အခန်း (၅၅-၅၇)

အခန်း (၅၅) - ဧရာမ "သေတ္တာဖွင့်ပွဲ" အခမ်းအနားကြီး .. ဒီပစ္စည်းကို ဘယ်လိုသုံးရတာလဲဗျ... ကယ်ကြပါဦး

~လျူယွမ်ဈေးတန်း အလယ်ဗဟို။

တူပေါင် ရတနာဂေဟာ ရှေ့ရှိ ပင်မလမ်းမကြီးထက်။

အချိန်ကား ညနေခင်း မှောင်ရီပျိုး အချိန်ကာလ ဖြစ်ပေ၏။

နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ဈေးတန်း၏ စည်ကားမှုမှာ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိချေ။

ထိုခဏ၌ တူပေါင် ရတနာဂေဟာ၏ ရွှေရောင် တံခါးကြီး ပွင့်ဟသွားလေသည်။ "သမိုင်းဝင် အဖွဲ့လိုက် ဈေးဝယ်ပွဲ" ကြီးကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်ခဲ့ကြသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသား ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် စစ်ပွဲနိုင်ပြီး ပြန်လာသော စစ်သူကြီးများပမာ ခေါင်းမော့ရင်ကော့လျက် ထွက်ခွာလာကြလေသည်။

သူတို့တစ်ဦးစီ၏ ခါးတွင် မှော်အငွေ့အသက် သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးရောင် အိတ်ငယ်လေးများကို ကိုယ်စီ ချိတ်ဆွဲထားကြ၏။ ယခင်က သယ်ဆောင်လာခဲ့သော ဂုန်နီအိတ်စုတ်ကြီးများနှင့် အထုပ်အပိုးများကိုမူ လမ်းဘေးသို့ ရက်ရက်စက်စက် လွှင့်ပစ်ခဲ့ကြတော့၏။

“ဟူး.... နေလို့ထိုင်လို့ ကောင်းလိုက်တာကွာ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဂိမ်းအိုင်ဒီ - ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် လမ်းမလယ်ခေါင်တွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ငွေကြေးအနံ့များ ပြည့်နှက်နေသော လေကို တဝကြီး ရှူရှိုက်လိုက်လေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မိုးပေါ်သို့ ပျံတက်သွားမတတ် ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲတွင် ပိုးသားထက် ချောမွေ့နေသည့် 'ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်' လေးကို ပွတ်သပ်ရင်း နှာဘူးအပြုံးကြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ပစ္စည်း ရပြီဟေ့... ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ...”

ကျွမ်းကျင်ကစားသမား 'ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်' သည် လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဒါပေါ့ကွ... သေတ္တာဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းစစ်ကြမယ်လေ...”

လူ (၁၀၀) ကျော်၏ ပြိုင်တူ အော်ဟစ်လိုက်သံကြောင့် ဘေးနားရှိ ဆိုင်ခန်းများမှ ဆိုင်းဘုတ်များပင် (၃) ခါတုန်သွားလေသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လျူယွမ်ဈေးတန်း၏ အစည်ကားဆုံး လမ်းမကြီးသည် ဧရာမ "လေဟာပြင် စမ်းသပ်ကွင်းကြီး" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် လူတိုင်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသည်။

“ဟေ... ဒီကောင်ကြီးကို ဘယ်လို ဖွင့်ရတာလဲဟ... ဇစ်လည်း မပါပါလား...”

လူသစ်ကစားသမား တစ်ဦးသည် သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်လျက် အိတ်ဝမှ ကြိုးကို မုန်လာဥ နုတ်သကဲ့သို့ အားကုန် ဆွဲနေရှာသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲလာသည်အထိ ဆွဲသော်လည်း ပွင့်မလာချေ။

“ငတုံးကောင်... ဒါ မှော်လက်နက်ကွ... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သုံးရမှာ...”

'ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်' က ဆရာကြီးစတိုင်လ်ဖြင့် ဝင်ရောက် သင်ကြားပေးလေသည်။ ဖရိုဖရဲ စမ်းသပ်မှုများ ပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင် ပထမဆုံး အောင်မြင်သည့် အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရွှီ...”

ဝမ်သဲ့ဖာ၏ လက်ထဲမှ သိုလှောင်အိတ်လေး အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် ပေါင် (၂၀၀) အလေးချိန်ရှိသော ကလေးကြီးတစ်ယောက်လို ပျော်ရွှင်ခုန်ပေါက်သွားပြီး အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြွက်သွားဓားမြှောင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ သိုလှောင်အိတ်ဆီသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“ဝင်စမ်း...”

“ရွှီ...”

ဓားမြှောင်သည် လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။

“ထွက်စမ်း...”

“ရွှီ...”

ဓားမြှောင်သည် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

ဒါကတော့ ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုသို့ တံခါးဖွင့်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံးတွင် "ရွှီ... ရွှီ... ရွှီ..." ဟူသော ပစ္စည်းများကို သိမ်းလိုက် ထုတ်လိုက် ပြုလုပ်နေသည့် အသံများဖြင့် ဆူညံသွားတော့သည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့လက်ထဲတွင် ရှိသမျှ ပစ္စည်းများကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ကြလေသည်။ အချို့က တစ်ဝက်စားထားသော နှမ်းမုန့်ကို ထည့်လိုက်၊ ပြန်ထုတ်ပြီး တစ်ကိုက်ကိုက်လိုက်၊ ပြန်ထည့်လိုက်ဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်။

ထို့နောက် ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ စမ်းသပ်မှုမျိုးစုံ စတင်လာတော့သည်။

ပန်းရောင် သိုလှောင်အိတ်ကို လုယူထားသော ဗလကြီးက သူ၏ ဧရာမ ဂေါ်ပြားကြီးကို အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

“ဝင်သွားပြီဟေ့... ဟားဟား... နောက်ဆိုရင် ဒီသောက်ရမ်းလေးတဲ့ ဂေါ်ပြားကြီးကို ထမ်းပြီး မြေပုံအနှံ့ လျှောက်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး...”

'ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေး' ကမူ သုတေသီပီသစွာ စေ့စပ်သေချာမှုကို ပြသလေသည်။ သူသည် လမ်းဘေး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ပြေးသွားပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်ဆေးသည့် ရေဇလုံကို မကာ သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ လောင်းထည့်ပြီး ရေလုံ မလုံ စမ်းသပ်လေသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ အခြေခံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေး ဝါသနာအိုးများဖြစ်သည့် 'လျန်ရှန်းပို' နှင့် 'ကျူးယွီ' တို့ပင်။ သူတို့သည် လူမှောင်ခိုကူးရာတွင် အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ရှိမရှိ စမ်းသပ်ရန်အတွက် တခြားလူ၏ ခေါင်းကို သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်ကြည့်နေကြ၏။

လမ်းသွားလမ်းလာများ၊ ဆိုင်ရှင်များနှင့် စောစောက သူတို့ကို မောင်းထုတ်ခဲ့သော အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူတို့အားလုံး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သူတို့သည် ဤလူအုပ်ကြီးကို... မီးကို အခုမှ စတင် အသုံးပြုတတ်ခါစ ကမ္ဘာဦး လူရိုင်းများကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်နေမိကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အထင်သေးမှု၊ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ထိုလူရိုင်းများ၏ ရိုးရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုကို အားကျသော အရိပ်အယောင်များ ရောပြွမ်းနေလေ၏။

ထိုနေ့တွင်... လျူယွမ်ဈေးတန်းမှ လူများသည် အဆင့်နိမ့် မှော်လက်နက်များကို နတ်ဘုရား လက်နက်များအလား သဘောထားကာ အသုံးပြုနေကြသော တောသားလူအုပ်ကြီး၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရသည့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ပြန်လည် သတိရသွားကြလေတော့သည်။

အခန်း (၅၆) - ဈေးတန်း အကျပ်အတည်း၏ နောက်ဆက်တွဲ .. ဘဏ္ဍာရေး အကျပ်အတည်းနှင့် ရေအောက်လှိုင်းများ

~လျူယွမ်ဈေးတန်း... တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများ၏ လွတ်လပ်စွာ ကုန်သွယ်ရာ ဇုန်။

အချိန်ကား ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်ကာလ ဖြစ်ပေ၏။

ညအမှောင်ထုသည် ကြီးစိုးလာပြီး မြို့ပြမီးရောင်များ လင်းလက်လာတော့၏။ တစ်နေ့ခင်းလုံး ပွက်လောရိုက် စည်ကားနေခဲ့သော ဈေးတန်းကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဒီရေကျသွားသကဲ့သို့ လူရှင်းသွားပြီး ရှုပ်ပွနေသော အမှိုက်သရိုက်များကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

ကျိုင်းကောင်အုပ်သဖွယ် ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားများ ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း... သူတို့ ဖန်တီးခဲ့သော "စီးပွားရေး ကပ်ရောဂါ" သည် ယခုမှ စတင် ပျံ့နှံ့လာခြင်း ဖြစ်ချေ၏။

လွတ်လပ်သော ကုန်သွယ်ရေးဇုန် တစ်ခုလုံးတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လေထုတစ်ရပ် လွှမ်းမိုးနေလေသည်။ အေးစက်သော လေပြင်းသည် ကြွေကျနေသော သစ်ရွက်များနှင့် စွန့်ပစ်ထားသော ထုပ်ပိုးစက္ကူများကို လှည့်ပတ်တိုက်ခတ်နေပြီး အထူးသဖြင့် ခြောက်ကပ်ဆွေးမြေ့သော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနေ၏။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်ရှိ ထောင့်တစ်နေရာတွင်... ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်သော အဘိုးအို 'တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ' တစ်ဦးသည် သူ၏ ဗလာဖြစ်နေသော ဆိုင်ခုံလေးကို စောင့်ရင်း မျက်ရည်များ စီးကျနေရှာသည်။

သူ့ရှေ့တွင် အပင်ပန်းခံ၍ ခွာထားပြီး သေသေချာချာ ပြုပြင်ထားသော အဆင့် (၁) ကြွက်သားရေပြား နှစ်ချပ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဒီသားရေပြား နှစ်ချပ်သည် အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ် ရနိုင်ပြီး လာမည့်လအတွက် အိမ်လခနှင့် အစာရှောင်ဆေးလုံး ဖိုး လုံလောက်ပေ၏။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူသည် ညနေခင်း တစ်ခုလုံး လေတိုက်ခံကာ ထိုင်စောင့်နေခဲ့သော်လည်း စိတ်ဝင်စားသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ချေ။

“ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလိုက်တာ...”

အဘိုးအိုသည် ကြမ်းတမ်းသော လက်ဖမိုးဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးတန် ပစ္စည်းကို (၁) တုံးနဲ့ ရောင်းရုံတင်မကဘူး... ဆေးလုံးပါ လက်ဆောင်ပေးတယ် ဟုတ်လား... ဒီဈေးကွက်ကြီးကတော့ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီ... ငါတို့လို ကိုယ့်လုပ်အားနဲ့ကိုယ် ရိုးရိုးသားသား ရှာစားတဲ့သူတွေကို သတ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲ...”

သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပေ။ အဆင့်နိမ့် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်း ဈေးကွက်တစ်ခုလုံးသည် ကပ်ဆိုက်နေကြတော့၏။

ထို စည်းကမ်းမဲ့၊ ကျင့်ဝတ်မဲ့သော ဈေးကွက်ဖျက်ဆီးမှုကြီးသည် လျူယွမ်ဈေးတန်းမှ နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သော အနိမ့်ဆုံး ဈေးနှုန်းကြမ်းခင်းကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေ၏။ ကုန်ပစ္စည်းများ သိုလှောင်ထားကြသော ကုန်သည်အများအပြားသည် မိမိတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ မျက်စိရှေ့တွင်ပင် တန်ဖိုးကျဆင်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ယနေ့ည အိပ်ပျော်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပေ။

---

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... မြို့လယ်ခေါင်၌။

အပြင်ပန်းတွင် သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် အလွန် ခမ်းနားထည်ဝါသော လျှို့ဝှက် အိမ်ရာတစ်ခု၏ အထပ်ခိုးခန်း၌... အသက်ရှူကျပ်လောက်အောင် ဖိအားပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု လွှမ်းခြုံနေလေ၏။

ပုံမှန်အားဖြင့် မာန်တက်နေတတ်သော တူပေါင် ရတနာဂေဟာ၏ ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် ယခုအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေရရှာသည်။ သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်လောက်အောင် တုန်ယင်နေပြီး တန်ဖိုးကြီး ပိုးသားဝတ်ရုံသည် ချွေးစေးများဖြင့် ရွှဲရွှဲစိုနေတော့၏။

သူ့ရှေ့ရှိ လက်တင်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသူမှာကား မျက်နှာထား တင်းမာခက်ထန်ပြီး မျက်လုံးများ ချိုင့်ဝင်နေသော အဘိုးအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူသည် တူပေါင် ရတနာဂေဟာ၏ နောက်ကွယ်မှ အစစ်အမှန် ပိုင်ရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်ပြီး 'အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် (နှောင်းပိုင်း)' သို့ ရောက်ရှိနေသော 'အကြီးအကဲ ဟွမ်' ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“မင်းပြောချင်တာက... တောင်တံခါးဝ ဘယ်နားရှိမှန်းတောင် မသိရတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်အုပ်က... ဒီမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၆၀၀၀) နီးပါးကို တစ်ခါတည်း လာသုံးသွားတယ်ပေါ့... ပြီးတော့ အဆင့်နိမ့် သိုလှောင်အိတ်တွေကိုပါ လက်ကား သိမ်းသွားတယ်ပေါ့...”

အကြီးအကဲ ဟွမ်သည် လေးလံသော သံဘောလုံး နှစ်လုံးကို လက်ထဲတွင် လှည့်ကစားနေပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ သူ့အသံတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်ချေ။

ဆိုင်ရှင်ဖက်တီးသည် ခေါင်းကို ကြမ်းပြင်နှင့် တဒုန်းဒုန်း ဆောင့်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ဖြင့် သတင်းပို့လိုက်သည်။ တပည့်များက အဆင့်နိမ့် ကုန်ကြမ်းများကို အမြောက်အမြား ရောင်းချပြီး တစ်ညတည်းဖြင့် သူဌေးဖြစ်လာခဲ့ပုံ အကြောင်းစုံကိုပေါ့။

“မိစ္ဆာသားရဲ အသိုက်အမြုံ ဟုတ်လား... ဟွန်း... ချန်ဝူ တောင်တန်းရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ သူတို့ သတ်ဖို့ မိစ္ဆာသားရဲတွေ ဘယ်ကနေ အများကြီး ရောက်လာမှာလဲ...”

အကြီးအကဲ ဟွမ်သည် မဲ့ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ရာ သူ၏ နောက်ကျိနေသော မျက်လုံးများထဲတွင် လောဘရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်နေသော ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ အကြည့်များသည် ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသကဲ့သို့ပင်။

“ဒီလောက် များပြားတဲ့ အရင်းအမြစ် ပမာဏက လူသားတွေရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ထက် ကျော်လွန်နေတယ်... သူတို့ အမည်မသိ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ထားတာ မဟုတ်ရင်... စူးစမ်းလေ့လာခြင်း မပြုရသေးတဲ့ 'လျှို့ဝှက်နယ်မြေ' အသစ်တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်...”

'လျှို့ဝှက်နယ်မြေ' ဟူသော စကားလုံး ထွက်ပေါ်လာသည့် တစ်ခဏ၌ အခန်းတွင်း အပူချိန်သည် ဒီဂရီအနည်းငယ်မျှ ထိုးကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားတော့သည်။ အင်မော်တယ်လောကကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော ကြီးမားသည့် အခွင့်အလမ်းကြီးတစ်ခုနှင့်အတူ... လူတိုင်းကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်ပြီး သွေးချောင်းစီးစေနိုင်သော သတ်ဖြတ်မှုများပါ နောက်ဆက်တွဲ ပါလာပေလိမ့်မည်။

“ဘွန်း...”

