အခန်း (၅၃-၅၄)
Vol. 6 Ch. 53-54
အခန်း ၅၃ - တပည့်အဖြစ် ခံယူခြင်း
အဖြူရောင်ဝတ်ရုံဝတ် အဘိုးအို ဟောပြောနေသော အကြောင်းအရာများမှာ တာအိုကျမ်းစာတစ်ခုကဲ့သို့ နက်နဲလှပြီး မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်း ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရများစွာ ပါဝင်နေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် တာအို ဟူသော စကားလုံးတစ်လုံးတည်းကိုပင် အဘိုးအို၏ နှုတ်မှ ရှင်းလင်းချက်ပေါင်းတစ်ရာကျော် ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ နားထောင်သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် မတူညီမှုအပေါ် မူတည်၍ မတူညီသော ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်များသို့ ဦးတည်သွားစေနိုင်သည်။
အဓိကအချက်ကို မဆုပ်ကိုင်နိုင်ပါက မသေမျိုးတာအိုနှင့် လွဲချော်ပြီး လွဲမှားသော လမ်းစဉ်များ ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည်။
‘မဟာတာအိုသည် အရင်းအမြစ်တစ်ခုတည်းမှ ဆင်းသက်လာသော်လည်း၊ ပန်းပွင့်များမှာ နည်းလမ်းပေါင်းသုံးထောင်ဖြင့် ပွင့်လန်းကြ၏’ ဟူသော ဆိုရိုးစကားမှာ ဤသဘောတရားကိုပင် ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
ပန်းတစ်ပွင့်တည်း ဖြစ်သော်လည်း သီးလာသော အသီးများမှာမူ အားလုံးကွဲပြားနေကြသည်။
ဤသည်မှာ ချန်လော့အစောပိုင်းက စိတ်ကူးထားခဲ့သော မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းနှင့် လုံးဝကွာခြားပြီး အခြားတစ်မျိုးသော အသိပညာစနစ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ကြိမ်တည်း နားထောင်ရုံဖြင့် ချီသန့်စင်ခြင်း အဆင့်ကို စတင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။
အကြောင်းမှာ သူသည် ချီဟူသည်မှာ အဘယ်နည်းဆိုသည်ကိုပင် နားမလည်သေးသလို၊ သူနားလည်ထားသော ချီ မှာ အစစ်အမှန် ချီ ဟုတ်မဟုတ်ကိုလည်း မသိနိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချန်လော့သည် အနောက်ဘက်တွင် ထိုင်ကာ အဘိုးအို သင်ကြားပေးနေသော အသိပညာများကို နားထောင်နေရင်း၊ သူ၏ စိတ်ထဲရှိ ပြင်ပဦးနှောက် အားလုံးမှာ တက်ကြွလာပြီး ထူးခြားဆန်းသစ်သော အတွေးအခေါ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာဟ။
‘တာအိုဆိုသည်မှာ ဘာမှမလုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အစပင် ဖြစ်သည်။’
‘၎င်းသည် သဘာဝတရားပင်’
‘၎င်းသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားရှိ အမြင့်မြတ်ဆုံးသောအဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သင့်ပြီး အမြင့်ဆုံးသောအဆင့်သို့ တက်လှမ်းကာ ပဓာနချီကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်စေခြင်း ဖြစ်သည်။’
‘သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် တာအို ပင် ဖြစ်သည်။ တာအိုကို ကျင့်ကြံသူသည် သတ္တဝါအားလုံးကို ကယ်တင်ရမည်။’
ချန်လော့သည် ဦးနှောက်တစ်ခုချင်းစီမှ ထွက်ပေါ်လာသော မတူညီသည့် နားလည်မှုများကို တိတ်တဆိတ် လေ့လာနေပြီး သူ၏ နားလည်သဘောပေါက်မှုမှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာ၏။
“ဒီနေ့အတွက်တော့ ဒီမှာတင် ရပ်နားကြရအောင်။”
ဟောပြောနေသော အဘိုးအိုသည် နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်လိုက်၏။
သူသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ထရပ်လိုက်ပြီး လူတိုင်းကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ မသိမသာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
“အိုး”
ချန်လော့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွား၏။
အကြောင်းမှာ ခန်းမထဲရှိ အခြားကျောင်းသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ချန်လော့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ချီ မှာ သိသိသာသာ ပိုမိုသိပ်သည်းနေပြီး အထူးသဖြင့် သူ့ထံတွင် ဖုံးကွယ်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းတန်းတစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
၎င်းမှာ အမှန်စင်စစ် ပုရှန်း ဂူ ၏ မသေမျိုးအက္ခရာပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို သတိပြုမိသွားသောအခါ အဘိုးအို၏ ထွက်ခွာတော့မည့် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွား၏။
