အခန်း (၁၄၇-၁၄၈)

အခန်း (၁၄၇) - နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ

ရွှဲစန်းသည် ထိုအခါမှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး၊ သူ၏မျက်လုံးများက လီယန်ချူလက်ထဲရှိ ရှစ်ကွက်မှန် ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေမိသည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး ရှစ်ကွက်မှန်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။

ထိုမှော်လက်နက်မှာ အလွန်ပင် ကိုင်တွယ်ရ အဆင်ပြေလှသည်။

မိစ္ဆာများကို ဦးစားပေး တိုက်ခိုက်နိုင်ရုံသာမက၊ ကိုယ်ပျောက်အတတ်နှင့် ပုံရိပ်ယောင်အတတ် ကျွမ်းကျင်သော ကျင့်ကြံသူများအတွက်လည်း ထိရောက်သော အစွမ်းရှိသည်။

"အဖိုးက အရင်က နတ်ဘုရားမင်းကြီးကို တစ်ခါတွေ့ဖူးပါတယ်၊ သွေးချီ တွေ ထူထဲပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတွေ ဝင်းပနေတာပဲ၊ အခု မတွေ့တာကြာတော့ နတ်ဘုရားမင်းကြီးရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ပိုပြီး တိုးတက်လာပြန်ပြီပဲ၊ ဝမ်းသာစရာပါပဲ "

ရွှဲစန်းက ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက တစ်ချက်ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။

ရွှီလင်းစု က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်

"ရွှဲစန်း၊ ဒီနေ့ ကျွန်မက လီတာအိုဆရာကို မယ်တော်ရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်ကို ဖြတ်တောက်ပေးဖို့ အထူးပင့်ဖိတ်ထားတာ၊ လမ်းဖွင့်ပေးလိုက်တော့ "

ရွှဲစန်း၏ မျက်လုံးများတွင် ဝမ်းသာရိပ်များ ပေါ်လာပြီး ထပ်တလဲလဲ ပြောတော့သည်

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ၊ အလွန်ကောင်းတာပေါ့"

"နောက်ဆုံးတော့ ဒီအချိန်ကို ရောက်လာပြီပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဆက်နေသွားရင် အဖိုးလည်း မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ထဲ ကျရောက်သွားတော့မှာ"

သူသည် ချင်းယီဘုရားကျောင်း၏ ဘုရားကျောင်းစောင့်နတ် တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ချင်းယီမယ်တော်၏ လက်အောက်ခံ ဝိညာဉ်အမှုထမ်း တစ်ဦးဖြစ်သည်။

ချင်းယီမယ်တော်သာ မိစ္ဆာစိတ်ကို မဖိနှိပ်နိုင်ဘဲ မိစ္ဆာအရှိန်အဝါက တာအိုအရှိန်အဝါကို လွှမ်းမိုးသွားလျှင်၊ သူမ၏ လက်အောက်ခံဖြစ်သော သူသည်လည်း အနှေးနှင့်အမြန် မိစ္ဆာဝင်သွားပေလိမ့်မည်။

ရွှဲစန်းသည် ခါးနောက်မှ နှိုက်လိုက်ရာ ကြေးမောင်းတစ်ခုနှင့် သစ်သားတုတ်တစ်ချောင်း ထွက်လာသည်။

သူသည် ခါးကို မတ်လိုက်ပြီး ကြေးမောင်းကို ဝုန်းကနဲ တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

ဒေါင်

"ဝိညာဉ်လောက မှာ စည်းစနစ်ရှိစေ၊ ဖွင့် "

ရွှဲစန်းသည် ယခုအခါ အမှုထမ်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကြေးမောင်းကို ကိုင်ကာ တည်ကြည်သော အမူအရာ ရှိနေသည်။

သို့သော် သူ၏ ဤပုံစံမှာ လီယန်ချူကို ထိုနေ့က သူသတ်ခဲ့သော မြို့စောင့်နတ်အတု ကို သတိရသွားစေသည်။