အကြီးအကဲ ဟွမ်သည် လက်ထဲမှ သံဘောလုံးကို စားပွဲပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်ရာ သံဘောလုံးသည် တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်သစ်သား စားပွဲထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ မြုပ်ဝင်သွားလေသည်။

“စုံစမ်းစမ်း... အမှောင်အစောင့်တပ်ဖွဲ့ ရဲ့ အရင်းအမြစ် အကုန်လုံးကို သုံး... မြေကြီးကို သုံးပေလောက်အထိ တူးဆွပြီးတော့ကို ဒီ 'ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း' ဆိုတဲ့ကောင်တွေရဲ့ အကြောင်းစုံကို ဖော်ထုတ်ခဲ့... ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို ဒီတိုင်း ရောင်းစားဖို့လောက်ပဲ သိတဲ့ အဲ့ဒီ ငတုံးတွေက... ဒီလို အခွင့်အရေးကြီးကို ကာကွယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

---

လျူယွမ်ဈေးတန်း... မြောက်ဘက် ဂိတ်ပေါက်ဝ။

အချိန်ကား ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ ဖြစ်ပေ၏။

ပြဿနာ အားလုံးကို ဖန်တီးခဲ့သော လူအုပ်ကြီးသည် တံခါးပေါက်မှ တန်းစီ၍ ထွက်ခွာသွားကြတော့၏။

ဒုက္ခသည်များကဲ့သို့ ဂုန်နီအိတ်များကို ထမ်းပိုးကာ ဝင်ရောက်လာခဲ့စဉ်က သနားစရာ ပုံရိပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုအခါ သူတို့သည် ယုံကြည်မှုများ ပြည့်ဝနေပြီး ဟန်ပါပါ လမ်းလျှောက်နေကြသည်။

လူ (၁၀၀) ကျော်စလုံး၏ ခါးတွင် အသစ်စက်စက် မီးခိုးရောင် သိုလှောင်အိတ်လေးများ တွဲလောင်းကျနေပြီး လရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကြသည်။ ရံဖန်ရံခါတွင် သူတို့သည် ဘယ်သူမှ သတိမထားမိမှာ စိုးရိမ်သကဲ့သို့ အိတ်ကလေးများကို စည်းချက်ကျကျ ပုတ်ပြနေကြသေး၏။

ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်လာသော ဝမ်သဲ့ဖာသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် နောက်သို့လှည့်ကာ မီးရောင်စုံ လင်းလက်နေသော ဈေးတန်းကြီးကို သိသိသာသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။ သူသည် စံချိန်မီ 'ဗာဆိုင်း မုဒ်' ကို ဖွင့်လိုက်တော့သည်။

“ဟူး... ဒါကများ မိုင်တစ်ထောင် ပတ်လည်မှာ အကြီးဆုံးလို့ ဒဏ္ဍာရီတွင်နေတဲ့ လျူယွမ်ဈေးတန်းတဲ့လား... ဘာမှလည်း ထူးခြားမနေပါဘူးကွာ... အတိုင်းအတာက သေးလွန်းတယ်... အလယ်အလတ်အဆင့် သိုလှောင်အိတ်တွေတောင် ပစ္စည်းပြတ်နေလို့ ငါ့လို ဖက်တီးက ဒီအဆင့်နိမ့် အိတ်ကလေးနဲ့ပဲ သည်းခံပြီး သုံးလိုက်ရတယ်... သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ...”

သူ့ဘေးနားရှိ ကျွမ်းကျင်ကစားသမား 'ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်' ကလည်း ချက်ချင်း လိုက်ရောညီထွေ ပြုမူလေသည်။ သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး အထီးကျန် ဆရာသခင်ကြီး တစ်ဦးကဲ့သို့ ငေးမောလိုက်၏။

“ဟုတ်တယ်... ဒီက မွန်းစတား (NPC) တွေ အကုန်လုံးက အဆင့်နိမ့်လွန်းတယ်... အားနည်းပြီး ပျော့ညံ့လွန်းတော့ ဘာမှ စိန်ခေါ်မှု မရှိဘူး... ပျင်းစရာကြီး... လုံးဝ ပျင်းစရာကြီး...”

“တော်ပါတော့... တော်ပါတော့ဗျာ... ဟန်ဆောင်မနေကြပါနဲ့တော့... မိုးကြိုးပစ်ခံထိဦးမယ်...”

သူတို့အနောက်မှ စားဖိုမှူး 'ကျောက်ကပ်ကြော်' က ရက်ရက်စက်စက် ဝင်ရောက် ပုတ်ခတ်လိုက်လေသည်။

“အခု ငါတို့ မွဲနေပြီ... နှမ်းမုန့်ဝယ်ဖို့တောင် တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘူး... ဂိုဏ်းကို အမြန်ပြန်ပြီး စုပေါင်းထမင်းဆိုင်မှာ သွားစားကြစို့... ငါ ဗိုက်ဆာလွန်းလို့ သေတော့မယ်...”

“ချီးတဲ့မှပဲ... ရိုမန်တစ် မဆန်လိုက်တာ...”

