အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)
Vol. 16 Ch. 159-160
အခန်း (၁၅၉) -နောက်ယောင်ခံလိုက်ခြင်း
သို့သော် သူမသည် ထိုသို့ပင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
မိုးရေများက သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရွာသွန်းဖြာကျနေပြီး အဝတ်အစားများမှာ ရွှဲရွှဲစိုနေကာ သူမ၏ ကောက်ကြောင်းအလှများကို ထင်ရှားစေသည်။
ဤသို့ဖြင့် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ အငွေ့အသက်မှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး
တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်မှုထဲတွင် မြူဆွယ်ညှို့ယူလိုသော အဓိပ္ပာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။
သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာလည်း လူ၏ ဝိညာဉ်ကို ဆွဲငင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသကဲ့သို့ပင် ပြုံးယောင်သန်းလျက် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်နေသည်။
လေပြင်းမိုးသည်းများကြားတွင်
အခြားတစ်ဖက်မှလည်း အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော လူငယ်တစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ အရိုးစုတစ်ခုကဲ့သို့ ပိန်ချောင်နေပြီး၊
စုတ်ပြတ်သတ်နေသော အဝတ်အစားများမှာလည်း သူ၏ ကိုယ်နှင့် မလိုက်ဖက်လှပေ။
သင်္ချိုင်းဂူထဲမှ အခုတင် ထွက်လာသည့်အတိုင်းပင်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ မြစိမ်းရောင် ဖြစ်နေပြီး ထူးဆန်းသော ဒေါင်လိုက်မျက်သူငယ် များ ရှိနေသည်။
တိရစ္ဆာန်ရိုင်းများ၏ မျက်လုံးမျိုးနှင့် ဆင်တူလှသည်။
ကြည့်ရုံနှင့်ပင် လမ်းမှန်မှ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။
လီယန်ချူကို မြင်သောအခါ သူက သွားဖြဲပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဖြူဖွေးနေသော သွားများကို မြင်တွေ့ရသည်။
ဒါက လူကို ကြက်သီးထစေသော ရောဂါသည်ဆန်ဆန် အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ပေါ်လာသူမှာ အလောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်၊
ဆံပင်ဖြူများဖြင့် ကိုယ်ဟန်မှာ ကွေးညွတ်နေပြီး ခြေထောက်ငယ်လေးများဖြင့် လမ်းလျှောက်ရာတွင် တုန်တုန်ချိချိနှင့် နောက်တစ်လှမ်းတွင် လဲကျတော့မည့်အတိုင်းပင်။
ညမှောင်မှောင်အောက်တွင်။
သူမ၏ မျက်နှာအရေပြားမှာ ရှုံ့တွနေပြီး အလွန်ပင် ရုပ်ဆိုးလှသည်၊
ထို့ပြင် လူကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စေသည်
ဒါက ကြောင်မျက်နှာကြီး ဖြစ်နေသည်
ယခင်က ဝမ့်ကျန်းတောင် ဇရပ်ထဲရှိ ထိုအသက်လတ်ပိုင်း ဓားသမား ပေါ်မလာပေ၊ သူသည် ဤလူများနှင့် အပေါင်းအပါ မဟုတ်သည်လား
သို့မဟုတ် ညမှောင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်လား မသိရပေ။
ထိုသုံးဦး ပေါ်လာသည်နှင့် ဝိုင်းရံထားသော အနေအထားဖြင့် လီယန်ချူထံသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးကပ်လာကြသည်။
ဝုန်း
ကြီးမားသော ဟိန်းသံကြီးတစ်ခု ညမှောင်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး နားစည်များပင် ကွဲမတတ် ဖြစ်သွားသည်။
ဒါက အရပ်သားတွေ ပြောနေကြသလို ပါးရှကျောက်ရုပ်ကြီး သက်ဝင်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ
မြစ်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
မြစ်အလယ်မှ မည်းမှောင်သော အရိပ်တစ်ခု တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး မြစ်ကမ်းနားသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။
လှိုင်းလုံးများကို နင်းလျှောက်လာသကဲ့သို့ပင်၊ ဒဏ္ဍာရီထဲက နဂါးနန်းတော်က ရေနတ်သား နှင့် အလွန်တူလှသည်။
သူ ပေါ်လာသော အရပ်မှာ လီယန်ချူ ထွက်ခွာမည့် နောက်ဆုံး လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။
ပိတ်ဆို့ဝိုင်းရံလိုက်ပြီ
သူတို့သည် တစ်ဖွဲ့တည်း ဖြစ်နေသည်မှာ သိသာလှသည်!
