အခန်း (၅၁-၅၂)

အခန်း ၅၁ - ကျမ်းစာတိုက်

ဆရာသခင် ရွမ်ကျန်းလုံ တွင် အကယ်ဒမီသို့ လူများကို ထောက်ခံပေးနိုင်သော အရည်အချင်းရှိသည်။

နဂါးဖြူမြို့ရှိ သြဇာအာဏာရှိသူများက သူ့ကို ဖားယားကြခြင်းမှာ ဤအချက်ကြောင့်ပင်။

ယခုနှစ်အတွက် နေရာသုံးနေရာမှာ ပြည့်သွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ သိုင်းတူလေး ချန်လော့ အတွက် ဆရာသခင်ရွမ်ကျန်းလုံ က လူတစ်ယောက်၏ နေရာကို အထူးပယ်ဖျက်ကာ ငွေကြေးအမြောက်အမြားအကုန်အကျခံပြီး ချန်လော့ နာမည်ကို စာရင်းသွင်းပေးခဲ့သည်။

ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နှစ်ခေါက်ပင် သွားရောက်ခဲ့ရ၏။ ကြားထဲမှ အသေးအဖွဲ ကိစ္စရပ်များစွာကို ဆရာသခင် ရွမ်ကျန်းလုံ ၏ အကူအညီကြောင့် သက်သာစေခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ချန်လော့ကို အဆက်အသွယ်ရှိသူ တစ်ဦး၏ အခွင့်ထူးခံရမှုကို အမှန်တကယ် ခံစားသိရှိစေခဲ့သည်။

လဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဆရာသခင် ရွမ်ကျန်းလုံ က အခက်အခဲအားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးကာ နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ၏ သက်သေခံကတ်ပြားတစ်ခုကို သူ့ထံ ပေးပို့လာခဲ့သည်။

"နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ... ဒီစာလုံးတွေက သာမန်လူတစ်ယောက် ရေးထားတဲ့ပုံ မပေါ်ဘူး။"

ချန်လော့ သည် ရထားလုံးပေါ်မှ ဆင်းကာ အကယ်ဒမီ၏ အဝင်ဝတွင် ရပ်လျက် အထက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကို မော့ကြည့်လိုက်၏။

ရိုးရှင်းသော စာလုံးလေးလုံးဖြစ်သော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ နဂါးဆိုသည့် စာလုံးမှာ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် နဂါးတစ်ကောင်က ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် တကယ်ပင် ကူးခတ်နေသလိုမျိုး ထင်ရ၏။

သို့သော် မျက်တောင်တစ်ချက် ခတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိုစာလုံးမှာ မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပြီး မည်သည့် ပြောင်းလဲမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

တကယ်ကို ဆန်းကြယ်လှ၏။

ယနေ့တွင် ချန်လော့ သည် အဖြူရောင် ဝတ်ရုံရှည်ကိုဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းတွင် အစိမ်းရောင်ပဝါစတုရန်းကွက်ကို ပတ်ထားသဖြင့် သေသပ်သော စာပေပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် အတိအကျ တူနေသည်။

"ဒီ သခင်လေး ကလည်း စာလာသင်တာလား"

ဘေးရှိ လူတစ်ယောက်က ချန်လော့ ကို မြင်သောအခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ ကို တည်ထောင်ပြီးကတည်းက အထက်တန်းလွှာများကို စာသင်ရန် အစဉ်တစိုက် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

မြို့တော်မှ မင်းသားများနှင့် မှူးမတ်များပင်လျှင် ၎င်းတို့၏ သားသမီးများကို ဤနေရာသို့ စာသင်ရန် စေလွှတ်ကြသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သူများသည် ချမ်းသာသူများ သို့မဟုတ် မြင့်မြတ်သူများသာ ဖြစ်ကြ၏။

ထိုလူက ချန်လော့ ၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းနေသောကြောင့် စပ်စု၍မေးမြန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် စာလာသင်တာပါ။"

ချန်လော့ က ပြုံး၍ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး အကယ်ဒမီ အတွင်းသို့ ဝင်သွား၏။

'မင်းသားတစ်ပါးပါးရဲ့ သခင်လေး များလား တော်တော်လေးခန့်ညားတဲ့ အရှိန်အဝါပဲ'

မေးခွန်းမေးခဲ့သော ပညာရှင်က ချန်လော့ ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူ့ဘာသာ ရေရွတ်လိုက်၏။

နဂါးဖြူအကယ်ဒမီတွင် သြဇာအာဏာရှိသူများ၏ သားသမီးများ မရှားပါချေ။ လူများစွာသည် ဤနေရာသို့ စာသင်ရန် လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဆက်အသွယ်များ တည်ဆောက်ရန် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မသေမျိုး နှင့် တာအိုကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍မူ ထိပ်တန်း အုပ်စုငယ်လေးမှလွဲ၍ ကျောင်းသားအများစုမှာ မသိကြပေ။

