အခန်း (၁၅၃-၁၅၄)
Vol. 16 Ch. 153-154
အခန်း (၁၅၃) - လေငြိမ်ပုတီး
နောက်တစ်နေ့တွင်
လီယန်ချူသည် ကချေသည်တွေ ဆီမှ ပြန်လာသော ပိုင်ဟုန်းထူအား မနေ့ညက ချင်းယီမယ်တော်အတွက် မိစ္ဆာစိတ်အာရုံကို သတ်ပေးခဲ့သည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"ဘာ..."
"မင်းက အဲဒီမိစ္ဆာစိတ်အာရုံကို သတ်လိုက်ပြီ ဟုတ်လား"
ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
မူလက ဤကိစ္စတွင် သူကိုယ်တိုင် မပါဝင်သော်လည်း၊ ထိုစဉ်က ရွှီလင်းစုက သူတို့နှစ်ဦးစလုံးကို အသိပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း အမြဲမှတ်ထားမိသည်။
ဒါဟာ ဘုရားကျောင်းစောင့်နတ် တစ်ပါးပဲလေ
ပြီးတော့ ကိုးကွယ်သူ အလွန်များပြားတဲ့ ဘုရားကျောင်းကြီးတစ်ကျောင်း။
ဒီလို တည်ရှိမှုမျိုးဟာ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။
လီယန်ချူသည် စကားအပြောအဆို ကောင်းမွန်လွန်းသူတစ်ဦး မဟုတ်သဖြင့် မိစ္ဆာကို သတ်ခဲ့သည့် ဖြစ်စဉ်ကို အနည်းငယ်မျှသာ အကျဉ်းချုံး ပြောပြလိုက်သည်။
စကားလုံးအနည်းငယ်သာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအတွင်းက အန္တရာယ်ကြီးမားပုံမှာ နားထောင်သူကိုပင် ကျောချမ်းစေသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူမှာ ရုတ်တရက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ် ဝင်လာသည်။
ပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ပိုင်ကြီး "
လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။
ပိုင်ဟုန်းထူက ဝမ်းနည်းပူဆွေးစွာဖြင့်
"မနေ့ညက မင်းက အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ပွဲဝင်နေချိန်မှာ၊ ငါကတော့ ကချေသည်တွေဆီမှာ ပျော်ပါးနေခဲ့တယ်၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ မကောင်းဘူးကွာ"
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မနေ့ညက တိုက်ပွဲမှာ သေဘေးမှ သီသီလေး လွတ်မြောက်ခဲ့ရပြီး ဒဏ်ရာများစွာ ရခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူက ယူဆထားသည်။
ဘယ်လောက်တောင် ဒဏ်ရာပြင်းထန်လိုက်မလဲ။
ဒါဟာ ချင်းယီမယ်တော်ပဲလေ
"မင်း အခုကြည့်ရတာ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲဆိုပေမဲ့၊ တကယ်တော့ ကုလို့မရတဲ့ အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ကျန်ခဲ့တာ မဟုတ်လား"
ပိုင်ဟုန်းထူက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"
ပိုင်ဟုန်းထူက သက်ပြင်းချကာ
"ယန်ချူ၊ မင်းက တကယ်ကို ကြံ့ခိုင်တာပဲ၊ မနေ့ညက ချင်းယီမယ်တော်ရဲ့ မိစ္ဆာစိတ်အာရုံနဲ့ အချီပေါင်း ရာနဲ့ချီ တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးမှ ကံကောင်းထောက်မစွာ အနိုင်ရခဲ့တာ ဖြစ်ရမယ်"
သူ့မျက်ဝန်းများမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
လီယန်ချူမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ကြောင်သွားရပြန်သည်။
ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင်။
မနေ့ညက ဒဏ်ရာ လုံးဝမရခဲ့ဘဲ ထိုမိစ္ဆာပုံရိပ်ယောင်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ချေမှုန်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူမ၏ အစွမ်းမှာလည်း ချင်းယီမယ်တော်၏ ဖိနှိပ်ထားမှုကြောင့် အလွန်အားနည်းနေခဲ့သည်။
လုံးဝ အထွတ်အထိပ် အခြေအနေ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း။
လီယန်ချူက ထိုကိစ္စကို အသေးစိတ် ရှင်းမပြတော့ပေ။
ပိုင်ဟုန်းထူကို ဆွဲပြီး
"မစိုးရိမ်ပါနဲ့၊ မနေ့က အဲဒီမိစ္ဆာအကြွင်းအကျန်ကို ပြန်တောင် မခုခံနိုင်အောင် ငါ ရိုက်နှက်ခဲ့တာပါ"
လို့ သွားပြောဖို့ကျတော့လည်း။
ဒါက လူရှေ့ကြွားဝါသလို ဖြစ်နေမည်ဟု သူ ခံစားရသည်။
နှစ်ယောက်သား ခဏမျှ စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူသည် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူ ရွှီလင်းစုအကြောင်းကို လုံးဝ မမေးမြန်းပေ။
ထိုအမျိုးသမီးကို သူ အလွန်ပင် ခေါင်းခဲနေပုံရသည်။
