အခန်း (၁၄၅-၁၄၆)

အခန်း (၁၄၅) - သူဌေးကြီး

လီယန်ချူသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များအား ကြည့်လိုက်ပြီး အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။

၅၆,၀၂၀

တကယ့်ကို တစ်ညတည်းနှင့် ချမ်းသာသွားသည့် သူဌေးကြီးအဆင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် တာအိုရတနာအဆောင် အချို့ကို ထပ်မံ၍ အစီရင်ခံ ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် နှင့် မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် သာ မရှိလျှင်။

သူသည် ဂူသင်္ချိုင်းကြီးထဲတွင် သေဆုံးသွားသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုမှာ ဒုတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဆောင်များ ရေးဆွဲရာတွင် အောင်မြင်မှုနှုန်းမှာလည်း များစွာ မြင့်မားလာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် အဆောင်များအတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များမှာလည်း ယခင်က အဆောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ အလားတူ သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ဖြစ်လင့်ကစား၊ ယခု ရေးဆွဲလိုက်သော အဆောင်မှာ အရင်ကထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်မည် ဖြစ်သည်။

သူ ပထမဆုံး အဆင့်မြင့်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်မှာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ပင် ဖြစ်သည်

မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်မှာ သတ်ဖြတ်ခြင်း အဓိကဖြစ်ပြီး အစွမ်းအလွန်ကြီးသည်။ ဝတ်ကောင်းစားလှနှင့် လူငယ်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူမျိုးပင်လျှင် လေးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ကို ခုခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် ယင်းကို အသက်ဘေးမှ ကာကွယ်နိုင်သည့် ဝှက်ဖဲအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။

သူသည် အသစ်ပြန်လည် ရေးဆွဲထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ ထိုအဆောင်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ တည်ရှိနေရုံနှင့်ပင် မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက် အရှိန်အဝါများ အလိုလို ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

အနည်းငယ် ပူပြင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကြားနေရသော မဟာတာအိုအသံကို ပုံဖော်ကာ

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ပေါ်တွင် တာအိုလှိုင်းလုံးများ ထကြွလာပြီး၊ ဟင်္သာပြဒါးမှင်ဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်စာသားများပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ယန် အရှိန်အဝါများ မြင့်တက်လာသည်။

ယခင်က တစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ထက် အစွမ်းများစွာ ပိုမိုကြီးမားလာကြောင်း ခံစားရသည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

လီယန်ချူသည် ယင်းမျှနှင့် အားမရသေးဘဲ ဒုတိယအကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ပြီးသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်တွင် မိုးကြိုးလျှပ်စီးများ အနည်းငယ် ရစ်ပတ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ အဆောင်ပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော ယန်ဓာတ် မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများကြောင့် လီယန်ချူမှာ အလွန်ပင် နေလို့ကောင်းနေသည်။

စိတ်နှလုံး ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော သူများမှာ မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက် အရှိန်အဝါများနှင့် ထိတွေ့ရလျှင် ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးချီများကို သန့်စင်စေကာ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါနှင့် ယင်ဓာတ် များကို ဖယ်ရှားပေးမည် ဖြစ်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

လီယန်ချူသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ လေးကြိမ်မြောက် အဆင့်မြင့်တင်ခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

တစ်ခန်းလုံးမှာ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုးကြိုးကန်ကြီး လူ့လောကသို့ ဆင်းသက်လာသလိုပင်။

ယခင်က ဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် အစီရင်ခံခဲ့သော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်ထက် ဝိညာဉ်ဓာတ် ပိုမို ပြည့်စုံလာပြီး နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြင့်တက်သွားခဲ့ပြီ

လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ တည်ငြိမ်သွားတော့သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ဆိုသည့်အရာမှာ သူ့အတွက် အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသည်။

ချန်နိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်းသာ ကုသိုလ်မှတ်ကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း။