အကယ်ဒမီ၏ အတွင်းပိုင်း ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အလွန်ထူးခြားသည်။

သုံးထပ်ရှိပြီး အလယ်တွင် ဝက်သစ်ချပင်ကြီး တစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးထား၏။ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းထဲသို့ လှေကားမှတစ်ဆင့် ဝင်သွားသောအခါ ချန်လော့ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အတွင်းပိုင်း အပြင်အဆင်သည် စာသင်ခန်းတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ အထက်၊ အလယ်၊ အောက် ဟူ၍ အလွှာများ ခွဲခြားထားသော ကျမ်းစာတိုက်များ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အောက်ဆုံးလွှာတွင် ကုန်သည်များ၏ သားသမီးများရှိပြီး သူတို့သည် ပိုက်ဆံပေး၍ ဝင်လာကာ အဆက်အသွယ်များ လုပ်ကြ၏။ အထူးပြု ဆရာများကိုလည်း ငှားရမ်း၍ သင်ခန်းစာများ ပို့ချပေးသော်လည်း ကျောင်းသားအများစု၏ စိတ်မှာ စာသင်ခြင်းတွင် မရှိကြပေ။

များစွာသော သူတို့သည် လွတ်လပ်စွာစကားစမြည် ပြောဆိုနေကြပြီး အချို့မှာ အဆက်အသွယ်များ ဖလှယ်နေကြကာ ဤနေရာကို လူမှုရေး တွေ့ဆုံပွဲ နေရာတစ်ခုလို သဘောထားနေကြသည်မှာ သိသာလှသည်။ ဆရာများမှာလည်း ၎င်းကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်ပြီး မိမိတို့၏ စာဖတ်ခြင်းနှင့် သင်ကြားခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ကာ အခြားကိစ္စများကို မမေးမြန်းကြပေ။

ဒုတိယလွှာမှာမူ များစွာ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်၏။ ဤနေရာရှိ လူများသည် အမှန်တကယ် စာသင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်လော့ ဤအလွှာသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျောင်းသားအချို့ ဝီရိယရှိရှိ စာရေးနေပြီး စာများကို လေးနက်စွာ လေ့လာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တတိယထပ်တွင် လူပို၍ နည်းပါးပြီး ကျမ်းစာတိုက်တစ်ခုတည်းအဖြစ်သာ ပေါင်းစပ်ထားသည်။

ဤနေရာသည် နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ တစ်ခုလုံးတွင် အရေးအကြီးဆုံး နေရာပင်။

ဤအလွှာသို့ ဝင်ရောက်ကာ စာသင်ခွင့်ရသူများသည် မသေမျိုးတစ်ဦး၏ ခွင့်ပြုချက်ရထားသော ရေစက်ပါသူများ၊ သို့မဟုတ် အထက်တန်းလွှာ မိသားစုများမှ သားသမီးများ၊ မြို့စား နယ်စားများ၏ သားများ ဖြစ်ကြသည်။

ချန်လော့ ဝင်သွားသောအခါ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးထိုင်ရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့၏။ သူ၏ သိုင်းဦးလေး ဆရာသခင်ရွမ်ကျန်းလုံ က သူ မဝင်လာမီကတည်းက တိကျသော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြောပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သူ ဝင်သွားချိန်တွင် အတွင်းရှိ မည်သူကမျှ သူ့ထံ လာရောက်စကားမပြောကြပေ။ အလွန်ဆုံး စပ်စုတတ်သော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးက သူ့ကို နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ရုံသာ ရှိသည်။

အမျိုးသမီးတွေ

ချန်လော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။ ယွဲ့နိုင်ငံ၏ အကယ်ဒမီများတွင် အမျိုးသမီးများ စာသင်ခွင့်မရှိသလို၊ အင်ပါယာ စာမေးပွဲများတွင်လည်း ပါဝင်ခွင့်မရှိပေ။

သို့သော် ဤ နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ ကမူ ထိုအချက်ကို လျစ်လျူရှုထားသည်။ ကျား၊မ မရွေး ရေစက်ပါသူ မည်သူမဆို အကယ်ဒမီသို့ ဝင်ရောက်ကာ စာသင်နိုင်၏။

"ဂဏန်းဗေဒင်၊ အစီအရင် ၊ နက္ခတ္တဗေဒ၊ စိတ်ပညာ"

ချန်လော့ သည် အကြည့်လွှဲကာ စားပွဲပေါ်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်၏။

