အခန်း (၁၅၇-၁၅၈)
Vol. 16 Ch. 157-158
အခန်း (၁၅၇) - ဖုန်းစန်းယယ်
ရလဒ်ကတော့။
ကျန်းကျီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။
သူမ၏ အကြည့်များကလည်း ခိုင်မာသွားတော့သည်။
"တာအိုဆရာ လီယန်ချူက ကျွန်မအပေါ် အသက်ကယ်တင်ရှင် ကျေးဇူးရှိပါတယ်၊ မူလကတော့ ဆရာ့ကို ထပ်ပြီး ဒုက္ခမပေးသင့်ဘူးဆိုပေမဲ့ အခုတော့ တကယ်ကို ဆက်နေထိုင်ဖို့ လမ်းမရှိတော့လို့ပါ"
"ကျွန်မ စွန်းဖျင်နဲ့ လင်မယားကွာရှင်းချင်ပါတယ်"
ကျန်းကျီးသည် အမြဲတမ်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်သော်လည်း အမှန်စင်စစ် စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ မင်း ဒုက္ခပင်လယ်ကနေ လွတ်မြောက်သွားပြီပဲ"
သူ ခုနက ပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ အမှန်စင်စစ် အနည်းငယ် လမ်းကြောင်းပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘုရားကျောင်း ဆယ်ကျောင်း ဖျက်ရင်ဖျက်၊ အိမ်ထောင်တစ်ခုကိုတော့ မခွဲနဲ့"
ဟူသည့် စကားရှိသော်လည်း၊
မိမိ၏ ဇနီးသည်ကိုပင် လောင်းကြေးထပ်ပြီး ရှုံးစေသည့် အမျိုးသားမျိုးကိုမူ လီယန်ချူက အလွန်ပင် အထင်သေးလှသည်။
ဒါက လူ့ကျင့်ဝတ် အောက်ခြေစည်း ကို လုံးဝ ကျော်လွန်သွားခြင်းပင်။
မှန်ပါသည်၊
တကယ်လို့ ကျန်းကျီးက စွန်းဖျင်အပေါ် မျှော်လင့်ချက် ထားနေဦးမည်ဆိုလျှင် သူလည်း ဘာမှ ဆက်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။
လူတစ်ယောက်စီတွင် ကိုယ်စီကံရှိကြသည်၊ တချို့သော လင်မယားများမှာ သီးသန့်ကျလျှင် အလွန်ပင် ချစ်ခင်နေကြသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
"လူဆိုတာ စိတ်နုရင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဒုက္ခပေးတာပဲ၊ ဒါက တစ်သက်လုံးစာ ကိစ္စပဲ၊ အခုတော့ မင်း သေသေချာချာ စဉ်းစားမိသွားပြီဆိုပေမဲ့ နောက်ကျရင်တော့ ပြန်ပြီး မဝေခွဲနိုင်မဖြစ်နဲ့ဦး"
"ငါ မင်းကို ငွေတစ်ချို့ ပေးမယ်၊ ကွာရှင်းနိုင်အောင် ကူညီပေးမယ်၊ မင်းကို တကယ်ချစ်တဲ့ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ကို ရှာလို့ရတာပဲ၊ ဒီကိစ္စ ပြီးသွားလို့ စွန်းဖျင်အပေါ်မှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ ထားပြီး အမှားဟောင်းကိုတော့ ပြန်မကျော့မိပါစေနဲ့"
လီယန်ချူသည် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကျန်းကျီး ဟုခေါ်သည့် ဤအမျိုးသမီးကို မြင်ရသည်မှာ အနည်းငယ် မျက်မှန်းတန်းမိသလို ခံစားနေရသည်။
သူ့တွင်လည်း ယခင်က သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် ရှိဖူးသည်၊ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် စိတ်နုခဲ့ရာမှ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်ပင် ရင်နာစရာကောင်းသည့် အဆုံးသတ်နှင့် ကြုံခဲ့ရဖူးသည်။
"ကျေးဇူးရှင်ရဲ့ ဆုံးမစကားကို နာခံပါ့မယ်"
ကျန်းကျီးက တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
နောက်ပိုင်းကိစ္စများမှာတော့ ရိုးရှင်းသွားခဲ့သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုလောင်းကစားဒိုင်ပိုင်ရှင် ဖုန်းစန်း ထံသို့ တိုက်ရိုက် သွားမရှာခဲ့ပေ။
သူသည် မြို့နယ်ရုံးမှ အရာရှိဝမ် ကို ခေါ်လိုက်သလို၊ မြို့ထဲက ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ခေါင်းဆောင်ကိုပါ ခေါ်လိုက်သည်။
အရာရှိဝမ်နှင့် သူသည် ရင်းနှီးမှုရှိသည်၊ လီယန်ချူသည် ဝေမြို့တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် မိစ္ဆာလူသတ်မှု အများအပြားကို ဖော်ထုတ်ပေးခဲ့ပြီး၊ အရာရှိဝမ်၏ အသက်ကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးရာ၊ ၎င်းကတော့ ပြောစရာမလိုအောင်ပင်။
ထိုဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်မှာမူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားတော့သည်
"တာအိုဆရာ လီယန်ချူက ငါ့ကို အကူအညီ လာတောင်းတယ် ဟုတ်လား "
ခွိုက်ယီဂိုဏ်း မှ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ ကျန်းသံ သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားသည်။
ကောင်းကင်ကနေ ကံကောင်းခြင်းတွေ ကျလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"ငါ ကျန်းသံက ဘယ်လောက်များ တော်နေလို့လဲ..."