“ဒီနေ့ သင်ကြားပေးခဲ့တာတွေထဲမှာ မင်းတို့ နားမလည်တာ ရှိသေးလား”
စကားပြောရင်း အဘိုးအိုသည် မူလနေရာတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။
ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော ကျောင်းသားများမှာ ဤသည်ကို မြင်ပြီး မှင်တက်သွားကြပြီးနောက် အံ့သြဝမ်းသာသော အမူအရာများ ပေါ်လာသည်။
အထူးသဖြင့် ချန်လော့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ထျန်းယုံလုမှာ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ဆရာက သူတို့ဘက်သို့ အပိုတစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်ကို သူလည်း သတိထားမိခဲ့ပြီး၊ သူ၏ အမြင်တွင် ထိုအကြည့်မှာ သူ့ထံသို့သာ သေချာပေါက် ရည်ရွယ်သည်ဟု ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
‘ဆရာက ငါ့ကိုတွေ့လို့ အထူးအခွင့်အရေးအနေနဲ့ နေခဲ့တာပဲ။ ငါက တကယ့်ကို ရွေးချယ်ခံရသူပဲ၊ အဖေပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ။’
အဘိုးအို၏ မေးခွန်းကြောင့် ဆယ်ကျော်သက် လူငယ်ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ မေးခွန်းများကို အလုအယက် မေးမြန်းကြတော့သည်။
ချန်လော့သည်လည်း ၎င်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်၏။
အဘိုးအိုသည် စောစောက သူ့ကို ကြည့်နေခြင်း ဟုတ်မဟုတ် သူ သေချာမသိသော်လည်း အခွင့်အရေးမှာ သူ့ရှေ့သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ လက်လွှတ်ခံနိုင်မည်နည်း။
“ဆရာ ... ကျွန်တော့်မှာ မေးခွန်းတစ်ခု ရှိပါတယ်။”
“မေးပါဦး။”
အဘိုးအိုသည် ကြင်နာစွာ ပြုံးလိုက်၏။ ဤလူငယ်က မည်မျှအထိ တောင့်ခံနိုင်မည်နည်းဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေသည်။
သူတို့ ပုရှန်း ဂူ ၏ မသေမျိုးအက္ခရာကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ ဤသို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်လာခြင်းမှာတင် သူ့ကို အထူးဂရုပြုထိုက်သူအဖြစ် ဖြစ်စေသည်။
အဘိုးအိုသည် ချန်လော့၏ နောက်ခံကို မသိပေ။ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ရှိသူ တစ်ဦးဟုသာ ယူဆထားသည်။ ထိုသို့သော လူမျိုးများကို သူ ယခင်က မြင်ဖူး၏။
နောက်ပိုင်းတွင် ထိုသူသည် ပုရှန်း ဂူ ၏ အကဲဖြတ်မှုကို အောင်မြင်စွာဖြတ်ကျော်နိုင်ခဲ့ပြီး မသေမျိုးတာအိုပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကာ လက်ရှိ ယွဲ့နိုင်ငံတွင် သူနှင့်ပတ်သက်သော ကောလာဟလများစွာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။
“ကျွန်တော် မေးချင်တာက... ဆရာ၊ လူတစ်ယောက်က အစစ်အမှန် မသေမျိုးတာအို ကို ဘယ်လို သင်ယူနိုင်မလဲ ဆိုတာပါပဲ။”
“အစစ်အမှန် မသေမျိုးတာအို”
အဘိုးအိုက ချန်လော့ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်၏။
“ဒီနေ့ ငါသင်ကြားပေးတာတွေက မသေမျိုးတာအို မဟုတ်ဘူးလို့ မင်းထင်လို့လား”
“မဟုတ်ပါဘူး။”
“ဒါဆို အစစ်အမှန် မသေမျိုးတာအို ဆိုတာ ဘာလဲလို့ မင်းထင်သလဲ”
“ထာဝရအသက်ကို ရရှိနိုင်သူတွေသာ မသေမျိုးတာအိုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပါတယ်” ဟု ချန်လော့က ချက်ချင်းပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“ထာဝရအသက် ထာဝရအသက်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်းသိလား”
အဘိုးအို၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး သူ၏မျက်သူငယ်အိမ်ထဲတွင် တောင်တန်းများနှင့် မြစ်ရေပြင်များ ရွေ့လျားနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွား၏။ မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခုမှာ သူတို့အားချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှိနေသော ကျောင်းသားအားလုံးမှာ ထိုစွမ်းအားကြောင့် ထိခိုက်သွားကာ အိမ်မက်တစ်ခုထဲသို့ ရောက်သွားသကဲ့သို့ တစ်ဦးစီမှာ မတူညီသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ကြရသည်။
မေးခွန်းကို ဖြေရန် ပြင်နေသော ချန်လော့မှာ ရုတ်တရက်ခေါင်းမူးသွားပြီး သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်းမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ဝါးတောထဲမှ ချန်မိသားစု ကျေးရွာသို့ ချက်ချင်း ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