ကုသိုလ်မှတ်ကို ပစ္စည်းအသုံးအဆောင်များအဖြစ် အစီရင်ခံ ထုတ်ယူနိုင်မှသာ သူ၏စိတ်မှာ ပို၍ အားကိုးရာရသလို ခံစားရသည်။

လေးကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ခြင်းအတွက် စုစုပေါင်း ကုသိုလ်မှတ် တစ်သောင်း (၁၀,၀၀၀) ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်သည့် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် တစ်ခုကို ထပ်မံ ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်၏ အရှိန်အဝါဖြစ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားကာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒါဟာ ဝမ်လင်ကွမ်း နတ်မင်းကြီးကို ပင့်ဖိတ်ထားသော ရတနာအဆောင် ဖြစ်သဖြင့်။

၎င်းပေါ်တွင် စစ်မှန်သော ယန်ဓာတ် အရှိန်အဝါများလည်း ရှိနေသည်။

မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်နှင့် တစ်ခုကိုတစ်ခု ရောင်ပြန်ဟပ်နေပြီး၊ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက် အရှိန်အဝါများ ယှက်နွယ်ကာ လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်ဝိညာဉ် ကို အချိန်ပြည့် သန့်စင်ပေးနေသည်။

လီယန်ချူသည် လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်ကို လေးကြိမ်အထိ အဆင့်မြင့်ခြင်း မပြုဘဲ၊ ယခင်အတိုင်း သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် ခြောက်ထောင် (၆,၀၀၀) ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်

လီယန်ချူသည် အဆောင်များကို ဆက်လက် အဆင့်မြင့်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ၊ သူနှင့်အတူ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ပေးခဲ့သော ကျန်ကျောင်းဓား ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုရှေးဟောင်း ဓားရှည်မှာ တစ်ကြိမ်သာ အဆင့်မြင့်ထားရသေးသော်လည်း အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပြီး မိစ္ဆာနှင့် တစ္ဆေများကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

သူသည် ဤဓားကို ထပ်မံ အဆင့်မြင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လက်ရှိတွင် သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အလွန် မြင့်မားသော အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သိုင်းသမား၏ သွေးချီဖြင့်ပင် မိစ္ဆာများကို ယှဉ်ပြိုင်တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။

ဓားသိုင်းမှာ သူ၏ အားအကောင်းဆုံး သိုင်းပညာပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ပြီးနောက် လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"အဆင့်မြင့်တင်စေ "

ကုသိုလ်မှတ် နှစ်ထောင် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်

ကျန်ကျောင်းဓားမှာ ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး အေးစိမ့်သော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

အခန်းတွင်း၌ ဓားချီ များမှာ အေးစိမ့်သွားသည်

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ဝင်းပသွားသည်။

လောကတွင် လက်ညှိုးထိုးမလွဲသော ဓားသိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဓားကောင်းကို မြင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသည်။

ကျန်ကျောင်းဓားသည် နှစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်ရုံနှင့်ပင် ဤမျှအေးစိမ့်သော ဓားချီရှိနေပြီး အလွန်ပင် ထက်မြက်လှသည်။

"နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အဆင့်မြင့်ရင်ရော"

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မဟာတာအိုသံ ကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံအဆုံးတွင်။

ကျန်ကျောင်းဓားပေါ်၌ တာအိုလှိုင်းလုံးများ ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ဓားတစ်စင်းလုံး၏ ပုံသဏ္ဍာန်မှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

မူလက ရိုးရာ နွားမြီးဓား ပုံစံမျိုး ဖြစ်သော်လည်း။

လေးလံပြီး ရှေးကျလှသည်။

ဓားရိုးနှင့် ဓားလက်ကိုင်နေရာများတွင်လည်း ထွင်းထုမှုများ ရှိသဖြင့် ခိုင်ခံ့ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ခံစားချက်ကို ပေးသည်။

ယခု ကျန်ကျောင်းဓား၏ ပုံစံမှာ လီယန်ချူ၏ မျက်စိထဲတွင် ရှေးခေတ် ထန်ဓား ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည်။