သူတို့ သုံးယောက် လျိုမန် လောင်းကစားရုံ သို့ ရောက်လာသောအခါ၊ အစောင့်အကြပ် လုပ်နေသည့် သန်မာထွားကြိုင်းလှသော လူမိုက်များမှာ ရုတ်တရက် ကြောင်သွားကြသည်။
ထို့နောက် အထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ပြီး သတင်းပို့ကြတော့သည်။
ခဏအကြာတွင် အဖိုးတန်ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး အလောတကြီး ပြေးထွက်လာသည်။
"အရာရှိဝမ်"
"ခေါင်းဆောင်ကျန်း"
"တာအိုဆရာ လီယန်ချူ"
ဝေမြို့ လမ်းမပေါ်တွင် ကျင်လည်နေသည့် လူမိုက်ကြီး ဖြစ်သဖြင့်၊ ဖုန်းစန်း တွင် ဤမျှလောက်သော အကဲခတ်ဉာဏ်တော့ ရှိပေသည်။
သို့သော် သူသည် ယခုအခါ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်နေသည်။
"ငါ အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူးနော်၊ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ "
အရာရှိဝမ်သည် ဝေမြို့၏ အဖြူရော အမည်းပါ နယ်ပယ်နှစ်ခုလုံးတွင် နာမည်ကြီးလှသူ ဖြစ်သည်၊ လူငယ်ဘဝတွင် လက်ထဲက ဓားတစ်လက်နှင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် တောပုန်းပေါင်း ဒါဇင်နှင့်ချီ၍ သတ်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်သည်။
သူသည် အစိုးရရုံး၏ သြဇာကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူ့လက်အောက်တွင် အရာရှိများ၊ ရဲမက်များ ရာနှင့်ချီ၍ ရှိသည်။
ဖုန်းစန်းသည် မြို့နယ်ရုံးက ရဲမက်အငယ်စားလေးများနှင့်တောင် ရင်းနှီးအောင် မလုပ်နိုင်သေးရာ၊ အရာရှိဝမ် ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေးလှသည်။
ထိုခေါင်းဆောင်ကျန်းကိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် မြင်တွေ့ခဲလှသည်။
လျိုမန်လောင်းကစားရုံသည် ဤဝန်းကျင်တွင် အနည်းငယ် သြဇာရှိသည် ဆိုသော်လည်း၊ ဝေမြို့တစ်ခုလုံးနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ဘာမှမဟုတ်ပေ။
သူတို့သည် ချင်းဟု ဂိုဏ်း ၏ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ပြီး၊ ချင်းဟုဂိုဏ်းမှာ ခွိုက်ယီဂိုဏ်း ၏ လက်အောက်ခံ ဂိုဏ်းငယ်လေးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
ကျန်းသံ ကတော့ ခွိုက်ယီဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဖြစ်သည်။
ဖုန်းစန်း က ဘာကောင်မို့လို့လဲ။
ထိုတာအိုဆရာ လီယန်ချူ ဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဝေမြို့တွင် နာမည်ကျော်လှသည်၊ မြို့နယ်အရာရှိမင်း ကိုယ်တိုင် အထူးဧည့်သည်တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည့် နတ်ဘုရားလို ပုဂ္ဂိုလ်မျိုး ဖြစ်သည်။
သူသည် တာအိုအတတ်တွင်သာမက၊ ကိုယ်ခံပညာတွင်လည်း အထွတ်အထိပ် ရောက်နေသည်ဟု ဆိုကြသည်!
