အခန်း (၇၉-၈၁)

အခန်း (၇၉) - နည်းဗျူဟာ ပြောင်းလဲခြင်း .. ထောင်ချောက် ဗျူဟာနှင့် ပစ်ပြေး ဗျူဟာတို့၏ မွေးဖွားခြင်း

~ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး။ ဘုံရိပ်မြုံ တည်ရှိရာ ကျောက်တိုင်ကြီး၏ အောက်ခြေ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခံရမှုကြီး ပြီးဆုံးသွားသည်မှာ သိပ်မကြာလှသေးချေ။ ကွင်းပြင်ကြီးတစ်ခုလုံးတွင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော လေထုတစ်ခု လွှမ်းခြုံထား၏။

"သေခြင်းတရား အမြန်ရထား" ကို ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခံစားခဲ့ရသော ကစားသမား (၁၀၀) ကျော်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ထိုင်နေကြသည်။ တချို့က သေဆုံးမှုကြောင့် ပျက်စီးသွားသော သိုလှောင်အိတ်၏ ကြံ့ခိုင်မှုကို စစ်ဆေးနေကြပြီး၊ တချို့က နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားသော လက်နက်များကို ကြည့်ကာ ရင်နာနေကြလေ၏။

ရန်သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကိုပင် မမြင်လိုက်ရဘဲ ချက်ချင်း အသတ်ခံလိုက်ရသည့် ခံစားချက်က သူတို့၏ စိတ်ဓာတ်ကို အကြီးအကျယ် ရိုက်ချိုးလိုက်သည့်နှယ် ရှိချေသည်။

“ဒီဂိမ်းက ဆော့လို့ရော ရရဲ့လားကွာ... အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲတဲ့... အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်နဲ့ ညီတာနော်...”

ဝမ်သဲ့ဖာ တစ်ယောက် လေဓားချက်များကြောင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော ရင်အုပ်ကာ သံပြား အပိုင်းအစများကို ဆွဲခွာရင်း မြေကြီးပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး လွှင့်ပစ်လိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ ပေါင်းစပ် ချပ်ဝတ်က သူတို့ရှေ့မှာ စက္ကူလိုပဲကွ... ကာကွယ်ရေးတောင် မလုပ်နိုင်လိုက်ဘူး... တန်းပြီး ပွဲသိမ်းခံလိုက်ရတယ်...”

“အဓိကက သူတို့ အရမ်း မြန်လွန်းတာပဲ...”

ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် မြေကြီးပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက် မျက်မှောင်ကြုတ်ထား၏။ သူ၏ လက်ထဲမှ သစ်ကိုင်းခြောက် တစ်ချောင်းဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ပုံကြမ်းများ ရေးဆွဲနေ၏။

“သူတို့က ငါတို့ကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်ဘူး... သူတို့ရဲ့ အားသာချက်ဖြစ်တဲ့ အမြန်နှုန်းကို သုံးပြီး လှည့်ပတ် တိုက်ခိုက်တာ... ငါတို့ လူများတာက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာတယ်... လူတွေ စုနေတော့ သူတို့ရဲ့ လေဓားချက်တွေအောက်မှာ စုပြုံပြီး သေကုန်ကြတာပဲ...”

“ဒါဆို ဘာလုပ်ကြမလဲ... မစ်ရှင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ကြမလား... သတ္တု မတူးတော့ဘူးလား...”

ကစားသမား တစ်ယောက်က မကျေမချမ်း မေးလိုက်သည်။

“လုပ်မှာပေါ့... သေချာပေါက် လုပ်ရမှာပေါ့...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရက်စက်သော အရောင်များ ယှက်သန်းသွား၏။

“အိမ်စောင့်ခွေးလောက်တောင် မနိုင်ရင် ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် အင်မော်တယ်လောကကို စိုးမိုးနိုင်မှာလဲ...”

သူသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမာခံ ကစားသမားများကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ ပျော့ပျောင်းဖို့ လိုတယ်... အားချင်း ပြိုင်လို့ မရရင် ဉာဏ်ကို သုံးပြီး ယုတ်မာကြမယ်... သူတို့ရဲ့ အမြန်နှုန်းကို မမီရင် သူတို့ မမြန်နိုင်အောင် လုပ်ရမှာပေါ့...”

“အမြန်နှုန်းကို ကန့်သတ်မယ် ဟုတ်လား...”

ဘေးနားတွင် ဆေးတံထိုင်ဖွာနေသော ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် အရောင်တောက်လာသည်။ သူသည် ဆေးတံထဲမှ ပြာများကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။ ဝါရင့် ဆောက်လုပ်ရေး ဖိုမင်ကြီး တစ်ယောက်၏ ယုံကြည်မှု ပြည့်ဝသော အပြုံးမျိုး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာ၏။

“ဒါဆိုရင်တော့... ဒါက ငါတို့ အင်ဂျင်နီယာ အဖွဲ့ရဲ့ အားသာချက်ပဲ...”

ဦးလေးကျန်းက ခန်းမဆောင်ကြီး၏ နောက်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ်အနက်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

“အဲ့ဒီ အကောင်တွေ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြေးနိုင်တာက တောအုပ်ထဲမှာ အတားအဆီးတွေ များပြီး ရှုပ်ထွေးနေလို့ပဲ... ဒါက သူတို့ ခုန်ပျံကျော်လွှားဖို့ ကောင်းနေတာကိုး... ဒါဆို ငါတို့က ပြောင်းပြန် လုပ်ကြမယ်...”

“ငါတို့ သူတို့ကို မြေပြန့်မှာ မတိုက်ဘူး... ကျဉ်းမြောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး မြေပြင်အနေအထားကို 'ပြုပြင်' လိုက်မယ်...”

“ပြုပြင်မယ်...”

လူအုပ်ကြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။

“ဟုတ်တယ်... ကျင်းတူးမယ်... ထောင်ချောက် ဆင်မယ်... ကြိုးကွင်း ထောင်မယ်...”

ဦးလေးကျန်း ပြောရင်းပြောရင်း စိတ်လှုပ်ရှားလာကာ တံတွေးများပင် စင်ထွက်လာတော့သည်။

“မြေကြီးပေါ်မှာ ကျင်းတွေ အပြည့်တူးပြီး အထဲမှာ ဝါးချွန်တွေ စိုက်ထားမယ်... သစ်ပင်တွေဦကြားမှာ အဆိပ်သုတ်ထားတဲ့ ကြိုးတွေ တန်းထားမယ်... မြက်ခင်းတွေထဲမှာ ခြေချုပ်မိစေမယ့် ထောင်ချောက်တွေ ထားမယ်... သူတို့ ဘယ်နေရာကို ခုန်မလဲ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့... သူတို့ အရှိန်လျော့သွားတာနဲ့... ငါတို့အတွက် ငြိမ်နေတဲ့ ပစ်မှတ်တွေ ဖြစ်သွားပြီပဲ...”