စားပွဲပေါ်တွင် လက်ရေးဖြင့် ကူးယူထားသော စာအုပ်များကို တင်ထားသည်။ ဤစာအုပ်များသည် နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ မှ ပြင်ဆင်ထားသော အသိပညာများ ဖြစ်မည်ဖြစ်ပြီး မသေမျိုး နှင့် တာအို ကို ရှာဖွေလိုသူများအတွက် အခြေခံများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ အခြေခံကိုပင် မကျွမ်းကျင်နိုင်လျှင် နောက်ပိုင်းတွင် မသေမျိုးအတတ်ပညာများကို သင်ယူရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ မသေမျိုး အကြီးအကဲများကို အနှောင့်အယှက်ပေးရန် ပို၍ပင် မလိုတော့ပ်ဘူး။

ဤသည်မှာလည်း နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်၏။ လူများကိုလည်း မစော်ကားမိသလို မိမိကိုယ်တိုင်လည်း အေးချမ်းစွာ နေနိုင်သည်။

ဤ နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ ၏ ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ တကယ်ကို ထူးခြားသော လူတစ်ယောက်ပင်။

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး၊ ဒီ အစီအရင် ကို နံနက်ကြယ်နည်းလမ်းကို သုံးပြီး နက္ခတ်တွေရဲ့ ဂဏန်းတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်တွက်ချက်ရမယ်၊ ပြီးတော့ အဆင့်ဆင့် ချိုးဖျက်သွားရမယ်။"

"ဒါက လုံးဝ အမှားကြီးပဲ၊ နံနက်ကြယ်က မှေးမှိန်နေတယ်၊ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်း ကြယ်က ဦးဆောင်သင့်ပြီး အင်အားနဲ့ ချိုးဖျက်ရမယ်။"

ငြင်းခုံနေသော အသံနှစ်သံ ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော ဆယ်ကျော်သက် နှစ်ဦးသည် စားပွဲပေါ်ရှိ စစ်တုရင်ခုံတစ်ခုကို ကလိနေကြ၏။ ပထမအကြည့်တွင် သူတို့သည် စစ်တုရင် ကစားနေသည်နှင့် တူသော်လည်း သေချာကြည့်သောအခါ သူတို့၏ နယ်ရုပ်များ ဖြန့်ကျက်ထားပုံမှာ အနည်းငယ် ဆန်းကြယ်နေပြီး သာမန် စစ်တုရင်နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေသည်ကို တွေ့ရမည်။

အစီအရင် လား။

ချန်လော့ သည် ဘယ်ဘက်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကြည့်ကာ ယူလိုက်ပြီး လှန်လှောကြည့်လိုက်၏။

၎င်းတွင် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် ချီ သဘောတရားများ၏ တွက်ချက်မှုများအကြောင်း နက်နဲသော အကိုးအကားများ ပါဝင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။ ထူထဲသော စာအုပ်တစ်အုပ်ဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် မရေမတွက်နိုင်သော အသိပညာများ မှတ်တမ်းတင်ထားကာ၊ ဤသည်မှာ အစီအရင် နှင့် ပတ်သက်သော နိဒါန်းစာအုပ် တစ်အုပ်သာ ဖြစ်ပြီး သေမျိုး သို့မဟုတ် လူသား အဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

"အခြေခံတွေက ဒီလောက်တောင် ရှုပ်ထွေးတာလား"

ချန်လော့ အနည်းငယ် အံ့သြသွား၏။

မသေမျိုး ကျင့်ကြံခြင်းသည် သိုင်းပညာကျင့်ကြံခြင်းကဲ့သို့ လျှို့ဝှက်လက်စွဲစာအုပ် တစ်အုပ်ရှာပြီး စတင်ကျင့်ကြံရုံသာ ဖြစ်မည်ဟု သူ ထင်ခဲ့သည်။

အစီအရင်စာအုပ်ကို အောက်ချလိုက်ပြီးနောက်၊ ချန်လော့ သည် ဆေးဝါးဗေဒ၊ နက္ခတ္တဗေဒ စသည်တို့နှင့် ပတ်သက်သော အခြားစာအုပ် အနည်းငယ်ကိုကြည့်ရှုလိုက်ရာ စာအုပ်တစ်အုပ်စီတွင် ရှင်းပြထားသော အသိပညာများမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ပါရမီ မရှိသူ တစ်ယောက်အနေဖြင့် အားလုံးကို ကျွမ်းကျင်ဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ တစ်ခုကို နားလည်ရန်ပင် တစ်သက်လုံး အချိန်ယူရပေမည်။

"ပါရမီ စစ်ထုတ်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ။"

ချန်လော့ ၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး သခင်လေးဆယ့်ကိုး ဦးနှောက် မှာ ချက်ချင်း တက်ကြွလာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ စိတ်ထဲရှိ မှုန်ဝါးဝါးဖြစ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဤအသိပညာများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မယုံနိုင်လောက်အောင် ရှင်းလင်းပြတ်သားလာကာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ သင်ယူနိုင်သွား၏။

စာအုပ်များသည် လျင်မြန်စွာ လှန်လှောသွားပြီး အတွင်းရှိ အသိပညာ အများအပြားကို မှတ်တမ်းတင်ကာ သူ သင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