ဝူဟူဂိုဏ်း ဒုတိယခေါင်းဆောင်နှင့် ဓားပြ လျံချီ ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများပင်လျှင် ဤတာအိုဆရာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြရသည်။
ဖုန်းစန်းသည် ယခုအခါ အေးစက်တုန်ယင်နေတော့သည်။
ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးဦးစလုံး မိမိ၏ လောင်းကစားရုံသေးသေးလေးသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အဘယ်ကြောင့် ရောက်လာကြသနည်း ဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရပေ။
လီယန်ချူကပင် အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။
"ဖုန်းစန်းယယ်... ငါ ဒီနေ့လာတာ စွန်းဖျင် ရဲ့ ကိစ္စအတွက်ပါ"
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ဖုန်းစန်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။
စွန်းဖျင်
အဲဒီ ခွေးကောင်မှာ ဤမျှလောက် တောင့်တင်းတဲ့ နောက်ခံတွေ ရှိနေတာလား
ချက်ချင်းပင် သူ၏ ခြေထောက်များ ပျော့ခွေသွားကာ၊ အတင်းပြုံးပြရင်း
"တာအိုဆရာ လီယန်ချူ... ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းလေး ဒါမှမဟုတ် စန်းလေး လို့ပဲ ခေါ်ပါ၊ ယယ် ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်ကိုတော့ ကျွန်တော် မခံယူရဲပါဘူး၊ ဒါက ကျွန်တော့်ကို သေခိုင်းတာနဲ့ အတူတူပါပဲဗျာ"
ဖုန်းစန်းက တုန်တုန်ရင်ရင်နှင့် ပြောလိုက်သည်။
အရာရှိဝမ်နှင့် ခွိုက်ယီ ခေါင်းဆောင် ကျန်းသံ တို့ကတော့ ဘေးကနေ ဖုန်းစန်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
ဒါက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပင်
အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် ဖုန်းစန်း ကို တကယ်ပင် မသိကြပေ။
ဖုန်းစန်းသည် သာမန်အရပ်သားများ ရှေ့တွင်တော့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သြဇာကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဟု ထင်ရသော်လည်း၊
ဤလူများရှေ့တွင်တော့ အမည်တောင် မရှိသည့် ကောင်မျှသာ ဖြစ်သည်။
ဘယ်သူက သိမှာလဲ။
လီယန်ချူသည်လည်း အပိုတွေ ပြောမနေဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ဖုန်းပိုင်ရှင်... စွန်းဖျင်ရဲ့ လောင်းကစားကြွေးတွေကို ငါ ဆပ်ပေးမယ်၊ သူ့မိန်းမကတော့ သူ့ကို ကွာရှင်းတော့မှာ ဖြစ်လို့ နောင်ကျရင် သူ့မိန်းမ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်ပေးစေချင်တယ်"
"ဒါ အဆင်ပြေရဲ့လား "
ဖုန်းစန်းမှာ အသည်းတုန်အောင် ကြောက်သွားတော့သည်။
စိတ်ထဲကနေ ငါကတော့ ကာမစိတ်ဝင်ပြီး အဲဒီ စာတတ်ပေတတ် ဆင်းရဲသားလေး စွန်းဖျင် ကို အကွက်ဆင်လိုက်တာပါ၊ သူ့မိန်းမကို ကစားချင်လို့ပါ၊ မမျှော်လင့်ဘဲ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး သုံးယောက်ကို ဖိတ်ခေါ်မိသလို ဖြစ်သွားပြီ ဟု တွေးနေတော့သည်။
"ဘာလို့ ဆပ်မှာလဲ၊ တာအိုဆရာ လီယန်ချူကို အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံရရင်၊ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော် ဖုန်းစန်း မရိုးသားခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် သေသင့်ပါတယ်၊ ကျွန်တော် စွန်းဖျင်ကို အကွက်ဆင်ပြီး သူ့မိန်းမကို လိုချင်ခဲ့တာပါ၊ ကျွန်တော် လူမဟုတ်တဲ့ကောင်ပါ"
"ကျွန်တော် မှားမှန်း သိပါပြီ တကယ်ပါ"
"ဆရာ အပြစ်မယူပါနဲ့၊ နောင်ကျရင် ကျွန်တော် စနစ်တကျ လူလိုသူလို နေပါ့မယ်၊ အမှားကို ပြင်ပါ့မယ်"
ဖုန်းစန်းသည် အကဲခတ် မြန်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊ ဟိုဘက်က လူကြီးနှစ်ယောက်ကလည်း ဤကဲ့သို့သော လှည့်ကွက်အသေးအမွှားကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မြင်နိုင်မှန်း သူ သိသည်။
မိမိက ငွေကို ယူရဲဦးမှာလား