လီယန်ချူကလည်း စကားစမတင်ပေ၊ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပတ်သက်မှုကို သိချင်သော်လည်း။
ပိုင်ဟုန်းထူက မပြောလျှင်။
သူလည်း ဇွတ်အတင်း မေးမြန်းနေမည် မဟုတ်ပေ။
"ကဲ သွားစို့၊ ဒီနေ့ ငါ ဧည့်ခံမယ်၊ ချွန်းဖုန်းခန်းမ ကို သွားပြီး မင်းအတွက် အောင်ပွဲခံ အရက်သောက်ရအောင်"
ပိုင်ဟုန်းထူက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်သည်။
သူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းကို သွားရတာ မကြိုက်ပေ၊ အကြောင်းတစ်ခုမှာ ဆိုင်ရှင်မ က သူ့ကို သိပ်မကြည်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်ခုမှာ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းက စားဖိုမှူးလက်ရာက ချွန်းဖုန်းခန်းမကို မမှီခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ပိုင်သခင်လေး၏ လက်ထဲတွင် ငွေကြေး အနည်းငယ် ပေါများနေပြီဖြစ်ရာ၊ သဘာဝကျကျပင် အကြီးအကျယ် သုံးဖြုန်းချင်နေသည်။
နှစ်ယောက်သား ယှဉ်တွဲပြီး ထွက်လာကြသည်။
ရုတ်တရက်။
ပိုင်ဟုန်းထူ ခြေလှမ်းရပ်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားသည်။
သူတို့ရှေ့တွင် အဝါနုရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ရပ်နေသည်၊ အသက် ၁၃၊ ၁၄ နှစ်အရွယ်ခန့် ရှိပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်လှသည်။
သူမကား ရွှီလင်းစုပင်။
"ဟုန်းထူအစ်ကို၊ မတွေ့တာ ကြာပြီနော်၊ ကျွန်မကို သတိရနေရဲ့လား "
ရွှီလင်းစုက ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
ဗိုက်ဟုန်ထူ၏ အမူအရာမှာ သဘာဝမကျဖြစ်သွားကာ
"သ... သဘာဝကျကျ သတိရတာပေါ့"
ရွှီလင်းစုက မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး
"ကျွန်မ မယုံပါဘူး၊ အစ်ကိုက ကချေသည်မိန်းကလေးတွေနဲ့ အရမ်းပျော်နေတာ မြင်သားပဲ"
ပိုင်ဟုန်းထူက လက်ကာပြလိုက်သည်
"ဒါက ပတ်ဝန်းကျင်အရ ဟန်ဆောင်ကစားတာပါ၊ အတည်ယူလို့ မရပါဘူး"
ရွှီလင်းစုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးမျိုး ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒါကိုတော့ ကျွန်မ ယုံပါတယ်"
ပိုင်ဟုန်းထူ ကြောင်သွားသည်။
ရွှီလင်းစုက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်
"မဟုတ်ရင် အစ်ကိုက ဘယ်လိုလုပ် ယွဲ့နီယန် နဲ့ ရှန်းလင် ဆိုတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရှာမလဲ၊ သူတို့ပြောတဲ့ စကားတွေကလည်း အကုန်လုံး မတူကြဘူးလေ"
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ လည်ပင်းမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
သူက တဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ရွှီလင်းစုကို မယုံကြည်နိုင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ရွှီလင်းစုက ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
"အဲဒါတွေက ကျွန်မ ဆွဲထားတဲ့ အလှပဂေးပုံရိပ်တွေလေ၊ ဟုန်းထူအစ်ကို ကြိုက်တတ်တဲ့ ပုံစံအတိုင်း ဆွဲပေးထားတာ"
"ဟုန်းထူအစ်ကို၊ အစ်ကိုက ယွဲ့နီယန်ကို ပိုကြိုက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ရှန်းလင်ကို ပိုကြိုက်လား "
ပိုင်ဟုန်းထူမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံရသလို ဖြစ်သွားပြီး နေရာတင် ကျောက်ရုပ်ဖြစ်သွားသည်။
ဤခန့်ညားထည်ဝါလှသော သခင်လေးမှာ လူသိရှင်ကြား သိက္ခာကျ သွားလေပြီ
ကချေသည်ခန်းမမှာ မိမိ အသည်းစွဲ ချစ်ခင်ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်လုံးက ရွှီလင်းစု ဆွဲထားတဲ့ ပုံရိပ်တွေ ဟုတ်လား။
ဖူး
ဘေးက လီယန်ချူမှာ မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်လိုက်မိသည်။
ပန်းချီလမ်းစဉ် က ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်တွေဟာ ကျင့်ကြံသူရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ပိုင်ဟုန်းထူက ကချေသည်တွေဆီမှာ ဘယ်ပြန်ညာပြန် ဖက်လဲတကင်းနဲ့ ကာမစည်းစိမ် ခံစားနေရတယ်လို့ ထင်နေတာက။