ဤအကြံဉာဏ် ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြ၏။

ဟုတ်သားပဲ... ငါတို့က ဘယ်သူတွေလဲ... စတုတ္ထကပ်ဘေးတွေပဲ... ဖျက်လိုဖျက်ဆီ။း လုပ်တာ... ကျင်းတူးတာ... ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးတာက ငါတို့ရဲ့ ပါရမီတွေ မဟုတ်ပါလား...

“ပြောင်မြောက်တယ်ဟေး...”

စားဖိုမှူးကြီး [ကျောက်ကပ်ကြော်] က ပေါင်ကို လက်ဖြင့် ပုတ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ကျုပ်ဆီမှာ မသုံးရသေးတဲ့ 'မိစ္ဆာ အကျိအချွဲ အဆိပ်' တွေ အများကြီး ရှိတယ်... ထောင်ချောက်တွေမှာ သုတ်လိမ်းဖို့ ကွက်တိပဲ... ပြုတ်ကျသွားတဲ့ကောင် မှန်သမျှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့...”

“ဒါဆိုရင် မွန်းစတား မျှားခေါ်တဲ့ အလုပ်ကို ကျွန်တော် တာဝန်ယူမယ်...”

ဝမ်သဲ့ဖာက သူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်ဆယ်ချင်သဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဒီ ဖက်တီးကြီးက အသားမာတယ်ဗျ... ပြီးတော့ ရန်စတဲ့ နေရာမှာလည်း ဆရာတစ်ဆူပဲ... (သူတို့ ထောင်ချောက်ထဲ ရောက်လာအောင် သေချာပေါက် မျှားခေါ်ခဲ့မယ် ဆိုတဲ့ သဘောပါ)”

“ကောင်းပြီ... ဒါဆို ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ...”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပြီး တာဝန်များကို ချက်ချင်း ခွဲဝေပေးလိုက်တော့သည်။

“ဒီတခါ ငါတို့ အကုန်လုံး တက်မတိုက်ဘူး... အလုပ်ခွဲပြီး ပူးပေါင်းကြမယ်...”

“ဦးလေးကျန်း... အင်ဂျင်နီယာ ညီအစ်ကို (၅၀) ကို ခေါ်ပြီး ရှေ့က သွားပါ... နေရာကောင်း ရှာပြီး ထောင်ချောက်တွေ ဆင်တော့... ခြေလှမ်းတိုင်းက ထောင်ချောက်... ခြေလှမ်းတိုင်းက အန္တရာယ် ဖြစ်နေရမယ်...”

“ကိုကျောက်ကပ်... ထောက်ပံ့ရေး အဖွဲ့ကို ယူပြီး ရှိသမျှ အဆိပ်တွေ... ထုံးမှုန့်တွေ အကုန်ထုတ်သုံးဗျာ... ထောင်ချောက်တွေကို အဆင့်မြှင့်ပေး...”

“ကျန်တဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး အဖွဲ့တွေက ကျုပ်နဲ့အတူ ထောင်ချောက် ပတ်လည်မှာ ပုန်းနေကြမယ်... အဝေးကနေ ပစ်ကူပေးဖို့ ပြင်ထား... ဝမ်သဲ့ဖာ... မင်းက လျင်မြန်ခြင်း စွမ်းရည် မြင့်တဲ့ လူနည်းနည်း ခေါ်ပြီး မွန်းစတားတွေကို မျှားခေါ်ခဲ့...”

“ဒီနည်းဗျူဟာ နာမည်က... 'တံခါးပိတ်ပြီး ခွေးရိုက်မည့် ထောင်ချောက်' တဲ့ကွ... စကြမယ်ဟေ့...”

---

နာရီဝက် ကြာပြီးနောက်...

ချန်ဝူ တောင်တန်းကြီး၏ အတွင်းပိုင်း... အစောပိုင်းက အဖွဲ့လိုက် သေဆုံးခဲ့သည့် နေရာနှင့် မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျဉ်းမြောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခု၏ အဝဝင်...

ဤနေရာသည် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မတ်စောက်သော ကျောက်နံရံကြီးများ ရှိနေပြီး အလယ်တွင် (၁၀) မီတာခန့်သာ ကျယ်သော လမ်းကျဉ်းလေး တစ်ခုသာ ရှိသဖြင့် သဘာဝက ပေးထားသော ခြုံခိုတိုက်ခိုက်ရန် နေရာကောင်း တစ်ခု ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုနေရာသည် အလုပ်ရှုပ်နေသော ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေချေပြီ။

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကစားသမား (၅၀) ကျော်သည် ပေါက်ချွန်းနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ မြို့ပြအင်ဂျင်နီယာ လုပ်ငန်းများကို သဲကြီးမဲကြီး လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဆူညံသံများ မထွက်စေဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လုံ့လဝီရိယ စိုက်ထုတ်နေကြ၏။ သူတို့၏ ကျွမ်းကျင်သော လှုပ်ရှားမှုများသည် မြင်ရသူအဖို့ ရင်နင့်ဖွယ်ရာပင် ကောင်းလှသည်။

အချင်း (၁) မီတာ... အနက် (၂) မီတာခန့် ရှိသော ကျင်းများကို လမ်းတစ်လျှောက် ဟိုတစ်ပေါက် ဒီတစ်ပေါက် တူးထားကြသည်။ ကျင်း၏ အောက်ခြေတွင် ချွန်ထက်အောင် ပြုလုပ်ထားသော သစ်သားငြောင့်များကို ထောင်ထားပြီး၊ ထိုငြောင့်များ၏ ထိပ်ဖျားတွင် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော အမည်းရောင်နှင့် အစိမ်းရောင် ရောစပ်နေသည့် ဇီဝအဆိပ်များကို သုတ်လိမ်းထား၏။

ကျင်းများ၏ ကြားထဲတွင် မမြင်နိုင်သော ကြိုးကွင်းများ... သစ်ပင်များကြားတွင် တင်းထားသော ဗီဇပြောင်း သစ်နွယ်ကြိုးများကို မြက်များနှင့် သစ်ရွက်ခြောက်များအောက်တွင် ဝှက်ထားကြသည်။ သားကောင်များ ဝင်လာသည်နှင့် ခြေကို ရစ်ပတ်လဲကျစေရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ထုံးမှုန့်ထုပ်များနှင့် အဆိပ်ထုပ်များကိုလည်း နေရာတိုင်းတွင် ဖြန့်ကြဲထားကြသည်။ သစ်ပင်စည်များပေါ်နှင့် ကျောက်တုံးများ၏ အနောက်တွင် အသင့် ပြင်ဆင်ထားကြ၏။

နာရီဝက် အတွင်းမှာပင် သာမန် ချိုင့်ဝှမ်း လမ်းကျဉ်းလေးသည် "သေမင်း တမန်လမ်း" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ချေပြီ။

“ဟူး... ပြီးသလောက် ရှိပြီ...”

