အခန်း (၁၁၅-၁၁၆)

အခန်း ၁၁၅ - မန်ဇီမြစ် စခန်းမှ သားသတ်သမား

ဟန်ယုသည် သားသတ်သမားကို စိုက်ကြည့်ရင်း ထိုလူ၏ ခွန်အားကို ခန့်မှန်းရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မတတ်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

'သောက်ကျိုးနည်း... ဝိညာဉ်အာရုံ ပေးစွမ်းတဲ့ အကြားအမြင်ဆေးလုံး အခုအချိန်မှာ ရှိနေသင့်တာ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိ၏။

ကံဆိုးစွာဖြင့် လီမေသည် ထိုဆေးလုံးမျိုးကို ထပ်မံ မဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူမ ကြိုးစားခဲ့ပြီး တိရစ္ဆာန်များနှင့် စမ်းသပ်ခဲ့သော်လည်း အတော်လေး သေစေနိုင်သော အစွမ်းသတ္တိများ ရှိနေသဖြင့် လောလောဆယ် ဆိုင်းငံ့ထားလိုက်ရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ တန်ဖိုးရှိသော ဆေးစမ်းသပ်ခံ လူသားကို စောစောစီးစီး အသေခံ၍ မဖြစ်ပေ။

ပွဲချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လူများက လောင်းကြေးထပ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ကြသည်။ ဟန်ယုမှာမူ သူ့ရှေ့မှလူသည် ချီကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် မဟုတ်ပါစေနှင့်ဟုသာ ဆုတောင်းနေမိ၏။

နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှု အနေဖြင့် သူ ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။

"ဟေ့လူ... ခင်ဗျားရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ..."

"မပြောနိုင်ဘူး..." သားသတ်သမားက သွေးဆာနေသော အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"လွယ်လွယ်နဲ့တော့ ဘယ်ရမလဲ..." ဟန်ယု တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး ဒိုင်လူကြီး လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ဒေါင်...။

မောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မန်ဇီမြစ် စခန်းမှ သားသတ်သမားက ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာ၏။ မီးတုတ်ရောင်အောက်တွင် သူ့လက်ထဲမှ သားသတ်ဓားမ နှစ်ချောင်းက လက်နေပြီး မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားသည်။

ဟန်ယု ချက်ချင်း နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့ အဆုံးစွန် သိုင်းကွက်ကို ထုတ်သုံးရတော့မယ်..." ဓားချက်တစ်ချက်ကို ဆံခြည်တစ်မျှင် အကွာအဝေးမှ ရှောင်တိမ်းရင်း သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "အသက်မသေရေး ရှေးဟောင်းသိုင်းပညာ..."

ချွင်...။

စက္ကန့်ပိုင်း အလိုက ဟန်ယု ရှိနေခဲ့သော နေရာမှ မြေကြီးပေါ်သို့ ဓားမကြီး စိုက်ဝင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များနှင့် သစ်စများ လွင့်စဉ်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက ဟိန်းဟောက် အားပေးလိုက်ကြ၏။ သူတို့က သွေးကို လိုချင်ကြသည်။

ဟန်ယုတွင်မူ အခြား အစီအစဉ် ရှိသည်။

သူ့လက်ကို ဝတ်ရုံလက်ကြားထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး လီမေ ပေးထားသော "ဆုကြေး ဆေးလုံးများ" ထဲမှ တစ်လုံးကို စမ်းသပ် ရှာဖွေလိုက်၏။ ၎င်းတို့သည် စားရန် မဟုတ်ဘဲ ပစ်ပေါက်ရန် ဖြစ်သည်။

ထိုဆေးက ဘာလုပ်ပေးနိုင်သည်ကို သူ မသိပေ။ လီမေ ကိုယ်တိုင် သိပါ့မလား ဆိုသည်ကိုလည်း သူ မသေချာ။ သို့သော် လောလောဆယ်တွင် အသားကြော် အဖြစ် လှီးဖြတ်ခံရမည့် အရေးထက်တော့ ဘာမဆို သာလွန်ပေလိမ့်မည်။