တစ်စင်းလုံးမှာ ရိုးရှင်းပြေပြစ်ပြီး မည်သည့် အပိုအမွှမ်းတင်မှုမှ မရှိပေ။

သို့သော် ယင်းမှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါကို ပေးစွမ်းနေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ဓားဖြင့် အဖြတ်ခံလိုက်ရသလို နာကျင်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

ဓားအရှည်မှာ ၃ ပေ၊ အကျယ်မှာ လက်နှစ်ချောင်းစာ ရှိပြီး၊ ဓားကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် သာမန်လက်နက်များကဲ့သို့ အလင်းပြန်မှု မရှိဘဲ ဆန်းကြယ်ပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော ပန်းနွယ်ပုံသဏ္ဍာန်များ ရှိနေသည်။

ဤကဲ့သို့သော ဓားမှာ ဓားအိမ်ထဲမှ ထုတ်လိုက်သည့်အခါ ဓား၏ အလင်းရောင်ကြောင့် တစ်ခန်းလုံး လင်းထိန်သွားမျိုး မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယင်းမှာ အကြိမ်ပေါင်း ထောင်ချီ၍ ခတ်နှက်ထားသော လေးလံလှသည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါ ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော ကျန်ကျောင်းဓား၏ ဓားရိုးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ၊ ဓားနှင့် စိတ်ချင်း ဆက်နွှယ်သွားသည့် ခံစားချက်မှာ ချက်ချင်းပင် ပေါ်လာတော့သည်။

သွေးသားချင်း ဆက်နွှယ်နေသလိုပင်

ကျန်ကျောင်းဓားမှ ကြည်လင်လှသော ဓားမြည်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနီးနားရှိ သိုင်းသမားများ၏ လက်ထဲမှ လက်နက်များမှာလည်း ရုတ်တရက် ဝုန်းကနဲ မြည်ဟည်းသွားပြီး လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ပေါ်လာတော့သည်။

ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်နေသလဲဆိုတာကို လုံးဝ နားမလည်နိုင်ကြပေ။

လက်ထဲက လက်နက်တွေက ဘာလို့ ဒီလို ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ဖြစ်နေရတာလဲ။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း တွင်။

ဆိုင်ရှင်မ သည် ထိုဓားမြည်သံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း အပြင်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာသည်။

"ငါ့ယောက်ျားပဲ၊ လက်ထဲက ဓားကလည်း သာမန်မဟုတ်ဘူးပဲ"

"နတ်ဘုရားလက်နက် ပဲ၊ အခုခေတ်မှာ တွေ့ရခဲတယ်"

ဆိုင်ရှင်မက သာယာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေပုံရသည်။

ချင်းယွန်းကျောင်း ရှိ လီယန်ချူသည် သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော ကျန်ကျောင်းဓားကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လက်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားချီများက အခန်းထဲရှိ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို အသံမထွက်ဘဲ ပိုင်းဖြတ်သွားတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။

ပြတ်တောက်သွားသော နေရာမှာ မှန်တစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ချောမွေ့ညီညာလှသည်။

လီယန်ချူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ခုနက အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး အတွင်းအား ကိုတောင် အသုံးမပြုရသေးပေ။

ဒါတောင် ဓားချီတွေ ထွက်လာတာလား

"ဒီဓားက အခုဆိုရင် တကယ့်ကို နတ်ဘုရားလက်နက်လို့ ခေါ်လို့ရနေပြီ"

လီယန်ချူ၏ အမြင်မှာ ဆိုင်ရှင်မ၏ အမြင်နှင့် တထပ်တည်း ကျနေသည်။

သို့သော် သူကတော့ သာမန် ချီးကျူးစကားအဖြစ်သာ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်ထားသော နဂါးဖြတ်ဓားကို အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်နေသည်။