ရယ်မောသံများနှင့် နောက်ပြောင်ကျီစယ်သံများအကြားတွင်... 'စတုတ္ထကပ်ဘေး' အဖွဲ့ကြီးသည် ညအမှောင်ထုထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားကြလေတော့သည်။

သူတို့သည် အိတ်များကို ထုပ်ပိုးပြီး ထွက်ခွာသွားကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း... သူတို့ ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်အောင် မွှေနှောက်သွားခဲ့သော ဈေးတန်းကြီးကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့လေသည်။

(မကြာမီတွင် သွေးချောင်းစီးတော့မည့်၊ ရေအောက်လှိုင်းများအကြားတွင် တုန်လှုပ်ချောက်ခြားနေရသော ဈေးတန်းကြီးကိုပေါ့။)

အခန်း (၅၇) - အောင်ပွဲခံ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း .. ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံဖြုန်းခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ကုန်ထပ်ဝယ်ခဲ့တာပါ

~ညနေခင်း နေဝင်ရီတရော အချိန်ကာလ...။

ချန်ဝူ တောင်တန်းကြီး၏ အစွန်အဖျား... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသို့ ဦးတည်နေသော ကြမ်းတမ်းသည့် တောင်လမ်းကလေးထက်တွင် ဖြစ်ပေ၏။

နေမင်းကြီးသည် အနောက်ဘက်သို့ ဝင်ရောက်သွားပြီ ဖြစ်ရာ... ၎င်း၏ ကြက်သွေးရောင် ရောင်ခြည်တန်းများသည် တောင်တန်းကြီးများကို ရွှေနီရောင် ဆေးခြယ်သထားသကဲ့သို့ လှပနေလေ၏။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အမှတ်တံဆိပ်ဖြစ်သော စောင်းနေသည့် "ပြောင်းဖူးတိုင်" တောင်တံခါးဝ ကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရှည်လျားပြီး အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသော အရိပ်ကြီးတစ်ခုကို ထိုးကျနေစေသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က... တောင်လောက် လေးလံသော အိတ်ကြီးများကို ထမ်းပိုးလျက် ခါးကျိုးနေသော ခွေးများပမာ မောပန်းနွမ်းနယ်နေခဲ့သည့် လူအုပ်ကြီးသည် ဤနေရာမှနေ၍ ကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော အငွေ့အသက်များဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြသည်။ ယနေ့တွင်မူ ထိုလူအုပ်စုသည် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း... မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ပြောင်းလဲသွားခဲ့တော့၏။

အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်လျှင် ထိုလူ (၁၀၀) ကျော်သည် စုတ်ပြတ်နေသော ကြွက်သားရေ ချပ်ဝတ်တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်းများစွာ မချိုးရသေးသော ချွေးနံ့၊ ရွှံ့နွံနံ့များ ထောင်းထောင်းထနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ဆံပင်များသည် ခရီးပန်းဒဏ်နှင့် မကြာခဏ မီးဖိုပေါက်ကွဲမှုများကြောင့် ငှက်သိုက်ကဲ့သို့ ရှုပ်ပွနေပြီး မျက်နှာများသည်လည်း ဂျာအိုးမှားဝင်ထားသကဲ့သို့ မည်းတစ်ကွက် ဖြူတစ်ကွက် ဖြစ်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် ကြည့်လိုက်လျှင် ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ပြေးလာသော သူတောင်းစားအုပ်စုကြီးနှင့် တစ်ထပ်တည်း တူညီနေလေသည်။

သို့သော်... သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ (Spirit) ကမူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

သူတို့၏ လမ်းလျှောက်ပုံသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းစွာ ခြေပစ်လက်ပစ် လျှောက်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ... အလွန်အမင်း ပေါ့ပါးသွက်လက်ကာ မာန်တက်နေပြီး မြင်ရသူအဖို့ ကန်ကျောက်ချင်စရာကောင်းလောက်အောင် "ဘဝင်မြင့်သော လမ်းလျှောက်နည်း" ဖြစ်နေလေတော့သည်။

လူတိုင်းသည် ခါးကို တမင်တကာ ဆန့်ထားကြပြီး (၄၅) ဒီဂရီလောက်အထိ နောက်သို့ လှန်ထားချင်ပုံရသည်။ မေးကို မော့ကာ ရှေ့ခရီးလမ်းကို နှာခေါင်းဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြ၏။ သူတို့သည် ခြေလှမ်းကျဲကျဲ လှမ်းရင်း တင်ပါးကို လှုပ်ယမ်းကာ လမ်းလျှောက်နေကြသည်မှာ... သူတို့၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ပစ္စည်းလေးကို သူတပါး မမြင်မှာ စိုးရိမ်နေသည့်အလားပင်။

ထိုအရာများမှာ... လက်ဖဝါးလောက်သာ ရှိသော ဖုန်တက်နေသည့် အိတ်ကပ်ငယ်လေးများပင် ဖြစ်တော့သည်။ ပိတ်သားမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး ချုပ်ရိုးချုပ်သား ရိုးရှင်းလှသဖြင့် တူပေါင် ရတနာဂေဟာရှိ ဈေးအပေါဆုံး "အခြေခံအဆင့်" ပစ္စည်းများ ဖြစ်သော်လည်း... ဤကစားသမားများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းတို့သည် ဂုဏ်ဒြပ်၏ ပြယုဂ်၊ အဆင့်နိမ့်သော ဘဝမှ လွတ်မြောက်သွားကြောင်း သက်သေပြနိုင်သည့် အထောက်အထားများ ဖြစ်နေလေသည်။

“ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း...”

သူတို့တွင် ညီညာသော အကျင့်ဆိုးတစ်ခုပင် ပါလာသေးသည်။ နှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူတို့သည် ညစ်ပတ်ပေရေနေသော လက်ကြီးများဖြင့် ခါးမှ သိုလှောင်အိတ်များကို စည်းချက်ကျကျ၊ လေးလေးပင်ပင် ပုတ်ပြလိုက်ကြရာ ပြတ်သားသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအသံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး ကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို ကြေညာမောင်းခတ်နေသကဲ့သို့ပင်။

“ကြည့်ကြစမ်းဟေ့... ငါ့မှာ သိုလှောင်အိတ် ရှိနေပြီ... ငါက အခုဆိုရင် ဂုဏ်သရေရှိ လူတန်းစား ဖြစ်သွားပြီကွ...”

