အခန်း (၁၁၇-၁၁၈)

အခန်း ၁၁၇ - စိတ်ဒဏ်ရာ၊ လက်ဖက်ရည် နှင့် ပြန်လည်သက်သာလာခြင်း

ဟန်ယုသည် လရောင်အောက်တွင် ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရာ တောင်တက်လမ်း ကွေ့ကောက်ကောက်အတိုင်း ခြေထောက် တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ့ဝတ်ရုံပေါ်တွင် သွေးများ ခြောက်ကပ်နေပြီး မျက်လုံးတစ်ဖက် အနည်းငယ် ရောင်ရမ်းနေ၏။ ထိုတိုက်ပွဲ၏ စက္ကန့်ပိုင်း အစိတ်အပိုင်းတိုင်းကို ပျက်စီးနေသော ရုပ်သေးကပြပွဲ တစ်ခုကဲ့သို့ စိတ်ထဲတွင် ပြန်မြင်ယောင်နေသည်။

သူ ရင်းနှီးနေသော ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်၏ ကျောက်လှေကားထစ်များသို့ ရောက်သောအခါ အတော်ကြာအောင် ထိုင်နေမိ၏။

သူ အသက်ရှင်ခဲ့သည်။

တစ်နည်းနည်းဖြင့်ပေါ့။

သို့သော် ကြောက်ရွံ့မှုကတော့... ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ ချွေးများကဲ့သို့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် ကပ်ငြိနေသည်။ "မင်း အဆင်သင့် မဖြစ်သေးဘူး... မင်း ဘယ်တော့မှ အဆင်သင့် ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု နားနား ကပ်ပြောနေသော သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ အခန်းသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။

သူ အနားယူဖို့ လိုသည်။

သူ စိတ်ကုထုံး ခံယူဖို့ လိုသည်။

လည်ပင်းတွင် တက်တူးထိုးထားသော ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် စိတ်ရောဂါသည် တစ်ယောက်နှင့် နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ဆုံမိဖို့ လိုသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် တံခါးခေါက်သံကြောင့် ဟန်ယု နိုးလာ၏။ ထို့နောက် ထုရိုက်သံ။ ထို့နောက် မြင်းတစ်ကောင်ကို သုံးပြီး တံခါးကို ကန်ဖွင့်နေသကဲ့သို့ သံသယ ဖြစ်ဖွယ် အသံများ။

"ထတော့..." သစ်သားတံခါးကို ဖောက်ထွင်း၍ လီမေ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး သနားညှာတာမှု ကင်းမဲ့သော အသံ။ "ဆေးစမ်းသပ်ဖို့ အချိန်ကျပြီ..."

ဟန်ယု ခေါင်းအုံးထဲ မျက်နှာအပ်ရင်း ညည်းတွားလိုက်၏။ "မလုပ်ဘူး... ထပ်မလုပ်တော့ဘူး... ငါ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်နေပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ယိုစိမ့်နေပြီ..."

"ကောင်းတယ်... ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ချီကြောတွေ ပွင့်နေပြီး ဓာတု ဓာတ်ကူပစ္စည်းတွေကို ပိုပြီး တုံ့ပြန်မှု ကောင်းနေမယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခြေအနေပဲ..."

"ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တာ လီမေ..."

"ဒါဟာ အချက်အလက်ကောင်းပဲ..."

လီမေက ရှက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိဘဲ တံခါးကို ကန်ဖွင့်လိုက်သဖြင့် တံခါး ပွင့်ထွက်သွားသည်။

သွေးစွန်းနေသော ဝတ်ရုံနှင့် ဟန်ယုသည် အများကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဇွန်ဘီ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထထိုင်လိုက်၏။

"မင်းပုံစံက ကြည့်ရဆိုးလိုက်တာ..." သူမက ရွှင်လန်းစွာ ပြောရင်း မှတ်စု ချက်ချင်း ရေးမှတ်လိုက်သည်။

"ငါ တရားမဝင် လူသတ်ကွင်း တစ်ခုမှာ ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့် သားသတ်သမား တစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခဲ့ရတာ... ပြီးတော့ မီးလောင်နေတုန်း သူ့နှာခေါင်းကို ခေါင်းနဲ့ တိုက်ပြီး နိုင်ခဲ့တာ..." ဟန်ယုက အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

လီမေ၏ စာရေးနေသော လက် ရပ်တန့်သွားသည်။ "...တကယ်လား... အဲဒါက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ..."

