အခန်း (၁၁၉-၁၂၀)

အခန်း ၁၁၉ - မြင့်တက်လာသော အန္တရာယ်

အေးမြသော ညလေပြည်သည် ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်သို့ ခြေထောက် တရွတ်တိုက်ဆွဲကာ ပြန်လာသော ဟန်ယု၏ နာကျင်ကိုက်ခဲနေသည့် ခန္ဓာကိုယ်ကို သက်သာစေခြင်း မရှိပေ။

ခြေလှမ်းတိုင်းက အရိုးနှင့် အဆစ်များ၏ သဘာဝ နိယာမကို ပုန်ကန်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေသေးသည်။

သီသီလေးပေါ့။

သူ့အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လောင်းကြေးထပ်ရာမှ ရရှိလာသော ရွှေပြားအသစ် ၃၀ ကို လှုပ်ခါလိုက်သည်။

"ဒါက တန်ရဲ့လား..." သူ အသံထွက် ပြောလိုက်မိ၏။

အမှောင်ထဲမှ အသံတစ်သံက သူ့ကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သေချာပေါက် တန်တာပေါ့... ငါတို့အတွက်တော့လေ..."

ဟန်ယု တောင့်တင်းသွားပြီး ကျောမတ်သွားသည်။ အမှောင်ရိပ်ထဲမှ ဝတ်ရုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စု ထွက်လာ၏။ အစေခံများ မဟုတ်၊ ဂိုဏ်းသားများ မဟုတ်။ သူတို့၏ အရှိန်အဝါများက လေးလံနေပြီး မျက်လုံးများတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပနေသည်။

"စိတ်လျှော့ပါ..." လက်ချောင်းတိုင်းတွင် ငွေလက်စွပ်များ ဝတ်ဆင်ထားသော အရပ်ရှည်ရှည် ခေါင်းဆောင်က ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့က စကားပြောချင်ရုံပါ..."

အဂ္ဂိရတ် မီးဖို ပေါက်ကွဲစဉ် ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ တစ်ယောက် အော်ဟစ်သည်ထက်ပင် ကျယ်လောင်စွာ ဟန်ယု၏ ဗီဇစိတ်က "လူစိမ်း အန္တရာယ်" ဟု အော်ဟစ် သတိပေးနေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်..." ငွေလက်စွပ်နှင့် လူက လက်ခုပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း တီးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် သတင်းက ပျံ့နှံ့နေပြီ... ငါတို့က... ပုံစံမတူတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးဝိုင်း တစ်ခုကို လုပ်ကိုင်တယ်... လောင်းကြေး ပိုမြင့်တယ်... ဆုကြေး ပိုမြင့်တယ်..."

"ကလီစာ တော်တော်များများ ဆုံးရှုံးနိုင်ခြေလည်း ပိုမြင့်တာပေါ့..." အခြား လူတစ်ယောက်က ရွှင်လန်းစွာ ဝင်ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စိတ်မဝင်စားပါဘူး..." သူ ပြောရင်း နောက်တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

ငွေလက်စွပ်နှင့် လူက ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... အတင်းအကျပ် မဟုတ်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါ... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းကစားပွဲ သေးသေးလေးတွေက ငွေပြား နည်းနည်းနဲ့ ဒဏ်ရာတွေပဲ ပေးတာ... ငါတို့က ရွှေပြားအပြင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေပါ ပေးတယ်... ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေ၊ ရတနာတွေ၊ အဆက်အသွယ်တွေလည်း ပါကောင်း ပါနိုင်တယ်..."

ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းသွား၏။ ရတနာတွေ။ အဆက်အသွယ်တွေ။ ဆေးလုံးတွေ။

'ပြီးတော့ ဆိုးရွားစွာ သေဆုံးခြင်း' ဟု သူ့ဦးနှောက်၏ အသိဉာဏ် ရှိသော အစိတ်အပိုင်းက တီးတိုး သတိပေးနေသည်။

သို့သော် လောဘကြီးသော အစိတ်အပိုင်းက ပို၍ အသံကျယ်နေ၏။

"ဒါက ဖိတ်စာပဲ..." ငွေလက်စွပ်နှင့် လူက သူ့အမြီးသူ ပြန်ကိုက်နေသော နဂါးပုံ ထွင်းထုထားသည့် အနက်ရောင် တိုကင်ပြား တစ်ခုကို ပစ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ကြိမ် စုဝေးပွဲက ၃ ည ကြာရင် ရှိမယ်... အဲဒီ တောအုပ်ထဲမှာပဲ... ပိုနက်တဲ့ နေရာမှာ..."