အသက်မလိုချင်တော့ဘူးလား
လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းခါလိုက်သည်
"ဖုန်းပိုင်ရှင်... ဒီလိုကိစ္စမျိုးက ကုသိုလ်ကံ ကို ပျက်စီးစေတယ်၊ မလုပ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဒီငွေကိုတော့ မင်း ယူရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါက မင်းကို အနိုင်ကျင့်သလို ဖြစ်နေလိမ့်မယ်"
ဖုန်းစန်းက ထပ်ပြီး ငြင်းဆန်နေသေးသည်။
အရာရှိဝမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်
"ယူခိုင်းရင် ယူလိုက်စမ်း၊ တာအိုဆရာ လီယန်ချူက မင်းကို အပိုတွေ အားနာစကား ပြောနေတယ် ထင်နေလား "
ဖုန်းစန်းက ကတုန်ကရင်နှင့်
"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော်က ဒါက လိမ်ညာထားတာမို့လို့ ဆရာ့ဆီက ငွေကို မယူရဲလို့ပါ၊ အခုတော့ အရာရှိဝမ်ကလည်း ဒီလိုပြောပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"
ဖုန်းစန်းသည် နောင်ကျရင် အခွင့်အရေးရှာပြီး လီယန်ချူထံသို့ ဤငွေကို ပြန်ပေးရန် စဉ်းစားထားသည်၊ ပိုပြီးတောင် ပေးရဦးမည်။
ခွိုက်ယီ ခေါင်းဆောင် ကျန်းသံက လှောင်ပြုံးဖြင့်
"ဖုန်းစန်း... ဒီကိစ္စ ပြီးသွားရင် ဘာဆက်လုပ်ရမယ်ဆိုတာ သိတယ်မဟုတ်လား "
ဖုန်းစန်း၏ နှလုံးသားမှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးအေးများ စီးကျလာသည်။
"ကျွန်တော် သိပါပြီ၊ ခေါင်းဆောင်ကျန်း စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော် နောင်ကျရင် စွန်းဖျင်ရဲ့ မိန်းမကို ဘယ်တော့မှ မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး၊ ဒီလိုကိစ္စမျိုးလည်း နောင်ကျရင် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး"
ဖုန်းစန်းက အထပ်ထပ် အခါခါ ပြောလိုက်သည်။
သူသည်လည်း လူအ ပုဂ္ဂိုလ် မဟုတ်ပေ။
လီယန်ချူ ကိုယ်တိုင်ကပင် ဝေမြို့၏ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ အဖြူရော အမည်းပါ နယ်ပယ်က လူကြီးတွေကို ထပ်ခေါ်လာခြင်းမှာ။
ထိုကိစ္စကို လုံးဝ အမြစ်ပြတ်သွားအောင် လုပ်လိုက်ခြင်းပင်။
စောစောက သူတို့နှစ်ယောက်၏ အမူအရာမှာလည်း ရှင်းလင်းလှသည်။
ဤကိစ္စကို ငါတို့ မြို့နယ်ရုံးနဲ့ ခွိုက်ယီဂိုဏ်း က တာဝန်ယူထားတယ် ဆိုသည်ပင်။
သူတို့ သုံးယောက် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ဖုန်းစန်းမှာ အိပ်မက်မက်နေသလို ခံစားနေရဆဲပင်။
ဝေမြို့၏ အရာရှိ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၊ နတ်ဘုရားလို တာအိုဆရာ။
ထွားကြိုင်းပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လူမိုက်များက ပျော့ခွေနေသည့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်ကြီးကို အထဲသို့ ပြန်တွဲခေါ်သွားကြရသည်။
လီယန်ချူသည် ခွိုက်ယီဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းသံ အား နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"ခေါင်းဆောင်ကျန်း ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒီကိစ္စအသေးအမွှားလေးအတွက် ခေါင်းဆောင်ကြီးကို ဒုက္ခပေးမိပြီ"
ကျန်းသံက အလွန်ပင် အားနာသွားကာ
"မပြောပါနဲ့ဗျာ၊ မပြောပါနဲ့၊ တာအိုဆရာ လီယန်ချူအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ကို အသုံးချစရာရှိရင် ကြိုက်သလိုသာ ခိုင်းပါ၊ ဒါက ကျွန်တော် ကျန်းသံအတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ "
ကျန်းသံကလည်း လက်အုပ်ချီကာ ပြန်လည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် စွန်းဖျင်ကို လူလွှတ်ရှာခိုင်းကာ၊ ဤကိစ္စကို စနစ်တကျ ပြီးပြတ်အောင် ဖြေရှင်းပေးခဲ့သည်။
ထို့နောက် ကျန်းကျီး အား ငွေတစ်ချို့ ပေးကာ သူမကို ထွက်ခွာစေခဲ့သည်။
အခန်း (၁၅၈) - ချွမ်ကျန်း
လူကို ကယ်လျှင် အဆုံးအထိ ကယ်ရမည်။