သူမ အိတ်ထဲသို့ နှိုက်လိုက်ပြီး သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပစ်ချပေးလိုက်၏။ ဆေးဖက်ဝင် အပင်ခြောက် တစ်ထုပ်၊ အကိုက်အခဲပျောက်ဆေး အပျော့စား နှစ်လုံးနှင့် သစ်ကြံပိုးခေါက်နံ့၊ နက်ရှိုင်းသော ရနံ့များ ရောပြွမ်းနေသည့် လက်ဖက်ရည် ပူပူ တစ်ခွက်။

"ရော့... ဒါက ဒဏ်ရာတွေကို သက်သာစေလိမ့်မယ်... ပြီးတော့ မင်းရဲ့ သက်စောင့်စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုကို ကူညီပေးမယ်... မင်းရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကိုလည်း သက်သာစေချင် သက်သာစေမှာပေါ့..."

ဟန်ယု သူမကို သေနေသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"ငါ အနားယူတော့မယ်..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"မရဘူး... မင်း စာချုပ် ရှိသေးတယ်လေ... မှတ်မိလား... ကိုယ်ပိုင်အစေခံ..."

ဟန်ယု မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"အသက်အန္တရာယ်ကြေး ရနိုင်မလား..."

လီမေက ဆိုးသွမ်းသော ခွေးတစ်ကောင်ကို မုန့်ကျွေးသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ရွှေပြား ၃ ပြားကို သူ့ပေါင်ပေါ်သို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

"...လက်ခံတယ်..." ဟန်ယု လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။

ထိုနေ့ နေ့လယ်ခင်းတွင် ဟန်ယုသည် လီမေ၏ အဂ္ဂိရတ် ဓာတ်ခွဲခန်း ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပတ်တီးများနှင့် အသေးစား ကုသရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့များ ပတ်ထားလျက် ထိုင်နေသည်။

လီမေကမူ ဆေးလုံး ၂ လုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကိုင်ထား၏။

"ဒါတွေက ရှေ့ပြေးပုံစံ အသစ်တွေ..." သူမ ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက ရူးသွပ် သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ဦး၏ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် တောက်ပနေ၏။ "မင်းက ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်မှုနဲ့ အသက်ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ကို လိုချင်တယ် ဆိုတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှုတွေကို ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ကောင်းမယ်လို့ ငါ တွက်လိုက်တယ်... ဒီဆေးလုံးတွေက မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို သိသိသာသာ မြှင့်တင်ပေးလိမ့်မယ်... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ဖိနပ်တွေကို အရည်ပျော်သွားစေလိမ့်မယ်... နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်ချင်လည်း ဖြစ်မှာပေါ့..."

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ "ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ငါ သိဖို့ လိုလား..."

"မလိုပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အရိပ်အမြွက် တစ်ခုတော့ ပေးမယ်... တစ်လုံးထဲမှာ ဝိညာဉ်ရေညှိ အမှုန့် နဲ့ ဘဲဝိညာဉ် သွေး ပါတယ်..."

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "အဲဒါ အစစ်လား..."

"အခုတော့ အစစ် ဖြစ်သွားပြီ..."

သူမက ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ၎င်းက ဖျော့တော့စွာ တောက်ပနေ၏။ တဝီဝီ မြည်နေသည်။ ကဖိန်းဓာတ် လွန်နေသော ပိုးကောင်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ လှုပ်ခါနေသည်။

"ဒီအကောင် လှုပ်သွားတယ်လို့ ငါ ကျိန်ပြောရဲတယ်..."

"စားလိုက်ပါ..."

ဟန်ယု သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲ ပစ်ထည့်ကာ အားတင်းထားလိုက်သည်။

တစ်မိနစ် ကုန်သွား၏။

ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်မိနစ်။

ထို့နောက် သူ့ဆံပင်များ ထောင်တက်လာပြီး မျက်ဆံများ ကျယ်လာသည်။

"လီမေ..." သူ အသံအက်အက်ဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။ "ဘာလို့ ငါ့ကျောရိုးက တုန်ခါနေသလို ခံစားရတာလဲ..."

"အို... ကောင်းတယ်... ဆိုလိုတာက မင်းရဲ့ ချီတံခါးပေါက်တွေ ပွင့်နေပြီ... ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ပါ ထွက်သွားတဲ့အထိ နှာချေတော့မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပဲ... ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် တိုးတက်မှုပဲ..."