ဟန်ယု ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် သူတို့သည် အရိပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဟန်ယု တိုကင်ပြားကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ ငါ ဖြစ်နေရတာလဲ..." သူ ကြယ်များကို မေးလိုက်၏။

သေချာပေါက်ပင်၊ ကြယ်များက ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။

ရွက်မွှာနှစ်ဖက် တောင်ထွတ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ

ဟန်ယုသည် အပြင်ဘက် အစေခံ တန်းလျားသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဝင်လာရာ ဝတုတ် နံပါတ် ၂ က စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အစ်ကိုဟန်... အစ်ကိုဟန်... အစ်ကို တကယ် မိုက်တာပဲ..." ဝတုတ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ် အလေးချိန်ကိုပင် ဂရုမစိုက်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်ရင်း တီးတိုး ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကို့ဘက်က လောင်းပြီး ကျွန်တော် ရွှေ ၁၀ ပြားတောင် ရလိုက်တယ်... အစ်ကိုက သက်ရှိ လိမ်နည်းကုဒ် တစ်ခုလိုပဲ..."

ဟန်ယု အားနည်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းအတွက် ဝမ်းသာပါတယ် ဝတုတ် ရာ... ငါကတော့... ဘဝ နောင်တတွေ ရလိုက်တယ်..."

သူ အနက်ရောင် တိုကင်ပြားကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးထည့်လိုက်သည်။ ဝတုတ် မမြင်ပါစေနှင့်ဟု မျှော်လင့်ရင်းပေါ့။

"လာပါ... လာပါ..." ဝတုတ်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ သူ့ကို ဆွဲခေါ်သွားရင်း ပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းသားတွေရဲ့ စားပွဲက လက်ကျန်တွေ သူတို့ ချန်ထားပေးတယ်... အစ်ကို ဆုလာဘ် ရသင့်တာပေါ့... ပေါက်စီတွေ... ဝက်နံရိုးတွေ..."

ဟန်ယု၏ အစာအိမ်က စောစောက စိတ်ဒဏ်ရာများကို ပုန်ကန်၍ ဂွီခနဲ မြည်ဟီးလိုက်သည်။

"အစားအသောက် အရင်..." သူ လေးနက်စွာ ကြေညာလိုက်၏။ "ဘဝ အမောတွေ နောက်မှ..."

ထိုအချိန်တွင် လီမေ၏ ဓာတ်ခွဲခန်း၌

လီမေသည် စားပွဲတွင် ထိုင်ရင်း သီချင်းညည်းကာ ပစ်ပေါက်ဆေး အသုတ်သစ်ကို အရောင်တင်နေသည်။

"ဗားရှင်း ၂.၃ က ပိုပြီး ထိရောက်သင့်တယ်..." သူမက မှတ်စု ရေးရင်း ပြောလိုက်၏။ "ထိလိုက်ရင် ပေါက်ကွဲမယ်... မျက်စိကျိန်းစေတဲ့ မြူခိုးတွေ ထွက်မယ်... ပုံရိပ်ယောင် ကြက်တွေ ဆင့်ခေါ်နိုင်ခြေ အနည်းငယ် ရှိမယ်..."

သူမ ရပ်တန့်သွားပြီး 'ပုံရိပ်ယောင် ကြက်များ' ဆိုသော စာလုံးအောက်တွင် မျဉ်းသုံးကြောင်း တားလိုက်သည်။

"ဟန်ယု ဘာတွေ လုပ်နေပါလိမ့်..." သူမ တွေးလိုက်မိ၏။

သူမ၏ ခိုစာတိုက်ပုံးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဘာမှ မရှိ။

"အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်..." သူမက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဓိက ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ "သူက မာကျောပါတယ်... ပိုးဟပ် တစ်ကောင်လိုပဲ... နည်းနည်း ပိုချောတဲ့ ပိုးဟပ်ပေါ့..."