ပြီးတော့ ဝိညာဉ်အမှုထမ်း ကျန်းထုံ ကိုလည်း သတိရစေသည်။

ရွှဲစန်း ကြေးမောင်းကို ခေါက်လိုက်သည်နှင့်အမျှ သူ၏ရှေ့တွင် အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တံခါးကြီးတစ်ခု၏ ပုံသဏ္ဍာန် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

"နတ်ဘုရားမင်းကြီး၊ ဒီတံခါးရဲ့ အနောက်မှာ မယ်တော် တည်ဆောက်ထားတဲ့ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ ရှိပါတယ်၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ အကြွင်းအကျန် စိတ်အာရုံက အဲဒီထဲမှာ ပုန်းနေတာပါ"

ရွှဲစန်းက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ထွက်ခွာ ရဦးမှာလား

သူက ရွှီလင်းစုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီလင်းစုက ဉာဏ်ကောင်းသူဖြစ်ရာ ချက်ချင်းပင် သိလိုက်ပြီး

"ခန္ဓာကိုယ် နဲ့ ဝင်လို့ရပါတယ်၊ ဒီကမ္ဘာကို ရှင် ရောက်ဖူးမှာပါ"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး

"သွေးစွန်းဒင်္ဂါး လား "

ရွှီလင်းစုက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ရှင်က ဝေမြို့မှာ သွေးစွန်းဒင်္ဂါးတွေကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်တော့ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ရဲ့ အခြေခံအမြစ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်သလို ဖြစ်သွားတာလေ၊ အဲဒါကြောင့် သူက ရှင့်ကို မှော်အတတ်နဲ့ လုပ်ကြံဖူးမှာပေါ့"

လီယန်ချူ သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် သွေးဒင်္ဂါးကို အခန်းထဲမှာ ထားလိုက်ရာ မိစ္ဆာကို ဆွဲဆောင်မိသွားသည်။

သူ့ကို ဆန်းကြယ်သော အဖြူအမည်းကမ္ဘာ တစ်ခုထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး၊ ပိုင်ဟုန်းထူ အတုနှင့်လည်း တွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုနေရာသည် ချင်းယီမယ်တော် တည်ဆောက်ထားသော နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝင်၍ရလျှင်တော့ အဆင်ပြေပါသည်၊ မဟုတ်လျှင် ဝိညာဉ်ထွက်ခွာပြီး မိမိ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုလူနှစ်ယောက်လက်ထဲ အပ်ထားရန် သူ တကယ်ကို စိတ်မချပေ။

လီယန်ချူသည် ရွှီလင်းစုကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီလင်းစုက ပြုံး၍

"စိတ်ချပါ၊ ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်ယောက်ျားရဲ့ သူငယ်ချင်းကို ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ကြံမှာလဲ"

"ဝင်သွားပြီးရင် မိစ္ဆာစိတ်နဲ့ ရှင် အလိုလို တွေ့ပါလိမ့်မယ်၊ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကို မယ်တော်က အများစု ဖိနှိပ်ထားပါတယ်၊ သူ့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ရှင် ဒီနေရာကို ပြန်လာလို့ ရပါပြီ"

လီယန်ချူက မေးသည်

"ငါက သူမရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ရင်ရော"

ရွှီလင်းစုသည် လီယန်ချူကို ကျောက်စိမ်းအဆောင် တစ်ခု ပေးလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောသည်

"ရှင်သာ မိစ္ဆာစိတ်ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့ရင်၊ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ချေဖျက်ပြီး နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာကနေ ပြန်ထွက်လာလို့ ရပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါက တာအိုကို လွှမ်းမိုးသွားမှာဖြစ်လို့ ဒီဝေမြို့မှာ ဆက်နေဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

လီယန်ချူသည် ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ယူလိုက်ပြီး အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

ချက်ချင်းပင် စကားများများ မပြောတော့ဘဲ ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာထဲသို့ တိုက်ရိုက် လှမ်းဝင်သွားတော့သည်။

သူ ဝင်သွားပြီးနောက်တွင် ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့သလိုမျိုး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ရွှဲစန်းသည် လီယန်ချူ ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘက်ကို ကြည့်ကာ တအံ့တသြ ရေရွတ်လိုက်သည်