ဟန်ယု တစ်ကိုယ်လုံး ဖျော့တော့စွာ တောက်ပလာပြီး နွေးထွေးသော စွမ်းအင်လှိုင်း တစ်ခုက သူ့ဒန်တန်တွင် စုဝေးလာသည်။ အဆင့်တက်ခြင်း မဟုတ်သော်လည်း နီးစပ်သည်။ ဂျက်အင်ဂျင် တပ်ဆင်လျက် ကမ်းပါးစွန်းတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ပင်။

"ကောင်းပြီ..." သူ အသက်ရှူ မဝ ဖြစ်နေရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ... အဲဒီတစ်ခုက တကယ် ကောင်းတယ်... အန္တရာယ်များတယ်၊ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံး ၁၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုသန်မာလာသလို ခံစားရတယ်... နှာခေါင်း၊ အမြီး၊ ဒုတိယမြောက် နုပျိုခြင်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး... လက်ခံတယ်..."

လီမေက ဂုဏ်ယူနေသော အရူးမလေး တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်လိုက်၏။

ထို့နောက် နောက်ထပ် ဆေးလုံး ၃ လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။

"ဒီအရှိန်နဲ့ ဆက်သွားကြစို့..."

ဟန်ယု၏ ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ခေတ္တမျှ ထွက်ခွာသွားသည်ကို မျက်မြင် တွေ့လိုက်ရ၏။

သို့သော် လီမေက သူ့ကို ဆေးလုံးများ အတင်း တိုက်ကျွေးနေသဖြင့် သူ ငြင်းဆန်ချိန် သိပ်မရလိုက်ပေ။

စောစောက ဆေးလုံး၏ ရလဒ်ကို မြင်ပြီးနောက် သူ သတ္တိ အနည်းငယ် မွေးလိုက်သည်။

'အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို မသတ်ဘူးလေ...' ဟန်ယု တွေးရင်း နောက်ထပ် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို မျိုချလိုက်၏။

ဂလု...။

မျိုချလိုက်သည်နှင့် ယခင်ကကဲ့သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ့ကျောရိုး တုန်ခါသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အပူဓာတ် မြင့်တက်လာ၏။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ယခင်ကလောက် မသက်မသာ မဖြစ်တော့ပေ။

"ဟေ... တကယ်ကို ပိုကောင်းလာတယ်..." ဟန်ယု အံ့သြလုနီးပါး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... မင်း ခံစားချက်ကို ပြောပြ..." လီမေက စာကလေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တေးဆိုလိုက်၏။

"ကျောရိုး တုန်တယ်... ကိုယ်တွေ ပူတယ်... စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်..."

"အများစုက တူတူပဲပေါ့..." သူမက မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် အသည်းအသန် ရေးမှတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

ဆေးလုံး အာနိသင်ပြရန် မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များ ထပ်မံ ဖောင်းပွလာသည်။

ရွှပ်...။

ဟန်ယု လက်သီးများကို ဆုပ်လိုက်၏။ သူ့သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ထပ်မံ တိုးပွားလာသည်။

"နောက်ထပ် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း..." ဟန်ယု ဝမ်းသာအားရ အော်လိုက်၏။ "နောက်ထပ် ပေး..." ယခုအခါ သူ့မျက်လုံးများ တောက်ပလာပြီး အလွန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"စိတ်မရှည်လိုက်တာ... ဆေးမသောက်ချင်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ ဘယ်သူပါလိမ့်..." လီမေက စနောက်လိုက်၏။

"အဲဒါတွေ ပြန်ရုပ်သိမ်းတယ်..." ဟန်ယုက လောဘကြီးသော ရက်ကွန်း တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမလက်ထဲမှ နောက်ထပ် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဂလု...။

သူ မဆင်မခြင် မျိုချလိုက်၏။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် သူ နောင်တရသွားသည်။

တုန်ခါမှု တစ်ခုက သူ့ကျောရိုးတလျှောက် ဆင်းသွား၏။

"ငါ... ငါ နေမကောင်းတော့ဘူး..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်ပြီး ခေါက်ကုလားထိုင် တစ်လုံးကဲ့သို့ ခွေကျသွားသည်။