လီယန်ချူက ထိုအမည်းရောင်အရိပ်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ
အစိမ်းရောင် အကြေးခွံများ ရှိနေသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်၊
နောက်ကျောတွင်လည်း လှုပ်ခါနေသော အမြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။
"လူနဂါး "
လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
ဤကဲ့သို့သော ဒဏ္ဍာရီလာ မျိုးစိတ်သစ်ကို တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အငွေ့အသက် လေးခုက လီယန်ချူကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ပြီ၊
အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ မှောင်မည်းပြီး တိတ်ဆိတ်လှသော မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် ဖိအားများလှသည်။
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်
"ခေါင်းမပြဲ ကိုယ်မပေါ်တဲ့ ကြွက်တွင်းအောင်း သတ္တဝါတွေ၊ ဒီလို မိစ္ဆာလှည့်ကွက်တွေပဲ သုံးတတ်တာလား"
"ရယ်စရာပဲ"
ထိုလေးဦး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချက်ချင်းပင် တည်ကြည်လေးနက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
သိသာလှသည်။
သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကို အတော်ပင် ကြောက်ရွံ့နေကြသည်။
မဟုတ်လျှင် ဤကဲ့သို့ လေးယောက်အထိ လွှတ်မည် မဟုတ်ပေ၊
ပါးရှကျောက်ရုပ်ကို သုံးပြီး လီယန်ချူကို မျှားခေါ်ကာ လုပ်ကြံရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
မှန်ပါသည်
ထိုအချိန်တွင် ပါးရှကျောက်ရုပ်ကို ချောင်းမြောင်းနေသူနှင့် ဝေမြို့၏ နတ်ဘုံနန်းကို လိုချင်နေသူများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်။
ဤလူများသည်လည်း ထိုနေရာတွင် အမြဲရှိနေခဲ့ကြပြီး လီယန်ချူကို မြင်သောအခါမှ တိုက်ခိုက်ရန် စိတ်ကူးမိခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။
လီယန်ချူမှာ တည်ငြိမ်လျက်ရှိပြီး အမူအရာ ပျက်ယွင်းခြင်း မရှိပေ။
မျက်လုံးများဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။
သူသည် ယခုအခါ အမှောင်ဖုံးအတတ်နှင့် တာအိုအသက်ရှူထိန်းအတတ်ကို သုံးကာ ကိုယ်ထဲရှိ ယန်သွေးချီ များကို လူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားသည်။
မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် ၏ အငွေ့အသက်ကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားသည်။
ထို့ကြောင့် ဤလူများသည် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်ရန် မကြောက်ကြဘဲ ပြန်လည် စိန်ခေါ်နေကြသည်။
အထူးသဖြင့် နောက်ဆုံးမှ ပေါ်လာသော ထိုလူနဂါး အမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရန်ငြိုးများ ပြည့်နှက်နေသည်။
မိုးရွာသော ည။
မြစ်ကမ်းဘေး။
တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ဦးသည် ထီးတစ်လက် ဆောင်းကာ ဝမ့်ကျန်းတောင် ဇရပ်ထဲသို့ အေးအေးလူလူ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။
အလှမ်းဝေးနေသဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထိုဆရာအိုကြီးက စက္ကူဝါထီးဖြင့် မျက်နှာကို ကွယ်ထားသဖြင့်လည်းကောင်း သူ၏ ရုပ်ရည်ကို အတိအကျ မမြင်ရပေ
သူ လမ်းလျှောက်လာသောအခါ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသည်ကိုသာ ရေးရေးမျှ မြင်ရသည်။
ဝတ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံမှာလည်း ခမ်းနားခြင်း မရှိပေ။
ထိုအစား လောကဓံကို အလူးအလဲ ခံထားရသော ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်မျိုး ရှိနေသည်။
ထိုဆရာအိုကြီး ပေါ်လာသည်နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေးဦးမှာ ညမှောင်ထဲသို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်၊ တစ်ခါမှ ပေါ်မလာခဲ့သည့်အတိုင်းပင်။