ဦးလေးကျန်းက နဖူးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ ရှေ့မှ ပြီးပြည့်စုံသော "လက်ရာမွန်" ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူသည် ကောင်းကင်ကို တစ်ချက် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ သစ်ပင်နောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကို အိုကေ" ဟု လက်ဟန်ပြလိုက်၏။

အရာအားလုံး အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ... အရှေ့လေ (ငါးစာ) လာဖို့ပဲ လိုတော့သည်။

မီတာ ရာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော တောအုပ်အနက်ကြီးထဲတွင်မူ...

ငါးစာအဖွဲ့၏ ခေါင်းဆောင် ဝမ်သဲ့ဖာသည် လျင်မြန်ခြင်း စွမ်းရည်မြင့်သော ကစားသမား နှစ်ဦးကို ဦးဆောင်လျက် သူတို့ အစောပိုင်းက တွေ့ခဲ့ရသော ဝံပုလွေ (၃) ကောင်၏ ပိုင်နက်ဆီသို့ သတိကြီးစွာ တိုးကပ်သွားနေ၏။

သူသည် အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲကို ကြောက်ရွံ့သော စိတ်ကို အနိုင်ယူရန် လေတစ်ချက်ကို ဝဝရှိုက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေးနားမှ ကစားသမား နှစ်ယောက်ကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

“ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ သရုပ်ဆောင် စွမ်းရည်ကို ပြရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ... မှတ်ထားနော်... ဝံပုလွေတွေကို တွေ့တာနဲ့ မတိုက်နဲ့... ချက်ချင်း လှည့်ပြေး... ဘယ်လောက် သနားစရာ ကောင်းအောင် ပြေးနိုင်ရင် အဲ့လောက် ကောင်းတယ်... ငါတို့က အသတ်ခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ သိုးဝဖြိုးဖြိုးလေးတွေလို့ သူတို့ ထင်သွားအောင် လုပ်ရမယ်...”

“ပြီးတော့... ဦးလေးကျန်းတို့ရဲ့ ထောင်ချောက် ရှိတဲ့ နေရာဆီကိုပဲ ဆွဲခေါ်သွားကြနော်... လမ်းကြောင်း မလွဲစေနဲ့...”

ထိုသို့ မှာကြားပြီးနောက် ဝမ်သဲ့ဖာသည် ကျောက်တုံး တစ်တုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှေ့ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ထဲသို့ အားကုန် ပစ်ပေါက်လိုက်လေတော့သည်။

“ဟေ့ရောင်တွေ... ဟိုဘက်က ခွေးအ,ကောင်တွေ... ဖက်တီး ပြန်လာပြီကွ... သတ္တိရှိရင် ထွက်ကိုက်ကြည့်စမ်း...”

စိန်ခေါ်သံကြီးသည် တိတ်ဆိတ်နေသော တောနက်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း (၈၀) - မမျှော်လင့်ထားသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှု .. ဒီနေရာကြီးက ရတနာသိုက်ကြီးပါလား

~ချန်ဝူ တောင်တန်းကြီး၏ နက်ရှိုင်းသော အတွင်းပိုင်း... မှောင်မည်းနေသော တောအုပ်ကြီး တစ်နေရာ၌...

ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ရန်စသော အော်ဟစ်သံသည် တိတ်ဆိတ်နေသော တောနက်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီးနောက် လေထုတစ်ခုလုံးသည် တခဏမျှ အေးခဲသွားသည့်နှယ် ဖြစ်သွား၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်...

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အသက်ရှူကျပ်စေလောက်သည့် အရှိန်အဝါ (၃) ခုသည် တောအုပ်အနက်ပိုင်းမှ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“အဝူးးးး...”

ဒေါသနှင့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည့် ဝံပုလွေ အူသံကြီးနှင့်အတူ မီးခိုးပြာရောင် အရိပ် (၃) ခုသည် မြှားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်နှယ် ပြေးထွက်လာကြသည်။ သွေးညှီနံ့ ရောပြွမ်းနေသော လေပြင်းများနှင့်အတူ ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးနေသည့် ဖက်တီးကြီးဆီသို့ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်း ခုန်အုပ်လိုက်ကြ၏။

အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲ၏ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါသည် လက်ရှိ ကစားသမားများအတွက် ကောင်းကင်ပြိုကျလာသည့်နှယ် ခံစားရစေ၏။

“ဘုရားရေ... တကယ်ကြီး လာတာပါလား...”

ဝမ်သဲ့ဖာ တစ်ယောက် ထူးဆန်းသော အသံကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွား၏။ သူသည် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ရန် သတ္တိမရှိတော့ဘဲ အားကုန်ထုတ်ကာ တိုတောင်းသော ခြေထောက်နှစ်ချောင်းဖြင့် ကြိုတင် စီစဉ်ထားသော နေရာဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လေးလံထိုင်းမှိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ် ရှိသော်လည်း ယခုလို သေရေးရှင်ရေး အခြေအနေတွင်မူ သူ၏ ပုန်းကွယ်နေသော ပါရမီများ ထွက်ပေါ်လာချေပြီ။ အသားလုံးကြီး တစ်လုံး လိမ့်ဆင်းလာသည့်နှယ် ရှုပ်ထွေးသော တောလမ်းခရီးကို ဖြတ်ကျော်ကာ သစ်ပင်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းပြီး နောက်ကပ်လိုက်လာသော သေမင်းတမန်များကို ပါးနပ်စွာဖြင့် "ပွတ်ကာသီကာလေး ရှောင်တိမ်း" နေ၏။

“ဝှစ်... ဝှစ်...”

လခြမ်းကွေး ပုံသဏ္ဌာန် လေဓားချက် အချို့သည် သူ၏ ဦးခေါင်းခွံနှင့် တင်ပါးကို ရှပ်ထိသွားကြသည်။ သစ်ကိုင်းအချို့ ကျိုးပဲ့ကုန်ပြီး သူ ဂုဏ်ယူခဲ့သော "ပေါင်းစပ် ချပ်ဝတ်" ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော ဓားရာကြီးများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

“ဖက်တီးတော့ သွားပါပြီ... ညီအစ်ကိုတို့... ကယ်ကြပါဦးဗျ... ထွက်လာကြတော့...”

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ပြေးရင်းလွှားရင်း အော်ဟစ်နေရှာသည်။ သူသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်း လမ်းကြားလေးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ ဦးလေးကျန်း ကြိုတင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော ဘေးကင်းရာ လမ်းကြောင်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်နှင့် တပြိုင်နက် သားကောင်ကို ခုန်အုပ်သော ခွေးရူးတစ်ကောင်ပမာ လှိမ့်ဝင်သွားပြီး ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ အနောက်တွင် ပုန်းအောင်းလိုက်၏။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် နှလုံးခုန်သံများ ဒုန်းဒုန်းမြည်နေပြီး အသက်ကို မနည်း လုရှူနေရသည်။

ဒေါသကြောင့် အသိစိတ် ကင်းမဲ့နေကြသော [သွေးဆာ လေမုန်တိုင်း ဝံပုလွေ] (၃) ကောင်သည် အရှေ့တွင် ဘာရှိမှန်း လုံးဝ သတိမထားမိကြချေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများသည် ပိုင်နက်ကို ကျူးကျော်သော ဖက်တီး တစ်ကောင်တည်းကိုသာ စိုက်ကြည့်ထားပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပြေးလွှားဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

အကောင်အကြီးဆုံး ဖြစ်သည့် ခေါင်းဆောင် ဝံပုလွေကြီး လမ်းကြားထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်...