သို့သော် ဆိုင်ရှင်မ ပြောသည့်စကားမှာ လက်နက်များကို ခေါ်ဆိုသည့် ဘွဲ့အမည်တစ်ခု ဖြစ်သည်၊ နာမည်ကြီး ဓားနှင့် ဓားရှည်တိုင်းကို "နတ်ဘုရားလက်နက်" ဟု ခေါ်ဆို၍ မရနိုင်ပေ။

ယင်းမှာ လုံလောက်သော ဝိညာဉ်ဓာတ် ရှိရန် လိုအပ်သည်။

ပစ္စည်းသုံးခုကို အဆင့်မြင့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကုသိုလ်မှတ် နှစ်သောင်းတစ်ထောင် (၂၁,၀၀၀) ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူသည် ရပ်တန့်မသွားပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် သူသည် ငွေရှိသော သူဌေးကြီး တစ်ဦးဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ကုသိုလ်မှတ် ငါးသောင်းကျော် ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် ခိုင်မာတောင့်တင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် ထို့နောက်တွင် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ရှစ်ကွက်မှန် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဒါဟာ ကျင်းဖုန်းတာအိုဆရာ လက်ထဲက မှော်လက်နက် ပဲ။

ဝိညာဉ်ဓာတ် အလွန် အားကောင်းလှသည်။

ကျင်းဖုန်းတာအိုဆရာ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ကျင့်ကြံသူ အပေါင်းထဲတွင် ထိပ်ဆုံးမှာ မရှိသော်လည်း၊ ဤရှစ်ကွက်မှန်ကတော့ တကယ့်ကို ရတနာကောင်း တစ်ခုပင်။

အရင်က လီယန်ချူ၏ ဝိညာဉ် ထွက်လာစဉ်က ဤရှစ်ကွက်မှန်နှင့် အသာအယာ အထိုးခံလိုက်ရရုံနှင့်ပင် အရှိန်အဝါကို ရှောင်ရှားခဲ့ရဖူးသည်။

ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ပစ္စည်းတွေထဲမှာ ထိုဆန်းကြယ်လှသော မိစ္ဆာနှိမ်နှင်း တောင်ဝှေး ကလွဲရင် ဤရှစ်ကွက်မှန်မှာ ထိပ်ဆုံးက ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။

အလွန်ပင် ဝမ်းသာစရာ ကောင်းလှသည်။

အခုတော့ ဒါက "လီ" လို့ မျိုးရိုးအမည် ပြောင်းသွားပြီပေါ့ (လီယန်ချူ ပိုင်ဆိုင်သွားပြီဟူသော သဘော)။

လီယန်ချူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် ထိုရှစ်ကွက်မှန်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း အတွင်း၌ ကိန်းအောင်းနေသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများကို သေသေချာချာ ခံစားကြည့်သည်။

ယင်းအတွင်း၌ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသည်။

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

"အဆင့်မြင့်တင်စေ"

ရင်းနှီးနေသော တာအိုလှိုင်းလုံးများ ပေါ်လာပြန်သည်

ဤရှစ်ကွက်မှန်ပေါ်တွင် ရေလှိုင်းများ စီးဆင်းနေသလိုပင် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ တောက်ပလာတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကုသိုလ်မှတ်ကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။

ဤရှစ်ကွက်မှန်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အဆင့်မြင့်လိုက်ရုံနှင့်ပင် ကုသိုလ်မှတ် နှစ်ထောင် (၂,၀၀၀) တိုက်ရိုက် လျော့နည်းသွားသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤမှော်လက်နက်သည် မူလကတည်းက တစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်ပြီးသားနှင့် ညီမျှနေခြင်းပင်။

ဒါဟာ လီယန်ချူအနေနဲ့ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးတဲ့ အခြေအနေပဲ ဖြစ်ပါတော့သည်။

အခန်း (၁၄၆) -ရွှီလင်းစု

ရှစ်ကွက်မှန် သည် တာအိုဘာသာ၏ မှော်လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လူထုကြားတွင်လည်း အလွန်ပင် ခေတ်စားလှကာ များသောအားဖြင့် အိမ်စောင့်ရှောက်ရန်၊ အညံ့အဆိုးများကို ပယ်ဖျောက်ရန်နှင့် မင်္ဂလာအပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံစေရန် အသုံးပြုသော ရတနာပစ္စည်းအဖြစ် ယူဆကြသည်။