မူလက လီယန်ချူကို တိတ်တဆိတ် ချောင်းမြောင်းနေသော မျက်လုံးပေါင်း တစ်ဒါဇင်ကျော်မှာလည်း တစ်ပြိုင်နက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
လီယန်ချူသည် ထိုဆရာအိုကြီးနှင့် အဝေးမှနေ၍ အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်၊ တစ်ဖက်လူက စက္ကူဝါထီးနှင့် မျက်နှာကို ကွယ်ထားသော်လည်း၊
လီယန်ချူသည် ထိုထက်မြက်လှသော အကြည့်များကို ခံစားနေရဆဲပင်။
ဆရာအိုကြီးက ဝေမြို့ ရှိရာဘက်သို့ လက်ညှိုးဖြင့် ရေးေးမျှ ညွှန်ပြလိုက်သည်၊
မည်သည့် စကားမျှ မဆိုပေ။
လီယန်ချူအနေနှင့် တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဤနေရာမှ ထွက်သွားစေချင်သည်လား၊ သို့မဟုတ် အခြား အဓိပ္ပာယ် ရှိနေသလား ဆိုသည်ကို မသေချာပေ။
သူသည် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။
အစိုးရရုံးက အကူအညီ တောင်းသဖြင့် စေလွှတ်လိုက်သော နဂါးကျားတောင် မှ ထျန်းရှီး နတ်ဆရာ ပင် ဖြစ်သည်
သို့သော် ထိုနတ်ဆရာသည် ဝေမြို့သို့ ရောက်လာကတည်းက တစ်ခါမှ လူလုံးမပြခဲ့ပေ
မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသည့် သတင်းများကိုလည်း မကြားရပေ။
လီယန်ချူပင်လျှင် ထိုနဂါးကျားတောင် နတ်ဆရာကို မေ့လုနီးပါးပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"ဒါ ဆရာအိုကြီးများလား"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲက တွေးလိုက်သည်။
သူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် နှင့် ထိုဆရာအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဖြူစင်သော အငွေ့အသက်များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး ဦးခေါင်းထက်တွင် ပန်းသုံးပွင့် ပွင့်နေသကဲ့သို့ ရေးရေးမျှ မြင်ရသည်၊
ဒါက တကယ့်ကို တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဂူသင်္ချိုင်းထဲတွင် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းခဲ့သည့် အတွေ့အကြုံအရ
နာမည်ကြီး ဘုန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများပင်လျှင် ကိုယ့်လူကို နောက်ကျောက ဓားနှင့်ထိုးကာ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း ထဲ ဝင်သွားကြသည်ကို တွေ့ဖူးသည်။
ထို့ကြောင့် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်နှင့် တွေ့ရသည့် ရလဒ်ကိုတော့ ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း မယုံကြည်ပေ။
သို့သော်လည်း။
လီယန်ချူ ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဝမ့်ကျန်းတောင် ဇရပ်ကို တစ်ချက် သေသေချာချာ ကြည့်ကာ
ချက်ချင်းပင် ထွက်ခွာခဲ့ပြီး
ဝေမြို့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေထဲတွင် အရိပ်များသာ မြင်ရတော့သည်အထိ မြန်ဆန်လှသဖြင့် သာမန်မျက်စိနှင့် မမြင်နိုင်ပေ။
သူ၏ ထောင်ပေါင်းများစွာသော လေ့ကျင့်မှုများမှ ရရှိလာသည့် ကိုယ်ခံပညာရှင်၏ ပင်ကိုယ်သိစိတ်က ပြောနေသည်မှာ ထိုဆရာအိုကြီး ဝေမြို့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြခြင်းမှာ နက်နဲသော အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူသည် သူ၏ အငွေ့အသက်ကို ဖုံးကွယ်ကာ ဝေမြို့ထဲတွင် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ကို အသုံးပြုလျက် ယနေ့ည ဝေမြို့ထဲရှိ ထူးခြားသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ၊ သရဲသပိတ်များကို လိုက်လံရှာဖွေသည်။
နေရာတစ်ခုချင်းစီကို လိုက်လံ စစ်ဆေးနေသည်။
ယခုအခါ ညနက်နေပြီ ဖြစ်သည့်အပြင် မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာနေသဖြင့် အလွန်ပင် အေးစက်လှသည်။
တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ခွဲထွက်လိုက်လျှင် သေချာပေါက် သက်ရောက်မှု ရှိလိမ့်မည်။