ဤအခြေအနေသည် ဆယ်မိနစ်ခန့် ကြာရှည်ခဲ့၏။ အချိန်ကုန်သွားသည်နှင့် သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စာအုပ်ထဲရှိ စာလုံးများကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းတို့သည် အသက်ဝင် လာကာ ရှုပ်ထွေးစွာကခုန်နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းကို သတိထားမိသောအခါ ချန်လော့ သည် သူ၏မူလ တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက် သို့ ပြန်ပြောင်းလိုက်သည်။

ရှင်းလင်းမှုပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍အချိန်တိုတောင်းပြီး ခုနစ်မိနစ်ခန့် အကြာတွင် တော်ဝင်မျိုနွယ် ဦးနှောက် မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည်။

ထို့နောက် ချန်လော့ သည် အရန်ဦးနှောက် အားလုံးကိုတစ်ခုပြီးတစ်ခု အဆက်မပြတ် ဖွင့်လိုက်၏။

ဦးနှောက်တိုင်းသည် အကြောင်းအရာများကို သင်ယူနိုင်သော်လည်း ကြာချိန်မှာ ကွာခြားကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

အကြာဆုံး ခံနိုင်ရည်ရှိသည့် အချိန်မှာ သုံးမိနစ်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ အစောင့်ဖြစ်သူ အဘိုးကျန်း၏ ဦးနှောက်ဖြစ်သည်။

အတိုဆုံးမှာမူ ဆယ်စက္ကန့်သာ ခံပေ၏။

သူ၏ အရန်ဦးနှောက် တစ်ရာကျော်လုံးကို သုံးစွဲပြီးသွားချိန်တွင် ချန်လော့ သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ အစီအရင်စာအုပ်ကို ဖတ်၍ ပြီးသလောက်နီးပါး ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သည်။

တစ်ရက်တည်းနဲ့ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို အဆုံးထိ ဖတ်ပြီးသွားပြီပဲ။

"မင်းက တော်တော်ရယ်ရတာပဲ၊ အဲဒီမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ပြီးစာဖတ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ တော်တော်ကြာနေပြီ။ ဒီစာအုပ်တွေထဲက အသိပညာတွေက စိတ်ဝိညာဉ်နည်းလမ်းတွေဆိုတာ မင်း မသိဘူးလား၊ သာမန်လူတွေက ဘယ်လောက်ပဲ ဖတ်ဖတ်အကြောင်းအရာတွေကို မှတ်မိနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဤလူသည် အနက်ရောင်ပြာရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ ခါးတွင် အစိမ်းရောင် ကျောက်စိမ်းဆွဲသီး တစ်ခုကို ဆွဲချိတ်ထား၏။

သူ၏မျက်ခုံးများတွင် မာနကြီးသော အရိပ်အယောင်များ သဲ့သဲ့ပါရှိနေပြီး သြဇာအာဏာရှိသော မိသားစုမှ မျိုးဆက်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

"ဒီကို လာနိုင်တဲ့သူတွေက သာမန်လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်လို့ မင်းက သြဇာအာဏာရှိသူတွေနဲ့ မိတ်ဆွေဖွဲ့ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ ပါရမီကိုပဲ ပြသလိုက်ပါ။ အသုံးမကျတဲ့ လှည့်ကွက်လေးတွေ သုံးဖို့ မလိုပါဘူး။" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် လှည့်ကာ ကျမ်းစာတိုက်ထဲမှ ထွက်သွား၏။

ချန်လော့ မှာ သူပြောသွားသည့် စကားများကြောင့် အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော်လည်း ဤနေ့လယ်ခင်းတစ်ဝက် အားထုတ်မှုအတွင်း ကျမ်းစာတိုက်မှ တာအို သင်ကြားပေးသည့် နည်းလမ်းကို သူ အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားသည်။

ဆရာများ မရှိပေ။

အားလုံးက ကိုယ်တိုင်လေ့လာရခြင်း ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို နားလည်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ ဆရာကိုရှာရန် အတွင်းသို့ ဝင်သွားနိုင်လေ၏။

ဆရာ၏ အတွင်းဘက် ခြံဝင်းသို့ သွားရာလမ်းတွင် အတားအဆီးများစွာ ရှိသည်။ ဤအတားအဆီးများကို အခြေခံအသိပညာများ အသုံးပြု၍ စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်သူများသည် သူတို့၏ လေ့လာမှုများတွင် တစ်ခုခု အောင်မြင်ထားသူများ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နားလည်သဘောပေါက်မှု မလုံလောက်ပါက လမ်းညွှန်မှုများ ရှိလျှင်ပင် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း ၅၂ - ဝါးတော

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်လော့ သည် အစောကြီးထွက်သွားပြီး နောက်ကျမှ ပြန်လာလေ့ရှိ၏။