တကယ်တော့ ရွှီလင်းစုက သူ့ကို ဇာတ်ကောင်စရိုက် အမျိုးမျိုးပြောင်းပြီး ကစားနေခြင်းပင်
လီယန်ချူသည် ရွှီလင်းစုကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။
ဒီမိန်းကလေးကတော့ တကယ့်ကို ကိစ္စရှာနိုင်လွန်းလှသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူမှာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်၊ သူ့အတွက်တော့ အချိန်တွေ ရပ်တန့်သွားသလိုပင်။
တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သလို ခံစားရသည်။
ဆောင်းဦးလေက အေးစက်စက် တိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်ခြောက်များ လွင့်ပျံနေသည်။
ကျီးကန်းကလည်း ခေါင်းပေါ်ကနေ အားအားနဲ့ အော်ပြီး ပျံသွားသည်။
ဘေးကကြည့်နေတဲ့ လီယန်ချူတောင် သူ့ကိုယ်စား အနေရခက် လာသည်။
"မိတ်ဆွေရဲ့ ဇနီးလောင်းလေး၊ ဒီနေ့ လာတာက ဒီကိစ္စလေး ပြောဖို့တင် မဟုတ်ဘူးမလား "
လီယန်ချူက "ဇနီးလောင်း" ဟု ခေါ်လိုက်ခြင်းက ပိုင်ဟုန်းထူရဲ့ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေတဲ့ သိက္ခာစောင်လေးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သလိုပင်။
ပိုင်ဟုန်းထူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သိသိသာသာ လှုပ်ခါသွားသည်။
ရွှီလင်းစုသည် လီယန်ချူကို ရင်ဆိုင်သည့်အခါတွင်မူ အမူအရာက အေးဆေးတည်ငြိမ်သွားသည်။
"ကျွန်မတို့ မယ်တော်က ခိုင်းလိုက်လို့ပါ၊ လီတာအိုဆရာကို လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးဖို့ လာခဲ့တာပါ"
ပြောရင်းနှင့် ရွှီလင်းစုက ပုတီးစေ့ တစ်စေ့ ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
မနေ့ညကတည်းက သူတို့သည် မယ်တော်နှင့် အဆက်အသွယ် ရခဲ့ကြသည်၊ သို့သော် မယ်တော်က ဂူဗိမာန် နတ်မြေ ကိစ္စကို ထုတ်ဖော်ပြောရန် မလိုကြောင်း၊ လီယန်ချူသည် ဝေမြို့၏ လှိုင်းထန်နေသော နယ်မြေအတွင်း ရောက်နေသဖြင့် ကံတရားအတွင်း ပါဝင်နေပြီဖြစ်ရာ သဘာဝအတိုင်းသာ လွှတ်ထားရန် ပြောခဲ့သည်။
ထုတ်ဖော်ပြောလိုက်ခြင်းက ကိစ္စရပ်များကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြောင်းလဲသွားစေနိုင်ပြီး အခက်အခဲများ ပိုတိုးလာစေနိုင်သည်။
ဗေဒင်နှင့် ဟောကိန်း တတ်ကျွမ်းသူများမှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် ကို တိုက်ရိုက် မပြောနိုင်ဘဲ၊ သဲလွန်စပေးခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်စွာ အကွက်ချခြင်းသာ ပြုလုပ်နိုင်သည်။
လီယန်ချူ သေချာကြည့်လိုက်ရာ၊ ထိုပုတီးစေ့ပေါ်တွင် ခရမ်းရောင် အခိုးအငွေ့များ မှိန်ပျပျ ထွက်ပေါ်နေသဖြင့် ရိုးရိုးပစ္စည်း မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။
ရွှီလင်းစုက ဆက်ပြောသည်
"မယ်တော်က ဒါဟာ သူမရဲ့ ကျေးဇူးတင်လွှာလေးပါတဲ့၊ အခု သူမက ကျင့်ကြံမှုရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကို ရောက်နေလို့ ကိုယ်တိုင်လာတွေ့ဖို့ မအားသေးဘူး၊ ဒါလေးနဲ့ အရင် ကျေးဇူးတင်ပါရစေတဲ့၊ နောက်မှ ကိုယ်တိုင်လာပြီး ကျေးဇူးတင်ပါ့မယ်တဲ့"
ဒီချင်းယီမယ်တော်ကတော့ တကယ့်ကို စနစ်ကျလှသည်။
လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ရွှီလင်းစုက ပြောသည်
"ဒါကို လေငြိမ်ပုတီး လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ လေကို ရပ်တန့်စေနိုင်တဲ့ နတ်ဘုရားစွမ်းအား ရှိပါတယ်၊ ပစ္စည်းအသေးအဖွဲလေးမို့ လီတာအိုဆရာ အနေနဲ့ မနှိမ်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။
"လေငြိမ်ပုတီး "
အကယ်၍ ဒါဟာ တကယ့် အဲဒီရတနာဆိုရင်တော့ ရွှီလင်းစုပြောသလို "ပစ္စည်းအသေးအဖွဲလေး" မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီအရာကို သူ "အနောက်သို့ ခရီးသွားခြင်း" ပုံပြင်ထဲမှာ ကြားဖူးသည်၊ သို့သော် ထိုကမ္ဘာတွင်လည်း လေငြိမ်ပုတီးနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်တမ်းများ ရှိသည်။