သူမ ချစ်ခင်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်နေလိုက်သည်။ပိုးဟပ်များ အသက်ရှင်ခွင့် မရှိသော တိုက်ခိုက်ရေး ကလပ် တစ်ခုသို့ ဟန်ယု ခေါ်ယူခံနေရပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူမ လုံးဝ မသိရှိရှာပေ။

သုံးရက် ကြာပြီးနောက်

ဟန်ယုသည် တောအုပ်အစပ်တွင် ရပ်လျက် အထဲမှ မှောင်မိုက်သော တောအုပ်နက်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ့လက်ထဲမှ အနက်ရောင် တိုကင်ပြားက ထူးဆန်းသော အပူငွေ့ဖြင့် ဖျော့တော့စွာ တုန်ခါနေပြီး သူ့ကို ပိုမို နက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ လမ်းပြနေ၏။

"ငါ ပြန်လှည့်သင့်တယ် ထင်တယ်..." သူ တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

"ဘုန်းကြီးဝတ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား... ဒါမှမဟုတ် သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ထပ်ထွက်ပြေးရမလား..."

သို့သော် ထို့နောက် လီမေ၏ စမ်းသပ်ဆေးများ၊ မဆုံးနိုင်သော အစေခံ တာဝန်များ၊ အဆင့်မြင့် ဂိုဏ်းသားများ၏ အဆုံးမရှိသော နှိပ်စက်မှုများကို သူ တွေးမိလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ ရှေ့သို့ လှမ်းလိုက်၏။

တောအုပ်ထဲသို့။

ရူးသွပ်မှုထဲသို့။

ဟန်ယု ရှေ့ဆက်သွားလေ ကမ္ဘာကြီး ပိုမို မှောင်မိုက်လေ ဖြစ်လာသည်။ သစ်ပင်အုပ်များနှင့် ရေညှိနံ့၊ စိုစွတ်သော မြေကြီးနံ့များက လရောင်ကို မျိုချလိုက်သဖြင့် လရောင်မှာ မြူမျှင်တန်းလေးများ အဖြစ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် သူ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ... အရိပ်မည်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ကွင်းပြင်တစ်ခု၊ ခြောက်ကပ်နေသော သစ်ကိုင်းများပေါ်တွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် မီးအိမ်များနှင့် သွေးရောင် ကြိုးများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသော ကြမ်းတမ်းသည့် တိုက်ခိုက်ရေး စင်မြင့်တစ်ခု။ လေထုထဲတွင် တီးတိုး ပြောသံများ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုသံများနှင့် လောင်းကြေးငွေ ထပ်နေသော သတ္တုသံများဖြင့် ဆူညံနေသည်။

ဒါက ဖရိုဖရဲ နိုင်သော်လည်း ရယ်စရာ ကောင်းသော အစေခံ တိုက်ခိုက်ရေးဝိုင်းနှင့် မတူပေ။ ဒါက... အတည်ကြီး ဖြစ်နေသည်။

ဝတ်ရုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီး ရှည်ရှည် တစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး သူ့လက်ထဲမှ တိုကင်ပြားကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။ "လူသစ်ပေါ့ ဟုတ်လား... ဟန်ယု မဟုတ်လား..." သူမက စာရင်းမှတ်တမ်းကို ကြည့်ရင်း အသံဆွဲကာ မေးလိုက်၏။ ဟန်ယုက ခြောက်သွေ့နေသော လည်ချောင်းထဲမှ တံတွေးကို မျိုချရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူမက ငါးမန်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... မင်းရဲ့ 'ဆေးလုံး လှည့်ကွက်' လေးတွေအကြောင်း ငါတို့ ကြားပါတယ်... ဒီမှာတော့ မင်း အသက်ပေးဖို့ အဆင်သင့် မဖြစ်ရင် မလိမ်နဲ့..."

ဟန်ယု ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ 'သူတို့ သိနေတာပဲ...'

သူ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် ထိုအမျိုးသမီးက ကွင်းတဖက်တွင် ရပ်နေသော လူကောင်ကြီးမားသည့် လူတစ်ယောက်ကို လက်ပြလိုက်သည်။ "ဒါက လျောင်ဖုန်း... ချီသန့်စင်ခြင်း အစောပိုင်း အဆင့်... အုတ်ခဲတစ်ချပ်လို မာကျောတယ်... ပြီးတော့ အဆိပ်ဖြေဆေးတွေ၊ ပုံရိပ်ယောင် ဖြေဆေးတွေ၊ ပေါက်ကွဲမှု ကာကွယ်ရေး အမှုန့်တွေကို နှာခေါင်းထဲ ရှူသွင်းထားနိုင်လောက်အောင် ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်... ဒါကြောင့် ရယ်စရာတွေ လုပ်လို့ မရဘူး..."