သူသည် အကယ်ဒမီ၏ ဘဝနှင့် တဖြည်းဖြည်း အသားကျလာသည်။

ဦးနှောက် တစ်ရာကျော်၏ ထပ်တူကျပေါင်းစပ်မှု ဖြင့် အပြင်ဘက် စားပွဲများပေါ်တွင် ရှိသော အသိပညာအားလုံးကို သူ လျင်မြန်စွာ ကျွမ်းကျင်လာခဲ့သည်။

ဆေးပညာ၊ ဗေဒင်တွက်ချက်ခြင်း (Divination)၊ နက္ခတ္တဗေဒ၊ သဘာဝဖြစ်စဉ် (Phenomena)၊ လက်ရေးလှပညာ၊ အစီအရင် (Formations)၊ အဂ္ဂိရတ်ပညာ (Alchemy) နှင့် လက်နက်သန့်စင်ခြင်း (Artifact Refining)။

ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ချန်လော့သည် သူ၏ ရွှေလက်ချောင်း၏ ဒုတိယမြောက် အသုံးဝင်မှုကိုလည်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။

၎င်းမှာ သူ၏အတွင်း၌ စုဆောင်းထားသော ဦးနှောက်များသည် မတူညီသော အသိပညာ အမျိုးအစားများကိုဖတ်ရှုရာတွင် မည်မျှကြာအောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည်ဟူသော အချက်အပေါ် မူတည်၍ ကွဲပြားသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ ဦးနှောက်သည် အစီအရင်နှင့် ပတ်သက်သော အသိပညာများကိုဖတ်ရှုရာတွင် ဆယ်မိနစ်ခန့် ခံနိုင်ရည်ရှိသော်လည်း၊ လက်နက်သန့်စင်ခြင်းနှင့် အဂ္ဂိရတ်ပညာရပ်များသို့ ပြောင်းလဲဖတ်ရှုပါက အချိန်မှာ ခုနစ်မိနစ်ခန့်သို့ တိုတောင်းသွားမည် ဖြစ်သည်။

အခြားသော တော်ဝင်မျိုးနွယ်ဦးနှောက်မှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပြီး ပါရမီမရှိသော သိုင်းလောက ကျွမ်းကျင်သူများ၏ ဦးနှောက်များပင်လျှင် ဉီးစားပေးတွင်ပြောင်းလဲမှုများကို ပြသကြသည်။

"ငါ အခု ဆရာတစ်ယောက်ဆီ သွားတွေ့ဖို့ ကြိုးစားတော့မယ်။"

ချန်လော့၏ ဘယ်ဘက်တွင် အစီအရင်များအကြောင်း ဆွေးနွေးနေခဲ့ကြသော လူငယ် ပညာရှင်နှစ်ဦးသည် ယနေ့တွင် သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆရာတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားဖို့ ပြင်ဆင်နေကြ၏။

ကျမ်းစာတိုက်၏ တတိယထပ်ရှိ ဤလူများသည် အောက်ထပ်ရှိသူများနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော အသိပညာများနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရထားပြီး အထက်တန်းကျပုံပေါ်သည်။ သို့သော် ဤအသိပညာမှာ သေမျိုးအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ တံခါး၏ စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်ကျော်နိုင်မှသာလျှင် အစစ်အမှန် မသေမျိုး တာအို အမွေအနှစ်ကို ရယူရန် အရည်အချင်းပြည့်မီမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ နဂါးဖြူအကယ်ဒမီ တည်ရှိနေခြင်း၏ အကြောင်းရင်းလည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ ပုရှန်း ဂူ အတွက် တပည့်များကို ရွေးချယ်ရန် သို့မဟုတ် ပိုမိုတိကျစွာဆိုရလျှင် ပုရှန်း ဂူ တွင် နေထိုင်သော မသေမျိုးအတွက် တပည့်များကို ရွေးချယ်ရန် ဖြစ်သည်။

"သွားလေ... ဒါ မင်းရဲ့ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးပဲ၊ အကောင်းဆုံး အသုံးချလိုက်ပါ။"

စစ်တုရင်ကစားနေသော လူငယ် ပညာရှင်၏ မိတ်ဆွေသည် ယနေ့တွင် သူ့ကို မငြင်းခုံတော့ဘဲ အားပေးစကား ဆိုလိုက်၏။

လူတစ်ဦးစီတွင် အခွင့်အရေး သုံးကြိမ်စီ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ အကယ်ဒမီမှ သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သုံးကြိမ် ကြိုးစားပြီးနောက်တွင် အခွင့်အရေးကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဤဘဝတွင် မသေမျိုးများနှင့် ရေစက်မပါရန် ကံကြမ္မာမှဖန်တီးထားခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ချန်လော့သည်လည်း လှမ်းကြည့်လိုက်၏။