အဆင့်မြင့် ပြီးနောက်တွင် ရှစ်ကွက်မှန်အတွင်း ကိန်းအောင်းနေသော စွမ်းအားများမှာ ပိုမို၍ ထူထဲတောင့်တင်းလာသည်။

မိစ္ဆာနှင့် တစ္ဆေများအတွက်တော့ တကယ့်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်သော လက်နက်ကြီးပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ရှစ်ကွက်မှန်ကို သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုံခြုံရေး ဝှက်ဖဲအဖြစ် သိမ်းဆည်းထားလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် သူသည် အေးချမ်းစွာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်ပြီး ကျင့်စဉ်အဆင့်အတန်း ခိုင်မာလာအောင် လုပ်ဆောင်တော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဂူသင်္ချိုင်းကြီးထဲတွင် ထိုအစီရင်ဝတ်စုံ ကို ရရှိခဲ့သဖြင့် အစွမ်းများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ပထမအဆင့် ကို တစ်ဟုန်ထိုး ကျော်ဖြတ်ကာ ဒုတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ယခင်က အသုံးပြုခဲ့သော စွမ်းအင်တိုးဆေးလုံး များ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် အားနည်းသွားတော့သည်။

ယင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လီယန်ချူတွင် လောလောဆယ် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်း မရှိသေးပေ။

အခြေခံမှစ၍ တည်ငြိမ်စွာ ကျင့်ကြံရန်သာ ရှိတော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ယခုအခါတွင် တာအိုရတနာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေသည်။

မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်း ပါရမီ နည်းပါးမှုကို တစ်စုံတစ်ရာအထိ ပြန်လည် ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။

လီယန်ချူသည် ခဲခဲယဉ်ယဉ်ဖြင့် သုံးရက်ခန့် ငြိမ်းချမ်းသော နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

ထိုနေ့ညတွင် သူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံနေပြီး၊ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်ချီ များမှာ အစဉ်မပြတ် စီးဆင်းနေကာ ဝိညာဉ်ငါးပါး၊ ကလီစာများနှင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အကြောများအတွင်း စီးဆင်းနေသည်။

တာအိုဘာသာသည် အသက်ရှည်ကျန်းမာရေးနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်းကို အလေးထားသည်။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းမှာ ပို၍ပင် မျှတပြီး ဝိညာဉ်ချီများက ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြည့်တင်းပေးသည်။

အရပ်ထဲက ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များစွာတွင် ငယ်ရုပ်မပျက်ဘဲ အိုမင်းခြင်းကို တားဆီးနိုင်သည့် တာအိုကျွမ်းကျင်သူများအကြောင်း ပါလေ့ရှိသည်။

ဒါဟာ တာအိုကျင့်စဉ်ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အချက်တစ်ခုလို့လည်း ဆိုနိုင်ပါတယ်။

လီယန်ချူသည် သူ၏မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

"ရောက်နေမှတော့ ဘာလို့ အထဲကို မဝင်တာလဲ"

သူ၏ အသံထဲတွင် လူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းစားနိုင်သော အရှိန်အဝါ တစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်သွားသလိုပင်

ဒါဟာ သူကျင့်ကြံထားတဲ့ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းထဲက မန္တန်စွမ်းအား ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်းတံခါးမှာ လေမတိုက်ဘဲနှင့် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူ လက်မလှုပ်ရသေးခင်မှာပင်။

ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှစ်ကွက်မှန်မှ ဖြူစင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်

ပုံရိပ်ယောင် လူရိပ်တစ်ခုမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီး၊ မြင်လိုက်ရသည်မှာ အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဍာန်ရှိသော မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်။