တစ်ခဏမျှ သူ တုံ့ဆိုင်းသွား၏။

'နေဦး... ဒါက စည်းကမ်းနဲ့ ညီရဲ့လား...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိသော်လည်း သားသတ်သမားက လူသတ်ချင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

"သောက်ဂရုစိုက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး... ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်တော့..." နောင်မှ ခံရမည့် ပြစ်ဒဏ်ထက် သေခြင်းတရားက သူ့အနားသို့ ပိုမို နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ဆေးလုံးကို သားသတ်သမားထံ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ဖူး... ရှူး...။

ဆေးလုံးသည် လေထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ထူထဲသော ပန်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအငွေ့များက ခွေးတစ်ကောင် စားပြီး ပြန်အန်ထားသော ဂေါ်ဖီပုပ်နံ့ကဲ့သို့ ပြင်းထန်လှ၏။

သားသတ်သမားသည် ပြေးဝင်လာရင်း ရပ်တန့်သွားပြီး ချောင်းဆိုးကာ ပျို့အန်တော့မည့်ဟန် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘုရားရေ... ဒါ ဘာအနံ့ဆိုးကြီးလဲ... အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ..."

သားသတ်သမားသည် ခွေးတစ်ကောင် စားပြီး ပြန်စွန့်ထုတ်ထားသော ကင်မ်ချီပုပ် အနံ့ကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့ကလီစာများ ပြောင်းပြန်လှန်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။

'အခုမှ မလုပ်ရင် ဘယ်တော့မှ လုပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...' ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ "တားမြစ်ထားသော လမ်းဘေးသိုင်းကွက် နံပါတ် ၁ - 'ဥ' ခွဲ လက်သီး..." သူ၏ ဒုတိယ အပြင်းထန်ဆုံး စွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

သူ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုလူ၏ ပေါင်ကြားခွဆုံတည့်တည့်ကို ကန်ထည့်လိုက်၏။ သက်စောင့်စွမ်းအင်များဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ခြေထောက်ဖြင့် ကန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစ်...။

သားသတ်သမားသည် မသပ်မရပ် ခေါက်ထားသော အဝတ်အစား တစ်ပုံကဲ့သို့ ခွေခေါက် လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ ရှူရှိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ဟန်ယုက ထိုလူ၏ ဓားမများကို လုယူကာ ကွင်းပြင်အပြင်ဘက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ ကြည့်ရှုနေသူ အချို့မှာ မနည်း ရှောင်တိမ်းလိုက်ရ၏။ ထို့နောက် စိတ်တိုင်းကျစေရန် ထိုလူ၏ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ တံတောင်ဖြင့် ထပ်မံ ထုချလိုက်လေသည်။

ဘုန်း...။

တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် ကြေညာသူက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"အနိုင်ရသူ... ဟန်ယု..."

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး အားပေးသံများ၊ လှောင်ပြောင်သံများနှင့် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်သံများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က လှမ်းအော်လိုက်၏။ "အဲဒါ ဘာကြီးလဲကွ... ရေမွှေးဗုံးလား... နတ်ဆိုး အနံ့ဆိုး ပြုစားနည်းလား..."

ဟန်ယုက ကျန်ရှိနေသေးသော ပန်းရောင် အငွေ့များကို လက်ဖြင့် ယပ်ခတ်ရင်း ကွင်းထဲမှ ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာလိုက်သည်။ "မိတ်ဆွေ... အဲဒါကို ဗျူဟာ လို့ ခေါ်တယ်..."