သူ၏ လက်ရှိ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုဖြင့် ဤပညာရှင်နှစ်ဦး သင်ယူထားသည်များကို ကြည့်လိုက်ရာ သဘာဝကျကျပင် အမှားများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤနှစ်ဦးသည်လည်း သာမန်လူများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းပါရမီ မရှိကြပေ။ ရလဒ်မှာ ရက်စက်သော်လည်း အရာများစွာသည် အစကတည်းက ကံကြမ္မာ သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ချန်လော့သည် ကျမ်းစာတိုက်ထဲရှိ လူတိုင်းကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ခဲ့သည်။

ထိုနေ့က သူ့ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့သော သခင်လေး မှလွဲ၍ ကျန်လူအားလုံးမှာ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီမရှိသော သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ဤသည်မှာ သာမန် လူထုပင်။

ချန်လော့သည် မူလက သာမန်လူထုထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိခဲ့သဖြင့် ကံကောင်းခဲ့သည်။

သူ့တွင် ပုရှန်း ဂူ မှ ကျောက်စိမ်းတစ်စုံလည်း ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် တာအိုကို သုံးလကြာ နားထောင်ရန် ထိုကျောက်စိမ်းတစ်စုံကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း နဂါးဖြူအကယ်ဒမီသို့ ရောက်လာပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ကူးကို ပြောင်းလဲခဲ့သည်။

ဤအခြေခံအသိပညာများမှာ သူ့အတွက် အလွန် အရေးကြီးပြီး ကြိုတင်သင်ယူထားခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ သူသည် ကျောက်စိမ်းတစ်စုံကို တိုက်ရိုက်ယူကာ တာအိုကို သွားရောက် နားထောင်မည်ဆိုပါက ဤအခြေခံအသိပညာများကို သင်ယူရာတွင် အချိန်အများစု ကုန်ဆုံးသွားမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ရလဒ်မှာ သခင်လေးဆယ့်ကိုး ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နိုင်ပြီး ပထမဆုံး ခရီးစဉ်မှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားမည် ဖြစ်သည်။

လူငယ်ပညာရှင်သည် ဝါးတံခါး ဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

ဤတံခါးသည် ကျမ်းစာတိုက်၏ အနောက်ဘက်တွင် ရှိပြီး သာမန်ပုံပေါက်သည်။

သို့သော် လူငယ် ပညာရှင်သည် တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး နဖူးမှ ချွေးစေးများ စတင် ထွက်ပေါ်လာကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နားလည်နိုင်စွမ်းမရှိသော အသိပညာအချို့ကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့သွား၏။

'ကျရှုံးသွားပြီ။'

ချန်လော့သည် အစကို မြင်ရုံဖြင့် ရလဒ်ကို သိလိုက်သည်။ အစောပိုင်းက လူငယ်ပညာရှင် နင်းလိုက်သော နေရာသည် အစီအရင်တစ်ခု၏ အရေးကြီးသော အချက်အချာနေရာဖြစ်သည်။

သူ၏ ခြေအောက်တွင်သာမက ကျမ်းစာတိုက်၏ တတိယထပ်ရှိ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် အစီအရင် တစ်ခု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။

ဝါးတံခါးကို ဖြတ်သန်းသွားရန် ဤအချက်ကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝါးတံခါး၏ ထိုသေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းလေးကိုသာ အာရုံစိုက်နေခြင်းဖြင့် အောင်မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ဘုန်း

အမှန်တကယ်ပင်၊ အသက်ဆယ်ရှိုက်စာမျှ တောင့်ခံပြီးနောက် လူငယ် ပညာရှင်၏ ခြေလှမ်းများမှာ ယိုင်နဲ့လာပြီး ဘုန်းဆိုသော အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ သတိလစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ မိတ်ဆွေသည် သူ့ကို ထူပေးရန် အလျင်အမြန် ရှေ့သို့ တိုးလာ၏။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ အစ်ကိုစွန်း။"

လူငယ် ပညာရှင်မှာ သတိပြန်လည်လာရန် အချိန်အတော်ကြာ ယူလိုက်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ပေ။

သူ၏ နောက်ဆုံး အခွင့်အရေးမှာလည်း ကျရှုံးသွားခဲ့ပြီ။ သူ၏ မိသားစုသည် သူ့အတွက် အရင်းအမြစ်များကို ဆက်လက် ထောက်ပံ့ပေးတော့မည် မဟုတ်သလို သူ၏ လက်ကျန် ဘဝအတွက်လည်း မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။

သူ၏ ဘဝအဆုံးသတ်သည် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် ဂုဏ်ကျက်သရေရှိသော ဘဝတစ်ခု ဖြစ်နေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း မြင့်မားသော နေရာများ၏ ရှုခင်းများကို မြင်ဖူးသူ မည်မျှက သာမန်ဘဝဖြင့် နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိမည်နည်း။

"လူတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကံကြမ္မာကို လက်ခံသင့်တယ်။"

အပြာရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးတစ်ဦး လျှောက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော နှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ အေးစက်စွာ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"မင်း ထျန်းယုံလု ၊ သိပ်ပြီး ဘဝင်မမြင့်နေနဲ့။"

လူငယ် ပညာရှင်၏ မိတ်ဆွေမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ အထက်တန်းလွှာ သခင်လေးကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲဆိုလိုက်၏။

"မင်းနဲ့ ငါက မသေမျိုး နဲ့ သေမျိုးနယ်ပယ်တွေအဖြစ်ကွဲကွာဖို့ ဖန်တီးခံထားရတာပဲ။ ဒေါသထွက်နေလို့ ငါတို့ရဲ့ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကံကြမ္မာကပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းကို တန်ဖိုးထားပါ။ နောင်ကျရင် မင်းရဲ့သင်္ချိုင်းမှာ ငါ ငွေစက္ကူတွေ ပိုပြီး မီးရှို့ပေးပါ့မယ်။"

အထက်တန်းလွှာ သခင်လေး ထျန်းယုံလုသည် ထိုနှစ်ဦးကို သနားစရာ အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်ဝါးတံခါးဆီသို့ လျှောက်သွား၏။

လူတိုင်း၏ အကြည့်အောက်တွင် မျက်လုံးများက နဖူးပေါ်တွင် ပေါက်နေသကဲ့သို့ မောက်မာလှသော ဤသခင်လေးသည် အသက်ရှူကြိမ် အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်နေပြီးနောက် အမှန်တကယ်ပင် ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်း ကျသွားသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင် တစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"လက်နက်သန့်စင်ခြင်း အသိပညာကိုလည်း သုံးလို့ရတာလား"

ချန်လော့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွား၏။

ဝါးတံခါးကို ဖြတ်သန်းရန် ထျန်းယုံလု အသုံးပြုခဲ့သော နည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် လက်နက်သန့်စင်ခြင်း အသိပညာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ ချန်လော့အား စားပွဲများပေါ်ရှိ ဘာသာရပ်တစ်ခုခုကို နားလည်သဘောပေါက်ထားသရွေ့ဝါးတံခါး စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းနိုင်ကြောင်း နားလည်သွားစေခဲ့သည်။

အခြေခံ နားလည်မှု ရှိရုံဖြင့် လုံလောက်သည်။

ဝါးတံခါး၏ စမ်းသပ်မှုကို သဘောပေါက်သွားပြီးနောက် ချန်လော့သည် စာကြည့်ဆောင်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်မနေတော့ပေ။

သူသည် စာကြည့်ဆောင်အတွင်းရှိ အခြေခံ အသိပညာများကို သင်ယူပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် ဆက်နေခြင်းသည် အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်၏။

နောက်ကွယ်ရှိ ပုရှန်း ဂူ သို့ သွားရောက်ကာ အစစ်အမှန် မသေမျိုးတာအို ကို ကျင့်ကြံရန် အချိန်ရောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်း၏ မေးခွန်းထုတ်မှု၊ တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဆွံ့အမှုများပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ချန်လော့သည် ကြားထဲတွင် တစ်ချက်မျှပင် မရပ်တန့်ဘဲ သာမန်ဝါးတံခါးတစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်သွားသကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဖြတ်လျှောက်သွားခဲ့သည်။

"နောက်တစ်ယောက် အောင်မြင်သွားပြန်ပြီ..."

"ဒီလူက ကျားမာန်ဟုန် အစောင့်အရှောက်လုပ်ငန်းရဲ့ လမ်းကြောင်းကနေ ဝင်လာတဲ့ပုံပဲ။"

"ကံကြမ္မာ... ကံကြမ္မာ ဒါ တကယ်ပဲ ကံကြမ္မာလား"

စာကြည့်ဆောင်ထဲရှိ လူတစ်စုမှာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့မှာ ဒေါသအလျောက် ဝါးတံခါးဆီသို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ပါရမီမရှိလျှင် ပါရမီမရှိသည်သာ ဖြစ်သည်။

အတင်းအဓမ္မ ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားခြင်းက အောင်မြင်မည် မဟုတ်ပေ။

"အိုး မင်းလည်း တကယ် ရောက်လာတာပဲ။"

ဝါးတံခါးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးသည်နှင့် ချန်လော့သည် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ့ကို အထင်ကြီးအောင်လုပ်နေသည်ဟု လှောင်ပြောင်ခဲ့သော သခင်လေး ထျန်းယုံလု ပင်။

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ့အပေါ်ထားရှိသော ထျန်းယုံလု၏ အကြည့်မှာ အထင်အမြင်သေးခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ တန်းတူရည်တူ ဆက်ဆံသော အကြည့်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့ရဲ့လှောင်ပြောင်မှုအတွက် မင်းကို တောင်းပန်ပါတယ်။"