တောင့်တင်းသော သစ်နွယ်ကြိုးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ခြေချိတ် ထောင်ချောက်များ ပွင့်သွား၏။

“ဒုန်း...”

ဝံပုလွေကြီးသည် ခြေထောက်ကို တစ်ခုခု လာချိတ်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး ကြီးမားသော အရှိန်ဟုန်ကြောင့် ဟန်ချက်ပျက်ကာ လဲကျသွား၏။ ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ "ဝုန်းခနဲ ပစ်ကျ" သွားပြီး ရှေ့သို့ မီတာ အနည်းငယ်မျှ လျှောတိုက် ပါသွား၏။

သူ ပြန်မထနိုင်သေးခင်မှာပင် အနောက်မှ ကပ်လိုက်လာသော ဝံပုလွေ (၂) ကောင်သည် အရှိန်မသတ်နိုင် ဖြစ်သွားကြသည်။ တစ်ကောင်မှာ ရှေ့မှ ခေါင်းဆောင်ကို မတိုက်မိစေရန် မသိစိတ်ဖြင့် ဘေးသို့ ခုန်ရှောင်လိုက်၏။

ထိုခုန်လိုက်သော နေရာသည် ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း စေတနာ ဗလပွဖြင့် တူးထားသော "ဇိမ်ခံ ကျင်းကြီး" ထဲသို့ တည့်တည့် ကျသွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ကွပ်... အား...”

အရိုးများ ကျိုးပဲ့သံနှင့်အတူ စူးရှသော အော်ဟစ် ညည်းညူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝံပုလွေသည် (၂) မီတာနက်သော ကျင်းထဲသို့ ပက်လက်လန် ကျသွားပြီး၊ အောက်ခြေတွင် စိုက်ထူထားသော သစ်သားငြောင့်များက သူ၏ ပျော့ပျောင်းသော ဝမ်းဗိုက်သားများကို ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ပိုဆိုးသည်မှာ ကျင်းထဲတွင် ထည့်ထားသော စေးကပ်သည့် "မိစ္ဆာ အကျိအချွဲ အဆိပ်" များပင် ဖြစ်သည်။ အဆိပ်ရည်များသည် ဒဏ်ရာမှတဆင့် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး ဝံပုလွေကို ကျင်းထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကန်စေကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်စေတော့သည်။

တတိယမြောက် ဝံပုလွေသည် အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိပြီး နောက်ဆုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များသည် အလွန် စေးကပ်သော အစိမ်းရောင် အရည်အိုင်ကြီး တစ်ခုထဲတွင် နစ်ဝင်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ခြေသည်းများ ကပ်နေပြီး လှုပ်ရှားမှုများ အလွန် နှေးကွေးသွား၏။

“မိပြီဟေ့... ထောင်ချောက် အလုပ်ဖြစ်ပြီ...”

ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက် အမြင့်မှ စောင့်ကြည့်နေသော ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကစားသမား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကို အော်ဟစ် အမိန့်ပေးလိုက်၏။

“ညီအစ်ကိုတို့... ကြည့်မနေကြနဲ့တော့... ရေထဲကျတဲ့ခွေးကို ဝိုင်းရိုက်ကြမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ...”

“အဝေးပစ် လက်နက်တွေနဲ့ ပစ်ကြဟေ့... ထုကြစမ်း...”

“ဝေါ...”

ချိုင့်ဝှမ်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ခေါင်းများ ပြိုင်တူ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသော ကစားသမားများသည် လက်ထဲတွင် အဝေးပစ် လက်နက်မျိုးစုံ... ချွန်ထက်သော သစ်သားလှံများ၊ လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားရှိ ကျောက်တုံးများနှင့် [ထုံးမှုန့်] အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အောက်ဘက်တွင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဝံပုလွေ (၃) ကောင်အပေါ်သို့ မိုးရွာသည့်နှယ် ပစ်ချလိုက်ကြတော့သည်။

“ဘုန်း... ဘုန်း... ဘုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း... ဒုန်း...”

ထိုတိုက်ခိုက်မှုများသည် အရေပြား ထူထဲသော အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲများအတွက် ထိခိုက်မှု ကြီးကြီးမားမား မရှိလှသော်လည်း၊ အကောင်ရေ များပြားမှုက အနိုင်ယူသွား၏။ လူဒါဇင်ပေါင်းများစွာက အလှည့်ကျ ဗုံးကြဲသည့်နှယ် ပစ်ခတ်နေသဖြင့် ကျောက်တုံးများက မိုးသီးများပမာ ကျဆင်းနေပြီး အပြင်ဘက်ရှိ ဝံပုလွေ (၂) ကောင်ကို ခေါင်းမဖော်နိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျင်းထဲကျသွားသော ကောင်မှာ ပြေးမလွတ်သော ပစ်မှတ် ဖြစ်နေရှာသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော သစ်သားလှံများနှင့် ကျောက်တုံးများ သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး၊ အဆိပ်၏ စားခြင်းကိုပါ ခံနေရသဖြင့် သူ၏ သွေးတန်း သည် နှေးကွေးသော်လည်း မှန်မှန် လျော့ကျလာ၏။

“ဂါးးးး...”

ခေါင်းဆောင် ဝံပုလွေကြီးသည် ကနဦး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ သူသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှ တောက်ပသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာကာ လေဓားများဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစား၏။

သို့သော် ကျဉ်းမြောင်းသော မြေပြင်အနေအထားက သူ့ကို အကြီးအကျယ် ကန့်သတ်ထား၏။ လေဓားများသည် ဘေးနှစ်ဖက်ရှိ ကျောက်နံရံများကိုသာ သွားရောက် ထိမှန်ပြီး ကျောက်စများ လွင့်စင်ကုန်ကြသည်။ ထို့ပြင် သူ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် နောက်ထပ် ခြေချိတ်ကြိုးများနှင့် အကျိအချွဲ ထောင်ချောက်များကို ထပ်မံ မိနေသဖြင့် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေ၏။

အခြေအနေကို ယာယီ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခဲ့ချေပြီ။ ကစားသမားများသည် မြေပြင်အနေအထားနှင့် ထောင်ချောက်များကို အသုံးပြုပြီး တချိန်က အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့သော အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲများကို အောင်မြင်စွာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်... တိုက်ပွဲ အရှိန်မြင့်နေပြီး လူတိုင်း၏ အာရုံက ဘော့စ် (၃) ကောင်ကို ဘယ်လို အဆုံးသတ်ရမလဲ ဆိုသည့်အပေါ် ရောက်နေချိန်တွင်...