အပြင်ဘက်တွင် သူ၏ဖခင် သက်ပြင်းချနေသော အသံကို ကြားလိုက်ရ၏။
၎င်းမှာ သူ့ကို ချင်းယာကောင်တီသို့ ပို့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော ညပင်။
‘ငါ နောက်တစ်ကြိမ် ကူးပြောင်းသွားပြန်ပြီလား မဟုတ်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။’
ချန်လော့သည် သူ၏ ခေါင်းမှာ လေးလံကာ ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် မြင်နေရသမျှမှာ အဖြူရောင်ခြုံလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ မှုန်ဝါးနေသည်။
မည်မျှပင် ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း သေချာ မမြင်ရပေ။ အတိတ်က မှတ်ဉာဏ်များပင် မှုန်ရီသွားပြီး သူ့ရှေ့မှ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝကိုသာ မှတ်မိနေကာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာစေ၏။
“မင်း မြို့ကိုသွားရင် မင်းရဲ့ ဦးလေးစန်း စကားကို နားထောင်ရမယ်။ မင်းအဖေက အသုံးမကျလို့ မင်းကို မကျွေးနိုင်ဘူး။ အလောင်းမြှုပ်နှံသူဆိုတာ နိမ့်ကျတဲ့ အလုပ်ဖြစ်ပေမဲ့ သူက မင်းကို ထမင်းဝအောင်တော့ ကျွေးနိုင်ပါလိမ့်မယ်။”
ချန်လောင်တာ့၏ အသံမှာ သူ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ဝေးကွာသွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ နီးကပ်လာကာ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေ၏။
‘ဒါက မသေမျိုးနည်းပညာတစ်ခုပဲ။’
‘မျက်စိနဲ့ မြင်ရသမျှ အရာအားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်တွေ ပဲ၊ နားနဲ့ ကြားရသမျှ အသံအားလုံးက လှည့်စားမှုတွေပဲ’
သခင်လေးဆယ့်ကိုး နှင့် တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဦးနှောက်တို့၏ အတွေးများမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အတွေးနှစ်ခုက လုံးဝကွဲပြားသောမြင်ကွင်းများကို ဖော်ပြပေးလိုက်သဖြင့် ချန်လော့မှာ သူ ကျရောက်နေသော ပုံရိပ်ယောင်အတွင်းမှ ချက်ချင်း နိုးထလာ၏။
မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သောအခါ သူသည် ဝါးတောထဲတွင်ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမှလွဲ၍ ကျန်ကျောင်းသားများမှာ အိပ်ပျော်နေသကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေကြသည်။
“ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ အရမ်းကောင်းတယ်။”
နိုးထလာသော ချန်လော့ကို ကြည့်ပြီး အဘိုးအိုက ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလိုက်၏။
ထို့နောက် ပုံရိပ်ယောင်အတွင်း နစ်မြုပ်နေဆဲဖြစ်သော ကျောင်းသားများကို လျစ်လျူရှုကာ သူသည် ထရပ်၍ ဝါးတောထဲမှ လှမ်းထွက်သွားသည်။
“ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့။”
၎င်းကို ကြားသောအခါ ချန်လော့သည် ချက်ချင်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။
ဝါးတော၏ အစွန်သို့ ရောက်သောအခါ ချန်လော့မှာ သူ၏ ရှေ့မှ မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ ခြေထောက်များ မြေပြင်ပေါ်ကျသွားသောအခါ လုံးဝ အခြားတစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
တောင်တန်းများနှင့် တောအုပ်များကြားတွင် တည်ဆောက်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုပင်။
ချန်လော့၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့သြမှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွား၏။
အကြောင်းမှာ သူသည် အကွာအဝေးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး နေရာလပ်များကို မည်သို့ပြောင်းလဲသွားသည်ကို နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ကျမ်းစာတိုက်တွင် သူသင်ယူခဲ့သော အခြေခံ အသိပညာများမှာ ဤအရာအတွင်း၌ ပါဝင်သော အသိပညာကို နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိသေးပေ။ ခြံဝင်းငယ်လေး၏ မြင်ကွင်းမှာ အလွန် အေးချမ်းလှပြီး ပတ်ပတ်လည်ရှိ တောင်ကြားများမှာ မမြင်ရသော ချီများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပြာရောင် စိတ်ဝိညာဉ်သတ္တုချီ နှင့် အတိအကျ တူညီနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
‘ဒီတောင်ကြားထဲမှာ ဝိညာဉ်ချီ တွေ ရှိနေတာပဲ’
ဤအတွေးမှာ ချန်လော့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း ဖြတ်ပြေးသွား၏။