သီသီလေး အနိုင်ရခဲ့သော ဟန်ယုသည် စင်နောက်ဘက်သို့ ရောက်လာ၏။

သူ ခုံတန်းပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ သူ့နှလုံးက တဒုန်းဒုန်း ခုန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လက်ဖဝါးများတွင် ချွေးများ ရွှဲနေ၏။

"အဲဒါက... တော်တော် နီးကပ်သွားတယ်..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

မြေအောက် ပွဲစီစဉ်သူများထဲမှ တစ်ဦး ရောက်လာပြီး ရွှေပြားအိတ် တစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"မဆိုးဘူး ကောင်လေး... သမားရိုးကျ မဟုတ်ပေမဲ့ ထိရောက်တယ်... မင်းကို အဆင့်နည်းနည်း တိုးပေးရမယ်..."

ဟန်ယု အတင်း ပြုံးလိုက်၏။ "ဟားဟား... ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ကို နားခွင့်ပေးပါဦး... ပြီးတော့ ဘောင်းဘီ အရင် လဲလိုက်ဦးမယ်..."

"ငါ ဘယ်လောက်ရလဲ..." သူ သိချင်စိတ်ဖြင့် အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။

လော့ဖန် က တိကျသော ပမာဏကို ပြောမထားခဲ့ပေ။ ပေးပို့လိုက်သော စာထဲတွင်လည်း 'အများကြီး' ရမည်ဟုသာ ရေးထားသည်။

တောက်ပသော ရွှေပြားများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ယု မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။

"တစ်... ငါး... ဆယ်... သုံးဆယ်..." ဟန်ယု ကြက်သေသေသွားသည်။

သူ့မသမာသော နည်းဖြင့် လောင်းကစားရာမှ ရသည်ထက် ဤနေရာတွင် ပိုရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူ့ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုမှာ ရွှေပြား ၅၀ အထိ တိုးပွားလာပြီ ဖြစ်သည်။

ဤပမာဏသည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော ပမာဏ ဖြစ်ပြီး ယခင်က အိပ်မက်ပင် မမက်ဖူးသော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် လုယူသွားမည် စိုးသဖြင့် ဟန်ယုက အိတ်ကို ဝတ်ရုံထဲတွင် အမြန် ဝှက်လိုက်၏။

'ငါ ဒီမှာ ဆက်မနေသင့်တော့ဘူး...' သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် သူ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်စဉ် အခြား မျက်နှာဖုံးစွပ် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ တီးတိုး ပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ "အဲဒါ ခြေအိတ်ပရောဖက် မဟုတ်လား... သူ တိုက်တာက အငြိုးကြီးတဲ့ ရူးသွပ်ငန်း တစ်ကောင်လိုပဲ..."

ဟန်ယုက လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်မ ထောင်ပြလိုက်၏။ "အမှန်ပဲ..."

နောက်တစ်နေ့၊ ဂိုဏ်းထဲတွင်

ဟန်ယုသည် နေထွက်ပြီးစ အချိန်တွင် သူ့အခန်းသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ပြန်ရောက်လာသည်။ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး ဆံပင်များ မီးကျွမ်းနေကာ ဂေါ်ဖီပုပ်နံ့နှင့် စိတ်ဒဏ်ရာ အနံ့ သဲ့သဲ့ ထွက်နေ၏။

'အား... တိုက်ခိုက်ရေး ကွင်းပြင်က ဘာလို့ ဒီလောက် ဝေးရတာလဲ... တိုက်ခိုက်တဲ့ အချိန်ထက် လမ်းလျှောက်ပြန်ရတဲ့ အချိန်က ပိုကြာနေတယ်...' ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်သည်။

သူ ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွား၏။

ခဏအကြာတွင် တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"မလုပ်ဘူး..." သူ မွေ့ရာအသစ်ထဲသို့ အသံအစ်အစ်ဖြင့် အော်ပြောလိုက်၏။

"ငါပါ..." လီမေ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သားသတ်သမား တစ်ယောက်ရယ်၊ အနံ့ဆိုးဗုံး တစ်လုံးရယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကျောက်ကပ်ကို ခြေထောက်နဲ့ ကန်တာရယ် အကြောင်း ငါ ကြားတယ်... မင်း ငါမပါဘဲ မြေအောက် တိုက်ခိုက်ရေး ကလပ်ကို သွားခဲ့တာလား..."