မမျှော်လင့်ထားသော မတော်တဆမှု တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့၏။

အကျိအချွဲအိုင်ထဲတွင် ကပ်နေသော တတိယမြောက် ဝံပုလွေသည် ကစားသမားများ၏ ကျောက်တုံးမိုး ရွာသွန်းမှုအောက်တွင် ရူးသွပ်မတတ် ဖြစ်လာ၏။ သူသည် အသည်းအသန် ရုန်းကန်ရင်း ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးဖြင့် ချိုင့်ဝှမ်း၏ တစ်ဖက်ရှိ မာကျောပုံရသော ကျောက်နံရံကြီးကို ဝင်ဆောင့်ကာ ဖောက်ထွက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ဝုန်း...”

ကျယ်လောင်သော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သစ်နွယ်ခြောက်များ ဖုံးအုပ်ထားသော ကျောက်နံရံကြီးသည် သူ၏ အားကုန် ဝင်ဆောင့်မှုကြောင့် ပြိုကျသွားပြီး မည်းနက်သော လှိုဏ်ဂူပေါက်ဝ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

“ဟိုက်... ဟိုခွေးက တောင်ကို ဖြိုချလိုက်တာလားဟ...”

မလှမ်းမကမ်းမှ ကျောက်တုံး ပစ်နေသော ဦးလေးကျန်း လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော အပေါက်ဝကြီးကို မသိစိတ်ဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

ကြည့်လိုက်မိသည့် ခဏမှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးတံ ပြုတ်ကျသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိတော့ချေ။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော ဂူပေါက်ဝ အတွင်း... ပြိုကျနေသော ကျောက်ပုံများကြား၌... ညအမှောင်ထုထဲမှ ကြယ်များပမာ ထူးဆန်းပြီး တောက်ပသော ငွေရောင် အလင်းစက်လေးများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောကြောင့် ပေတည်း။

အလင်းရောင်က မှိန်ဖျော့သော်လည်း မှောင်မည်းသော ချိုင့်ဝှမ်းထဲတွင်မူ ထူးကဲစွာ တောက်ပနေပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလွန်းလှသည်။

ဝါရင့် သတ္တုတူးသမားနှင့် အင်ဂျင်နီယာ ခေါင်းဆောင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဦးလေးကျန်းသည် ဤအလင်းရောင်ကို ကောင်းစွာ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေချေပြီ။

သူသည် မျက်လုံးကို အားရပါးရ ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အမြင်မမှားကြောင်း သေချာသွားသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တုန်ယင်လာကာ ဂူပေါက်ဝကို လက်ညှိုးထိုးပြီး အသံများ ကွဲအက်သွားသည်အထိ အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။

“မတိုက်ကြနဲ့တော့... ဟေ့ရောင်တွေ... ရပ်ကြဦး... ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း...”

“ကြယ်တာရာ သဲမှုန်တွေ... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် သတ္တုကြောဟေ့... ငါတို့ တွေ့ပြီ... အဲ့ဒီ ဂူထဲမှာကွ...”

ထိုအော်ဟစ်သံသည် မည်သည့် စစ်ချီ ခရာသံထက်မဆို ပိုမို ထိရောက်မှု ရှိ၏။ ဉ အရာမှန်သမျှကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး အပြင်ဘက်မှ ဝံပုလွေများ၏ ဝင်ဆောင့်မှုကို အသည်းအသန် ခုခံထားကြသည်။

သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင်မူ... ဖြူကောင်၏ ဆူးများသဖွယ် မရေမတွက်နိုင်သော ချွန်ထက်သည့် သစ်သားလှံများနှင့် သံဂေါ်ပြား လက်ကိုင်ရိုးများသည် လူသားတံတိုင်း ကြားမှ ထိုးထွက်နေပြီး ဝံပုလွေ (၃) ကောင်ကို ရူးသွပ်စွာ ထိုးနှက်နေကြတော့သည်။

“အဝူးးးး...”

ရှေ့ဆုံးမှ ခေါင်းဆောင် ဝံပုလွေကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ဂူပေါက်ဝရှိ လူသားတံတိုင်းကို ဝင်ဆောင့်၏။ ကြီးမားသော အားအရှိန်ကြောင့် ရှေ့တန်းမှ ကစားသမားများ၏ သွေးများ အန်ထွက်လာပြီး သွေးတန်းများ ထိုးကျသွားကြသည်။ သို့သော် တစ်ယောက် လဲကျသွားတိုင်း နောက်တစ်ယောက်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက် အစားထိုးကာ အသေခံ ခုခံကြ၏။

ထိုအချိန်၌ပင် လူသားတံတိုင်း၏ ဟာကွက်များကြားမှ ယုတ်မာသော တိုက်ခိုက်မှုပေါင်းများစွာသည် ဝံပုလွေများထံသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

[ထုံးမှုန့်] အိတ်များကို အလကား ရသလိုမျိုး ဝံပုလွေ မျက်လုံးများထဲ ပစ်ထည့်ခြင်း၊ [ကျောက်ကပ်ကြော်] ၏ အထူးပြုလုပ် အပူကဲ အဆိပ်အိုးများကို ဝံပုလွေများအပေါ် ပစ်ခွဲသဖြင့် အမွေးများ ကျွမ်းကာ မီးခိုးတလူလူ ထွက်စေခြင်း၊ တချို့က မြေကြီးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ဝံပုလွေ ခြေထောက်များကို ချိတ်ကောက်များဖြင့် ဆွဲခြင်း စသည်တို့ကို ပြုလုပ်ကြ၏။

အထူးသဖြင့် ထောင်ချောက်ထဲ ကျထားပြီး ဒဏ်ရာပြင်းထန်စွာ ရရှိထားသော ဝံပုလွေသည် အာရုံစိုက် ခံရဆုံး ဖြစ်နေရှာသည်။ လှုပ်ရှားရန် ခက်ခဲနေသည့်ကြားမှ ဂူပေါက်ဝ အနီးတွင် ပိတ်မိနေပြီး ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရ ဖြစ်ကာ တခဏချင်းစီမှာပင် သစ်သားလှံများနှင့် ဂေါ်ပြားများ စိုက်ဝင်နေပြီး ဧရာမ အပ်ချည်လုံးကြီး တစ်ခုနှင့် တူလာတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူ (၁၀၀) ကျော်၏ "ခြေသည်းညှပ်ခြင်း" နှင့် "သွေးဖောက်ခြင်း" တိုက်ခိုက်မှုများကို ဆက်တိုက် ခံရပြီးနောက် ရန်သူ ကျဆုံးသွား၏။

ဒဏ်ရာ အပြင်းအထန် ရထားသော ဝံပုလွေသည် လက်မလျှော့ချင်သော၊ ဝမ်းနည်းဖွယ် ကောင်းသော အူသံရှည်ကြီး တစ်ချက် ပေးလိုက်ပြီးနောက် ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် "ဝုန်း" ခနဲ လဲကျသွား၏။ မြေကြီးပေါ်တွင် ခြေလက်များ အနည်းငယ် ဆတ်ခနဲ ဆတ်ခနဲ တုန်ခါပြီးနောက် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

[ကမ္ဘာ့ ကြေညာချက် - ကစားသမား အဖွဲ့သည် အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲ သွေးဆာ လေမုန်တိုင်း ဝံပုလွေကို အောင်မြင်စွာ သတ်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည်။ အတွေ့အကြုံ အမှတ် အမြောက်အမြား ရရှိသည်။ ကျဆင်းသော ပစ္စည်းများ - ဝံပုလွေ သားရေ x1၊ အဆင့် (၂) လေဓာတ် မိစ္ဆာအမြုတေ (မပြည့်စုံ) x1၊ ချွန်ထက်သော ဝံပုလွေ အစွယ် x10...]