အစီရင်ဝတ်စုံနှင့် မတူသည်မှာ၊ လေငြိမ်ပုတီး၏ မူလအစကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်က ရဟန်းတော်ကြီးတစ်ပါး ရရှိခဲ့ဖူးသည်ဟုသာ သိရသည်။
ထိုစဉ်က ရဟန်းတော်ကြီးသည် အနောက်ဘက် သဲကန္တာရအတွင်းသို့ နက်ရှိုင်းစွာ ဝင်ရောက်ကာ ထာဝရအသက်ရှင်ဆေး ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
သဲကန္တာရ၏ ရာသီဥတုမှာ ခန့်မှန်းရခက်ပြီး လေပြင်းများစွာ တိုက်ခတ်တတ်သည်။
အထူးသဖြင့် လေဆင်နှာမောင်းနှင့် သဲမုန်တိုင်းများမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။
ဒါဟာ လူသားရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ မယှဉ်နိုင်တဲ့ အရာပင်။
ထိုရဟန်းတော်ကြီးသည် သဲကန္တာရထဲမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ဆေးကို ရှာမတွေ့ခဲ့သော်လည်း၊ လေကို ငြိမ်သက်စေနိုင်သည့် သူ၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားများမှာ ကုန်သည်များမှတစ်ဆင့် အလယ်ပိုင်းဒေသသို့ ပြန့်နှံ့လာခဲ့သည်။
လေငြိမ်ပုတီးသည်လည်း ထိုစဉ်ကတည်းက ကမ္ဘာကျော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါဟာ တကယ့် နတ်ဘုရားလက်နက် တစ်ခုပင်။
သို့သော်လည်း အခြား အသုံးဝင်ပုံများ ရှိသေးသလားဆိုသည်ကိုမူ နောက်ပိုင်းလူများ မသိကြတော့ပေ။
အချို့သော ကောလာဟလများအရ လေငြိမ်ပုတီးအတွင်းမှာ ထာဝရအသက်ရှင်ဆေး၏ လျှို့ဝှက်ချက် ပါဝင်နေသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အချိန်များစွာ ကြာမြင့်သွားပြီဖြစ်ရာ စစ်ဆေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
ခြုံပြောရလျှင် ထိုရတနာ၏ တန်ဖိုးမှာ တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံထက် မနိမ့်ပေ။
တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရလျှင် ပို၍ပင် ရှားပါးလှသည်။
အကယ်၍ လူ့လောကထဲသို့ ရောက်သွားပါက အကြီးအကျယ် လုယက်တိုက်ခိုက်မှုများ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို လေငြိမ်ပုတီးအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်က တိုက်ခတ်နေသော လေပြေများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားပြီး ထပ်မံ မလှုပ်ရှားတော့ပေ။
ဒါဟာ အလွန် ထူးဆန်းအံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ပင်။
"မယ်တော်ကို ကျုပ်ကိုယ်စား ကျေးဇူးတင်ပေးပါဦး "
လီယန်ချူက ပြောလိုက်သည်။
ဒါဟာ ပစ္စည်းအသေးအဖွဲလေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ တကယ့်ကို ရှားပါးလှတဲ့ ရတနာကြီးပင်။
နိုင်ငံတော်အဆင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်း အဖြစ်တောင် သတ်မှတ်နိုင်သည့် အရာမျိုး ဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၅၄) - အမှောင်ဖုံးအတတ်
ရွှီလင်းစုနဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူတို့ နှစ်ယောက် ဘယ်ကို ရောက်သွားကြသလဲ မသိရပေ။
မူလက နှစ်ယောက်သား ချွန်းဖုန်းခန်းမမှာ အရက်သွားသောက်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူကတော့ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းဆီကို ရောက်လာခဲ့သည်။
တကယ်တော့ သူက ဒီနေရာကို လာရတာ ပိုကြိုက်သည်။
ဆိုင်ရှင်မလိုမျိုး စိတ်သဘောထားပြည့်ဝပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် အဖော်ပြုပေးနေရင် စိတ်တွေက အလိုလို လန်းဆန်းသွားတတ်သည်။
"အခု မင်းပေးတဲ့ ခံစားချက်က အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူးပဲ၊ ထက်မြက်လွန်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး ပေးနေတယ်"
ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ကြောင်သွားပြီးနောက် အသာအယာ ပြုံးကာ