ဟန်ယု လှိမ့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်ကြည့်လိုက်၏။ "လက်တွေ့အရ ပြောရရင်တော့ ဟုတ်တယ်... စိတ်ထဲမှာရှိတာ ပြောရရင်တော့ ကျွန်တော် ရှိမနေခဲ့ပါဘူး..."

"ဒါဆိုရင် ပစ်ပေါက်ရတဲ့ ဆေးလုံးတွေ ပိုစမ်းသပ်ရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ..." လီမေက 'စမ်းသပ်ဆဲ - မကစားရ' ဟု ရေးထားသော ခြင်းတောင်းအသစ် တစ်လုံးကို ကိုင်လျက် အခန်းထဲ ဝင်လာရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ "ကျေးဇူးပြုပြီး... ကျွန်တော့်ကို ၆ နှစ်လောက် အိပ်ခွင့်ပေးပါ..."

"ကောင်းပြီလေ... ဒါပေမဲ့ ဒီည ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ မင်းကို ငါ စာရင်းသွင်းထားလိုက်မယ်..."

ဟန်ယု မျက်နှာကြက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ငါက ခြေအိတ်သူခိုးပါ... လက်သီးအထိုးခံတဲ့ ရေမြှုပ် မဟုတ်ပါဘူး..."

အခန်း ၁၁၆ - သွေးနှင့် အသိတရား

လီမေ လာရောက် လည်ပတ်ပြီးနောက် သူမက ဟန်ယုကို ရက်ရောစွာဖြင့် နာရီအနည်းငယ် အနားယူခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ဟန်ယု အလွန် ကျေးဇူးတင်မိ၏။ သူ အနားယူရန် လိုအပ်ကြောင်း သူ သိသလို သူမလည်း သိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟန်ယုသည် ဒီည မြေအောက် တိုက်ခိုက်ရေး ကွင်းပြင်သို့ ထပ်သွားရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

ရွှေ၏ ဆွဲဆောင်မှုက သူ့လောဘကြီးသော နှလုံးသားအတွက် တွန်းလှန်ရန် ခက်ခဲလွန်းသည်။

ထို့ကြောင့် သူ နေ့လယ်ခင်းအထိ အိပ်စက်လိုက်ပြီး လီမေထံသို့ သွားကာ 'အထူး ကိရိယာများ' ယူဆောင်ပြီးနောက် ညဘက်တွင် ကွင်းပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

ဒီည မြေအောက် ကွင်းပြင်က ပိုအေးစက်နေသည်။ အပူချိန်အရ ပြောခြင်း မဟုတ်ဘဲ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ပြောခြင်း ဖြစ်၏။

ဟန်ယုသည် ပြင်ဆင်ရေး နေရာတွင် ရပ်နေရင်း လီမေ ပေးလိုက်သော အိတ်ငယ်လေးကို ကိုင်ထားသည်။ အထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော၊ ရှုပ်ထွေးသော စာများ ရေးမှတ်ထားသည့် "ပစ်ပေါက်ဆေး" အသစ် ၆ လုံး ပါဝင်ပြီး တချွင်ချွင် မြည်နေ၏။

လွန်ခဲ့သော ပွဲမှ ဒဏ်ရာများကြောင့် သူ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အပြည့်အဝ မသက်သာသေးပေ။ သံသယများ ရှိနေဆဲ။

သို့သော် ရွှေပြားက ရွှေပြားပင်။

သူ အိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေသော အပြာရောင် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

"ကျေးဇူးပြုပြီး လူကို ဖားအဖြစ် မပြောင်းလိုက်ပါနဲ့..." သူ တီးတိုး ဆုတောင်းရင်း အင်္ကျီလက်ကြားထဲ ထည့်လိုက်သည်။

တကယ်လို့များ လူတစ်ယောက်ကို ဖားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မိပါက သူ ဘယ်လို ရှင်းပြရမည်ကို မသိပေ။

ကြေညာသူ၏ အသံက ကျောက်သား စင်္ကြံလမ်းများတလျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"ဒီည... စိန်ခေါ်သူကတော့... ဟန်ယု... ခြေအိတ်သူခိုး၊ ငန်းလက်သီး၊ ပေါက်ကွဲတတ်သော ဆေးဆရာ..."