ဒါက လောကကြီးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက် ဟု ခေါ်ပြီး ကျင့်ကြံသူ၏ ဝိညာဉ်အတွက် အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။
သို့သော် လီယန်ချူမှာ ယခုအခါ ခန္ဓာကိုယ်အတိုင်း လိုက်လံရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခက်အခဲ မရှိပေ။
သူ၏ ကိုယ်ထဲတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝနေပြီး အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်မှာလည်း အတော်ပင် တိုးတက်လာခဲ့သည်။
မကြာမီပင် ဝေမြို့ရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ထဲတွင် လူသေအလောင်း တစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်သည်။
၎င်းမှာ ကြံ့ခိုင်သော ကိုယ်ဟန်ရှိသည့် အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လဲကျသေဆုံးနေကာ သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။
သူ၏ ပါးစပ်မှာ ချွန်ထက်သော လက်နက်တစ်ခုဖြင့် ဘေးတိုက် အလှီးခံထားရပြီး ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ ကောင်းသော အပြုံးမျက်နှာကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ထားသည်။
ကိုယ်ထဲရှိ နှလုံး၊ အသည်း၊ သရက်ရွက်၊ အဆုတ်နှင့် ကျောက်ကပ် ဟူသော ကလီစာငါးပါးစလုံးမှာ အထုတ်ခံထားရပြီး ပျောက်ကွယ်နေပြီ
တစ်ကိုယ်လုံးကို အခေါင်းပေါက်ကြီး ဖြစ်အောင် အနှိုက်ခံထားရခြင်းပင်
လီယန်ချူ၏ အကြည့်များ အေးစက်သွားသည်၊ အခန်းထဲတွင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ကျန်ရှိနေသေးပြီး တစ်ခန်းလုံးတွင် သွေးညှီနံ့နှင့် ရန်ငြိုးအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
သူသည် အိမ်အကူ အိပ်ဆောင်ဘက်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။
မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်မိသွားသည်မှာ
အိမ်ထဲတွင် သားအမိနှစ်ယောက် ရှိနေသည်၊
ကလေးမှာ ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်ခန့်သာ ရှိသေးသည်။
မိသားစု သုံးဦးစလုံးမှာ တူညီသော နည်းလမ်းဖြင့် အသတ်ခံထားရသည်၊ ပါးစပ်များမှာ အလှီးခံထားရပြီး ကလီစာငါးပါးစလုံး အနှိုက်ခံထားရသည်။
လီယန်ချူ၏ အငွေ့အသက်များ အေးစက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်များ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်။
"သေသင့်တဲ့ကောင်တွေ"
သူသည် လူသတ်သမားအပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော လူသတ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
ယခုအခါ သူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်မှာ အတော်ပင် တိုးတက်လာပြီဖြစ်ရာ ကျန်ရှိနေသော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ရှာဖွေနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်မှာ ညနက်ပိုင်း ဖြစ်သည့်အပြင် တစ်နေ့တာတွင် အမည်းရောင်အငွေ့အသက် အားအကောင်းဆုံးနှင့် အဖြူရောင်အငွေ့အသက် အားအနည်းဆုံး အချိန်ဖြစ်သည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ကျန်ရစ်နေသင့်သည်။
သို့သော် ယခုအခါ မိုးကလည်း သည်းထန်စွာ ရွာနေသဖြင့် နောက်ယောင်ခံလိုက်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲလှသည်။
လီယန်ချူသည် စိတ်ကျင့်စဉ်ကို လည်ပတ်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံသွားသည်။
မိစ္ဆာအငွေ့အသက်၏ အရိပ်အယောင်များကို လိုက်လံ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရာ
မကြာမီပင် မြို့တောင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
အခန်း (၁၆၀) - တောင်ရိုင်း
လီယန်ချူသည် အဝေးသို့ ကြည့်လိုက်ရာ၊
အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ဖြင့် မကြာမီပင် လူသတ်ငွေ့အသက် တစ်ခုကို စမ်းသပ်တွေ့ရှိလိုက်သည်။
၎င်းမှာ မြို့တောင်ဘက်ရှိ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်ဖြစ်ပြီး အပေါ်တွင် "လျူအိမ်တော်" ဟု စာလုံးကြီးနှစ်လုံး ရေးထိုးထားကာ တံခါးဝတွင် ခန့်ညားထည်ဝါသော ကျောက်ခြင်္သေ့နှစ်ကောင် ရှိသည်။
လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ လျူအိမ်တော်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားခဲ့သည်။
"နောက်ဖေးဆောင်မှာပဲ"
လီယန်ချူ စိတ်ထဲက သိလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ညမှောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
နောက်ဖေးဆောင်မှာ များသောအားဖြင့် အမျိုးသမီးများနှင့် မိသားစုဝင်များ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။
အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်။
လျူအိမ်တော်၏ သားကြီးမှာ ယခုအခါ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေပြီး သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ခွစီးထားသည်။
၎င်းမှာ ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်နေသော အဝတ်ရုပ်လေးတစ်ရုပ်နှင့် တူလှပြီး တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ချုပ်ရိုးရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
အသားအရည်မှာ သံချေးရောင် ဖြစ်နေပြီး ဝမ်းဗိုက်မှာ ကြီးမားသော်လည်း လက်ခြေများမှာ အလွန်ပင် သေးသွယ်လှသည်။
သူသည် လက်ထဲတွင် ချွန်ထက်သော ဓားတိုတစ်စင်းကို ကိုင်ထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လျူအိမ်တော်သားကြီး၏ ပါးစပ်ကို ဖြဲကာ ဓားတိုကို အထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက်
သူသည် ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လိုက်သည်။
ထောင့်တစ်နေရာတွင် အသက်မပြည့်သေးသော ကလေးငယ်ကို ပွေ့ဖက်ကာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ပုန်းနေသည့် လျူအိမ်တော် ကတော်ကြီးကို ကြည့်ကာ သွားဖြဲပြပြီး ပြုံးလိုက်သည်။
သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်များမှာ ပြဲအာသွားပြီး သွေးများ စီးကျလာသည်။
ဖော်ပြမတတ်အောင်ပင် ထူးဆန်းမိစ္ဆာဆန်လှသည်။
လျူကတော်ကြီးမှာ လက်ခြေများ အေးစက်နေပြီး အခန်းထဲတွင် ဒြပ်မဲ့စွမ်းအားတစ်ခုက သူမကို ထိုနေရာတွင်ပင် ဖိကပ်ထားသကဲ့သို့၊
မည်သည့် အသံမျှ ထွက်မလာပေ။
သူမသည် အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည့် ဤပါးစပ်ပြဲ ကလေးငယ်ကို ကြောက်လန့်တကြား ငေးကြည့်နေမိသည်။
ပါးစပ်ပြဲ ကလေးငယ်သည် ဓားတိုဖြင့် အားစိုက်ကာ လှီးဖြတ်တော့မည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်၌ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ဒုန်း
မာကျောသော အခန်းတံခါးမှာ တစ်စစီ ပွင့်ထွက်သွားပြီး အပိုင်းအစများမှာ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားတော့သည်
ယန်သွေးချီများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည့် အရိပ်တစ်ခု အထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်
တစ်ခန်းလုံးကို ချည်နှောင်ထားသည့် ဖိအားများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျက်ပြယ်သွားတော့သည်။
"ရပ်"
လီယန်ချူက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းပင်
ရုပ်ဆိုးကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုပါးစပ်ပြဲ ကလေးငယ်မှာ ရုတ်တရက် ထိုနေရာတွင်ပင် မလှုပ်မယှက် ရပ်တန့်သွားသည်။
သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုနှင့် ကြမ်းကြုတ်မှုများ ပေါ်လာသည်။
လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး ပါးစပ်ပြဲ ကလေးငယ်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ၊
အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော အရိုင်းဆန်သည့် အကြည့်များက တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားသည်။
ပါးစပ်ပြဲ ကလေးငယ်၏ မျက်ဝန်းနှစ်ဖက်မှ သွေးမျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။
မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် သွေးများ ဖုံးလွှမ်းသွားကာ ပို၍ပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။
မိုးကြိုးငါးပါး သန့်စင်သောယန်၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဖြောင့်မတ်သော တရား ။
မည်သည့် မိစ္ဆာ၊ သရဲသပိတ်မျှ ဤအကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရဲခြင်း မရှိပေ။
သို့သော် ကံဆိုးစွာပင် သူသည် လီယန်ချူ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခံထားရသည်။
မကြည့်ချင်ဘဲ ကြည့်နေရသည်
ခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရသွားတော့သည်။
"အောက်လမ်းကလေးဝိညာဉ် လား"
"ရုပ်ကတော့ တကယ်ကို ရုပ်ဆိုးလိုက်တာ"
လီယန်ချူက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်နာကျင်စေသော စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ထိုရုပ်ဆိုးမိစ္ဆာဆန်သော ကလေးငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသအမျက် ချောင်းချောင်းထွက်သွားသည်။
ကလေးဝိညာဉ် ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်သော ဖြစ်တည်မှုမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ အသေမွေးသည့် သန္ဓေသား သို့မဟုတ် သေဆုံးသွားသော ကလေးငယ်များကို အသုံးပြုကာ ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကလေးဝိညာဉ်မှာ ပို၍ပင် ထူးဆန်းလှသည်
အခြားသော ရက်စက်လှသည့် ဝိညာဉ်ချူနည်းလမ်းများကိုပါ ထပ်မံ အသုံးပြုထားပုံရပြီး၊
ကိုယ်ပေါ်ရှိ ရန်ငြိုးအငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်
ထို့ပြင် ကြီးထွားနှုန်းမှာလည်း အလွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် မကြာမီပင် ဘေးဒုက္ခကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။
နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ
သူ တွေ့လိုက်ရသည်မှာ လီယန်ချူ ဖြစ်နေခြင်းပင်။
အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူသည် လီယန်ချူ၏ ချုပ်နှောင်ခြင်းအတတ်မှ မရုန်းထွက်နိုင်သေးပေ။
လီယန်ချူက လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ
ပြင်းထန်သော အားတစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး
ကလေးဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူရှိရာဘက်သို့ ရုတ်တရက် ပျံတက်လာသည်။
ဘုန်း
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကလေးဝိညာဉ်မှာ ဝိညာဉ်လွင့်စင် ပျက်စီးသွားတော့သည်။
ထူထဲသော အမည်းရောင်အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။
တာအိုအတတ်
ခြေရာခံလိုက်ခြင်း
လီယန်ချူသည် သေသေချာချာ အာရုံခံလိုက်ရာ၊ ထိုကလေးဝိညာဉ်ကို ပြုစားထားသည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ၏ အငွေ့အသက်ကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းယူမိလိုက်သည်။
"သူ့ဒဏ်ရာက သိပ်မပြင်းထန်ဘူး၊ လူခေါ်ပြီး သူ့ကို ကယ်ခိုင်းလိုက် "
လီယန်ချူသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ထိုလူငယ်မှာ အပေါ်ယံဒဏ်ရာသာ ရထားပြီး သွေးထွက်များနေသော်လည်း အသက်အန္တရာယ် မရှိသည်ကို သိလိုက်သည်။
တစ်ခဏတွင်
သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ လျူအိမ်တော် နောက်ဖေးဆောင်မှ တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည့် လျူကတော်ကြီးမှာ အတော်ကြာမှ သတိဝင်လာပြီးနောက် ငိုယိုအော်ဟစ်ကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ ပြေးသွားတော့သည်။
ဝေမြို့ပြင်တွင်
ခြောက်ခြားဖွယ်ရာကောင်းသော ရှေးဟောင်းဘုရားကျောင်းပျက် တစ်ခုအတွင်း၌
ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သော စာပေသမားတစ်ဦးသည် မိန်းမပျိုတစ်ဦးနှင့်အတူ မိုးခိုရန် ဝင်လာသည်။
သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ အဝတ်အစားများမှာ ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အဝတ်အစားများ ကပ်နေသဖြင့် သူမ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပေါ်လွင်နေပြီး လူကို စိတ်လှုပ်ရှားစေကာ မထိန်းနိုင်မသိမ်းနိုင် ဖြစ်စေသည်။
ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲတွင် မူလကပင် လူသုံးဦး ရှိနေသည်၊ အားလုံးမှာ ကုန်သည်ဝတ်စုံများ ဝတ်ထားကြပြီး မီးဖိုဘေးတွင် အရက်သောက်ကာ အအေးဒဏ်ကို အံတုနေကြသည်။
တံခါးဝသို့ ဝင်လာသော လူနှစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သုံးဦးစလုံး တစ်ပြိုင်နက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ဤအမျိုးသမီးမှာ ရုပ်ရည်လှပပြီး အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးလှသည်၊ အထူးသဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တောတောင်ထူထပ်သည့် နေရာတွင် အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေခြင်းက လူတို့၏ ရာဂစိတ်ကို ပို၍ နှိုးဆွပေးသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။
လူငယ်ကုန်သည်တစ်ဦးမှာ တံတွေးကို မသိမသာ မျိုချလိုက်မိပြီး မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးကြည့်နေမိသည်။
"ကျုပ်နာမည်က ရှန်လျန့် ပါ၊ ဒီလမ်းက ဖြတ်လာရင်း မိုးခိုဖို့အတွက် ခဏတဖြုတ် အားကိုးပါရစေ၊ အဝတ်အစားတွေ လှန်းဖို့အတွက် မီးလေး နည်းနည်းလောက် မျှပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"
ရှန်လျန့်က ထိုသုံးဦးကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကုန်သည်များထဲတွင် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပုံရသော အသက် ၄၀ ကျော် အသားမည်းမည်း အညာသားရုပ်နှင့် အမျိုးသားကြီးမှာ လောကဓံဒဏ် ခံထားရသော မျက်နှာထား ရှိသည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက အရက်ဘူးတစ်ဘူးကို ချက်ချင်း ဝေ့ပစ်ပေးလိုက်သည်။
"လုပ်ပါ... အားမနာပါနဲ့၊ အပြင်ရောက်နေကြတာပဲ ညီလေးရာ... အားမနာပါနဲ့၊ အအေးပြေအောင် အရက်လေး နည်းနည်း သောက်လိုက်ဦး"
ရှန်လျန့်က အရက်ဘူးကို ဖမ်းယူကာ ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။
သူသည် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုင်လိုက်သည်။
"မမဝမ်... ကျုပ် မင်းကို သေသေချာချာ မစောင့်ရှောက်နိုင်လို့ မင်း အအေးမိသွားပြီ"
ရှန်လျန့်က အားနာစွာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုမမဝမ်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ခါယမ်းကာ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်
"ဒီနေ့ည ရှန်သခင်လေးနဲ့ တွေ့လို့သာပေါ့၊ မဟုတ်ရင် ကျမ တောင်ထဲမှာ ပိတ်မိနေမှာ"
အသံမှာ ကြင်နာယဉ်ကျေးပြီး နုနယ်လှသည်။
ရှန်လျန့်မှာ ခဏမျှ ငေးမောသွားပြီးနောက် အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။
သူသည် မြို့တော်သို့ စာမေးပွဲဖြေရန် သွားနေသည့် စာပေသမားတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုတောင်ရိုင်းထဲသို့ ဖြတ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤကဲ့သို့ လှပနုနယ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် တွေ့ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