ဤစနစ် ကြေညာချက်သည် ကျန်ရှိနေသော ဝံပုလွေ (၂) ကောင်အတွက် သေမင်း ခေါင်းလောင်းသံ ဖြစ်သော်လည်း ကစားသမားများအတွက်မူ အစွမ်းထက်သော စိတ်ကြွဆေးပင် ဖြစ်ချေသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... မိစ္ဆာအမြုတေ ကျတယ်ဟေ့... မပြည့်စုံဘူး ဆိုပေမယ့် ဒါ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပစ္စည်းကွ...”

“ညီအစ်ကိုတို့... အားစိုက်ကြဟေ့... တစ်ကောင် သေသွားပြီ... ကျန်တဲ့ နှစ်ကောင်က ဘယ်လောက် ခံနိုင်မှာမို့လို့လဲ...”

“ချဟေ့... အကုန် ဗုံးကြဲပစ်... ပြီးရင် ဒီနေရာ တစ်ခုလုံး ငါတို့ စိုးမိုးပြီး သတ္တုတူးကြမယ်...”

ကစားသမားများ၏ စိတ်ဓာတ်သည် ချက်ချင်း အမြင့်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ပြန်လည်ရှင်သန်ပြီး အမောတကော ပြေးလာကြသော ကစားသမားများသည် အသက်ရှူပင် မဝသေးဘဲ မြေပြင်ပေါ်မှ လက်နက်များကို ကောက်ကာ တိုက်ပွဲထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။

တချိန်က အနိုင်ယူ၍ မရနိုင်ခဲ့သော အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲများသည် [စတုတ္ထကပ်ဘေး] ၏ အဆုံးသတ် မရှိသော လူအုပ်လှိုင်းလုံး ဗျူဟာနှင့် ယုတ်မာသော နည်းလမ်းများ ရှေ့တွင် နောက်ဆုံး၌ ရှုံးနိမ့်ခြင်း အရိပ်အယောင်များ ပြသလာခဲ့ချေပြီ။ သူတို့ ဂုဏ်ယူခဲ့သော အမြန်နှုန်းသည် ကျဉ်းမြောင်းသော မြေပြင်အနေအထားတွင် အသုံးမဝင်တော့ဘဲ၊ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ တိုက်ခိုက်မှုများကို ခံစစ် သက်သက်ဖြင့်သာ ခံနေကြရတော့သည်။

အောင်ပွဲ၏ ချိန်ခွင်လျှာသည် လောဘကြီးသော သတ္တုတူးသမား တစ်သိုက်ဘက်သို့ တိမ်းစောင်းလာခဲ့ချေပြီ။

အခန်း (၈၁) - သတ္တုတူးဖော်ရေး ရူးသွပ်မှု (အပိုင်း ၁) .. အသက်ထက် ပိုက်ဆံကို ပိုချစ်တဲ့ မိုင်းလုပ်သားများ

~ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ၏ အသံပျက်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော အသံကြီးက ချောက်ကမ်းပါး တစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည့် အခိုက်... ကျောက်ခဲများ၊ သစ်သားလှံများဖြင့် စနစ်တကျ အဝေးမှ လှမ်းပစ် တိုက်ခိုက်နေခဲ့ကြသော ကစားသမား အဖွဲ့ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြတော့၏။

"ကြယ်တာရာ သဲမှုန်... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် တကယ်ကြီးပါလားဗျာ။"

"သောက်ကျိုးနည်း... တာဝန် ပစ္စည်းတွေဟေ့။ အဲ့ဒါ ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေကွ။ ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်စာအုပ်သစ်လေးတွေဗျို့။"

မှောင်မိုက်နေသော တောင်ကြားထဲတွင် အစိမ်းရောင် တောက်နေသော မျက်လုံးပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကြပြီး... သူတို့၏ လောဘတကြီး အကြည့်များက ဝံပုလွေများထက်ပင် ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေတော့၏。 ထိုစက္ကန့်မှာပင်... နည်းဗျူဟာတွေ၊ စည်းကမ်းတွေ၊ အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲကြီးများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ အားလုံးဟာ... ငွေကြေး၏ မြှူဆွယ်မှု ရှေ့တွင် လေထဲသို့ လွင့်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဘယ်သူက စလိုက်မှန်း မသိတော့ချေ။ ကစားသမား တစ်ယောက်က တိုက်ခိုက်ရန် ကိုင်ထားသော ကျောက်ခဲကို ပစ်ချလိုက်ပြီး... ခါးမှ တိုက်ပွဲဝင်ချင်လွန်း၍ ယားယံနေသော စစ်သုံး ဂေါ်ပြားကြီးကို ဆွဲထုတ်ကာ၊ အသစ် ပေါ်လာသော တွင်းပေါက်လေးဆီသို့ ဟိန်းဟောက်လျက် ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

"ညီအစ်ကိုတို့ရေ... မိုင်းသွားတူးကြမယ်ဗျို့။ အရင်ရောက်တဲ့သူ အရင်ရမယ်ဟေ့။"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်... ရေကာတာ ကျိုးပေါက်သွားသည့်အလား၊ လူအယောက် တစ်ရာကျော်မှာ သူတို့၏ မူလ တိုက်ခိုက်ရေး နေရာများကို စွန့်ခွာကာ ကျဉ်းမြောင်းသော တွင်းပေါက်လေးဆီသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြတော့၏။ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် တွန်းတိုက် တိုးဝှေ့နေကြသည်။... တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျသွားတာနှင့် သတ္တုတွင်းကြီး တစ်ခုလုံး တခြားလူတွေ တူးသွားတာ ခံလိုက်ရမှာကို အသေအလဲ ကြောက်ရွံ့နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

တောင်ကြား၏ အလယ်ဗဟို၌မူ... ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်ကာ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသော အဆင့် (၂) သွေးဆာ လေဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။

သူတို့၏ သိပ်ပြီး မဖွံ့ဖြိုးလှသော ဦးနှောက်လေးများဖြင့်... သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို လုံးဝ နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။

ခုနလေးတင် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည့် လူသားတွေက... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး မိမိတို့ကို လျစ်လျူရှုသွားကြတာလဲ။ တစ်ချက်လေးတောင် လှည့်မကြည့်ကြတော့ဘဲ...မိမိတို့ကို ကွေ့ပတ်သွားပြီး တွင်းပေါက်ဆီကိုပဲ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားနေကြတယ် မဟုတ်လား။

ဒါက ဘယ်လို နည်းဗျူဟာ အသစ်ကြီးလဲ။ ခံစစ်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်တာလား။

ခေါင်းဆောင် လေဝံပုလွေမှာ ကြီးစွာသော စော်ကားမှုကို ခံလိုက်ရသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ ၎င်းသည် ကျယ်လောင်စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခြေအောက်မှ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့စပြုနေသော အကျိအချွဲများကို ခါထုတ်လိုက်ကာ... အပြာရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အနှေးဆုံး ကစားသမား တစ်ဦးဆီသို့ ခုန်အုပ်လိုက်လေသည်။

"ဂီး..."