အားပေးသံများ၊ ရယ်မောသံများနှင့် လှောင်ပြောင်သံ အချို့ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ပြီးတော့ သူ့ပြိုင်ဘက်က... သံသွား မို... ကျိုးတိုင်းပြည်က လမ်းမှားကျင့်ကြံသူ... ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"...နေဦး... ဘာ..."

ထိုနာမည် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်..."

သူ မျက်နှာဖုံးစွပ် ပွဲစီစဉ်သူ တစ်ယောက်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ခင်... ခင်ဗျား နောက်နေတာ မဟုတ်လား... သူက ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်... ကျွန်တော်က ခန္ဓာသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာ... ဒါက တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး... လူသိရှင်ကြား သတ်ဖြတ်ပွဲ ဖြစ်နေပြီ..."

မျက်နှာဖုံးစွပ် လူက သူ့ကို လှည့်ပင် မကြည့်ပေ။

"မင်း ကွင်းထဲ ဝင်လာပြီးပြီ... အန္တရာယ် ရှိမှန်း မင်း သိထားပြီးသား..."

"ကျွန်တော် ထင်တာက အဆိုးဆုံး ဖြစ်လာရင် သွားတစ်ချောင်း ကျိုးမယ်၊ နံရိုးတစ်ချောင်း အက်မယ်လောက်ပဲလေ... စိတ်ထဲမှာ အူတွေအသည်းတွေ နှိုက်ထုတ်ခံရမယ်လို့ မထင်ထားဘူး... ဟိုလူမှာ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေခံ ရှိတယ်ဗျ..."

"ဒီနေရာမှာ ဘာမှ တရားမျှတမှု မရှိဘူး..." ထိုလူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်၏။ "မင်း လမ်းလျှောက် ထွက်သွားချင်လား... ထွက်သွားဖို့အတွက် တိုက်ခိုက်ရလိမ့်မယ်..."

ဟန်ယု စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။ အရာအားလုံးကို သူ နောင်တရနေမိသော်လည်း အလွန် နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ထွက်ပြေးရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ဧရိယာတဝိုက်တွင် တင်းကျပ်သော စည်းများ ချထားသည်။

လက်နက်ကိုင် အစောင့်များ ရှိနေရုံသာမက ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဝင်ထွက်ခြင်းကို တားဆီးထားသော အစီအရင်များပါ ရှိနေသည်။

ဒီနေ့ ပွဲများ မပြီးမချင်း ခွင့်ပြုချက် မရှိဘဲ မည်သူမျှ ဝင်ထွက်၍ ရမည် မဟုတ်ပေ။

ဒေါင်...။

မောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟန်ယု ကွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရပြီး ပြိုင်ဘက်အသစ်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် တွေ့လိုက်ရ၏။

သံသွား မို သည် အင်္ကျီမပါဘဲ လက်ပိုက်လျက် ရပ်နေသည်။ အနက်ရောင် တက်တူးများက သူ့လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းများပေါ်တွင် ယှက်နွယ်နေ၏။ သူ့မျက်လုံးများက အေးစက်ပြီး သေဆုံးနေသကဲ့ ဖြစ်သည်။

လူသေသည်ကို မြင်ဖူးပြီး မျက်တောင်မခတ်ခဲ့သော မျက်လုံးများ ဖြစ်၏။

"မင်းပုံစံက အမေ့နို့တောင် စို့လို့ မပြီးသေးတဲ့ ပုံပဲ..." မို က ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဝံပုလွေနဲ့ တိုက်ဖို့ ကြွက်တစ်ကောင်ကို လွှတ်လိုက်တာလား..."