"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အခုတလော လူတွေနဲ့ ခဏခဏ တိုက်ခိုက်နေရလို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တွေ များနေတာကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ဆိုင်ရှင်မက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနှင့် လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ကို သူမ၏ ဆောင်းဦးရေလှိုင်းအလား မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုပုံစံပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ အကုန်ကြိုက်ပါတယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟင်းလျာတွေ ပြင်ဆင်တော့သည်။
လီယန်ချူ လာလျှင် သူမက များသောအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်လေ့ရှိသည်။
ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် သာမန်စားဖိုမှူးကြီးများပင် မယှဉ်နိုင်ပေ။
လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သူ့ရင်ဘတ်ထဲက လေငြိမ်ပုတီးကို မသိစိတ်ဖြင့် တစ်ချက် စမ်းကြည့်မိသည်။
"အခု ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရတနာတွေ အများကြီး ရှိနေတာဆိုတော့၊ တချို့ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ မျက်စိထဲမှာ သိသာလွန်းနေမလားပဲ"
မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်၊ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်၊ ကျန်ကျောင်းဓား၊ ရှစ်ခွင်မှန် နဲ့ ချင်းယီမယ်တော် ပေးလိုက်တဲ့ လေငြိမ်ပုတီး။
ဒါတွေအားလုံးက အလွန်ရှားပါးတဲ့ ရတနာတွေချည်းပင်။
ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းမှာ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် သူက တာအိုကျောင်းဆီ ပြန်လာခဲ့သည်။
စားပွဲရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ဖွင့်ဖတ်လိုက်သည်။
ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းထဲမှာ ကျင့်စဉ်တွေ၊ တရားထိုင်နည်းတွေ၊ အသက်ရှူအသွင်းအထုတ် နည်းစနစ်တွေတင်မကဘဲ နက်ရှိုင်းလှတဲ့ အတတ်ပညာ တွေလည်း အများကြီး ပါဝင်နေသည်။
အရင်က လီယန်ချူဟာ စွမ်းအားစုစည်းခြင်း အဆင့်မှာပဲ ရှိသေးသဖြင့်၊ အတတ်ပညာတော်တော်များများကို နားမလည်နိုင်ခဲ့သလို၊ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ထက်မြက်နေသဖြင့် ကျင့်ဖို့ အလျင်မလိုခဲ့ပေ။
ဒါပေမဲ့ ခုနက ဆိုင်ရှင်မ ပြောတဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ၊ လီယန်ချူဟာ အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ အရှိန်အဝါက သိသာလွန်းနေတာကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။
ကိုယ့်ရဲ့ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မယ့် အတတ်ပညာ တစ်ခုကို ကျင့်ကြံဖို့ လိုအပ်နေပြီ။
သူက ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို အစအဆုံး ဖတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ အဲဒီထဲမှာ အလွန်ပြင်းထန်တဲ့ အတတ်ပညာတစ်ခု ပါဝင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အမှောင်ဖုံးအတတ်
ဒီပညာကို တတ်မြောက်သွားရင် ကောင်းကင်ကို ဖုံးကွယ်နိုင်သလို၊ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် တွေကိုလည်း ကွယ်ကာထားနိုင်ပြီး သူတစ်ပါးကို ဗေဒင်တွက်တာ၊ ချောင်းကြည့်တာမျိုးတွေ လုပ်လို့မရအောင် တားဆီးထားနိုင်သည်။
ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါတွေကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့် သူတစ်ပါးက အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်မြင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းထဲမှာ ကျင့်စဉ်နည်းလမ်းတွေကို ရေးသားထားသည်။
လီယန်ချူသည် တရားထိုင်ပြီး အသက်ရှူသွင်းထုတ်ကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေလိုက်သည်၊ မလိုအပ်တဲ့ အတွေးမှန်သမျှကို ဖယ်ရှားပစ်လိုက်သည်။
ထို့နောက်မှသာ ဤအတတ်ပညာကို စတင် ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံတော့သည်။
နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်၊
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါတွေဟာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပဲ ဒြပ်မဲ့စွမ်းအားတစ်ခုနဲ့ အကုန်လုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားသည်။
ဒီလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုလုံးက အလွန်ရှုပ်ထွေးလှသော်လည်း တစ်ခဏချင်းမှာတင် အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။
ဒါဟာ အလွန်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ဖြစ်စဉ်တစ်ခုပင်။
သူက မျက်လုံးနှစ်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါတွေကို သေချာ ခံစားကြည့်လိုက်သည်။
မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင်နဲ့ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင်တို့က သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆက်လက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေဆဲပင်။
သန့်စင်တဲ့ ယန်မိုးကြိုးအရှိန်အဝါကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားနေရဆဲဖြစ်သလို၊
နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ အရှိန်အဝါ ဆက်နွှယ်မှုကိုလည်း ခံစားနေရသည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ၊
နောက်ထပ် ရှင်းလင်းလှတဲ့ ခံစားချက်တစ်ခုကတော့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့ အဲဒီအရှိန်အဝါတွေဟာ ဒီလောကကြီးထဲကနေ ပျောက်ကွယ်သွားသလို ခံစားချက်မျိုးပင်။
ဒီခံစားချက် နှစ်မျိုးစလုံးက တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရှိနေသည်။
"အောင်မြင်ပြီ"
လီယန်ချူဟာ စိတ်ထဲကနေ သိမြင်သွားပြီး အမှောင်ဖုံးအတတ်ကို တတ်မြောက်သွားပြီဆိုတာ သိလိုက်ရသည်
"ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ခုခု ပြောင်းလဲသွားတာ သေချာတယ်"
လီယန်ချူက စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူဟာ တာအိုကျင့်စဉ် တွေ ကျင့်တဲ့နေရာမှာ ပါရမီ သိပ်မရှိသော်လည်း အတတ်ပညာ တွေကို သင်ယူတဲ့နေရာမှာတော့ အလွန်ပဲ မြန်ဆန်လှသည်။
အရင်က နတ်ပင့်အတတ်၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်၊ အဝေးကနေ ပစ္စည်းလှမ်းယူတဲ့ အတတ် စတဲ့ တာအိုအတတ်ပညာတွေလိုမျိုးပင် သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် သုံးလေးငါးနှစ်လောက် ကြိုးစားအားထုတ်မှ အခြေခံကို နားလည်နိုင်မယ့်အရာတွေကို၊ လီယန်ချူကတော့ အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် တတ်မြောက်သွားတတ်သည်။
ဒီ အမှောင်ဖုံးအတတ် ကလည်း ထိုနည်းတူပင်။
အလွန်မြင့်မားတဲ့ ဉာဏ်အလင်း လိုအပ်ပြီး ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံဖို့ အလွန်ခက်ခဲလှသည် အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၊ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ခြင်း စတဲ့ မြင့်မားလှတဲ့ အဆင့်တွေနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ပင်။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ဟာ ၁၀ နှစ်အတွင်းမှာ ဒီအတတ်ကို နားလည်သွားရင်တောင် ထိပ်တန်းပါရမီရှင်လို့ ခေါ်လို့ရနေပြီ။
ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ ၂ နာရီပဲ သုံးလိုက်ရတယ်
ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းမှာတော့၊
ရဲမက်ဝတ်စုံဝတ်ထားတဲ့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး အံ့ဩသံလေး တစ်ချက် ထွက်လာသည်။
"ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေက ဘာလို့ ရောထွေးကုန်တာလဲ "
ရွှဲစန်းရဲ့ အမူအရာက လေးနက်သွားပြီး၊ လက်ချောင်းလေးတွေနဲ့ တွက်ချက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မျက်နှာက ပိုပြီး ထူးဆန်းသွားသည်။
သူဟာ လီယန်ချူနဲ့ ကံတရားချင်း ဆက်နွှယ်နေသဖြင့် ခံစားချက်က အလွန်အားကောင်းသည်။
မူလက သူဟာ လီယန်ချူကို အနည်းငယ်လောက် ချောင်းကြည့် လို့ ရနိုင်သော်လည်း၊ အခုအချိန်မှာတော့ လီယန်ချူရဲ့ ကိုယ်ပေါ်က အရာအားလုံးက ကွယ်ကာထားခြင်း ခံလိုက်ရပြီ။
တွက်ချက်လို့ မရတော့ဘူး...