၎င်းမှာ ဝိညာဉ်ချီကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း အရှိဆုံး ဦးနှောက်မှ ပေးပို့လာသော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။
“ထိုင်ပါ။”
အဘိုးအိုက ဝတ်ရုံစကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကျောက်သားထိုင်ခုံတစ်ခုမှာ ချန်လော့၏ ဘေးသို့ ညင်သာစွာ ရွေ့လျားလာသည်။
ချန်လော့ ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်၏။ ဤတောင်ကြားတွင် သူတို့နှစ်ဦးအပြင် မသေမျိုးကြိုးကြာနှစ်ကောင် နှင့် မျောက်ကလေးတစ်ကောင်လည်း ရှိနေသည်။
ဤတိရစ္ဆာန်များသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းကြပြီး ချန်လော့ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် စပ်စုလိုစိတ်ပင် ပေါ်နေသည်။
အဘိုးအိုသည် ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ချန်လော့ကို ကြည့်ပြီး ယခင်က မေးခွန်းကိုပင် ထပ်မေးလိုက်၏။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ များစွာ ပိုမို လေးနက်နေသည်။
“မင်း စောစောက အစစ်အမှန်မသေမျိုးတာအို ကို သင်ချင်တယ်လို့ ပြောတာ တကယ်လား”
“ကျွန်တော် အလေးအနက် တောင်းဆိုပါတယ် ဆရာ... ကျွန်တော့်ကို သင်ကြားပေးပါ။”
၎င်းကို ကြားသောအခါ အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ချန်လော့ သိလိုက်ပြီး သင်ကြားမှု ရယူရန် ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“ငါ့နာမည်က ချန်ချင်းလို့ ခေါ်တယ်။ ငါက ကျင့်ကြံသူ တစ်ပိုင်း တစ်ယောက်ပါ။ မင်း ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူဖို့ဆန္ဒရှိလား”
“တပည့်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်”
ချန်လော့သည် ချက်ချင်း ဦးညွှတ်ကာ တပည့်အဖြစ် ခံယူသည့် ဝတ်ကို မည်သည့် တွန့်ဆုတ်မှုမျှ မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်လိုက်၏။
“အရမ်းကောင်းတယ်။”
အဘိုးအိုသည် ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ချန်လော့၏ လျင်မြန်သော အသိဉာဏ်ကို အလွန် သဘောကျသွားသည်။
“မင်း ငါ့ကို ဆရာအဖြစ် ခံယူဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့အတွက်၊ ငါ မင်းကို အခြေခံထဲ ရောက်အောင် လမ်းညွှန်ပေးမယ်။”
ထို့နောက် သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးနှင့် ချန်လော့ ဝှက်ထားသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တို့မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ပျံထွက်သွားသည်။
“ဒီပစ္စည်းက အသုံးပြုပြီးသားဖြစ်သွားပြီ။ အခုတော့ သိပ်ပြီး အသုံးမဝင်တော့ပါဘူး။”
အဘိုးအိုသည် သခင်လေးဆယ့်ကိုး၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
တောက်ပနေသော ကျောက်စိမ်းဆွဲသီးမှာ ထိုလက်လှုပ်ရှားမှုအောက်တွင် ချက်ချင်း အရောင်မှိန်သွားပြီး အဖြူရောင်အမှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။ သို့သော် ထိုအတွင်းမှ စာလုံးများကို ချန်လော့ သတိထားမိလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ချိတ်ပိတ်စာလုံး တစ်ခု ဖြစ်သည်။
ထိုစာလုံးမှာ အဘိုးအို၏ လက်ထဲတွင် တောက်ပနေသော်လည်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ စာလုံး၏ အလယ်တွင် X ဟူသော အမှတ်အသားတစ်ခု ပါရှိနေသည်။
၎င်းမှာ လက်မခံပါ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရ၏။
အခန်း ၅၄ - ဧရာမ ဂူသင်္ချိုင်း
"ဒါက ဘာလဲ"
ချန်လော့သည် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏ လက်ထဲရှိ စာလုံးကို စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း မည်မျှပင်ကြာကြာကြည့်စေကာမူ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူ မမှတ်မိနိုင်ပေ။
သူကြည့်လိုက်တိုင်း စာလုံး၏ ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ပြောင်းလဲနေ၏။ စာလုံးသည် အသက်ရှင်နေသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး အလွတ်ကျက်မှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။
"ကျရှုံးသူတစ်ယောက်ရဲ့ အမှတ်အသားပဲ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် သူ၏ ရင်ဘက်ထဲမှ ကျောက်စိမ်းဖြူပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လက်ချောင်းငါးချောင်း ဖိချလိုက်ပြီး စာလုံးကို ၎င်းအပေါ်သို့ ရိုက်နှိပ်လိုက်သည်။