ရှစ်ကွက်မှန်ပေါ်ရှိ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းက ထိုမိန်းကလေးကို ချက်ချင်းပင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။

မကြာခင်မှာပင် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"အယ်"

တံခါးအပြင်ဘက်မှ ကြည်လင်လှသော မိန်းကလေး အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရမ်းစွမ်းတဲ့ တာအိုမှော်လက်နက်ပဲ"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်၊ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် မည်သူမျှ မရှိသေးပေ။

သို့သော် ထိုအသံကို သူ ရင်းနှီးနေသည်။

သူသည် စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ရှစ်ကွက်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ထိုးလိုက်ရာ အလင်းတန်းများ ဝင်းပသွားတော့သည်။

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး တံခါးဝတွင် ပေါ်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြနေသော အမူအရာများ ရှိနေသည်။

သူမသည် ပိုင်ဟုန်းထူ၏ လက်ထပ်ရန် စေ့စပ်ထားသော ဇနီးလောင်းပင်။

ပန်းချီလမ်းစဉ်တွင် ကျွမ်းကျင်သော မိန်းကလေးငယ်။

ရွှီလင်းစု

"မတွေ့တာ ရက်နည်းနည်းပဲ ရှိသေးတယ်၊ နင်က ဘယ်ကနေ ဒီလောက် စွမ်းတဲ့ ရှစ်ကွက်မှန်ကို ရလာတာလဲ"

ရွှီလင်းစုက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"မင်း အခုတလော ဝေမြို့မှာ မရှိဘူးလား"

ရွှီလင်းစုက ပြောသည်

"ကျွန်မ အခုတလော လုပ်စရာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိနေလို့ အားမနေတာပါ"

သူမသည် လီယန်ချူ၏ မေးခွန်းကို တိုက်ရိုက် မဖြေပေ။

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်

"ပိုင်ဟုန်းထူက တာအိုကျောင်းမှာ မရှိဘူး"

"ကျွန်မ သိပါတယ်"

ရွှီလင်းစုက မျက်တောင်ခတ်ကာ

"ကျွန်မက ရှင့်ကို လာရှာတာပါ"

"ချင်းယီမယ်တော် လား"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ချင်းယီမယ်တော်ရဲ့ မိစ္ဆာဝင်ရောက်မှုက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာပြီ၊ ဒီနေ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို လာဖိတ်တာက သူမဆီက မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန် စိတ်အာရုံတွေကို ဖယ်ရှားပေးဖို့ပါ"

ရွှီလင်းစုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ ဘာမှမပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ နေလိုက်သည်။

ရွှီလင်းစုက ပြောသည်

"ခုနက ကျွန်မက ရှင့်ကို စချင်ရုံတင်ပါ၊ ရှင် စိတ်မဆိုးပါဘူးနော် "

လီယန်ချူက ပြောသည်

"မင်းက ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ ဇနီးလောင်းပဲ၊ ဒီလို ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ငါ့ကို လာမရှာသင့်ဘူး"

ရွှီလင်းစု မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

"ဒါမှမဟုတ် ချင်းယီမယ်တော်ရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ကို သွားတဲ့ ခရီးက အန္တရာယ် အရမ်းများလို့၊ ပိုင်ဟုန်းထူ ကို မသိစေချင်ဘဲ သူ မရှိတဲ့ အချိန်ကို ရွေးပြီး လာတာလား "

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

ရွှီလင်းစုက ပြုံးကာ

"ရှင်က အရမ်း သတိကြီးလွန်းတာ မဟုတ်ဘူးလား"

လီယန်ချူက

"ဟုတ်လို့လား"

ရွှီလင်းစုက လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်

"ကျွန်မ ရှင့်အပေါ်မှာ ဘာမကောင်းတဲ့ စိတ်မှ မရှိပါဘူး၊ မိစ္ဆာစိတ်ကို သွားဖြတ်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာကလည်း ရှင့်ရဲ့ ကံကြမ္မာ က ထူးခြားပြီး ဒီကံတရား ကို တာဝန်ယူနိုင်လို့ပါ"