---

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တောင်တံခါးဝ... ပြောင်းဖူးရုပ်တု ထွင်းထုထားသော တိုင်လုံးကြီးအောက်တွင်။

ဂိုဏ်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တစ်ဦးတည်းသော ကလေးငယ် (ဝါ) လာဘ်ကောင်လေး လီချင်းမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေရှာသည်။

ယခုအချိန်၌ သူသည် တိုင်လုံးကြီး၏ အရိပ်ထဲတွင် အားလျော့စွာ ထိုင်နေပြီး လက်ထဲ၌ အေးစက်မာကျောနေသော ပေါက်စီတစ်ခြမ်းကို ကိုင်လျက် တောင်လမ်းမကြီးကို မျက်လုံးအပြုသားဖြင့် ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့် အိပ်မက်ဆိုးများကို ပြန်လည် တွေးတောနေပြီး... ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သရေရှိ အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်သော သူသည် အဘယ်ကြောင့် ဤအခြေအနေထိ ရောက်ရှိသွားရသနည်း ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေမိရှာ၏။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင်... အလွန်အမင်း မာန်တက်နေပြီး ဆူညံသော ခြေသံများ၊ ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ပုတ်ခတ်နေသော အသံများက တောင်တံခါးဝ၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်လေသည်။

လီချင်း မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများ ကြေးခေါင်းလောင်းကြီးများကဲ့သို့ ပြူးကျယ်သွားကာ လက်ထဲမှ တစ်ဝက်စားထားသော ပေါက်စီလုံးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ 'ဒုတ်' ခနဲ ပြုတ်ကျပြီး ဖုန်မှုန့်များကြားသို့ လိမ့်ဆင်းသွားလေတော့သည်။

“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”

သူသည် မျက်လုံးများကို အားကုန် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ပေါင်ကိုပင် ဆွဲဆိတ်ကြည့်လိုက်မိသည်။ သူများ စိတ်ကူးယဉ် အိပ်မက် မက်နေမိသလားပေါ့။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်ကမှ သူ၏ ဝတ်ရုံဟောင်းလေးကို လုယူရန် အသက်လု တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော၊ ကြေးပြားတစ်ပြားမှ မရှိလောက်အောင် မွဲတေနေခဲ့သော လွတ်လပ်သည့် ကျင့်ကြံသူများသည် ယခုအခါ... လူတိုင်းတွင် သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးစီ ပါလာကြသည်တဲ့လား...။

သိထားရမည်မှာ ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတွင်ပင် သိုလှောင်အိတ်ဆိုသည်မှာ ရှားပါးပစ္စည်း ဖြစ်ပေ၏။ သာမန် အပြင်စည်းတပည့် တစ်ယောက်အနေဖြင့် အဆင့်နိမ့်ဆုံး သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးဝယ်ရန် နေ့မနား ညမနား အလုပ်လုပ်ပြီး အချိန်အကြာကြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး စုဆောင်းရလေ့ ရှိသည်။

ဒီလူအုပ်ကြီးက ခရီးထွက်ပြီး ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြတာလဲ... လျူယွမ်ဈေးတန်းက ရတနာဂေဟာကို ဓားပြတိုက်လာကြတာလား...။

“ဟေး... ချင်းချင်းရေ... နေပူစာလှုံနေတာလား...”

လူအုပ်၏ ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော ဝမ်သဲ့ဖာသည် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လီချင်းကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွသွားပြီး သဘာဝကျကျ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

သူသည် လီချင်း၏ ရှေ့သို့ တမင်တကာ လျှောက်လာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏ ဝဖြိုးသော လက်ဝါးကြီးဖြင့် သိုလှောင်အိတ်ပေါ်မှ မရှိသော ဖုန်မှုန့်များကို ပြဇာတ်ဆန်ဆန် ခါထုတ်ပြလိုက်ပြီး ရွံရှာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကျွတ်... ကျွတ်... ဒီဈေးတန်းက လမ်းတွေက ဖုန်ထူလိုက်တာဗျာ... ကျုပ်ရဲ့ အိတ်အသစ်လေးတောင် ညစ်ပတ်ကုန်ပြီ... ဒီအသားက နည်းနည်း နုတာဆိုတော့ သေချာ ဂရုစိုက်မှ ဖြစ်မယ်ဗျ...”

လီချင်းသည် သူ့မျက်နှာနှင့် ကပ်လျက်တွင် ရှိနေပြီး ဟင်းလင်းပြင် အတက်အကျ အငွေ့အသက် သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်နေသော သိုလှောင်အိတ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း... ထိုအိတ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သည့် 'ထီပေါက်စ သူဌေး' အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု တစ်ဆို့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ ပြည့်စုံအောင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

ထိုအခိုက်အတန့်၌... သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကအပေါ်ထားရှိသော ကမ္ဘာအမြင် ၏ နောက်ထပ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ထပ်မံ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားခဲ့တော့၏။

---

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ပင်မနန်းဆောင်၏ အရှေ့ဘက် ရင်ပြင်တော်။

လီချင်း၏ နုံအမှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန်ကမူ ပိုမို တည်ငြိမ်နေပုံ ရလေသည်။