"သိုင်းလမ်းစဉ်ရဲ့ ပါရမီရှင် မျိုးစေ့လေးပဲ၊ သူသာ မိစ္ဆာစိတ်ကို သတ်နိုင်ရင် သူ့ရဲ့ စိတ်အခြေအနေက နောက်တစ်ဆင့်ကို တက်လှမ်းသွားမှာ သေချာတယ်၊ အလားအလာကတော့ အကန့်အသတ်မရှိပဲ"

ရွှီလင်းစုက တိုးတိုးလေး ပြောသည်

"မယ်တော် မိစ္ဆာဝင်ပြီးနောက်မှာ မိစ္ဆာစိတ်ကို တဖြည်းဖြည်း မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ ဒီတစ်ကြိမ်သာ ရှုံးနိမ့်သွားရင် ချင်းယီဘုရားကျောင်းက ပထမဆုံး အထိနာမှာဖြစ်ပြီး ဝေမြို့တစ်ခုလုံးလည်း တစ္ဆေနယ်မြေ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်"

ရွှဲစန်းက ရုတ်တရက် မေးသည်

"အဖိုးကတော့ လူမျက်နှာကြည့်ပြီး ကံကြမ္မာဟောတတ်တာ မဟုတ်တော့၊ ဒီတာအိုဆရာရဲ့ ကံကြမ္မာ က ဘယ်လောက်တောင် ထူးခြားနေလို့လဲ၊ သူက တကယ်ပဲ ဒီကံတရား ကို တာဝန်ယူနိုင်မှာလား"

ရွှီလင်းစုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်

"ဒီလူက ကြီးကျယ်တဲ့ ကံတရားအထောက်အပံ့ ရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး၊ ကံကောင်းခြင်းကြယ် ပွင့်နေတဲ့သူလည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူက ဇာတာ အရမ်းတောင့်တယ် "

"သူလို လူမျိုးမှသာ မယ်တော်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကမ္ဘာထဲကို ဝင်ပြီး မိစ္ဆာစိတ်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မှာ"

"ဒီကံတရားကို သူ တာဝန်ယူနိုင်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ နိုင်ခြေ ဘယ်လောက်ရှိမလဲ ဆိုတာတော့ မသိဘူး"

ရွှဲစန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း၊

စိတ်ထဲတွင်တော့ သံသယများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်

"ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက အဲဒီလောက်တောင် ဇာတာမာလို့လား"

လှိုင်းပုတ်သံ

လှိုင်းပုတ်သံ

လီယန်ချူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး နားထဲတွင် ရေစီးသံနှင့် ရေလှိုင်းပုတ်သံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ရင်းနှီးနေသော အဖြူအမည်းကမ္ဘာကြီး ပင် ဖြစ်သည်။

အဖြူအမည်းဆိုသည်မှာ များသောအားဖြင့် သေဆုံးသူများကို ကိုယ်စားပြုလေ့ ရှိသည်။

လီယန်ချူ ဤတစ်ကြိမ် အဖြူအမည်းကမ္ဘာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည့်အခါ စိတ်ခံစားချက်မှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ကြည့်ကာ စဉ်းစားနေသည့် အမူအရာ ရှိနေသည်။

သို့သော် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ရွှီလင်းစု ပေးထားသော ထိုကျောက်စိမ်းအဆောင်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ခါးတွင် ချိတ်ထားသော သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော ကျန်ကျောင်းဓား၊ ရင်ခွင်ထဲမှ လေးကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်၊ သုံးကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်။

ပြီးတော့ ရင်ခွင်ထဲက နှစ်ကြိမ် အဆင့်မြင့်တင်ထားသော ရှစ်ကွက်မှန်။

ဒါတွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေပင်။

အရင်တစ်ခေါက် အဖြူအမည်းကမ္ဘာထဲကို ဝင်တုန်းကထက် သူ၏ အစွမ်းမှာ နှိုင်းယှဉ်၍ မရအောင် တိုးတက်လာခဲ့ပြီ။

ကိုယ်ပေါ်မှာလည်း ဒဏ္ဍာရီလာ တာအိုနတ်ဘုရားပစ္စည်း ဖြစ်တဲ့ အစီရင်ဝတ်စုံ ရှိနေသေးသည်။

ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေသည်။

အရင်တစ်ခေါက်က သူသည် လမ်းအတော်အတန် လျှောက်ပြီးမှ ဆူညံသံများ၊ နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ၏ တီးတိုးသံများ စသည့် ထူးခြားသော ဖြစ်ရပ်များကို ကြားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ မမြင်နိုင်သော ညစ်ညမ်းသည့် စွမ်းအားများက သူ့ဆီသို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ညစ်ညမ်းစေရန် ကြိုးစားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ စိတ်ကို တစ်ချက်လှုပ်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးမှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး စစ်မှန်သော ယန်အရှိန်အဝါ များ ပေါ်လာတော့သည်။

ဝူး

ထိုမမြင်နိုင်သော ညစ်ညမ်းသည့် စွမ်းအားများမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ ဆုတ်သွားရတော့သည်။

တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံ၏ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်တောင့်တင်းသော ယန်ဓာတ်ဖြစ်ရာ သာမန် ညစ်ညမ်းသော အရှိန်အဝါများက လုံးဝ မကပ်နိုင်ပေ။

ထိုတစ်ကြိမ်တွင် အဖြူအမည်းကမ္ဘာမှာ ပို၍ အစွမ်းထက်လာပုံရပြီး ၎င်းက လီယန်ချူကို မှတ်မိသွားပြီ ဖြစ်သည်

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များ ပေါ်လာတော့သည်။

ဗြုန်း

ဗြုန်း

ထိုပုံရိပ်များသည် ရုတ်တရက် လီယန်ချူဆီသို့ ပြေးလာကြပြီး လီယန်ချူလည်း သူတို့၏ ရုပ်ရည်များကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရသည်။

ဘုန်းကြီးတွေ ပါသလို၊ တာအိုဆရာတွေ ပါသည်၊ သိုင်းသမားတွေလည်း ပါသည်။

အားလုံးက မျက်နှာသေနှင့် ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အလွန်ပင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နေသည်!

အားလုံးမှာ လီယန်ချူ သတ်ခဲ့သော လူများပင်။

ကွမ်းရှင်းဘုန်းကြီး ၊ ကျင်းဖုန်းတာအိုဆရာ ၊ အလောင်းထမ်းသမား စုန့်စန်းလန် ၊ စက္ကူရုပ်မ ဝူဟူဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်၊ ဖုန်းမိသားစုမှ ဝတ်ရုံနက်အဘိုးကြီး၊ သိုင်းလောကမှ ဓားသမား။

တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ဝိုင်းအုံလာကြသည်

အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းမည့်အလား အလွန် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်

လီယန်ချူ၏ ပါးစပ်ဖျားတွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

မသိလိုက်မသိဘာသာနှင့် သူ၏လက်ထဲတွင် လူပေါင်းများစွာ သေဆုံးခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

"သူတို့ အသက်ရှင်နေတုန်းကတောင် ငါ့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ခဲ့တာ၊ အခု မင်းက ဒီအကောင်တွေကို ထုတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေကို ပြန်လည် အမှတ်ရခိုင်းနေတာလား "

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူ လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ပူပြင်းပြီး ထူထဲသော အတွင်းအားများက ဝုန်းကနဲ ပြေးဝင်သွားသည်။

ကွမ်းရှင်းကိုယ်တော်၏ ပုံရိပ်မှာ ခဏချင်းမှာပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်

မူလကတည်းက ဤအဖြူအမည်းကမ္ဘာမှ ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်များမှာ မူလပိုင်ရှင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

မူလပိုင်ရှင်၏ အစွမ်းအချို့ ရှိနေရုံသာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန် လီယန်ချူ၏ ပြိုင်ဘက် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလဲ

ရှပ်

လီယန်ချူသည် ခါးမှ ကျန်ကျောင်းဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်

ပူပြင်းပြီး ထက်မြက်လှသော ဓားချီတစ်ခု ဝုန်းကနဲ ထွက်ပေါ်သွားသည်

ထိုနာကျည်းနေသော ပုံရိပ်ယောင်များမှာ ခဏချင်းမှာပင် ပြာအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"မင်းမှာ ဒီလောက်ပဲ အစွမ်းရှိတာလား"