ဟန်ယုသည် သွေးစွန်းနေသော ကျောက်သားပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်စဉ် လက်များ တုန်ယင်နေ၏။

"ကောင်းပြီ..." သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဟာသ မလုပ်ရ... သနားညှာတာမှု မထားရ... အသက်ရှင်အောင် နေရမယ်..."

တိုက်ပွဲ စတင်လေသည်။

မို က လျှပ်စီးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး သူ့လက်ဖဝါးတွင် ဝိညာဉ်အလင်းရောင်များ တောက်ပလာ၏။ ချီစွမ်းအင် အားဖြည့်ထားသော ရိုက်ချက်က ဟန်ယု၏ ရင်ဘတ်တည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်လာသည်။

ဟန်ယု ဘေးသို့ လှိမ့်ရှောင်လိုက်သော်လည်း တူတစ်လက်နှင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ အရှိန်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဂျွတ်...။

"အား..." သူ အသက်ရှူ မဝ ဖြစ်သွားသည်။

နံရိုးနှစ်ချောင်း... ကျိုးသွားပြီ။ အစပျိုးမှု ကောင်းလိုက်တာ။

မို က ထပ်မံ တိုးကပ်လာပြီး သူ့အရှိန်အဝါက မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဖိစီးလာသည်။ သူ ခြေသလုံးကို ရိုက်ချိုးရန် ကန်လိုက်ပြီးနောက် တံတောင်ဖြင့် ထပ်ထောင်းလိုက်၏။ ဟန်ယု ဘယ်ဘက်သို့ ရှောင်လိုက်ပြီး ငုံ့လိုက်စဉ်...

ရွှပ်...။

"အား..." ဟန်ယု နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မို၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝှက်ထားသော ဓားကြောင့် သူ့လက်မောင်း ကွဲသွား၏။ သွေးများ စီးကျလာသည်။ နာကျင်မှုက ပူခနဲ ဖြစ်သွား၏။

"ကြောက်နေပြီလား..." မို က တီးတိုး မေးလိုက်သည်။

ဟန်ယု မောဟိုက်နေပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်၏။ သူ့အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေသည်။ ကွင်းပြင်တွင် အာမေဋိတ်သံများနှင့် တီးတိုး ပြောသံများ ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သူ့အတွေးများ ရှုပ်ထွေးနေသည်။

'ငါ သူ့ကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်ပြီး မနိုင်နိုင်ဘူး... သူ ငါ့ကို သတ်လိမ့်မယ်... ငါ ဒီမှာ သေသွားရင် ငါ့အလောင်းကိုတောင် ဘယ်သူမှ တွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး...'

သူ့လက်ချောင်းများက အင်္ကျီလက်ကြားထဲသို့ စမ်းလိုက်ရာ အေးစက်လုံးဝန်းသော အရာတစ်ခုကို ထိမိလိုက်သည်။

'အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတယ်...' ဟန်ယု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းလိုက်ပြီး စိတ်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်၏။

သူ အပြာရောင် ဆေးလုံးကို မို၏ မျက်နှာ တည့်တည့်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ဘာဖြစ်မည်ကို သူ မသိသော်လည်း အပြင်စည်း ဂိုဏ်းသား တစ်ယောက်ကိုတောင် သတိလစ်သွားစေနိုင်သည်ဟု လီမေ အာမခံထားသည်။

ဘုန်း...။

သေဆုံးတော့မည့် ဖီးနစ်ငှက်တစ်ကောင် အော်မြည်သကဲ့သို့ အသံမျိုးဖြင့် ပေါက်ကွဲသွား၏။ အလင်းရောင်များ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မို အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု စောင့်မနေတော့ပေ။ သူ ပြေးဝင်သွားပြီး လက်သီးများကို ဆုပ်လျက်၊ တစ်ကိုယ်လုံး အရှိန်ဖြင့်... ထိုလူ၏ နှာခေါင်းကို ခေါင်းနှင့် တိုက်ပစ်လိုက်၏။