ရိုက်နှိပ်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသောအခါ စာလုံးပေါ်ရှိ ရွှေရောင်အလင်းတန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ချန်လော့ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာလုံး၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
ထူးကဲခြင်း ဟူသော စာလုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။
"ပုရှန်းဂူရဲ့ တပည့်ရွေးချယ်မှုက အရမ်း တင်းကျပ်တယ်။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင်တော့ လူတိုင်းမှာ အခွင့်အရေး သုံးကြိမ် ရှိတယ်လို့ ထင်ရပေမယ့် တကယ်တမ်းကျတော့ အခွင့်အရေးက တစ်ကြိမ်ပဲ ရှိတာ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြန်လည်သတိရသွားပုံရပြီး သက်ပြင်းမသိမသာချကာ ပြောလိုက်၏။
"ဆရာက ပုရှန်းဂူရဲ့ မသေမျိုးတစ်ပါး မဟုတ်ဘူးလား"
ချန်လော့က သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူတို့ စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် သူ့ကို နားလည်ရခက်သော ခံစားချက်မျိုး ပေးစွမ်းခဲ့သည်။
မသေမျိုး များကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများသည် သိုင်းပညာရှင်များတွင် ရှိမနေသော အရာများဖြစ်သည်။ တိကျသော ကွာခြားချက်ကို သိုင်းပညာရှင်များ၏ တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့နိုင်သော ခွန်အားများကဲ့သို့ သာမန်မျက်စိဖြင့် မမြင်တွေ့နိုင်ပေ။
၎င်းသည် တောင်တန်းများကြားတွင် နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေသော မြင့်မြတ်သည့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုနှင့် ပိုတူသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ၎င်းကို မြင်နိုင်သော်လည်း ၎င်း၏ နက်ရှိုင်းမှုကိုကား ခန့်မှန်း၍မရနိုင်ပေ။
"ငါ အကျုံးဝင်မဝင်တော့ ငါလည်း မသိဘူး။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏ ကျောက်စိမ်းဖြူပြားကို ချထားလိုက်ပြီး အခြား ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပြားတစ်ခုကို ကောက်ယူကာ ယခင်နည်းလမ်းအတိုင်းပင် ၎င်းအတွင်းရှိ စာလုံးများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
သခင်လေး ဆယ့်ကိုး၏ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားထဲရှိ စာလုံးများနှင့် မတူဘဲ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပြားထဲရှိ မသေမျိုးအက္ခရာမှာ ပို၍ပင် တောက်ပနေသည်။
ရွှေရောင်အလင်းအပြင် ၎င်းသည် ကြည်လင်သော ချီ အနည်းငယ်ကိုပင် ဖုံးကွယ်ထားသေးသည်။
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် သူ၏ လက်ညှိုးကို မြှောက်ကာ သူ၏ လက်ထဲရှိ မသေမျိုးအက္ခရာကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။
"ဟင် ဒါက တကယ်ပဲ အသုံးပြုထားပြီးသားပဲ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ စာလုံးများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထူးဆန်းသောအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် သူ၏ အကြည့်များက ချန်လော့ထံသို့ ကျရောက်လာကာ ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။
"အရင်က ကျွန်တော် မတော်တဆ တစ်ကြိမ် အသက်သွင်းမိသွားလို့ပါ။"
ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လော့သည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပြားကို အသက်သွင်းခဲ့မှုမှာ ပေါ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ချက်ချင်း သိလိုက်သဖြင့် တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရသည့် အဖြစ်အပျက်ကို အတိုချုပ် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။
"မင်းက တော်တော်လေး ကံကောင်းတာပဲ။ လူတိုင်းက မသေမျိူးအက္ခရာရဲ့ စွမ်းအားကို ခံနိုင်ရည်ရှိတာ မဟုတ်ဘူး။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏က ပြုံးလိုက်ပြီး အသေးစိတ်ကို ဆက်မမေးတော့ဘဲ ယခင် အကြောင်းအရာကိုသာ ဆက်ပြောလိုက်သည်။