လက်သည်းခုတ်ချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့်ပင်... ကံဆိုးလှသော ထိုကစားသမားမှာ အသံတစ်ချက်လေးတောင် မထွက်နိုင်လိုက်ရှာဘဲ အဖြူရောင် အလင်းတန်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲ ပျောက်ကွယ်သွားရရှာတော့သည်။

သို့သော်ငြား... မမျှော်လင့်ထားသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။ ထိုလူသား သေဆုံးသွားမှုက အခြားသူများကို ထိတ်လန့်သွားစေခြင်း ၊ ရပ်တန့်သွားစေခြင်း လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက် အနေဖြင့်... ရှေ့မှ လူများမှာ ပို၍ပင် မြန်မြန် ပြေးသွားကြပြီး၊ တစ်ယောက်ဆိုလျှင် အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ...

"ကျေးဇူးပဲ ညီအစ်ကိုရေ... သတ္တုခွဲဝေမယ့်သူ တစ်ယောက် လျော့သွားပြီဟေ့..." ဟုပင် အော်ဟစ်လိုက်သေး၏။

လေဝံပုလွေ - "..."

အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင်... အမြန်ဆုံး ကစားသမား ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ယခုလေးတင် ပွင့်သွားသော တွင်းပေါက်လေး အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ ဝင်ရောက်သွားကြလေပြီ။

ဂူထဲတွင် အလင်းရောင် မှိန်ပျပျသာ ရှိပြီး၊ ဖုန်နံ့များနှင့် သတ္တုနံ့ သဲ့သဲ့ကို ရူရှိုက်နေရ၏။ ဂူပေါက်ဝမှ ဝင်လာသော အလင်းရောင် ဖျော့ဖျော့လေး အကူအညီဖြင့်... ကျောက်နံရံများပေါ်တွင် မြှုပ်နှံနေသော၊ ဆန်စေ့အရွယ်အစားခန့် ရှိပြီး တောက်ပသော ငွေရောင် အလင်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် သတ္တုရိုင်းလေးများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နေရလေသည်။

အဲ့ဒါ ကြယ်တာရာ သဲမှုန်တွေပဲ။ တကယ့် ကြယ်တာရာ သဲမှုန် အစစ်တွေ

"ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့... ချမ်းသာပြီဗျို့။"

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း မှာ အသက်ကြီးသော်လည်း... မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ လှုပ်ရှားမှု မြန်ဆန်နေတော့၏။ သူသည် ကျောက်နံရံဆီသို့ ပထမဆုံး ပြေးသွားကာ... လက်ထဲမှ အရောင်တလက်လက် တောက်နေသော သံမဏိ ပေါက်ချွန်းကြီးကို မြှောက်ပြီး၊ သူ၏ အားအင် အားလုံးကို အသုံးပြုလျက် ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ပေါက်ချလိုက်လေသည်။

"ချွင်..."

မီးပွားများ လွင့်စဉ်ထွက်သွား၏။ ကြည်လင် ပြတ်သားလှသော သံပွတ်တိုက်သံလေး တစ်ချက်က ဂူထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး... ကစားသမားများ၏ နားထဲတွင်မူ နတ်ဘုံနတ်နန်းမှ တေးဂီတများထက်ပင် ပိုမို သာယာ ငြိမ့်ညောင်းနေတော့သည်။

လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိသော ကျောက်တုံး တစ်တုံး ကွာကျလာပြီး... ၎င်း၏ အပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ကြယ်တာရာ သဲမှုန် အနည်းငယ် မြှုပ်နှံပါဝင်နေသည် မဟုတ်ပါလော。

(စနစ်၏ အသိပေးချက် - တာဝန် ပစ္စည်း ဖြစ်သော 'ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ပါဝင်သည့် သတ္တုရိုင်း (အဆင့်နိမ့်)' ၁ ခု ရရှိပါသည်။ သတ္တုတူးဖော်ရေး အတွေ့အကြုံမှတ် ၁၀ တိုးတက်လာပါသည်။)

စနစ်၏ အသိပေးသံလေးမှာ... လူတိုင်းအတွက် သွေးဆူသွားစေသည့် ခွန်အားများ ထိုးသွင်းလိုက်သည့်အလား ဖြစ်သွားစေတော့၏。

"တကယ် တူးလို့ ရတယ်ဟေ့... ညီအစ်ကိုတို့၊ ချကြစမ်းဗျို့။"

ခဏအကြာတွင်... ကျဉ်းမြောင်းသော လိုဏ်ဂူလေးမှာ ပေါက်ချွန်းပေါက်သံများဖြင့် ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားတော့၏。 ကစားသမားများမှာ နတ်ပူးနေသည့်အလား သူတို့၏ ကိရိယာများကို ဝှေ့ယမ်းကာ... ကျောက်နံရံများပေါ်ရှိ ရတနာများကို ရူးသွပ်စွာ တူးဖော်နေကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေသော ငွေရောင် အလင်းတန်းများဆီတွင်သာ စူးစိုက်နေကြ၏။... ဂူပေါက်ဝတွင် ချောင်းမြောင်းနေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲကြီး သုံးကောင် ရှိနေသည်ကိုပင် လုံးဝ (လုံးဝ) မေ့လျော့သွားကြလေပြီ။

အပြင်ဘက်ရှိ လေဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာကြလေပြီ။ သူတို့သည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြပြီး ဂူပေါက်ဝဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့၏。

ဂူပေါက်ဝမှာ ကျဉ်းမြောင်းလွန်းပြီး ဧရာမ ဝံပုလွေကြီးများ အနေဖြင့် အလွယ်တကူ တိုးဝင်မရနိုင်သော်ငြား... ထိုအချက်က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ တားဆီးမထားနိုင်ခဲ့ပေ။

"ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်..."