"ဪ... မေ့လို့... ဒီဆေးလုံးက နည်းနည်း မတူဘူး..." လီမေက မသိချင်ယောင်ဆောင် ပြောလိုက်ပြီး မှန်ဘီလူးအောက်မှ ပိုးကောင် တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ သူ့ကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဂွီ...။

ဟန်ယု၏ အစာအိမ်က မွှေနှောက်သွားပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ် လှိုင်းလုံးကြီး တစ်ခု သူ့အတွင်းပိုင်း၌ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

"အား... ဒီတစ်ခုက ဘာလုပ်တာလဲ..." ဟန်ယုက သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသော လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဗိုက်ကို နှိပ်နယ်ရင်း အသံအက်အက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သက်စောင့်စွမ်းအင် တိုးစေဖို့ ရည်ရွယ်တာပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေ မတူဘူး..." လီမေ ဖြေလိုက်၏။

"ဘာတွေလဲ..." ဟန်ယု မေးလိုက်သည်။

ကပ်ဘေးဆိုးကြီးက ဘယ်အပေါက်က ထွက်လာမလဲ ဆိုတာကိုတော့ စောင့်ကြည့်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၁၈ - ရူးသွပ်ဖွယ် စမ်းသပ်မှုနှင့် အခြား မြေအောက်တိုက်ပွဲ တစ်ခု

"သုံးကြိမ်တိုင် အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့ ပွေးကိုင်းရွက်၊ အမဲနဲ့ အပြာ အစက်အပြောက်ပါတဲ့ ယင်သတ်မှို၊ ပြီးတော့ သွေးမီးတောက်ကျား ရဲ့ သွေး နည်းနည်း..." လီမေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ဟန်ယုက နောက်ဆုံး ပါဝင်ပစ္စည်း တစ်ခုတည်းကိုသာ မှတ်မိလိုက်၏။ ၎င်းကို ယခင် ဆေးလုံးများတွင် သုံးဖူးသည်။ သို့သော် ပထမ နှစ်မျိုးကတော့ သူ့စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေကာ ဦးနှောက်ထဲတွင် အချက်ပေး ခေါင်းလောင်းသံများ မြည်လာစေသည်။

"ပွေးကိုင်းရွက် ဆိုတာ ပုံမှန်အားဖြင့် ဝမ်းချုပ်တာကို ကုတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလား... ပြီးတော့ ယင်သတ်မှို က... အဆိပ်သက်သက်ကြီးလေ..." ဟန်ယုက မေးလိုက်ပြီး သူ့အသံမှာ စက္ကန့်နှင့်အမျှ ပိုမို အားလျော့လာသည်။

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိပေမဲ့လို့ အဲဒီ ပေါင်းစပ်မှုက တော်တော် အာနိသင် ပြင်းတယ်..." လီမေက ငရဲပြည်မှ ဟင်းချက်နည်း အစီအစဉ်ကို တင်ဆက်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ပို၍ ခွေခေါက်သွားကာ မည်သူ့ကိုမျှ ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိဘဲ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သေတော့မယ်... ငါ သေတော့မယ်... ပြီးတော့ သူတို့က ငါ့ကို ပါးစပ်ကပါ အမြှုပ်တွေ ထွက်လျက်သားနဲ့ တွေ့ကြလိမ့်မယ်..."

လီမေက သူ့ကျောကို စာနာနားလည်စွာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး... နောက်ထပ် ဆေးလုံး တစ်လုံး ကမ်းပေးလိုက်၏။

"မပူပါနဲ့... မင်းအသုဘ အတွက် ငါ ဖိတ်စာ ထုတ်ထားပေးပါ့မယ်..."

ခဏအကြာတွင် ဟန်ယုသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် လဲလျောင်းရင်း ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာအောင် တွန်းပို့ခဲ့သော ဘဝရွေးချယ်မှု အများအပြားကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။

အဓိကအားဖြင့် အလကားရသော အစားအစာများနှင့် သေးငယ်သော ငွေကြေး မက်လုံးများ ပါဝင်သည့် ရွေးချယ်မှုများကိုပေါ့။

သို့သော် လီမေကမူ သူ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ သံသယ ဖြစ်ဖွယ် တုန်ခါနေသောအရောင် တောက်ပသည့် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်ထဲတွင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ရေးမှတ်နေ၏။