လီယန်ချူသည် ယခုအခါ ပိုင်ဆိုင်မှု ကြွယ်ဝနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ငွေကြေးကို နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိပေ။
သူနှင့် ထိုဖုန်းစန်းမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။
လက်ဖျောက်တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ရိုက်သတ်၍ ရသည်။
သို့သော် လူကို ကယ်တင်ရာတွင် ဖိအားပေး ခြိမ်းခြောက်ခြင်း တစ်ခုတည်းနှင့် မရပေ။
မဟုတ်လျှင် လီယန်ချူအနေနှင့် ဤကိစ္စသည် မကောင်းသော ဘက်သို့ ဦးတည်သွားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။
ညရောက်သောအခါ။
လီယန်ချူသည် အခန်းထဲတွင် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ကျင့်ကြံရင်း ထူးခြားသောအစွမ်း များကို ဆင်ခြင်သုံးသပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
နေ့ခင်းက တွေ့ခဲ့သည့် ထိုမိန်းကလေးမှာ သူ့ကို အမှတ်ရစေသည်။
အထူးသဖြင့် မြစ်ကမ်းနားက ထိုအသက်လတ်ပိုင်း ဓားသမားသည် စိမ့်ထွက်နေသော လူသတ်အငွေ့အသက်များကို ပေးစွမ်းနေပြီး၊ သာမန် လောကီလူမိုက်မျိုး မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များမှာ အရှိန်မပြတ် လည်ပတ်နေသဖြင့် လီယန်ချူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်လာနေသည်။
အမှောင်ဖုံးအတတ် ကိုလည်း ကျေနပ်ဖွယ် အဆင့်တစ်ခုအထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်ပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဆင်ခြင်ပွားများနေသည်။
ထိုသို့ဖြင့် သုံးရက် ကုန်လွန်သွားသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူသည် ရုတ်တရက် အိမ်မှစာ တစ်စောင် ရရှိခဲ့ပြီးနောက် လီယန်ချူကို လာရောက် နှုတ်ဆက်လေသည်။
"ငါ့အဖေက အမိန့်ပေးလိုက်ပြီ၊ ငါ့ကို အိမ်ကို အမြန်ဆုံး လိပ်စာကပ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တဲ့၊ မပြန်ရင် ငါ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်မယ်တဲ့"
ပိုင်ဟုန်းထူက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက အနည်းငယ် နှမြောသွားကာ
"အဲဒီ နတ်ဘုံနန်း က ပွင့်တော့မှာလေ၊ မင်း ဒီအချိန်မှာ ထွက်သွားရတာ နှမြောစရာ မကောင်းဘူးလား"
ဝေမြို့တွင် ပေါ်ထွက်လာမည့် ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေ ကို လူအများအပြားက ချောင်းမြောင်း နေကြသည်ကို သိထားရမည်။
ထိုကျောက်စိမ်းကွဲလေး တစ်ခုအတွက် လူပေါင်းများစွာသည် အသက်နှင့်လဲ၍ တိုက်ခိုက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။
ပိုင်ဟုန်းထူက ပြုံးကာ
"အခွင့်အရေး ဆိုတာ အတင်းတောင်းလို့ မရပါဘူး"
သူသည် အတော်ပင် စိတ်သဘောထား ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။
သူက ဆက်ပြောသည်
"ပြီးခဲ့တဲ့ အခေါက် ဂူသင်္ချိုင်းဆင်းတုန်းကတည်းက မိစ္ဆာတွေ ဘယ်လောက်တောင် ရောက်လာခဲ့လဲ မသိဘူး၊ ဒီတစ်ခါ ဝေမြို့မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပေါ်လာရင် အပြိုင်အဆိုင်က ပိုပြီး ပြင်းထန်မှာပဲ"
"ငါ့ရဲ့ ဓားပျံသိုင်း က အထွတ်အထိပ် မရောက်သေးဘူး၊ အထဲဝင်သွားရင်လည်း မင်းအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးပဲ ဖြစ်မှာ"
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဟွေ့ကျိန်း ဆရာတော်ပြောပုံအရဆိုရင် ဒီလို နတ်ဘုရားနယ်မြေဆိုတာ နည်းတာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ နောက်တစ်ခုကိုပဲ စောင့်တော့မယ်လေ"
လီယန်ချူ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
ထို့နောက် ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းကတော့ တကယ့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးတတ်တာပဲ"