"မင်း စိတ်ကူးထားတဲ့ ပုရှန်းဂူက မသေမျိုး နဲ့ ယှဉ်ရင် ငါက တာအိုလမ်းစဉ်ထဲကို အခုမှ စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေသူ တစ်ယောက်လို့ပဲ သတ်မှတ်လို့ရတယ်။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် စာလုံးများကို ရိုက်နှိပ်ပြီးစီးသွားသောအခါ သူသည် မျောက်ငယ်လေးကို ခေါ်ကာ သူနှင့် ချန်လော့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ဖျော်ခိုင်းလိုက်၏။
"ပုရှန်းဂူရဲ့ စစ်မှန်တဲ့မသေမျိုး တွေက ပျောက်ကွယ်သွားတာ ကြာလှပြီ။ ငါက ပုရှန်းဂူရဲ့ အပျက်အစီးတွေထဲကနေ ကျင့်ကြံခြင်းကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး မတော်တဆ အခြေခံ အမှီအခိုကင်းကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သေချာပြောမယ်ဆိုရင် ငါက ပုရှန်းဂူရဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်လို့ မယောင်မလည် သတ်မှတ်လို့တော့ ရပါတယ်။"
"ဗျာ"
ချန်လော့မှာ မှင်သက်သွား၏။
သူ ဤမျှလောက် အားထုတ်ခဲ့ရသော်လည်း သူ တွေ့ဆုံခဲ့ရသူမှာ ပုရှန်းဂူ၏ စစ်မှန်သော မသေမျိုး တစ်ပါး မဟုတ်ပေ။
သို့ဆိုလျှင် ဤကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပြားမှာ အလကားဖြစ်မသွားဘူးလော။ ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားပြီး ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ပြားကို မသိစိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။
"သိပ်အများကြီး မတွေးပါနဲ့။ ဒီမသေမျိုးအက္ခရာတွေ အားလုံးက ငါချထားပေးခဲ့တာတွေပါ။ မင်းအတွက်တော့ ငါက ပုရှန်းဂူရဲ့ မသေမျိုး တစ်ပါး အစစ်ပါပဲ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏က ၎င်းကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ၊ အဓိက အကြောင်းအရာကို ပြန်သွားကြတာပေါ့။"
ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုမှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် ချန်လော့အား စစ်မှန်သော အမွေအနှစ်အချို့ကို စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။
"မင်း အရင်က မသေမျိုးအက္ခရာရဲ့ စွမ်းအားကို တစ်ကြိမ် ကြုံတွေ့ဖူးပြီးပြီဆိုတော့ ဘယ်လို ခံစားရလဲ"
"အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းပါတယ်။ ဆရာသခင် တွေတောင် မသေမျိုးအက္ခရာရဲ့ စွမ်းအားရှေ့မှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေလို အားနည်းလွန်းပါတယ်။"
ချန်လော့သည် သူ၏ စကားလုံးများကို သေချာစွာ ရွေးချယ်ကာ လေးနက်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ဆရာသခင်တွေဆိုတာ သာမန် သိုင်းလောကမှာတော့ ထိပ်တန်း အစွမ်းထက်သူတွေ ဖြစ်နေပါပြီ။ သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရ၊ ချီ နဲ့ ဝိညာဉ်တွေက တစ်သားတည်း ဖြစ်နေကြတယ်။ တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် ငါတောင် ဆရာသခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းက ပြောလိုက်သည်။
"ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ချန်လော့က လုံးဝ မယုံကြည်နိုင်ပေ။
မသေမျိုးအက္ခရာ၏ စွမ်းအားကို သူ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သတ္တုတွင်းထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော အပြာရောင် စွမ်းအင်သည် နက်ရှိုင်းသော သမုဒ္ဒရာ ချောက်ကမ်းပါးကြီးကဲ့သို့ လူများကို ချက်ချင်း ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။
တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်း ဆရာသခင်ပင်လျှင် မသေမျိုးအက္ခရာ၏ စွမ်းအားရှေ့တွင် မခုခံနိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသည်။
ယခု အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏က တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်ရာတွင် သိုင်းလောက ဆရာသခင်တစ်ဦးကို မယှဉ်နိုင်ဟု သူ့ကို ပြောနေသည်။ ဤအရာကို မည်သူမျှ ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။
ချန်လော့တင်မက အပြင်ဘက်ရှိ နဂါးဖြူမြို့တော် တစ်ခုလုံးလည်း ယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။