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို အထင်သေးနေသကဲ့သို့ပင်။

အခန်း (၁၄၈) - အရွယ်မရောက်သေးသော သရဲသူငယ်နှင့် ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်း

လီယန်ချူသည် ဤအဖြူအမည်းကမ္ဘာ၊ ယင်ယန်ကမ္ဘာထဲသို့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးချီ များမှာ အတားအဆီးများကို ဖောက်ထွက်ကာ ထူထဲတောင့်တင်းလာပြန်သည်။

ကြည့်ရှုရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်လောက်စရာပင်။

ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုပုံရိပ်များကို သုတ်သင်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ချက်ချင်းပင် ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ဖိအားပေးသည့် ခံစားချက်မှာလည်း ယင်းနှင့်အတူ လျော့ပါးသွားခဲ့သည်။

ခဏအကြာ။

မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။

နားထဲတွင် ရေစီးသံ လှိုင်းပုတ်သံများကိုသာ ကြားနေရသည်။

လီယန်ချူသည် ကျန်ကျောင်းဓားကို ဓားအိမ်ထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ အဝေးရှိ သစ်သားတံတားတစ်ခုဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားသည်။

ဒါဟာ ဒီအဖြူအမည်းကမ္ဘာထဲမှာ သူ မြင်တွေ့ရတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာက ရေမှာ အလွန်အေးသည်။

အရိုးထဲထိ အေးစိမ့်လှသည်။

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းအစိတ်ခန့်သာ လှမ်းရသေးသော်လည်း ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးချီများမှာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားသလို ခံစားရသည်။

သူသည် အရှိန်အဝါကို တမင်တကာ ပြန်လည် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး စိတ်ကို စုစည်းလိုက်သည်။

တာအိုကျင့်စဉ်၏ စိတ်တည်ငြိမ်ခြင်း နည်းလမ်း မှာ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အထောက်အကူပြုသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ သူ၏ ထူထဲသော သွေးချီများကို ဖုံးကွယ်ရန် အသုံးပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စစ်မှန်သော ယန်အရှိန်အဝါ ကြောင့် သာမန် မိစ္ဆာများမှာ လုံးဝ အနားကပ်ရဲကြမည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် ချင်းယီမယ်တော်၏ မိစ္ဆာလမ်းစဉ် အကြွင်းအကျန်ကိုသာ ရှာဖွေလိုသော်လည်း၊ မည်သို့ရှာရမည်ကို ရွှီလင်းစု က ပြောမပြခဲ့ပေ။

ယင်းထဲတွင် မည်သူမျှ မသိနိုင်သော လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေနိုင်ပါသည်။

လီယန်ချူကတော့ ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူသည် ထိုအဖြူအမည်းကမ္ဘာမှ မိစ္ဆာများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ထိုမှတစ်ဆင့် ချင်းယီမယ်တော်၏ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ရှာတွေ့နိုင်မလားဟု စမ်းသပ်လိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သစ်သားတံတားမှာ အနီးလေးဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ အနည်းငယ် ဝေးကွာလှသည်။

လီယန်ချူ ခြေဖျားဖြင့် အသာအယာ ထောက်လိုက်ရာ လေထုမှာ ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဝုန်းကနဲ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

သူသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် ဟန်ချက်ညီညီဖြင့် ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

ဒါဟာ သိုင်းလောကက "ရေပေါ်လျှောက်ခြင်း" လိုမျိုး ပေါ့ပါးသော သိုင်းပညာ တစ်မျိုးပင်။

ယခု သူ၏ သိုင်းပညာ အဆင့်အတန်းအရ လေ့ကျင့်နေစရာမလိုဘဲ အလွယ်တကူ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ထို့အပြင် အရှိန်မှာလည်း ပို၍ မြန်ဆန်လှသည်

သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ လျိုယန်ကျင့်စဉ် နှင့် ခန္ဓာကိုယ်စောင့် အကာအကွယ် ချီ များမှာ ထိပ်တန်း သိုင်းပညာ နယ်ပယ်ထဲတွင် ရှိနေပြီး၊ ထျန်းကန်းလက်ဝါး ကလည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် အစွမ်းထက်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်အောင် လေ့ကျင့်ပေးထားသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ စစ်မှန်သော တာအို ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ အစဉ်မပြတ် စီးဆင်းနေသည်။