ဟန်ယု ပါးစပ် ဟသွား၏။

အဲဒါတွေက သူ့ရဲ့ ရယ်စရာ လုပ်ကွက်တွေ အကုန်လုံးလေ။

အမျိုးသမီးက သူ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "ကံကောင်းပါစေ..."

လေးလံသော ဗုံသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူအုပ်ကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

ဟန်ယုသည် အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ခန်းများကို မှတ်မိရန် ကြိုးစားရင်း ကွင်းထဲသို့ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ လျောင်ဖုန်းကမူ လက်ဆစ်များကို တစ်ခုချင်း ချိုးရင်း ပျင်းရိစွာ အကြောလျှော့လိုက်၏။ "မင်း ကျယ်ကျယ် အော်တတ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ် ကြွက်ကလေး..." ထိုလူက ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဗုံသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

တိုက်ပွဲ စတင်လေသည်။

လျောင်ဖုန်းက ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာပြီး ကြီးမားသော လက်သီးကြီးဖြင့် ဟန်ယု၏ မျက်နှာဆီသို့ ပစ်သွင်းလိုက်သည်။ ဟန်ယု ငုံ့ရှောင်လိုက်ရာ သူ့ခေါင်းပေါ်မှ လေထု ကွဲအက်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

ဘုတ်...။

လျောင်ဖုန်း၏ လက်သီးက ဟန်ယု နောက်တွင် ရှိသော သစ်သားတိုင်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု တံတွေး မျိုချလိုက်၏။ တစ်ချက်... အဲဒါ ထိလိုက်ရင် ကိစ္စ ပြတ်ပြီ။

'စဉ်းစားစမ်း ဟန်ယု... စဉ်းစားစမ်း...'

သူ နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ဘယ်ညာ ယိမ်းယိုင်ကာ မြေကြီး တစ်ဆုပ်ကို ကောက်ယူ၍ လျောင်ဖုန်း၏ မျက်လုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ဒါက ရှေးရိုးစွဲ နည်းလမ်း... မျှော်လင့်ချက်မဲ့ နည်းလမ်း... ဟန်ယု၏ နည်းလမ်း။

ကံဆိုးစွာဖြင့် လျောင်ဖုန်းက ဒါကို မျှော်လင့်ထားပုံရ၏။ နောက်ဆုံး စက္ကန့်တွင် မျက်လုံး မှိတ်လိုက်ပြီး ဒေါသထွက်နေသော နွားသိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မျက်စိမှိတ်လျက် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာသည်။

အခန်း ၁၂၀ - မျှော်လင့်ချက်မဲ့ ဟန်ယု

လူကောင်ကြီးမားသော ထိုလူကြီး သူ့ထံ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟန်ယု လုပ်နိုင်သမျှကို လုပ်လိုက်သည်။

ဟန်ယု ဘေးသို့ လှည့်ရှောင်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

ဂျွတ်...။

ထိုလူ၏ ပခုံးဖြင့် ဝင်တိုက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အသက်ရှူ ရပ်မတတ် ဖြစ်သွားကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။

လူအုပ်ကြီးက ရယ်မော လှောင်ပြောင်ကြ၏။

ဟန်ယု သွေးများ ထွေးထုတ်ရင်း ယိုင်နဲ့နဲ့ ထရပ်လိုက်သည်။ အခြေအနေ မကောင်းတော့ပေ။

ဆေးလုံး မရှိ။ လှည့်ကွက် မရှိ။ သူ့မှာ ဘာကျန်သေးလဲ။

အကြံတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရာ ရောက်မည့် အကြံတစ်ခု။ သို့သော် ငြိမ်နေသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းသည်။

လျောင်ဖုန်း ထပ်မံ ပြေးဝင်လာသောအခါ ဟန်ယုသည် သူ့ဝတ်ရုံကို ချွတ်ပြီး ထိုလူ၏ မျက်နှာသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုလူက အဝတ်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် ဆွဲဖယ်နေစဉ် ဟန်ယု ပြေးဝင်သွားပြီး ထိုလူ၏ လက်ကို ကိုက်လိုက်၏။

ဂွပ်...။

"အား..." လျောင်ဖုန်း အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ရမ်းကားလိုက်သည်။