"ဒီနေ့ ချင်းယီမယ်တော်က မိစ္ဆာစိတ်ရဲ့ စွမ်းအားအများစုကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်တယ်၊ ဒီညဟာ မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းဖို့ အကောင်းဆုံး အချိန်ပဲ"

"ဝေမြို့က ပြည်သူတွေကို ငဲ့ညှာပြီးတော့ ဝေမြို့အတွက် ဒီဘေးရန်ကို ဖယ်ရှားပေးပါဦး"

လီယန်ချူသည် ယခုအချိန်တွင် "မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း" ဆိုသည့် စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အနည်းငယ် ခေါင်းကိုက်သွားသည်။

"တကယ်တော့ ငါက မင်းကို မယုံဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ကြီးရဲ့ မျက်နှာကို ထောက်ပြီး ဒီည ငါ မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"

"မင်းမှာ တခြား စိတ်ကူးတွေ ရှိနေရင်တော့ ငါ့ဓားက လူမရွေးတတ်တာကို အပြစ်မတင်နဲ့"

လီယန်ချူက တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။

ရွှီလင်းစုမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ကျော့ရှင်းစွာဖြင့် အလေးပြုလိုက်သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် လီတာအိုဆရာ"

ရွှီလင်းစု အနည်းငယ် ငေးမောသွားသည်၊ ရှေ့က လူငယ်တာအိုဆရာမှာ အရင်ကနှင့် မတူတော့သလိုပင်။

ကိုယ်ပေါ်ရှိ အရှိန်အဝါများမှာလည်း မိုးကြိုးနှင့် မီးတောက်များ အလိုလို မြင့်တက်နေသလို ခံစားရသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ယနေ့ည ချင်းယီမယ်တော်၏ မိစ္ဆာစိတ်ကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာခဲ့သည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ဦးရှေ့ တစ်ဦးနောက်ဖြင့်။

အိမ်ခေါင်မိုးများပေါ်တွင် လေးနှစ်စင်း ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုး ပျံလွှားပြေးလွှားနေကြသည်။

ရွှီလင်းစုက လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ပေးထားသဖြင့် သာမန်လူများမှာ သူတို့ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြပေ။

ရွှီလင်းစု မည်မျှပင် မြန်မြန်ပြေးပါစေ၊ လီယန်ချူသည် သူမ၏ အနောက်တွင် တည်ငြိမ်စွာ အမြဲ ကပ်ပါလာသည်။

"သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီ"

ရွှီလင်းစု စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည်။

မကြာခင်မှာပင်။

နှစ်ယောက်သား ချင်းယီမယ်တော် ဘုရားကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဤအလှူအတန်း အလွန်စည်ကားသော နေရာမှာ ညမှောင်နေသော်လည်း ကျင့်ကြံသူများအတွက် အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ခံစားချက်ကို ပေးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သာမန် ဝိညာဉ်ထွက်လာသူမျိုးဆိုလျှင် ဝင်ရောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ကျင့်ကြံမှု အနည်းငယ် နိမ့်သောသူများမှာလည်း ဤဘုရားကျောင်းအတွင်းတွင် တစ်စုံတစ်ရာအထိ ဖိနှိပ်မှုကို ခံရပေလိမ့်မည်။

အလှူအတန်း စည်ကားသော နေရာကြီးများမှာ ဤကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုး ရှိတတ်ကြသည်။

ရွှီလင်းစုသည် အသာအယာ လမ်းလျှောက်ကာ လီယန်ချူကို ချင်းယီမယ်တော် ဘုရားကျောင်း၏ ပဓာနဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

ထိုနေရာကို စောင့်ကြပ်နေကြသော အရာရှိများနှင့် ရွာသားများမှာ လုံးဝ သတိမထားမိကြပေ။

ဆောင်အတွင်း၌ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေပြီး ချင်းယီမယ်တော်၏ နတ်ရုပ်မှာ အလယ်တွင် ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် ဒီတစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လာသည့်အခါတွင်လည်း ထိုရှိသလိုလို မရှိသလိုလို အကြည့်များကို ခံစားနေရဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု သူသည် အရင်က လီယန်ချူ မဟုတ်တော့ပေ။