ပေါက်ကွဲအား ကောင်းရုံသာမက အသက်ရှူနှုန်းမှာလည်း ရှည်လျားပြီး အလွန်ပင် ထူထဲတောင့်တင်းလှသည်။

သူသည် ရေပြင်ပေါ်တွင် မြေပြန့်မှာ လမ်းလျှောက်နေသလိုပင် ပုံရိပ်ယောင်များ ကျန်ခဲ့သည်အထိ ပြေးလွှားသွားသည်။

မကြာခင်မှာပင် ပျက်စီးနေသော သစ်သားတံတားပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အသာအယာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားပြီး အလေးချိန် လုံးဝ မရှိသလိုပင်။

ယခု သူ၏ ကိုယ်ဖော့ပညာမှာ သိုင်းလောကတွင် "နှင်းပေါ်မှာ ခြေရာမထင်" သည့် အဆင့်သို့ ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သစ်သားတံတားမှာ ပျက်စီးနေပြီး နေရာအတော်များများတွင် ဆွေးမြည့်နေသော်လည်း၊ လီယန်ချူကဲ့သို့ သန်မာသော လူငယ်တစ်ဦး နင်းလိုက်သည့်တိုင်။

အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ခါသွားခြင်း မရှိပေ။

ကျွီကျွီ ကျပ်ကျပ် အသံပင် မထွက်ပေါ်လာပေ။

လီယန်ချူ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရုတ်တရက် ပတ်ဝန်းကျင် ရေပြင်ပေါ်တွင် ခြေရာများ ဆက်တိုက် ပေါ်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူတစ်ယောက် ပြေးလာနေသလိုပင်။

ထို့အပြင် ခြေရာများမှာ အလွန်သေးငယ်လှသဖြင့် လူကြီးခြေရာ မဟုတ်ဘဲ ကလေးငယ်၏ ခြေရာများနှင့် ပိုတူနေသည်။

ရေပြင်ပေါ်တွင်တော့ မည်သူမျှ မရှိပေ။

သို့သော် ခြေရာများမှာ လီယန်ချူဆီသို့ ပို၍ ပို၍ တိုးကပ်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင် လေထုမှာလည်း ပိုမို၍ အေးစိမ့်လာသည်!

မည်သည့် အရောင်အသွေးမျှ မရှိသော ဤအဖြူအမည်းကမ္ဘာတွင် ရောက်နေရသည်မှာ မူလကတည်းက လူကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေပြီး ဖိနှိပ်ထားသလို ခံစားရစေသည်။

အထူးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ ရေတွေချည်းပဲ ဖြစ်နေသဖြင့် စိတ်ကို ပို၍ လေးလံစေသည်။

ယခုအခါ ကလေးငယ်၏ ခြေရာများ ဆက်တိုက် ပေါ်လာခြင်းက ပိုမို၍ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းသော အခြေအနေကို ဖန်တီးပေးလိုက်သည်။

"အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ သရဲလား "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

စကားပုံအရ "အကြမ်းဆုံးက အင်္ကျီနီဝတ် အမျိုးသမီးသရဲ၊ အယုတ်ဆုံးက အရွယ်မရောက်သေးတဲ့ သရဲသူငယ်" ဟု ဆိုကြသည်။

ကလေးငယ်များသည် ခန္ဓာကိုယ် မဖွံ့ဖြိုးသေးသဖြင့် ဝိညာဉ်အားနည်းပြီး သေဆုံးလျှင်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် သရဲ ဖြစ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသည်။

အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှသည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ထိုကဲ့သို့သော သရဲသူငယ်မျိုး ရှိလာလျှင်မူ၊ ယင်းမှာ အယုတ်ဆုံးနှင့် အယုတ်မာဆုံး ဖြစ်ပြီး ယင်အရှိန်အဝါ မှာ အလွန်ပင် ထူထဲလှသည်။