"ငါတို့ တော်တော် ခရီးရောက်နေပြီ..." သေခါနီး တောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟန်ယု ညည်းတွားနေစဉ် သူမက တေးဆိုသလို ပြောလိုက်သည်။

"မလုပ်... နဲ့တော့..." ဟန်ယု ညည်းတွားလိုက်၏။ သူ့အသံမှာ သူ့ဝိညာဉ်ကာကွယ်မှုထက်ပင် ပို၍ အားနည်းနေသည်။

"လာပါကွာ... မင်းက ဒီထက်ဆိုးတာတွေကိုတောင် ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီပဲ... စာရင်းအင်း သဘောတရားအရ ဆိုရင် မင်းက အခုလောက်ဆို မသေမျိုး ဖြစ်နေလောက်ပြီ..."

"စာရင်းအင်း သဘောတရားက အဲဒီလို အလုပ်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး..." ဟန်ယုက အားနည်းစွာ ကန့်ကွက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်... ကဲ... ဒါလေး သောက်လိုက်..." လီမေက စိတ်ပျက်အားငယ်မှုနှင့် သက်တမ်းကုန် ချောင်းဆိုးပျောက်ဆေး ရောထားသကဲ့သို့ အနံ့ရသော နောက်ကျိကျိ အညိုရောင် အရည်တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။

ဟန်ယုက ထိုအရည်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ထို့နောက် အရည်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ စမ်းသပ်သဘောဖြင့် တစ်ငုံ သောက်ကြည့်လိုက်၏။

ချက်ချင်းပင် သူ့မျက်ခုံးမွေးများက မျက်နှာပေါ်မှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလာကြသည်။

"ဒါ ဘာကြီးလဲ..." သူ ပျို့အန်ချင်စိတ် ဖြစ်သွား၏။

"အဆိပ်ဖြေဆေး အပျော့စားလေးပါ... တော်တော် ထိရောက်တယ်... မင်းလျှာကို အရည်ပျော်သွားစေမှာ မဟုတ်ပါဘူး... ဖြစ်နိုင်ခြေအရပေါ့..."

ဟန်ယု ထပ်မံ ပျို့အန်ချင်သွားသော်လည်း တစ်ခါတည်း မော့ချလိုက်သည်။ သူ့မာန်မာနများမှာ ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ် အိမ်သာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် သေဆုံး၍ မြှုပ်နှံခံရသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလော။

တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးကြောင့်၊ သို့မဟုတ် ခေါင်းမာလွန်းမှု သက်သက်ကြောင့် ဟန်ယု မသေဆုံးခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် စောင်တစ်ထည်ကို ပတ်လျက် တုန်ရီနေပြီး ဆိုးရွားမှု အနည်းငယ် လျော့နည်းသော လက်ဖက်ရည်ကို သောက်နေရ၏။ လီမေကမူ သီချင်းညည်းရင်း သူမ၏ မှတ်စုများကို စီစဉ်နေသည်။

"သတင်းကောင်း ရှိတယ်..." သူမက တောက်ပစွာ ကြေညာလိုက်၏။ "မင်းက အရင်ကထက် သက်စောင့်စွမ်းအင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပိုစုပ်ယူထားနိုင်ပြီ... သတင်းဆိုးကတော့... မင်းရဲ့ အစာခြေစနစ်က ရွှာဒင်းဂါး သဘောတရား နဲ့ လည်ပတ်ကောင်း လည်ပတ်လိမ့်မယ်..."

"အဲဒါ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ ဆိုတာတောင် ငါ မသိတော့ဘူး..." ဟန်ယုက ဟောက်ပက် ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ညဘက်တွင် ဟန်ယုသည် ဂိုဏ်းအစွန်အဖျားရှိ မှောင်မိုက်သော ကွင်းပြင်တွင် နောက်တစ်ကြိမ် ရောက်ရှိနေပြန်သည်။ မြေအောက် တိုက်ခိုက်ရေး ကွင်းပြင်သည် ယုတ်မာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ဆူညံနေ၏။

ကောက်ကျစ်သော ပွဲစီစဉ်သူများက သူ့ကို လူစာရင်းထဲသို့ တွန်းပို့ရင်း တစ်ချက်မျှသာ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီည မင်း တိုက်ရမယ် အစေခံလေး..." ရှေ့သွားများ ကျိုးနေပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက်က ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က လာကြည့်ရုံ သက်သက်..." ဟန်ယုက ကြိုးစား ပြောကြည့်၏။

"ဒီညတော့ မရဘူး... မင်းမှာ နာမည်ဂုဏ်သတင်း ကောင်းကောင်း ရှိနေပြီ... မင်း အရိုက်ခံရတာကို ကြည့်ဖို့ လူတွေ ပိုက်ဆံ ပေးထားကြတယ်..."