"ငါက တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်တိုက်ခိုက်တာကို ပြောနေတာပါ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏က ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ အသစ်ရိုက်နှိပ်ထားသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ချန်လော့ထံ ကမ်းပေးလိုက်၏။ မသေမျိုးအက္ခရာနှစ်ခုကို ရိုက်နှိပ်ပြီးနောက် ၎င်းသည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တူညီသော ထူးကဲခြင်းဟူသည့် စာလုံးတစ်လုံးတည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
"ဆရာသခင်တစ်ယောက်ရဲ့ ခွန်အားက ကြီးမားတယ်ဆိုပေမယ့် သူက ငါနဲ့ တူညီတဲ့ လောကထဲမှာ မရှိဘူး။ တကယ်လို့ ငါက ဆရာသခင်တစ်ယောက်ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ရှေ့မှာ သွားရပ်နေရင်တောင် သူ ငါ့ကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"
စကားပြောနေစဉ် သူသည် ကျောက်စိမ်းပြားကို လက်ဖြင့်ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်ရာ ၎င်းအပေါ်ရှိ ထူးကဲခြင်းစာလုံးနှစ်လုံးမှာ ချက်ချင်း အသက်ဝင်လာခဲ့၏။
မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ချန်လော့သည် သူ၏ မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် အသည်းအသန် ထွက်ပြေးနေခဲ့ရသော သတ္တုတွင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး တာအိုအဘိုးကြီး လီချန်မှာ သူ၏ နောက်မှ ဖမ်းမိတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နေသည်။
'ပုံရိပ်ယောင်လှည့်စားခြင်း။'
သူ၏ ပြင်ပဦးနှောက်ထံမှ သတင်းအချက်အလက်များ ချက်ချင်း ရောက်လာသဖြင့် သူ့ကို ချက်ချင်း သတိပြန်ဝင်လာစေသည်။
"အခုရော... ဆရာသခင်တစ်ယောက်က မင်းရဲ့ ဆရာကို ထိနိုင်မယ်လို့ ထင်သေးလား"
"ပုံရပ်ယောင်လှည့်စားခြင်းလား"
ဤအရာက ချန်လော့ကို အနည်းနှင့်အများ စိတ်ပျက်သွားစေ၏။
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏ ပြသခဲ့သော နည်းလမ်းများသည် မသေမျိုးလမ်းစဉ်အပေါ် သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်သည်။
သူ အိပ်မက်မက်ခဲ့သော ကျင့်ကြံသူဆိုသည်မှာ ဓားပျံများစီးကာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်သူဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့သော ပုံရိပ်ယောင်လှည့်စားခြင်းနည်းလမ်းမျိုးမှာ သူ၏ အမြင်တွင် သာမန်သိုင်းလောကမှ မျက်လှည့်ဆရာတစ်ဦးနှင့် ဘာမျှမကွာခြားပေ။
"ဒါက တကယ်တမ်းတော့ မဟုတ်သေးဘူး၊ မသေမျိုးလမ်းစဉ်ဆိုတာ အရမ်းကျယ်ပြန့်ပြီး အဆင့် တွေလည်း ခွဲခြားထားတယ်။ တကယ်လို့ မင်းသာ ဒဏ္ဍာရီလာ ရွှေအမြုတေအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မယ်ဆိုရင် သဘာဝအလျောက် တိမ်တွေ မြူတွေကိုစီးနင်းနိုင်ပြီး လေနဲ့ မိုးကြိုးတွေကိုပါ ထိန်းချုပ်နိုင်လာလိမ့်မယ်။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏က ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။
သူသည် ချန်လော့ကို လှည့်ကွက်ငယ်လေးတစ်ခုသာ ပြသခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း သူ့အပေါ် အထင်လွဲသွားလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိပေ။ ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းကြောင်းဆိုသည်မှာ ရှည်လျားသော ခရီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းပေါ်သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ၎င်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သဘာဝအလျောက် နားလည်လာမည်ဖြစ်သည်။
ဆရာတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူ၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ တာအိုကို ဝေမျှရန်၊ အသိပညာ သင်ကြားပေးရန်နှင့် သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးရန် ပင်ဖြစ်သည်။
"ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အဆင့် တွေကို ဘယ်လို ခွဲခြားထားတာလဲ ခင်ဗျာ"
"တစ်ခုစီတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အာရုံစိုက်မှုတွေ ရှိပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကလည်း ကွဲပြားတယ်။ ဒါပေမယ့် လမ်းကြောင်းပေါင်း သောင်းသိန်းချီ ရှိနေပါစေ၊ အားလုံးက လိုရာခရီးတစ်ခုတည်းကိုပဲ ရောက်သွားကြတာပါပဲ။ ချီသန့်စင်ခြင်း ၊ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နဲ့ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်း ဆိုတာတွေထက် မပိုပါဘူး။"
"ဒါဆို ဆရာက ဘယ်အဆင့်မှာလဲ ခင်ဗျာ"