သူ၏ အကြည့်များ လေးနက်သွားပြီး ရှစ်ကွက်မှန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လေထဲသို့ တစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်

တောက်ပလှသော ဖြူစင်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခုက ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အား"

အမှုထမ်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အဘိုးကြီးတစ်ဦးမှာ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်ထဲမှ ထွက်လာကာ။

ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ကျသွားပြီး ဦးခေါင်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လူးလှိမ့်နေတော့သည်။

"အား... နာလိုက်တာ... ကယ်ကြပါဦး"

ဟု မနားတမ်း အော်နေတော့သည်။

ပဓာနဆောင် အတွင်းနှင့် အပြင်မှာ ကမ္ဘာနှစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ ဓားကိုင်ထားသော အရာရှိများ ဖြတ်သွားသော်လည်း လီယန်ချူတို့ကို လုံးဝ မမြင်နိုင်ကြပေ။

သူတို့ မြင်နိုင်သည်မှာ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲ မီးလင်းနေသော ပဓာနဆောင်ကြီးကိုသာ ဖြစ်သည်

ဒါဟာ သရဲခြောက်တာ မဟုတ်ဘဲ ပန်းချီလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံထားတဲ့ ရွှီလင်းစုရဲ့ နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ မြင်နေရတာက ရွှီလင်းစုရဲ့ ပန်းချီကားသာ ဖြစ်သည်

လီယန်ချူက အသံမာမာဖြင့် မေးလိုက်သည်

"မင်းက ဘယ်သူလဲ"

အမှုထမ်းဝတ်စုံနှင့် အဘိုးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တောင်းပန်တော့သည်။

"နတ်ဘုရားမင်းကြီး စိတ်လျှော့ပါ၊ အဖိုးက ချင်းယီမယ်တော်ရဲ့ လက်အောက်ခံ အစေခံဟောင်းပါ၊ ခုနက ဘေးကနေ ကိုယ်ပျောက်ပြီး နတ်ဘုရားမင်းကြီးကို ခိုးကြည့်မိလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ညှာတာပေးပါဦး "

အစေခံဟောင်း။ လီယန်ချူ မြင်နိုင်သည်မှာ ဤအဘိုးကြီးမှာ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်ပြီး လူစင်စစ် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကိုယ်ပေါ်တွင် ယင်ဓာတ် မများဘဲ ပူဇော်မှု့ အရှိန်အဝါ များ စွဲကပ်နေခြင်းပင်။

"ရွှဲစန်း ၊ ဒီနေ့တော့ နင့်ရဲ့ ကိုယ်ပျောက်အတတ်က အဖျက်ခံလိုက်ရပြီလား၊ ဘာလို့ ဒီလောက် သနားစရာ ကောင်းနေရတာလဲ "

ရှုလင်စုက ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူမ သတိရသွားသည်မှာ၊ ခုနကတင် သူမ၏ ကိုယ်ပျောက်အတတ်မှာလည်း လီယန်ချူ၏ အကြည့်အောက်တွင် အပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာလေး နီသွားတော့သည်။

ရွှဲစန်း ဟု ခေါ်သော ဤအဘိုးကြီးမှာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်

"မိန်းကလေးကလည်း နောက်နေပြန်ပြီ၊ အဖိုးက ခုနက မျက်စိမရှိလို့ တောင်ကြီးကို မမြင်မိဘဲ ၊ နတ်ဘုရားမင်းကြီး ရှေ့မှာ လာပြီး လှည့်စားမိလို့ပါ၊ နတ်ဘုရားမင်းကြီး ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ပဲ ဆုတောင်းပါတယ်"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်

" ခုနက ကျုပ်လည်း နည်းနည်း စိတ်မြန်သွားမိပါတယ်"