ဟန်ယု ထွက်ပြေးချင်နေသည်။

ညအမှောင်ထဲသို့ တိုးဝင်ပြီး ဝေးလံသော ရွာတစ်ရွာတွင် နာမည်တုဖြင့် ပေါက်စီရောင်းသည့် ဘဝသစ် တစ်ခုဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားချင်နေသည်။

သို့သော် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကြွက်သားအဖုအထစ်များနှင့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးက လမ်းပိတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူတို့၏ ကြွက်သားများမှာ ဟန်ယု၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အိပ်မက်များ ပေါင်းစပ်ထားသည်လောက် ကြီးမားလှသည်။

"တစ်ပွဲပဲ..." အမာရွတ်နှင့် လူက ဟန်ယု၏ ကျောကို ပြင်းထန်စွာ ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်ရာ ဟန်ယုမှာ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများကိုပင် ပြန်မြင်ယောင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"တစ်ပွဲတည်းနဲ့ မင်း လွတ်လပ်ပြီ..."

ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်၏။ "တစ်ပွဲတည်း..." သူ အားနည်းစွာ လိုက်ပြောလိုက်သည်။

ယာယီ တိုက်ခိုက်ရေး ကွင်းပြင်သည် ဈေးပေါသော ဝိညာဉ်မီးအိမ်များဖြင့် အလင်းပေးထားသည့် မြေကွင်းဝိုင်း တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဘေးပတ်လည်တွင် အစေခံများ၊ လမ်းမှားကျင့်ကြံသူများ နှင့် ဓားတစ်လက် ရောင်းပြီး ဖိနပ်ပြန်ခိုးမည့် ပုံပေါက်သော မရိုးသားသည့် ကုန်သည်များဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

ဟန်ယု ကွင်းထဲသို့ တွန်းပို့ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် လီမေ၏ "ပစ်ပေါက်ဆေး" အသစ်များကို ကြောက်လန့်နေသော လမ်းဘေး မျက်လှည့်ဆရာ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။

သူ့ပြိုင်ဘက်က ဘယ်သူလဲ။

လက်မောင်းတွင် တက်တူးများ ယှက်နွယ်နေပြီး မျက်နှာတွင် ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ သံမှိုများ ရိုက်နှက်ထားသည့် သစ်သား 몽 တုတ်ကြီး ကိုင်ဆောင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားသည့် ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်။

ဟန်ယု၏ ဝိညာဉ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ခွာရန် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်မိသည်။

"ဟေး... ဒါ မတရားဘူးလေ..." ဟန်ယုက ပွဲစီစဉ်သူများကို လှမ်းအော်လိုက်၏။

"တရားမျှတမှု ဟုတ်လား..." ပွဲစီစဉ်သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါ မြေအောက် တိုက်ပွဲကွ... မင်း တရားမျှတမှု လိုချင်ရင် မုန့်ဖုတ်ပြိုင်ပွဲ သွားပြိုင်ပါလား..."

ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။

သူ့ပြိုင်ဘက်က ပြေးဝင်လာ၏။

ဟန်ယု၏ စိတ်ထဲတွင် နီယွန်မီးရောင်ဖြင့် လက်နေသော စကားလုံး တစ်လုံးမှလွဲ၍ ကျန်တာ ဗလာ ဖြစ်သွားသည်။ ပစ်လိုက်။

သူ ဆေးလုံး အဆုပ်လိုက်ကို ပြိုင်ဘက်၏ မျက်နှာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ဘုန်း..

