနက်စွာ ချိတ်ဆွဲလိုက်လေသည်။

ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် အရောင်းခုံနောက်တွင် ခွေခွေလေး လဲကျနေပြီး ချွေးစေးများကို သုတ်ကာ... စုတ်ပြတ်နေသော အိတ်အစုတ်ကလေးများအတွက် အသက်လု တိုက်ခိုက်နေကြသည့် ဤထူးဆန်းသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်နေမိ၏။ သူသည် ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်မိလိုက်လေသည်။

'အခုခေတ် သူဌေးတွေက... ဒီလောက်တောင် ရိုးရှင်းပြီး... ဟန်ဆောင်မှု ကင်းမဲ့ပြီးတော့... ပျင်းစရာ ကောင်းနေကြတာလား…’