အပြာရောင် လေလှိုင်းဓား ဆယ်ခုကျော်ခန့်မှာ လိုဏ်ဂူထဲသို့ စူးရှစွာ တိုးဝင်လာပြီး... ကျဉ်းမြောင်းသော နေရာလွတ်လေး အတွင်း၌ အဆင်အခြင်မဲ့စွာ ခုတ်ပိုင်းနေသည်။

"အား... ငါ့ဖင်ကြီး၊ ဘယ်ကောင် ငါ့ကို တွန်းလိုက်တာလဲကွ။"

"ဟို လေလှိုင်းဓားတွေကို ဂရုစိုက်မနေနဲ့... တူးစမ်းပါ။ ခုနက အကြီးကြီး တစ်ခု ငါ တွေ့လိုက်တယ်ဟေ့။"

"ကုသပေးမယ့်သူ ဘယ်မှာလဲ... ပြန်လည် နုပျိုခြင်း ကျင့်စဉ် သုံးတတ်တဲ့သူ ရှိလားဗျာ။ ငါ့ကို သွေးနည်းနည်းလေး ဖြည့်ပေးစမ်းပါ... ငါ ဂေါ်ပြား နှစ်ချက်လောက် ထပ်တူးလို့ ရသေးတယ်ကွ။"

လိုဏ်ဂူလေးမှာ... အော်ဟစ်သံများ၊ ဆဲရေးတိုင်းထွာသံများနှင့် သတ္တုတူးသံများ ရောနှောကာ ချက်ချင်းပင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားခဲ့လေပြီ။

ဂူအတွင်း၌ အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ မကြာခဏ ဖျတ်ခနဲ လင်းလက်လာတော့၏။

သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ... တစ်ယောက်မှ နောက်ဆုတ်ရန် မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။

ကစားသမား တစ်ဦးမှာ လေလှိုင်းဓားကြောင့် လက်တစ်ဖက် ပြတ်တောက်သွားသော်လည်း... ကျန်နေသေးသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယခုလေးတင် တူးထားသော သတ္တုရိုင်းလေးကို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ထားပြီး၊ ကျေနပ်နေသော အပြုံးကြီးဖြင့် အဖြူရောင် အလင်းတန်း အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

အခြား ကစားသမား တစ်ဦးမှာ ဝမ်းဗိုက်တွင် ပြတ်ရှဒဏ်ရာကြီး ရရှိထားသော်လည်း... သူ၏ ပေါက်ချွန်းကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းနေဆဲ ဖြစ်ပြီး... "နောက်တစ်ချက်လောက် ထပ်တူးလိုက်ဦးမယ်... နောက်တစ်ချက်တည်းပါဗျာ..." ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေရင်း သွေးတန်းလေး ကုန်ဆုံးသွားသည်အထိပင်။

ဤ 'အသက်ထက် ပိုက်ဆံကို ပိုချစ်သော' ရူးသွပ်မှုကြီးက... အပြင်ဘက်ရှိ အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲ သုံးကောင်ကို သူတို့၏ တည်ရှိမှုကိုပင် သူတို့ဘာသာ ပြန်လည် သံသယ ဝင်သွားစေတော့၏。

သူတို့ တစ်သက်နှင့် တစ်ကိုယ်... ဤမျှ ရူးသွပ်ပြီး နားလည်၍ မရနိုင်သော သတ္တဝါမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ကြချေ။

ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အချိန်အတွင်းမှာပင်... ဂူပေါက်ဝ၌ ကစားသမားများ ကျန်ရစ်ခဲ့သော အမှိုက် ကိရိယာများနှင့် သတ္တုတူးဖော်ရေး ပစ္စည်းများမှာ တောင်လို ပုံနေလေပြီ။ အတွင်းဘက်တွင်မူ ကစားသမားများမှာ သွားလိုက် လာလိုက် (ပြန်လည်ရှင်သန်ခြင်းနှင့် ခရီးသွားခြင်းက အချိန်ယူရသည်) ရှိနေသော်ငြား... တူးဖော်မှုကတော့ လုံးဝ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။

"ဒီလို လုပ်နေလို့ မဖြစ်သေးဘူးဗျာ။"

ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်လှသော ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ပင်လျှင် လူအုပ်ကြားထဲ တိုးဝှေ့နေရရှာ၏။ သူသည် အနည်းဆုံး သတ္တုရိုင်း နှစ်တုံးခန့် တူးဖော်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ဒဏ်ရာများ ရရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။ ဤနည်းလမ်းမှာ အကျိုးဖြစ်ထွန်းမှု နည်းပါးလွန်းပြီး သေဆုံးမှုနှုန်းက အရမ်း မြင့်မားနေကြောင်း... အမှန်တကယ်တော့ အသက်နှင့် ရင်းပြီး တူးနေရတာနှင့် အတူတူပဲ ဆိုတာကို သူ သဘောပေါက်သွားလေသည်။

"မတူးကြနဲ့တော့ဟေ့... အပြင်ထွက်ကြစမ်း။ ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို အရင် ရှင်းထုတ်ပြီးမှ ပြန်တူးကြမယ်..." သူက စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။

"ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကို ရှင်းပြီး ဘာလုပ်မှာလဲဗျ... အဲ့ဒီကောင်က ကြယ်တာရာ သဲမှုန် မှ မချပေးတာ။"

"ဟုတ်ပဗျာ... တိုက်ချင်ရင် မင်းဘာသာ သွားတိုက်လေ၊ ငါတို့ ပိုက်ဆံရှာနေတာကို လာမနှောင့်ယှက်နဲ့ကွ။"

မည်သူကမှ သူ၏ စကားကို နားမထောင်ကြချေ။ ကြီးမားလှသော အကျိုးအမြတ်များ ရှေ့တွင် အကျိုးအကြောင်း ဆင်ခြင်မှု ဆိုတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။

လုံးဝ (လုံးဝ) ရူးသွပ်နေကြသော သူ၏ အဖော်များကို ကြည့်ရင်း... ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ရရှာ၏။

ဤ စတုတ္ထကပ်ဘေးများကို ရပ်တန့်ရန်ဆိုလျှင်... မိုင်းတွင်းကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်သလင်းခါသွားသည်အထိ တူးခိုင်းရမည်၊ သို့မဟုတ်... သူတို့ ပြန်လည် ရှင်သန်ရန်ပင် ကြောက်လန့်သွားသည်အထိ သတ်ဖြတ်ပစ်ရမည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိနေလေသည်။

လေဝံပုလွေ သုံးကောင်မှာလည်း ပင်ပန်းသွားပြီဟု ထင်ရလေသည်။ သူတို့သည် ဂူပေါက်ဝတွင် အစောင့်ချနေကြပြီး... အတွင်းဘက်ရှိ မမောနိုင် မပန်းနိုင်သော ပုရွက်ဆိတ်များကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ရင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ဟောက်သံ သဲ့သဲ့ကိုသာ ထုတ်လွှတ်နေကြတော့၏。

အခြေအနေမှာ ထူးဆန်းသော သောင်တင်မှုကြီး တစ်ခုဆီသို့ နောက်တစ်ဖန် ရောက်ရှိသွားပြန်လေသည်။

သို့သော်ငြား... ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အသာစီးရမှုမှာ သေရမည်ကို လုံးဝ မကြောက်သော မိုင်းလုပ်သား တစ်အုပ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေတော့သည် တကား။