ဟန်ယုသည် အလွန် ဒေါသထွက်နေသော ရှဉ့်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွယ်ကပ်နေပြီး သူ မီသမျှ နေရာများကို ထိုးနှက် ကန်ကျောက်နေတော့သည်။ နံရိုးများကို ထိုးသည်၊ ပေါင်ကို ဒူးဖြင့် တိုက်သည်၊ ခြေချောင်းများကိုပင် တက်နင်းလိုက်သေး၏။

လူအုပ်ကြီးက ရယ်မောသံ၊ အံ့သြသံများဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

လျောင်ဖုန်းက နောက်ဆုံးတွင် ဟန်ယုကို ဖမ်းဆွဲမိပြီး အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ သူ့လက်မှ သွေးထွက်နေပြီး ခြေထောက် အနည်းငယ် ထော့နဲ့နေ၏။

ဟန်ယုသည် အသက်လု ရှူရင်း ပြန်ထရပ်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ ပြုံးလိုက်၏။ သွေးများ ပေကျံနေပြီး ရူးသွပ်နေသော၊ အနည်းငယ် စိတ်ဖောက်ပြန်နေသော အပြုံးတစ်ခု။

"ငါ ဘာလို့ အသက်ရှင်နေသေးလဲ သိချင်လား..." သူ အသံအက်အက်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါက တန်ဖိုးနည်းပြီး... မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေလို့လေ..."

သူ ထပ်မံ ပြေးဝင်သွားပြီး လျောင်ဖုန်း၏ ခြေထောက်ကြားသို့ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်သွားကာ ခြေကျင်းဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲ၍ ဆွဲလှဲချလိုက်သည်။

လျောင်ဖုန်းသည် ခုတ်လှဲခံရသော သစ်ပင်ကြီး တစ်ပင်ကဲ့သို့ လဲကျသွား၏။

ဘုန်း...။

ဟန်ယု တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ ထိုလူ၏ အပေါ်သို့ တက်ခွလိုက်ပြီး လက်သီးများဖြင့် မိုးရွာသလို ထိုးနှက်လိုက်သည်။ သူက သေစေနိုင်သော နေရာများကို ချိန်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အဆစ်များ၊ သွေးကြောနေရာများ နှင့် အရိုးကြားရှိ ပျော့ပျောင်းသော နေရာများကို ချိန်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဘုန်း... ဒုန်း... ဖွပ်...။

"အွတ်..."

"အား..."

လျောင်ဖုန်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ့လှုပ်ရှားမှုများ လေးကန်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဟန်ယု၏ ရူးသွပ်စွာ ရမ်းကား တိုက်ခိုက်မှုများက သူ့အတွင်းပိုင်း ဟန်ချက်ကို ပျက်စီးစေခဲ့ပြီး တိကျသော ချီစွမ်းအင် ထိန်းချုပ်မှု မရှိဘဲနှင့် ကောင်းမွန်သော တန်ပြန်တိုက်စစ် မဆင်နိုင်တော့ပေ။

ဖရိုဖရဲနိုင်ပြီး အရှက်ရဖွယ် ကောင်းသော ရန်ပွဲတစ်ခု အပြီးတွင် လျောင်ဖုန်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ညည်းတွားရင်း မထနိုင်တော့ပေ။

လူအုပ်ကြီးက အားပေးသံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရယ်မောသံများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားသည်။

စောစောက အမျိုးသမီး ရှည်ရှည်ကြီးက လေချွန်သံ စူးစူးဝါးဝါး ပြုလုပ်လိုက်၏။ "အနိုင်ရသူ... ဟန်ယု..." သူမ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ဟန်ယုသည် ဘေးနံရိုးကို ဖိနှိပ်ရင်း အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပြုံးဖြီးဖြီး လုပ်ကာ စင်ပေါ်မှ ယိုင်နဲ့နဲ့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးက အိတ်ငယ်လေး တစ်လုံး ပစ်ပေးလိုက်၏။ "အဲဒါ ဒီည မင်းအတွက် ဝေစုပဲ... မဆိုးဘူး ရှဉ့်ကလေး..."

ဟန်ယု တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ အထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ ရွှေပြား အများအပြားနှင့်... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃ တုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့အစာအိမ် ဂျွမ်းထိုးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

'တန်ပါတယ်...'