သာမန်လူဆိုလျှင် ဤကဲ့သို့ တွေးမည် မဟုတ်ပေ၊ ဤမျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးမျိုး ကြုံနေရလျှင် ကံစမ်းကြည့်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မနေနိုင်ကြပေ။
"ကျင့်ကြံတယ်ဆိုတာ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်အသက်ကိုယ် ကျင့်ကြံတာပဲ၊ အခွင့်အရေး လုယူဖို့အတွက်နဲ့ အသက်ပေးရတာကတော့ တကယ်ကို မတန်ပါဘူး"
ပိုင်ဟုန်းထူက ပြောလိုက်သည်။
"နားထောင်ရတာ ချွမ်ကျန်း ရဲ့ သဘောတရားတွေနဲ့ ဆင်တူနေပြီ"
လီယန်ချူက ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
တာအိုဘာသာတွင် ကျန့်ယီ နှင့် ချွမ်ကျန်း ဟူ၍ ဂိုဏ်းကြီး နှစ်ခု ကွဲပြားသည်။
ချွမ်ကျန်း ဂိုဏ်းသားများသည် လောကီနှင့် ကင်းကွာကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခြင်းကို အလေးထားကြပြီး၊ လောကီကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားဘဲ တရားထိုင်ခြင်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းနှင့် ထာဝရအသက် ကိုသာ ရှာဖွေကြသည်။
ကျန့်ယီ ကတော့ ပို၍ အတွေ့ရများပြီး ဂိုဏ်းခွဲများလည်း များပြားသည်။
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခြင်း၊ သရဲမောင်းထုတ်ခြင်းနှင့် လောကအလယ်တွင် လှည့်လည်သွားလာခြင်းတို့မှာ ကျန့်ယီ ဂိုဏ်းသားများ၏ အလုပ်ဖြစ်သည်။
သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကျန့်ယီ လမ်းစဉ်မှ ဖြစ်ကြသည်။
စောစောက ပိုင်ဟုန်းထူ၏ စကားများမှာ ချွမ်ကျန်းဂိုဏ်း၏ စိတ်နှစ်မြှုပ် ကျင့်ကြံခြင်း သဘောတရားများ ပါဝင်နေသည်။
ထို့ကြောင့် လီယန်ချူက ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပိုင်ဟုန်းထူက ရယ်ကာ
"ချွမ်ကျန်းက တာအိုဆရာတွေဆိုတာ တောင်ထဲကို ခေါင်းစိုက်ဝင်သွားရင် ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ပြန်ထွက်မလာတော့ဘူး၊ ငါကတော့ အဲဒီလို မလုပ်နိုင်ပါဘူး"
သူသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော သူဌေးသား တစ်ဦးဖြစ်ပြီး မွေးရာပါ ချမ်းသာကြွယ်ဝသူ ဖြစ်သည်။
တာအိုလမ်းစဉ်ထဲ ရောက်လာသည်မှာလည်း တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
သူသင်ထားသည့် ဓားပျံသိုင်းမှာလည်း အလွန်ထူးကဲသည့် တာအိုပညာ ဖြစ်ပြီး၊
ဓားနတ်ဘုရား လမ်းစဉ်ကို လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။
နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ သူသည် မွေးရာပါ အခြေအနေ ကောင်းလွန်းပြီး ပါရမီလည်း မြင့်လွန်းသဖြင့် ကိစ္စရပ်များအပေါ်တွင် စွဲလမ်းမှု အားနည်းနေခြင်းပင်၊
ဒါကလည်း သူ၏ အားသာချက် တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။
ပိုင်ဟုန်းထူသည် လီယန်ချူ သိကျွမ်းခဲ့သည့် လူငယ်များထဲတွင် အလွန်ပင် စိတ်ထားဖြူစင်ကောင်းမွန်သည့် ရှားရှားပါးပါး လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ထိုက်ဖင် တည်းခိုးခန်း တွင် အရက်အတူ သောက်ကြရာ၊ ဆိုင်ရှင်မ အမျိုးသမီးမှာ ပိုင်ဟုန်းထူအပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး မျက်နှာသာပေး အမူအရာ ပြခဲ့သည်။
နှုတ်ဆက်ပြီးနောက်။
ပိုင်ဟုန်းထူသည် အိမ်မှ အစေခံအိုကြီးနှင့်အတူ ကျန်းချွမ်း သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ထိုအစေခံအိုကြီးသည် အသက်ကြီးပြီ ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှူသံမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ နားထင်မှာ ဖောင်းကြွကာ လက်ဆစ်များမှာလည်း ကြီးမားလှသည်။
သိသာထင်ရှားလှသော အတွင်းအပြင် နှစ်ဖက်စလုံး ကျင့်ကြံထားသည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
သူ၏ သွေးချီအင်အား မှာ မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။
ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးအနားသို့ သာမန် မိစ္ဆာများ၊ သရဲသဘတ်များ သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ် များမှာ အနားသို့ပင် မကပ်ရဲကြဘဲ ချက်ချင်းပင် ထိခိုက်ပျက်စီးသွားနိုင်သည်။
လီယန်ချူ ခန့်မှန်းရသလောက်ဆိုလျှင် ယခင်က ဟွေ့ကျိန်း ဆရာတော်ကို ဝိုင်းဝန်းလုပ်ကြံခဲ့သည့် လောကီဓားသမားနှင့် ဝတ်စုံနက် လူအိုကြီးနောက်က လိုက်ပါလာသည့် ဓားသမားတို့မှာ၊
ထိုအဘိုးကြီး၏ လက်အောက်တွင် တစ်ချက်တည်းပင် တောင့်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ဤကဲ့သို့သော ကိုယ်ခံပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးသည် ပိုင်မိသားစု၏ အစေခံ ဖြစ်နေခြင်းကပင်၊ လီယန်ချူအား ပိုင်ဟုန်းထူ တို့ မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းမှာ ပို၍ မြင့်မားကြောင်း ခံစားလိုက်ရစေသည်။
ပိုင်ဟုန်းထူ မသွားခင်တွင် သူ၏ လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းကွဲလေးကို လီယန်ချူထံ ပြန်ပေးခဲ့သည်။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပွင့်တော့မည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို မသွားတော့သဖြင့်
ထားထားလည်း အပိုပင် ဖြစ်သည်။
...
ညရောက်သောအခါ။
လီယန်ချူသည် ကျင့်ကြံခြင်း မပြုဘဲ အခန်းတံခါးကို ပိတ်ကာ၊
ချင်းယွန်းကျောင်း မှ ထွက်လာခဲ့သည်။
သူသည် ညဘက်တွင် ဝမ့်ကျန်းတောင် သို့ တစ်ခေါက်သွားပြီး၊ ပါးရှ ကျောက်ရုပ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ရှိမရှိ သိချင်နေသည်။
သူသည် ခြေဖျားလေးနှင့် ခုန်လိုက်ရုံဖြင့် အဝေးသို့ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ဝိညာဉ်ခွဲထွက်ခြင်း ကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
ခန္ဓာကိုယ်ကို တာအိုကျောင်းထဲတွင် ထားခဲ့ရသည်မှာ မလုံခြုံလှပေ၊ မည်းကြီး မှာ အနည်းငယ် အသိဉာဏ်ရှိသည် ဆိုသော်လည်း တိရစ္ဆာန်သာ ဖြစ်သည်။
ပိုင်ကြီး လည်း ကျောင်းမှာ မရှိတော့သဖြင့် သူ့အတွက် ကာကွယ်ပေးမည့်သူ မရှိပေ။
လီယန်ချူ၏ ယခု ကိုယ်ခံပညာ အဆင့်အတန်းနှင့်ဆိုလျှင် ကင်းလှည့်နေသည့် ရဲမက်များကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းနိုင်သည်။
သူ့တွင် ညဘက် ဝေမြို့ထဲ အဝင်အထွက် လုပ်နိုင်သည့် မြို့နယ်အရာရှိမင်း ပေးထားသော ခါးချိတ်တံဆိပ် ရှိသော်လည်း၊
သူ အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ ဝေမြို့မှ တိတ်တဆိတ် ထွက်ခွာကာ မြစ်ကမ်းနားသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။
သို့သော်။
လမ်းတစ်ဝက်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကောင်းကင်မှ ရုတ်တရက် မိုးရွာချလာသဖြင့် လူကို အနည်းငယ် အငိုက်မိသွားစေသည်။
လီယန်ချူ အနည်းငယ် ကြောင်သွားသော်လည်း မိုးရေကို ရှောင်ရန် အတွင်းအားကို အသုံးမပြုခဲ့ပေ။
"ပြန်ရောက်ရင် ရေရှောင်ဂါထာ တစ်ခုလောက် ကျင့်ရမယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ရေခွဲအဆောင် တစ်ခုလောက် ထုတ်ထားရမယ်"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
အေးစက်သော မိုးရေနှင့် ထိတွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ အနည်းငယ် သတိပြန်ဝင်လာပြီး ဤကိစ္စကို တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများသည် ရေထဲတွင် တိုက်ခိုက်ရသည့်အခါ အလွန်ပင် နစ်နာတတ်သည်။
သူ့၏ ယခု ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်းနှင့် တာအိုအတွင်းအား များမှာ အရှိန်မပြတ် လည်ပတ်နေသော်လည်း ရေထဲတွင် တိုက်ခိုက်လျှင်တော့ အလွန်ပင် နစ်နာလိမ့်မည်။
ပြီးခဲ့သည့် အခေါက် ဂူထဲတွင်လည်း တောင်ပြိုပြီး မြေမြှုပ်ခံရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့သေးသည်။