သူသည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ထက်တွင် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေပြီး သူ၏ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံသည် ညနေခင်း လေပြေအောက်တွင် တလွင့်လွင့် ဖြစ်နေရာ... အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသော သားမိုက်များ ပြန်လာမည်ကို စောင့်မျှော်နေသည့် ကြင်နာတတ်သော လူကြီးသူမ တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။ သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ... ကျယ်ဝန်းသော အင်္ကျီလက်ကြားထဲတွင် ဝှက်ထားသည့် သူ၏ လက်များသည် မြို့တော်ထိန်းသိမ်းရေးရုံးမှ ဓားပျံဖြင့် ပေးပို့လိုက်သော 'ဒဏ်ကြေးငွေ ပေးဆောင်ရန် အကြောင်းကြားစာ' ကြီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လက်ဆစ်များ ဖြူဖွေးနေသည်အထိ တင်းအားထည့်ထားလေသည်။

ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင်ကျော်...။

ဒါက ငါ နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့တဲ့ စုဘူးလေးပါ... မူလက ကိုယ့်အတွက် ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ် မြှင့်တင်တဲ့ ဆေးလုံးတွေ ဝယ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားခဲ့တာ... အခုတော့ အကုန် ပြောင်သွားပြီ...။

ဒီကောင်စုတ်တွေ ငါ့ဂိုဏ်းရဲ့ ဘဏ္ဍာရေး လိုငွေပြမှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မယ့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုခု ပြန်သယ်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းနေရမယ်... မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေ့ စနစ်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှုကို ခံပြီး ဂိုဏ်းကို သွေးနဲ့ ဆေးကြောပစ်မယ်...။

နောက်ဆုံးတွင်... ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော လူတန်းရှည်ကြီးသည် ဖုန်တလုံးလုံးဖြင့် ရင်ပြင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြလေသည်။

ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများ လျှပ်စီးပမာ လက်သွားပြီး လူတိုင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ချက်ချင်း အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။

သူ စိတ်ကူးထားသလိုမျိုး အိတ်ကြီးအိတ်ငယ်များ၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပုံကြီးများ၊ မိစ္ဆာသားရဲ ကုန်ကြမ်းများ တစ်ခုမှ ပါမလာကြချေ။ သူတို့၏ ခါးတွင် အပိုပါလာသော အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံးမှလွဲ၍ လူတိုင်း၏ လက်များသည် ဗလာဖြစ်နေကြသည်။

ဟေ... ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ... ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်မှာလဲ...။

ကျန်းချန်၏ နှလုံးသား တစ်ချက် တုန်သွားပြီး ကြီးမားသော နိမိတ်ဆိုးတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ ပါးစပ်ဟပြီး မေးခွန်းမထုတ်နိုင်ခင်မှာပင်... ဝမ်သဲ့ဖာသည် "ကျွန်တော့်ကို ချီးကျူးပေးပါ... ကျွန်တော့် ခေါင်းလေးကို ပုတ်ပေးပါ" ဟူသော မျက်နှာပေးဖြင့် စင်မြင့်အောက်သို့ ပြေးဆင်းလာခဲ့တော့၏။ သူ၏ ဝဖြိုးသော မျက်နှာကြီးသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ခါနေလေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို သတင်းပို့ပါတယ်ခင်ဗျာ... တာဝန် အောင်မြင်ခဲ့ပါပြီ... စတုတ္ထကပ်ဘေး ကုန်သည်အဖွဲ့ကြီး အောင်ပွဲခံပြီး ပြန်လာပါပြီ...”

ကျန်းချန်သည် ဆူပွက်နေသော ဒေါသကို မြိုသိပ်လိုက်ပြီး အသံကို တည်ငြိမ်၍ မာန်ပါအောင် ထိန်းကာ မေးလိုက်၏။

“ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းထွက်ခဲ့ရဲ့လား...”

“ရောင်းထွက်ပါသဗျာ... တစ်စမကျန် ပြောင်သလင်းခါအောင် ရောင်းထွက်ခဲ့ပါတယ်...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီလို အမှိုက်တွေကို... ဟာ... မဟုတ်ဘူး... အဲ့ဒီလို ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော်တို့ကလွဲရင် ဘယ်သူမှ ရောင်းထွက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးဗျ...”

“ကောင်းပြီ...”

ကျန်းချန်သည် လက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော ကြီးမားသည့် လိုငွေပြမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန်အတွက် ဤငွေပမာဏ အများအပြားကို လက်ခံရယူရန် အသင့်ပြင်လိုက်၏။

“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေရော... ပေး...”

ဝမ်သဲ့ဖာ ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဘာလိုချင်မှန်း နားမလည်သည့်ပုံပင်။ ထို့နောက် သူသည် ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် သူ့ခါးတွင် ချိတ်ထားသော ပြားကပ်နေသည့် သိုလှောင်အိတ်ကလေးကို ‘ဖြောင်း’ ခနဲ ပုတ်ပြလိုက်သည်။

“သုံးလိုက်ပြီလေ...”

ကျန်းချန် - “...”

ထိုအခိုက်အတန့်၌... ကျန်းချန်သည် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် "ဆင်ခြင်တုံတရား" ဟု ခေါ်သော ကြိုးမျှင်လေး ပြတ်တောက်သွားသံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားလိုက်ရလေ၏။

“မင်း... မင်းတို့ အကုန် သုံးပစ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၇၀၀၀) ကျော်ကို... အကုန် သုံးပစ်လိုက်တယ်တဲ့လား...”