'ဖြစ်နိုင်တာပဲ...'

ကွင်းပြင်မှ ထော့နဲ့နဲ့ ထွက်လာစဉ် ထိုအမျိုးသမီးက လှမ်းအော်သည်ကို ကြားလိုက်ရ၏။

"အနားယူလိုက်ဦး... နောက်အပတ် ပွဲကြီးအတွက် မင်း စာရင်းပါပြီးသား..."

ဟန်ယု ကိုယ့်ခြေထောက် ကိုယ်ခလုတ်တိုက်ပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

'ပွဲကြီး ဟုတ်လား...'

သူ ဒီညတောင် မလာချင်ခဲ့ပါဘူးဆို။

ဘာလို့ သူနိုင်လိုက်တိုင်း ဘဝကြီးက ပိုဆိုးသွားရတာလဲ။

ဟန်ယုသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကြောင့် ဝမ်းသာမိသော်လည်း ချက်ချင်း အသုံးမပြုနိုင်ကြောင်း သိသည်။ ၎င်းကို အသုံးပြုရန် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် လိုသေးသည်။ ရောင်းချမည်၊ သို့မဟုတ် တစ်ခုခု ဝယ်မည် ဆိုလျှင်ကော။

အဲဒါက အရမ်း အန္တရာယ် များလွန်းသည်။ တရားမဝင် နည်းလမ်းဖြင့် ရရှိထားခြင်း ဖြစ်၍ အစီရင်ခံခံရနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အသိမ်းခံရနိုင်သည်။

သူ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းဆင်းရဲ ခံခဲ့ရသည်ကို သူတို့ ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ၊ မြေအောက် တိုက်ပွဲမှ ရရှိသော ဒဏ်ရာများ အနာဖေးတက်ပြီး တောင့်တင်းသော အညိုအမဲစွဲခြင်းများ အဖြစ် သက်သာလာချိန်တွင် ဟန်ယုသည် လီမေ၏ ဆေးစမ်းသပ်ခန်းထဲသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေသည်။

သူမ မျက်လုံးများတွင် အရောင်တစ်ခု တောက်ပနေ၏။ အဏုမြူဗုံးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိလိုက်သော ရူးသွပ် သိပ္ပံပညာရှင် တစ်ဦး၏ အန္တရာယ်ရှိသော အရောင်မျိုး ဖြစ်သည်။

"ဟန်ယု..." သူ့အစာအိမ်ကို ချဉ်သွားစေလောက်အောင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူမ ခေါ်လိုက်သည်။ "ငါ့မှာ ဆေးအသစ် ရပြီ..."

ဤအခြေအနေသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခဲ့သော ဘဝရွေးချယ်မှုတိုင်းကို နောင်တရနေပြီဖြစ်သည့် ဟန်ယုက အတင်း ပြုံးလိုက်၏။

"အဲဒါက ဘာလုပ်ပေးတာလဲ..." သူ အသံအက်အက်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီမေ ပြုံးလိုက်၏။ "ငါကတော့ ကောင်းကင်ရိုးတွင်းခြင်ဆီ မီးလောင်ကျွမ်းဆေး လို့ နာမည်ပေးထားတယ်..."

နာမည်က ခန့်ညားထည်ဝါသော်လည်း အခြားအရာများလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။

ရန်လိုမည့်ပုံ ပေါက်သည်။ နိမိတ်မကောင်းသည့်ပုံ ပေါက်သည်။ သူ့ရိုးတွင်းခြင်ဆီကို မီးလောင်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။

"ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကရော..." ဟန်ယု အားနည်းစွာ မေးလိုက်၏။

သူမ လက်ကာပြလိုက်သည်။ "အသေးအဖွဲပါ... သွေးနည်းနည်း ထွက်မယ်၊ ယာယီ လေဖြတ်မယ်၊ စိတ်အာရုံ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်မယ်၊ ရုတ်တရက် မီးလောင်မယ်၊ ပြီးတော့ ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ရမယ်..."