ထို့အပြင် အလွန်ပင် လက်ပေါက်ကပ်လှသည်

ကျင့်ကြံမှုရှိသော တာအိုဆရာများစွာပင် ထိုကဲ့သို့သော သရဲသူငယ်မျိုးကို မပတ်သက်လိုကြပေ၊ တစ်ချက်မှားသွားသည်နှင့် အမြဲတမ်း ခြောက်လှန့်ခံရနိုင်ပြီး သာမန်ဆိုလျှင် စိတ်အေးချမ်းမှု မရဘဲ၊ ပြင်းထန်လျှင် အသက်ပင် ဆုံးရှုံးနိုင်သည်။

ထိုခြေရာများမှာ လီယန်ချူ၏ အနားသို့ ရောက်လာသည့်အခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

မမြင်ရသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက ထိုနေရာတွင် ရပ်ပြီး လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသလိုပင်။

အေးစိမ့်လှသော အရှိန်အဝါများက တိုးဝင်လာသည်။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ သာမန် တာအိုတပည့် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူ တစ်ဦး မဟုတ်ပေ။

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အလျဉ်းမရှိပေ။

သာမန် တာအိုဆရာများအတွက် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသော ဤသရဲသူငယ်ကို။

သူ လုံးဝ မကြောက်ပေ

"ဘယ်က မိစ္ဆာတွေမို့လို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ရဲတာလဲ"

လီယန်ချူက အေးစက်စွာ ဟောက်လိုက်သည်။

မျက်ဝန်းထဲတွင် မိုးကြိုးငါးပါးနှင့် စစ်မှန်သော ယန်အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေပြီး ကောင်းကင်ဘုန်းတန်ခိုး ကဲ့သို့ စိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့မရဲ ဖြစ်စရာပင်

ထိုခြေရာများမှာ ရုတ်တရက် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားသည်။

"အား "

လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် စူးရှသော သရဲအော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သိသာထင်ရှားစွာပင် အလွန် နာကျင်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းကို ဒါအတွက် ပြန်ပေးဆပ်ခိုင်းရမယ်"

နုနယ်သော်လည်း အက်ရှနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အလွန်ပင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ပါဝင်နေသည်။

မမြင်ရသော ဆူးချွန်တစ်ခုက လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ ဝုန်းကနဲ ထိုးဝင်လာသလိုပင်

ငြိမ်သက်နေသော အစီရင်ဝတ်စုံ မှ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်လာပြန်သည်။

သရဲသူငယ်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူပင် ကာကွယ်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လက်ငါးချောင်းကို ကွေးလိုက်သည်။

လက်ဖဝါးထဲမှ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပွင့်ထွက်လာသည်။

ထျန်းကန်းလက်ဝါး

နဂါးဖမ်းခြင်း၊ ကြိုးကြာဖမ်းခြင်း

"ငါ့ရှေ့ကို ထွက်လာစမ်း"

ပြင်းထန်သော ဆွဲအားတစ်ခု သူ၏ လက်ဖဝါးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး နဂါးက ရေကို စုပ်ယူသလိုပင်။

အရွယ်မရောက်သေးသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံရိပ်ယောင်မှာ လီယန်ချူ၏ ဆွဲထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ထွက်လာကာ။

သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် ဖမ်းမိသွားတော့သည်

ဒါဟာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အစိမ်းရောင် မန္တန်စာသား တွေ အပြည့် ရေးထွင်းထားတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ဦးပင်။

မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး ပါးနှစ်ဖက်မှာ သွေးလိုနီနေကာ နှုတ်ခမ်းမှာလည်း သွေးရောင် လွှမ်းနေသည်၊ မျက်လုံးများမှာ နာကျည်းမှုနှင့် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ပြည့်နေသည်။

ဘုန်း

လီယန်ချူ၏ လက်ဖဝါးမှ အတွင်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ပူပြင်းလှသော သိုင်းသမား၏ သွေးချီများက ထိုသရဲသူငယ်ကို တိုက်ရိုက် ပေါက်ကွဲစေခဲ့သည်။

ပြာအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်

"ဒီလောက် အဆင့်အတန်းမျိုးနဲ့တော့ ထွက်လာပြီး အရှက်မခွဲပါနဲ့ဦး "