ကျန်းချန်၏ အသံသည် အက်တက်ဗ် (၈) ဆင့်ခန့် ချက်ချင်း မြင့်တက်သွားပြီး အင်မော်တယ်တို့၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော ဟန်ပန်ကို ဆက်လက် မထိန်းသိမ်းနိုင်တော့ချေ။ သူ့အသံထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

“ဟုတ်တယ်လေ...”

ထိုအချိန်တွင် ကျွမ်းကျင်ကစားသမား 'ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်' ကလည်း ရှေ့ထွက်လာသည်။ သူသည် "ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ခင်ဗျားက စီးပွားရေးအကြောင်း ဘာမှ နားမလည်ပါလား" ဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသည့် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ ကျယ်လောင်စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဒါ ပိုက်ဆံဖြုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ... ဒါက မဟာဗျူဟာမြောက် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ပါ... ဒါက အခြေခံအဆောက်အအုံ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးပါ...”

သူသည် အနောက်ဘက်တွင် ရှိနေသော သိုလှောင်အိတ် ကိုယ်စီနှင့် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေကြသည့် ညီအစ်ကို (၁၀၀) ကျော်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

“ရှေးလူကြီးတွေ ဆိုထားတယ်လေ... 'လက်မှုပညာသည် တစ်ယောက်က သူ့အလုပ်ကို ကောင်းကောင်း လုပ်ချင်ရင် အရင်ဆုံး ကိရိယာတန်ဆာပလာ ကောင်းကောင်း ရှိဖို့လိုတယ်' တဲ့... အရင်တုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဘာလို့ ဆင်းရဲပြီး ထိရောက်မှု မရှိခဲ့တာလဲ... ကုန်ပစ္စည်း သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်စွမ်း () မရှိလို့လေ... ပစ္စည်းကောင်းတွေ တွေ့ရင်တောင် ပြန်မသယ်နိုင်လို့ လက်ပိုက် ကြည့်နေခဲ့ရတာ...”

“အခုတော့ အခြေအနေတွေ မတူတော့ဘူး... ဒီ သိုလှောင်အိတ် (၁၀၀) ကျော်နဲ့ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်နိုင်စွမ်းက အဆ (၁၀၀) တက်လာပြီ... နောက်ဆိုရင် မိုင်းတွင်းထဲပဲ သွားသွား၊ တောနက်ထဲပဲ သွားသွား... ကျွန်တော်တို့မှာ ရွေ့လျား ကုန်လှောင်ရုံ (၁၀၀) ကျော် ရှိနေပြီ... ကျွန်တော်တို့ ရောက်တဲ့နေရာတိုင်း ဘာမှ ကျန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ခင်ဗျား အမြင်ကျယ်ကျယ် ကြည့်စမ်းပါဗျာ... ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံဖြုန်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ဈေးတန်းကို သွားပြီး ကုန်ထပ်ဝယ်ခဲ့တာ... ဂိုဏ်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ 'ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ကိရိယာ' တွေကို ဝယ်ခဲ့တာပါ...”

အောက်ဘက်ရှိ ကစားသမားများကလည်း တညီတညွတ်တည်း ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြပြီး မိမိတို့သည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကာ အမြော်အမြင် ကြီးမားလှသည်ဟု ခံစားနေကြလေသည်။

ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်လျက် လေထဲ၌ မျောလွင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ပိုက်ဆံအကုန်သုံး၊ အိတ်အလွတ်တွေသာ ပြန်သယ်လာပြီး ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဆုလာဘ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသော အောက်ဘက်မှ 'တပည့်ကျော်' များကို ကြည့်ရင်း...

သူသည် တစ်မိနစ်တိတိ စကားမပြောနိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။

သူ့ရင်ဘတ်သည် ပြင်းထန်စွာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး... နောက်ဆုံးတွင် လေကို ဝဝရှူသွင်းကာ အာခေါင်ဝသို့ ရောက်လာသော သွေးတစ်လုပ်ကို အတင်း ပြန်မျိုချလိုက်ရ၏။

'စိတ်လျော့... ကျန်းချန်... မင်း စိတ်လျော့ရမယ်... မင်းက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး (အတု) လေ... ဒီ ချီ စုစည်းမှု အဆင့် ငတုံးတွေနဲ့ ဖက်ပြီး မဖြစ်သင့်ဘူး...'

'သူတို့ အခု ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမှ မရှိတော့ပေမယ့်... ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် စုဘူးလေး ပါသွားပြီ ဖြစ်ပေမယ့်...'

'သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... သူတို့ရဲ့ လွဲမှားနေတဲ့ ယုတ္တိဗေဒ နဲ့ မိစ္ဆာအယူဝါဒတွေက... တကယ်ပဲ အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသလိုလိုပါလား...'

သိုလှောင်အိတ်တွေ ရှိလာပြီဆိုတော့... သတ္တုတူးတာ၊ မွန်းစတား သတ်တာ၊ ပစ္စည်းလိုက်ကောက်တာတွေမှာ သူတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်က တကယ်ပဲ နှစ်ဆ တိုးလာမှာ သေချာတယ်...။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီ ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံးက အဆုံးကျရင် ဂိုဏ်းဆီပဲ ပြန်ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား...။ ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ကုန်ထုတ်လုပ်စွမ်းအား ကို မြှင့်တင်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပဲလေ...။

ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်အောက်ရှိ... ချက်ချင်း သူဌေးဖြစ်ပြီး ချက်ချင်း ပြန်မွဲသွားသည့်အတွက် 'ငွေရှာချင်စိတ်' များ ပြန်လည် တောက်လောင်နေသော မျက်လုံးစိမ်းများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းတွင် အပြုံးတစ်ချက် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်ပေါက်လာလေတော့၏။