မေးမြန်းကြည့်လိုက်သောအခါမှ သိရသည်။
ထိုအမျိုးသမီး၏ မျိုးရိုးမှာ ဝမ် ဖြစ်ပြီး အနီးအနား မြို့နယ်မှ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သည်။
ခရီးထွက်လာစဉ် တောင်ဓားပြများနှင့် တွေ့ကာ မိဘများနှင့် အစေခံများ အားလုံး အသတ်ခံလိုက်ရသည်။
သူမသည် ဓားပြများ အိပ်ပျော်နေစဉ် ထွက်ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တောင်ထဲတွင် လမ်းပျောက်ကာ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းခြင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ခိုကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေသည့် အချိန်ပင်။
သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုအချိန်တွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ရှန်လျန့်မှာ ဤမမဝမ်၏ ထူးကဲသော အလှအပကို မြင်သောအခါ သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး
ဤကဲ့သို့ သနားစဖွယ် ဘဝဇာတ်ကြောင်းရှိသည့် သူဌေးသမီးလေးကို အလွန်ပင် ဂရုဏာသက်မိသွားသည်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် တောင်ရိုင်းထဲတွင် ဤကဲ့သို့ ဘုရားကျောင်းပျက်တစ်ခုနှင့် တွေ့သဖြင့် မမဝမ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လူအုပ်စုမှာ မီးဖိုကို ဝိုင်းကာ စကားပြောရင်း အချင်းချင်း ရင်းနှီးလာကြသည်။
ရှန်လျန့်သည် ထိုအခါမှ သိလိုက်ရသည်။
ဤသုံးဦးမှာ ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ လိုက်လံဝယ်ယူသည့် ကုန်သည်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ ရန်ကြီး ဖြစ်ကာ ကျန်နှစ်ဦးမှာ လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။
သူ၏ တူများဖြစ်သော ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူ တို့ ဖြစ်ကြပြီး
သူနှင့်အတူ လောကအနှံ့ လိုက်လံ စီးပွားရှာနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး၏ အဖြစ်အပျက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြသည်။
မီးဖိုဘေးတွင် ကွေးကွေးလေး ထိုင်နေသည့် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့နေသော မမဝမ်ကို ကြည့်ကာ သနားစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး
မနားတမ်းပင် ဂရုတစိုက် မေးမြန်းနေကြတော့သည်။
သို့သော် အသက် ၄၀ ကျော် အသားမည်းမည်း ရန်ကြီးမှာမူ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားခြင်း မရှိပေ။
ခဏအကြာတွင်
"မင်းတို့ ကောင်လေးနှစ်ယောက် ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့စမ်း၊ ဒီတောင်ထဲမှာ ဆေးမြစ်တစ်မျိုး ရှိတာကို ငါ အခုမှ သတိရတယ်၊ အဲဒီဆေးမြစ်က မိုးရွာတာကို အရမ်းကြောက်တာ၊ မိုးရေ တစ်ညလုံး ထိနေရင် ဆေးအာနိသင်တွေ ပျက်ကုန်လိမ့်မယ်"
"ငါတို့ အရင်သွားနုတ်ကြမယ်၊ ပြီးမှ မိုးခိုဖို့ ပြန်လာကြတာပေါ့"
ရန်ကြီးက အသံလေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
"ဦးလေးရာ... ဘယ်ဆေးမြစ်က အဲဒီလောက် ထိခိုက်လွယ်လို့လဲ၊ အခု မိုးက သည်းနေတာကို ဆေးသွားနုတ်တာက အရမ်း အန္တရာယ် မများဘူးလား"
ရန်ဝင်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
သူသည် အမှန်တကယ် မသွားချင်ပေ။
ထိုအစား တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးသော်လည်း အဝတ်အစားများ စိုရွှဲနေသည့် မမဝမ်ကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေမိသည်။
"ဟုတ်တယ် ဦးလေး၊ မိုးနည်းနည်း တိတ်မှ သွားကြရအောင်၊ မိုးမိပြီး နေမကောင်း ဖြစ်နေပါဦးမယ်"
ရန်ဝူကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောလိုက်သည်။