ဂျွတ်...။

သွေးများ ဖြာထွက်သွားသည်။ မို နောက်လန်သွား၏။

ဟန်ယု ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး လက်သီးများကို မိုးရွာသလို ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ သေသပ်မှု မရှိ၊ လှပမှု မရှိ၊ ဒေါသ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်ဓာတ်ခွန်အား သက်သက်သာ ပါဝင်သည်။

မိုးကြိုးနတ်ဘုရား လက်သီး ကို သုံးရန် အချိန်အကြာကြီး ရပ်နေ၍ မဖြစ်ပေ။ ထိုသို့ လုပ်ပါက ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လောလောဆယ် သူ လုပ်နိုင်သည်ကို လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သက်စောင့်စွမ်းအင်ဖြင့် အားဖြည့်ထားသော ကြွက်သားများ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအားသက်သက်သာ။

တစ်ချက်။ နှစ်ချက်။ သုံးချက်။ လေးချက်။ ငါးချက်။

ထို့နောက် ဒူးခေါင်းကို နောက်ဆုံး ကန်ချက် တစ်ချက်။

ဂျွတ်...။

မို လဲကျသွားသည်။

လူအုပ်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ထို့နောက် ဖြည်းဖြည်းချင်း၊ ထိတ်လန့်တကြား အားပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အနိုင်ရသူ... ဟန်ယု..."

ဟန်ယုသည် သူ ပြုလုပ်ခဲ့သော အကျိုးဆက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်နေ၏။ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်သည် ဝေဝါးနေသည်။ ပိတ်ထားသော အိတ်တစ်လုံးဖြင့် ငွေပြားများကို သူ့ထံ လာပေးကြပြီး လူအချို့က စကားလာပြောကြသော်လည်း ဘာပြောနေသည်ကို သူ သတိမထားမိသလောက်ပင်။

လောလောဆယ် သူ့အတွက် ဘာမှ အရေးမကြီးတော့ပေ။

မကြာမီ ဟန်ယုသည် အဝတ်လဲခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ သူ့အင်္ကျီမှာ သွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေ၏။ အချို့မှာ သူ့သွေး၊ အချို့မှာ သူ့သွေး မဟုတ်။ သူ့လက်ဆစ်များ ပေါက်ပြဲနေသည်။ သူ့လက်မောင်းမှ သွေးထွက်နေဆဲ။

သူ မပြုံးပေ။ ဟာသ မလုပ်ပေ။

သူ နံရံကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းနှင့် တိမ်ဝင်စွာ အသက်ရှူနေ၏။

"ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တယ်..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

မို၏ ဝိညာဉ်ဖိအားကို သူ ခံစားနေရဆဲ။ ထိုမျက်လုံးများထဲမှ အေးစက်သော အကြည့်ကို မြင်ယောင်နေဆဲ။ သွေးနံ့ကို ရနေဆဲ။ နံရိုးကျိုးသံကို ကြားနေဆဲ။ သူ့ယုံကြည်မှုများ ပျောက်ဆုံးသွားသော နေရာမှ ဟာတာတာ ခံစားချက်ကို ခံစားနေရဆဲ။

ဒါက ကစားပွဲ တစ်ခု မဟုတ်။ ဟာသ မဟုတ်။

ဒါက ကျင့်ကြံခြင်း လောက အစစ်အမှန်။

ဒီနေရာမှာ လူတွေက ယှဉ်ပြိုင်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ကြ။ သတ်ဖြတ်ကြသည်။

ပြီးတော့ သူ အဆင်သင့် မဖြစ်သေး။

သူ မြေအောက် ကွင်းပြင်မှ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဉာဏ်ကောင်းသော မှတ်ချက်များ မရှိ။ အနိုင်ရလိုက်သော ငွေပြားများအတွက် ပျော်ရွှင်မှု မရှိ။ သေမင်း၏ ပါးစပ်ပေါက်ဝကို စိုက်ကြည့်ခဲ့ပြီး သီသီလေး နောက်ဆုတ်နိုင်ခဲ့သူ တစ်ဦး၏ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ပဲ့တင်သံသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။