ချင်းယွန်းကျောင်းအတွင်းမှာတော့။
လီယန်ချူဟာ သူ့ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာက ပြုံးရွှင်သွားသည်။
သက်ပြင်းအေးကြီး တစ်ချက်ကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး။
စိတ်ကို တစ်နေရာတည်းမှာ စုစည်းကာ ကျောင်းထဲမှာပဲ ဒီ အမှောင်ဖုံးအတတ်ကို ဆက်လက် ဆင်ခြင်ကျင့်ကြံနေလိုက်သည်။
လီယန်ချူ နောက်တစ်ခေါက် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်းကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့၊ တစ်ကိုယ်လုံးက အငွေ့အသက်တွေက တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အရှိန်အဝါတွေက အတွင်းထဲမှာပဲ ငုပ်လျှိုးနေသည်။
ကြည့်ရတာကတော့ လောကီနယ်ပယ်က သိုင်းသမားတွေလို ထက်မြက်လှတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မရှိသလို၊ ကျင့်ကြံသူတွေလိုမျိုး လောကပြင်ပကလူလို ခံစားချက်မျိုးလည်း မရှိတော့ပေ။
ကြည့်ရတာ သာမန်လူတစ်ယောက်လိုမျိုးပင်။
ကိုယ်ပေါ်က အဖိုးတန်ရတနာတွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။
ဆိုင်ရှင်မရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထူးဆန်းတဲ့ အရိပ်အယောင်လေး တစ်ချက် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
စိတ်ထဲမှာလည်း အံ့ဩသွားရသည်၊
ဒါက မြန်လွန်းနေပြီ။
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာတော့ လီယန်ချူဟာ နေ့တိုင်း ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို ကျင့်ကြံပြီး အမှောင်ဖုံးအတတ်ကို ဆင်ခြင်နေခဲ့သည်။
အမှောင်ဖုံးအတတ်တင်မကဘဲ၊ ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်၊ အဝေးကနေ ပစ္စည်းလှမ်းယူတဲ့အတတ်၊ နတ်ပင့်အတတ်၊ မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာပြင်ပထွက်တဲ့အတတ် စတဲ့ အတတ်ပညာတွေအားလုံးမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ကျန်ကျောင်းဓားဟာ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အစီရင်ခံ ပြီးနောက်မှာတော့၊ ဓားအတွင်းမှာ အားကောင်းလှတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေပြီဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ ဓားကျင့်တဲ့အခါမှာ အဲဒီအရှိန်အဝါက သူ့ရဲ့ အရိုးအဆစ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ ပြန်လည် ပျိုးထောင်ပေးနိုင်သည်။
ဒီတွေ့ရှိချက်က သူ့ကို အတော်လေး ဝမ်းသာသွားစေသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူကတော့ နေ့ရက်တွေကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းနေသည်၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပုံပြောတာ နားထောင်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ။
စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ လီယန်ချူကို လာရှာသည်။
"ကြားပြီးပြီလား၊ ဝမ့်ကျန်းတောင် ဘက်က ပါးရှ ကျောက်ရုပ်က အသက်ဝင်လာသလိုပဲတဲ့ "
"တချို့လူတွေဆိုရင် မနက်စောစောမှာ ပါးရှကျောက်ရုပ်ရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံကို ကြားရတယ်လို့ ပြောကြတယ်"