ပန်းရောင် အခိုးအငွေ့များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် "ကွိ" ခနဲ ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်သံ ထွက်ပေါ်လာကာ ပြိုင်ဘက်မှာ ချောင်းဆိုးလျက် ယက်ကန်ယက်ကန်ဖြင့် ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ဟန်ယု အခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်မခံပေ။ သူ ရှေ့သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး မြေကြီး တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ကာ ထိုလူ၏ မျက်လုံးများထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် မည်သူမျှ မျက်တောင် မခတ်နိုင်ခင်မှာပင် သူသည် ထိုလူ၏ ကျောပေါ်သို့ ခွေးရူးပြန်နေသော ကိုအာလာ ဝက်ဝံ တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွယ်တက်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ နားထင်များကို ရမ်းသမ်း လက်သီးများဖြင့် ထုနှက်တော့သည်။

လူအုပ်ကြီး အော်ဟစ်လိုက်ကြ၏။

အချို့က အားပေးသည်။

အချို့က လှောင်ပြောင်သည်။

တက်တူးနှင့် ကျင့်ကြံသူက နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ယု၏ ကော်လာစကို ဖမ်းမိသွားပြီး မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ထည့်ထားသည့် အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ ကွင်းပြင်တဖက်သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၏။

ဟန်ယု မြေကြီးပေါ်တွင် တရွတ်တိုက် ပါသွားပြီး ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူ့ခေါင်းများ မူးဝေနေ၏။

သူ့ပြိုင်ဘက်က တုတ်ကြီးကို လွှဲယမ်းရင်း ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသည်။

ဟန်ယု ဘေးသို့ လှိမ့်ရှောင်လိုက်ပြီး ကုန်းထလိုက်ကာ... ဘာမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ နောက်ထပ် ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

ဖောက်...။

အလင်းတန်း တစ်ခု လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီး တစ်ဝက်ခန့် မျက်စိကျိန်းသွားကာ သူ့ပြိုင်ဘက်မှာ ယိမ်းယိုင်သွားသည်။

ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပေ။ သူ ပြေးဝင်သွားပြီး တုတ်ကြီးကို လုယူကာ အားကုန်ဖြင့် ထိုလူ၏ ဒူးခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်၏။

ဂျွတ်...။

တက်တူးနှင့် ကျင့်ကြံသူ အော်ဟစ်ပြီး လဲကျသွားသည်။

ဟန်ယု ထိုလူ၏ အပေါ်သို့ ထပ်လျက် လဲကျသွားပြီး မောဟိုက်နေရင်း အောင်ပွဲခံသည့် အနေဖြင့် လက်မြှောက်လိုက်၏။

မည်သို့ပင် ဖြစ်စေကာမူ ပွဲစီစဉ်သူများက ပွဲသိမ်းလိုက်သည်။

ဟန်ယုသည် ဒဏ်ရာများ၊ သွေးများဖြင့် ယိုင်နဲ့နဲ့ ထွက်လာခဲ့သော်လည်း တစ်နည်းနည်းဖြင့် ထပ်မံ အနိုင်ရခဲ့ပြန်သည်။

ပွဲကြည့်ပရိသတ်များ ရူးသွပ်သွားကြ၏။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ကျေးဇူးတင်သည့် အနေဖြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ဆုပ်ကို သူ့ခြေရင်းသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

နောက်တစ်ယောက်က တစ်ဝက်စားထားသော ပေါက်စီ တစ်လုံးကို ပစ်ပေးလိုက်၏။

အကယ်၍ ထိုပေါက်စီက သူ့ကို အဆုံးစီရင်လိုက်နိုင်သည်ဟု မထင်လျှင် ဟန်ယု ကောက်စားမိကောင်း စားမိပေလိမ့်မည်။

လောင်းကစား စားပွဲဆီသို့ ခြေထောက် တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ သွားနေရင်း သူ တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"ငါ လစာတိုးဖို့ လိုတယ်... ပြီးတော့ အသက်အာမခံ... ပြီးတော့ စိတ်ကုထုံး ဆရာဝန်... ဖြစ်နိုင်ရင် မိုးမလင်းခင် သုံးမျိုးစလုံး လိုချင်တယ်..."

အရိပ်ထဲမှ အမည်မသိ မျက်လုံးများက သူ့ကို စိတ်ဝင်တစား စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

မြေအောက် လောကသည် သွေးနှင့် ငွေထက် ပိုမက်မောသော အရာတစ်ခု ရှိသည် ဆိုလျှင်...

ထိုအရာမှာ ထွန်းတောက်လာသော အောက်ခြေလူတန်းစား တစ်ယောက်ပင် ဖြစ်သည်။

ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ၊ ဟန်ယုသည် သူ့ကျောပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ပစ်မှတ်ကြီး တစ်ခုကို ရေးဆွဲလိုက်မိလေပြီ။