"အရေးပေါ် အခြေအနေတွေမှာ လိုအပ်မယ့် အဆောင်တွေကို ရေးဆွဲထားဖို့ လိုပြီ"
လီယန်ချူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တာအိုအဆောင်အချို့ကို ဖျတ်ခနဲ တွေးမိလိုက်သည်။
မကြာမီပင်
သူသည် ဝမ့်ကျန်းတောင် ဇရပ် အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။
နောက်ဆုံးတွင်တော့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော၊ ကြီးမားလှသည့်၊ ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များရှိသည့် ပါးရှ ကျောက်ရုပ်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသည့် မိုးရေထဲတွင်၊
ပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီးသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် မတ်မတ်ရပ်နေပြီး၊ ရိုက်ခတ်နေသည့် မြစ်ရေများကို ရင်ဆိုင်ရင်း အဝေးသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေသည်။
ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ ရှေးကျလှသော နှစ်ကာလများ၏ ခံစားချက်မှာ ဤမိုးညတွင် ပို၍ပင် ထင်ရှားလာသည်။
လီယန်ချူသည် ဝမ့်ချိအတတ် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။
မြစ်ပြင်မှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး၊ မြစ်ကမ်းနားတွင်လည်း လူသူမရှိပေ။
ပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီးသည်လည်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားလာမည့် အရိပ်အယောင် မရှိပေ။
သေဆုံးနေသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကဲ့သို့သာ ရှိနေသည်။
သို့သော် ပါးရှကျောက်ရုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထူးခြားသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို ဝမ့်ချိအတတ်ဖြင့် သိရှိနိုင်သည်။
အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ
လီယန်ချူသည် ဤပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီးထံမှ နှစ်ကာလများ၏ နာကျင်ဖွယ်ရာ ခံစားချက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အထီးကျန်ခြင်း
စိမ်းသက်လှသော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် သတိပြန်ဝင်လာပြီး၊ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားဟန်များ ပေါ်လာသည်။
"စောစောက ငါ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"
"ဒီပါးရှကျောက်ရုပ်ရဲ့ သက်ရောက်မှုကို ခံလိုက်ရတာလား"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူ၏ အစီရင်ဝတ်စုံံ သည် စိတ်ဝိညာဉ် တိုက်ခိုက်မှုများကို ခုခံပေးနိုင်သည်၊ ဥပမာ ဂါထာဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် ပြုစားခြင်း များကို ခုခံနိုင်သည်။
လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ အာနိသင် ရှိသည်။
ဤကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင် လီယန်ချူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သက်ရောက်မှု ရှိနိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။
လီယန်ချူသည် ပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီးကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေသည်။
ဟင်
သူ၏ အကြည့်များ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။
အဝေးမှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မိန်းကလေး တစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းနားတွင် ပေါ်လာပြီး၊ တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးလှသဖြင့် မင်းစိုးရာဇာ အနွယ်ဝင် အမျိုးသမီး တစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။