"ငါလား ငါက ချီသန့်စင်သူ တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွား၏။
နဂါးဖြူမြို့တော် မှ သြဇာအာဏာရှိသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် သူသည် ကြီးမြတ်သော မသေမျိုး တစ်ပါးဖြစ်ပြီး ကျားမာန်ဟုန်အစောင့်အရှောက်လုပ်ငန်းကဲ့သို့ ကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သူဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင်မူ သူသည် အစပြုသူတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်လေ၏။ ထို့အတူ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့နေသော အစပြုသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
ယွဲ့နိုင်ငံ၏ နယ်မြေတွင် ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ခက်ခဲလှ၏။ လွန်ခဲ့သော အချိန်အတော်ကြာက ဤနယ်မြေတွင်ကျင့်ကြံသူများ ထွက်ပေါ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ထိုကျင့်ကြံသူများသည် အမျိုးမျိုးသောအကြောင်းပြချက်များကြောင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြသည်။
အများဆုံး ကောလာဟလမှာ သူတို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယွဲ့နိုင်ငံ၏နယ်မြေသည် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မသင့်လျော်တော့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ချီ ကို သုံးစွဲသူများသည် သဘာဝအလျောက် စိတ်ဝိညာဉ်ချီပိုမိုပေါများသော နေရာများသို့ ထွက်သွားကြသည်။
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်းသည်လည်း ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် တွေးတောခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ သူ၏ သက်တမ်း ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ထွက်ခွာရန် မျှော်လင့်ချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးလာခဲ့သည်။
ယနေ့အထိ သူသည် အခြေခံအားဖြင့် မည်သည့်မျှော်လင့်ချက်မှ မထားတော့ဘဲ၊ အလဟဿ ကျင့်ကြံခဲ့ရခြင်းမျိုး မဖြစ်စေရန် သူ မသေဆုံးမီ သူ၏ အသိပညာများကို လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန်သာ ဆန္ဒရှိတော့သည်။
"ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ငါ တပည့်တွေ လက်ခံနေခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲ မင်းသိလား"
"ကျွန်တော် မသိပါဘူး။"
တစ်ဖက်လူတွင် ထိုကဲ့သို့သော နည်းလမ်းများ ရှိနေသောကြောင့် ချန်လော့သည်လည်း အလွန် သိချင်နေခဲ့၏။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ နေထိုင်နေတဲ့ နယ်မြေက ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် မသင့်လျော်တော့လို့ပဲ၊ ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့သက်တမ်းကလည်း ကုန်ဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။"
မသင့်လျော်တော့ဘူးလား စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ကင်းမဲ့နေတဲ့ နယ်မြေလား။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ"
ချန်လော့သည် တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရ၏။
"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါတို့ ခြေအောက်က နယ်မြေကြီးက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုဖြစ်နေလို့ပဲ။ ဂူသင်္ချိုင်းကြီး တစ်ခုပေါ့။ ဒီဂူသင်္ချိုင်းကြီးက ဒီနယ်မြေထဲက စိတ်ဝိညာဉ်ချီတွေ အားလုံးကို စုပ်ယူလိုက်လို့ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကင်းမဲ့တဲ့ နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သွားတာပဲ။"
အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ် ချန်ချင်း၏သည် အကယ်၍ ချန်လော့ နောင်တစ်ချိန်တွင် ထွက်ပြေးချင်လာပါက ခက်ခဲမှုများလျော့နည်းသွားစေရန် ရည်ရွယ်၍ နှစ်များစွာကြာ သူ၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်များကို ချန်လော့အား ပြောပြလိုက်သည်။
"ဂူသင်္ချိုင်း"
ချန်လော့၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဝင်လာပြီး ယခင်က တစ်ခါမှ မတွေးဖူးသော အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။
တကယ်လို့ အဲဒါက ဂူသင်္ချိုင်းတစ်ခုဆိုရင် အထဲမှာ ဦးနှောက်တစ်ခုရှိရမယ် မဟုတ်ဘူးလား...