လီယန်ချူက ဟင်းလင်းပြင်ကို ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုသရဲသူငယ်မှာ အလွန် ထူးဆန်းလှသော်လည်း၊ ယခု လီယန်ချူ၏ အစွမ်းမှာ အလွန်ပင် အစွမ်းထက်နေပြီး အစီရင်ဝတ်စုံ၏ ကောင်းချီးကိုလည်း ရရှိထားသည်။

သူ၏ သွေးချီထဲတွင် မိုးကြိုး၊ မီးတောက်နှင့် စစ်မှန်သော ယန်အရှိန်အဝါများ ပါဝင်နေသည်။

မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းရာတွင် အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

ရိုင်းစိုင်းလှသော အစွမ်းပင်

မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးသော်လည်း၊ လီယန်ချူ သိသည်မှာ ထိုချင်းယီမယ်တော်၏ မိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်မှာ သူ၏ စကားကို သေချာပေါက် ကြားနိုင် သို့မဟုတ် ခံစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

မဟုတ်လျှင် သူ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် သူသတ်ခဲ့သော မိစ္ဆာများနှင့် သိုင်းသမားများကို ပုံဖော်ပြီး သူ့ကို သတ်ရန် ကြိုးစားမည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူ၏ လှောင်ပြောင်သံကို ကြားသွား၍လား သို့မဟုတ် လီယန်ချူ၏ အစွမ်းကို ကြောက်ရွံ့သွား၍လား မသိပေ။

လီယန်ချူသည် သစ်သားတံတားအတိုင်း လျှောက်လာရာ မကြာခင်မှာပင် ကျယ်ပြောသော မြေပြန့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်၊ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အရိုးစုများ ရှိနေသလို သင်္ချိုင်းပုံများလည်း ရှိနေသည်။

အချို့ သင်္ချိုင်းပုံများပေါ်တွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အလံနက်များပင် စိုက်ထားသေးသည်။

ဒါဟာ တကယ့်ကို လူသေသင်္ချိုင်းကြီးရဲ့ ပုံစံပင် ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။

လီယန်ချူ ဖြတ်သန်းသွားသည့်အခါ ထိုအစီအမံများမှာ လုံးဝ လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။

အရိုးစုများ မလှုပ်ရှားသလို၊ သင်္ချိုင်းပုံများထဲမှလည်း ပုပ်ပွနေသော အလောင်းများ ထွက်မလာပေ၊ အလံနက်များကလည်း နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များကို ခေါ်မလာပေ!

လမ်းတစ်လျှောက် မြင်ကွင်းမှာ ငရဲပြည်ကဲ့သို့ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသော်လည်း။

ဘာမှ ဖြစ်မလာပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုသင်္ချိုင်းကုန်းကို အလွယ်တကူ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့သည်။

သင်္ချိုင်းကုန်းကို ကျော်လိုက်သည့်အခါ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ကျယ်ပြောသွားတော့သည်

လီယန်ချူသည် ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသော ဘုရားကျောင်းကြီး တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်

၎င်းမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းစွာ တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဒါ ချင်းယီမယ်တော် ဘုရားကျောင်းလား"

လီယန်ချူ အနည်းငယ် မသေချာပေ။

ဤဘုရားကျောင်း၏ ပုံစံမှာ ချင်းယီမယ်တော် ဘုရားကျောင်းနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူလှသော်လည်း ပို၍ မြင့်မားကြီးမားလှသည်။

သာမန်လူများ လာရောက် ကိုးကွယ်ရန်အတွက် မဟုတ်ပုံရပေ။

တစ်ခုလုံးမှာ နှစ်ဆခန့် ပိုကြီးနေပြီး၊ နံရံနားသို့ ကပ်ကြည့်လိုက်လျှင် ပျက်စီးယိုယွင်းနေကာ အစက်အပြောက်များ ရှိနေသည်။

နေရာအတော်များများတွင် နံရံများမှာ ကွာကျနေပြီး။

တွန့်လိမ်ကာ ရုပ်ဆိုးလှသော နွယ်ခြောက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။