ဟန်ယု မျက်တောင်ခတ်လိုက်၏။ "မီးလောင်မယ်... ဖြစ်တည်မှုဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှု ဟုတ်လား..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမက ဆေးလုံးကို သူ့လက်ဝါးထဲ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ထိတွေ့လိုက်လျှင် ပူနွေးနေပြီး နှလုံးသား သေးသေးလေး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖျော့တော့စွာ တုန်ခါနေ၏။

ဟန်ယုက သူ့ကို ကိုက်စားတော့မည့် အရာတစ်ခုကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ မသိဘူး လီမေ..." သူ တုံ့ဆိုင်းနေ၏။

"မင်း ပိုသန်မာချင်တယ် မဟုတ်လား... မင်းမှာ နောက်ထပ် တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိသေးတယ်လေ..." သူမက စလိုက်သည်။

ဟန်ယု မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူကာ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်၏။

ဂလု...။

တစ်ခဏမျှ ဘာမှ မဖြစ်။

ထို့နောက်...

ဘုန်း...။

ပြင်းထန်သော အပူလှိုင်း တစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းမှ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာသည်။ တောမီးကဲ့သို့ သူ့သွေးကြောများကို ဖြတ်သန်း လောင်ကျွမ်းသွားသဖြင့် ဟန်ယု ဒူးထောက် လဲကျသွားပြီး အသက်လု ရှူနေရ၏။

သူ့အမြင်အာရုံ ဝေဝါးသွားသည်။ နားထဲတွင် အူနေသည်။

ထို့နောက် သွေးစထွက်လာ၏။

နှာခေါင်းမှ အရင်။ ထို့နောက် နားများ။ ထို့နောက် မျက်လုံးများ။ ပါးစပ်ထောင့်များမှပင် သွေးများ စီးကျလာသည်။

ဟန်ယု၏ ခန္ဓာကိုယ် မြောက်တက်သွားပြီး ကြွက်သားတိုင်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေ၏။ သူ အော်ဟစ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း စိုစွတ်သော ပလုံစီသံသာ ထွက်လာသည်။

လီမေက သူ့ဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မှတ်စု ရေးမှတ်နေ၏။

"အံ့သြစရာပဲ... ရိုးတွင်းခြင်ဆီ မီးလောင်ကျွမ်းတဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုက ငါ တွက်ထားတာထက်တောင် ပိုမြန်နေသေးတယ်... သူ့အရိုးတွေ တောက်ပနေပြီ..."

စကားမပြောနိုင်သော ဟန်ယုက သူမကို သူ လုပ်နိုင်သမျှ အဒေါသအထွက်ဆုံး မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားလေသည်။

သတိမလစ်မီ သူ့နောက်ဆုံး အတွေးမှာ 'ငါ နိုးလာရင်တော့ သေချာပေါက် တရားစွဲမယ်' ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

တစ်ပတ် ကြာပြီးနောက်...

ဟန်ယု၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားလာသည်။

အရာအားလုံး နာကျင်နေ၏။ အရာအားလုံး ခြောက်သွေ့နေသည်။ အရာအားလုံးက မီးကျွမ်းထားသော ဆံပင်နှင့် ဆေးခါးဟင်းရည် အနံ့ သဲ့သဲ့ ရနေသည်။

သူ လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်း နောင်တရသွား၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို တူကြီးတစ်ချောင်းဖြင့် ထုနှက်ထားပြီး နေလှန်းထားသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

သူ့ကုတင်ဘေးတွင် စောင့်နေပုံရသော လီမေက ချက်ချင်း ထကြွလာသည်။ "မင်း အသက်ရှင်နေတာပဲ..." ဒါက ထိတ်လန့်စရာ အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ် တစ်ခု ဖြစ်ပြီး သူမ၏ တာဝန် မဟုတ်သကဲ့သို့ သူမက တေးဆိုသလို ပြောလိုက်၏။

ဟန်ယုက "ရေ" ဟု ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း "ဝါး..." ဟူသော အသံသာ ထွက်လာသည်။

လီမေက ဆန်ပြုတ်ပန်းကန်လုံး တစ်လုံး သူ့ထံ ထိုးပေးလိုက်၏။

"အရင် စားလိုက်... မင်းမှာ ကယ်လိုရီ နဲ့ သွေး ပမာဏ အန္တရာယ်ရှိလောက်အောင် နည်းနေပြီ... ပြီးတော့ ဥပဒေအရ ပြောခွင့်မရှိတဲ့ တခြား အရည်တွေလည်း နည်းနေလောက်တယ်..."

'အနည်းဆုံးတော့ ဆန်ပြုတ်ထဲမှာ ရေပါတယ်လေ...' ဟန်ယု တွေးလိုက်မိလေသည်။