ထျန်းယုံလုသည် ချန်လော့ကို လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်၏။

"ဟမ်"

ချန်လော့ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ဤထျန်းယုံလုသည် မာနကို ဤမျှအလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်ကာ ချက်ချင်း တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"ညီအစ်ကို... ဝါးတံခါးစမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းနိုင်တဲ့ မင်းရဲ့ စွမ်းရည်က မင်းမှာလည်း ပါရမီ ရှိတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနေတယ်။ နောင်တစ်ချိန် မသေမျိုးလမ်းစဉ်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက် အပြန်အလှန် ကူညီပံ့ပိုးဖို့ အခွင့်အရေးတွေ ရှိလာနိုင်တယ်။ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ် မသေမျိုးခရီးစဉ်ကို မထိခိုက်စေဖို့နဲ့ ပိုကြီးမားတဲ့ ရည်မှန်းချက်ကို မျက်ခြည်မပြတ်စေဖို့ လောကီရေးရာအသေးအဖွဲ ရန်ငြိုးတွေကို သဘာဝကျကျ အစောကြီးကတည်းက ဖြတ်တောက်ထားသင့်တယ်။"

ချန်လော့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်သောအခါ ထျန်းယုံလုက ရှင်းပြလိုက်၏။

ချန်လော့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ၎င်းကို စိတ်ထဲမထားကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

သူတို့၏ အကြည့်များ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်။ ဝါးတံခါး၏ အနောက်ဘက်တွင် လမ်းသွယ်လေး တစ်ခုရှိပြီး မြေပြင်ကို ကျောက်စရစ်ခဲများဖြင့် ခင်းထားကာ လယ်သမားအိမ်၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လမ်းတစ်ခုနှင့် ကွာခြားမှု မရှိပေ။

"မသေမျိုး တာအို... ငါ လာပြီ"

ထျန်းယုံလုသည် သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ ရှေ့မှ ဦးစွာ လျှောက်သွား၏။

ချန်လော့က တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းဆိုသည်မှာ ဤမျှ ရိုးရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ သိသည်။

သခင်လေးဆယ့်ကိုး တွင်လည်း ပါရမီ ရှိပြီး ပုရှန်း ဂူ သို့ တစ်ကြိမ် ရောက်ဖူးသော်လည်း သူသည်လည်းနေခွင့် မရခဲ့ပေ။

ဝါးတံခါး စမ်းသပ်မှုသည် ပုရှန်း ဂူ ၏ ပထမဆုံး စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ဖြတ်သန်းနိုင်ခြင်းက သင့်မှာ ပါရမီရှိသည်ဟု ဆိုလိုသော်လည်း ဤပါရမီက သင့်ကို မသေမျိုးတာအို အတွင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်း ရှိမရှိကတော့ အခြား အကဲဖြတ်မှုအဆင့်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

တစ်ယောက်နောက် တစ်ယောက် လိုက်ကာ ကျောက်စရစ်လမ်းကို လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားပြီးဝါးတောတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ဝါးတောထဲတွင် လူတစ်စု ထိုင်နေပြီး အလယ်တွင် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦး တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေသည်။ ဤလူတွင် ဖြူဖွေးသော မုတ်ဆိတ်နှင့် ဆံပင်များ ရှိပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ပန်းချီကားထဲမှ မသေမျိုးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထူးခြားပြီး သန့်စင်နေသည်။

ပတ်ပတ်လည်တွင် လူတစ်ဒါဇင်ခန့် စုဝေးနေပြီး တစ်ဦးချင်းစီသည် အဘိုးအို၏ တာအိုဟောပြောမှုကို အာရုံစိုက်ကာ နားထောင်နေကြ၏။

အချို့က တွေးတောဆင်ခြင်ရန် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားကြပြီး အချို့က နားရွက်များနှင့် ပါးပြင်များကို ကုတ်နေကြသည်။

ဟောပြောနေသော အကြောင်းအရာမှာ တူညီသော်လည်း ထိုနေရာရှိ သူများ၏ နားထဲတွင်မူ လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော သဘောတရားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ချန်လော့နှင့် ထျန်းယုံလုတို့ စကားပြောခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝါးတောထဲသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားပြီး အစွန်ဆုံး နေရာတွင် ထိုင်လိုက်ကြ၏။

အဘိုးအိုသည် သူတို့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားပြီး အလယ်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ တာအို ကို ကိုယ်ပိုင် အသိဖြင့် ဟောပြောနေသည်။ စုဝေးနေသော ကျောင်းသားများထဲမှ မည်သူကမျှ ခေါင်းလှည့်မကြည့်ကြပေ။

လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ကမ္ဘာထဲတွင် နစ်မြုပ်နေကြပြီး အပြင်လောကကို သတိမထားမိကြပေ။