ပိုင်ဟုန်းထူက ဒီကိစ္စကို လီယန်ချူအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြနေသည်။
အဲဒီ ပါးရှကျောက်ရုပ် ဟာ ရှေးကျပြီး အိုဟောင်းနေပြီဖြစ်ရာ၊ ဝေမြို့ မြစ်ကမ်းဘေးက ထူးခြားတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
အစိုးရက ဦးဆောင်ပြီး ပါးရှကျောက်ရုပ်ရှိတဲ့ နေရာမှာ ဇရပ်တစ်ခု ဆောက်ထားခဲ့သည်၊ အဲဒါကိုလည်း ဖုန်းရွှေဆရာကို ငှားပြီး အသေအချာ ဆောက်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီ ပါးရှကျောက်ရုပ်ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ ဝေမြို့ကို ရာသီဥတု သာယာစေဖို့ ဆုတောင်းကြသည်။
ဝေမြို့မှာ ချင်းယီမယ်တော်ဘုရားကျောင်းအပြင်၊ အခုလို ဝမ့်ကျန်းတောင် ဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခု ထပ်တိုးလာသဖြင့် အဝေးက ခရီးသွားတွေကိုလည်း ဆွဲဆောင်နေသည်။
"အသက်ဝင်လာတာလား"
လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
မြို့ထဲက ကောလာဟလတွေဆိုတာ တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားနဲ့ ချဲ့ကားတတ်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။
အထူးသဖြင့် "ကြားရသလောက်" တို့ "ပြောကြတာတော့" တို့ဆိုရင် ယုံကြည်ရခဲလှသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူက ခေါင်းညိတ်ပြီး
"ဒီကိစ္စက အစက သုံးလေးယောက်ပဲ ဟိန်းသံကြားရတာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းကျတော့ တော်တော်များများသော တံငါသည်တွေနဲ့ လှေသမားတွေပါ ပါးရှကျောက်ရုပ်ရဲ့ ဟိန်းသံကို ကြားရတယ်လို့ ဆိုကြတယ်၊ ဒါကတော့ မမှားနိုင်တော့ဘူး"
ပါးရှကျောက်ရုပ်က တကယ်ပဲ အသက်ဝင်လာတာလား
လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်၊
ကျောက်ရုပ်မှာ ဝိညာဉ်ဝင်တာမျိုးက ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသလို၊ တာအိုအတတ်ပညာတွေထဲမှာလည်း ပစ္စည်းတွေကို အသက်သွင်းတဲ့ အတတ် မျိုး ရှိသည်။
ပစ္စည်းတစ်ခုခုကို ကိုယ်ဖြစ်စေချင်တဲ့ ပုံစံမျိုး ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်။
နှစ်ယောက်သား သူတို့ရဲ့ တိရစ္ဆာန်တွေကို စီးပြီး မြို့ပြင်က ဝမ့်ကျန်းတောင်ဆီကို ယှဉ်တွဲထွက်ခွာလာကြသည်။
ဂူဗိမာန် နတ်မြေကနေ ဆင်းသက်လာတယ်လို့ ပြောကြတဲ့ ဒီပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီးမှာ။
တကယ်ပဲ ဘာတွေ ထူးခြားပြောင်းလဲကုန်သလဲဆိုတာ သွားကြည့်ချင်ကြလို့ပင်။
မည်းကြီးကတော့ အခုထိ ခန္ဓာကိုယ်က ပြောင်းလဲမသွားသေးပေ၊ ဒါပေမဲ့ မသိလိုက်မသိဘာသာနဲ့ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ လှောင်ပြုံး မျိုးကတော့။
တကယ့်ကို ဝိညာဉ်ရှိတဲ့ ပုံစံမျိုး ပေါက်နေသည်။
အပြင်ပန်းကကြည့်ရင် မည်းကြီးဟာ သာမန် မြည်းနက်တစ်ကောင်လိုပဲဖြစ်ပြီး ရုပ်ရည်ကလည်း ထူးခြားမနေပေ။
ဒါပေမဲ့ ပိုင်ဟုန်းထူ စီးလာတဲ့ မြင်းကတော့ မည်းကြီးကို အတော်လေး ကြောက်နေပြီး။
မည်းကြီးနဲ့ ဘေးချင်းယှဉ်တောင် မရပ်ရဲပေ။
နောက်ဆုံး လီယန်ချူက မည်းကြီးရဲ့ ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ပြီး၊ ပိုင်ဟုန်းထူကလည်း ဇက်ကြိုးကို ထိန်းလိုက်မှသာ မနည်း လိုက်ပါလာနိုင်တော့သည်။