ငရဲမှ မိစ္ဆာ - ၁
Vol. 1 Ch. 5
သေတ္တာလေး၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင် လက်ရာမြောက်လှသော ပိတုန်းပန်း ဒီဇိုင်းကို ထွင်းထုထားပြီး ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် သစ်ရွက်ပုံစံများကို ထွင်းထားသည်။ သေတ္တာ၏ အပေါ်ဘက်တွင်မူ အိုင်ဗီတစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသည့် ထူးဆန်းသော ပန်းပွင့်ပုံစံ အဆင်တန်ဆာတစ်ခု ရှိနေသည်။
ရှုပ်ထွေးသည့် လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိမနေဘဲ သေတ္တာကို ဖွင့်ရသည်မှာ တော်တော်လေး လွယ်ကူလှသည်။
အိုင်ဗီသည် မြေကြီးပေါ်မှ သေတ္တာကို ကောက်ယူကာ ဖုန်များကို ခါထုတ်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်သည်။
ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ဒွန်တွဲနေလျက် သူမသည် သေတ္တာအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ... ပိုးသားအဝတ်စ တစ်ခုကလွဲပြီး ဘာမှ ရှိမနေသည်ကိုသာ တွေ့လိုက်ရတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ။" အိုင်ဗီ၏ မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီး ပြူးကျသွားသည်။ ယခင်ဘဝတုန်းက လက်စွပ်သည် ဤပိုးသားအဝတ်စပေါ်တွင် တည်ရှိနေခဲ့သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်းမှတ်မိနေသည်။ သို့ဆိုလျှင် အခု ဘယ်ရောက်သွားသနည်း။
ညနေစောင်းမှ ရောက်လာခဲ့သည့် ယခင်ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ယခုတစ်ခေါက်တွင် အိုင်ဗီသည် အများကြီး စော၍ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုသို့ဆိုလျှင် လက်စွပ်သည် အခိုးခံရစရာ အကြောင်းလည်း မရှိနိုင်ပေ။
"ငါ စောလွန်းသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ခဏနေမှ ပြန်လာပြီး စစ်ဆေးကြည့်ရမယ်။ ဖြစ်နိုင်တာက လက်စွပ်က အစကတည်းက သေတ္တာထဲမှာ ရှိမနေဘဲ ညနေစောင်းလောက်မှ တစ်ယောက်ယောက်က လာထည့်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ" အိုင်ဗီသည် ခန့်မှန်းတွေးတောရင်း သေတ္တာကို မူလနေရာတွင် ပြန်ထားကာ ထိုနေရာမှ ထွက်လာလိုက်သည်။
ချုံပုတ်တစ်ခုထဲတွင် ပုန်းအောင်းရင်း အိုင်ဗီသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။
ကမ္ဘာကြီးကို လင်းထိန်စေသည့် တောက်ပသောအလင်းရောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားကာ ကောင်းကင်ယံတွင် လိမ္မော်ရောင်သန်းသည့် အလင်းတန်းများ နေရာယူလာသည်အထိ... မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။
"ဒါဆို... ငါ့မတိုင်ခင် တစ်ယောက်ယောက် ရောက်လာပြီး လက်စွပ်ကို ယူသွားတာလား?" အိုင်ဗီ တစ်ယောက် အတွေးထဲ နစ်ဝင်နေမိသည်။
ထိတ်လန့်စရာ အတွေးတစ်ခုက သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်လာ၏။
"နေပါဦး... တခြားတစ်ယောက်ယောက်ကလည်း ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာလား? ဒါဆိုဘယ်သူလဲ?"
လက်စွပ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပြီး အခိုးခံလိုက်ရပြီဟု တွေးမိသည်နှင့် အိုင်ဗီ၏ မျက်နှာမှာ မဲမှောင်သွားကာ ထိုလက်စွပ်ကို ပြန်လည်လုယူချင်သည့် စိတ်ကလွဲ၍ ဘာမှမရှိတော့ပေ။
သူမသည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ် သေတ္တာလေးကို မြင်သွားသည်။ လက်စွပ်ကို မရနိုင်သေးလျှင်တောင် ဤသေတ္တာကိုတော့ သူမ သိမ်းထားသင့်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် လက်စွပ်ကို ပြန်တောင်းရန် သက်သေအဖြစ် အသုံးချနိုင်သည် မဟုတ်လား။
ထိုသို့တွေးကာ သေတ္တာကို ကောက်ယူပြီး သူမ၏ ဘောင်းဘီပွကြီး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ လုံခြုံအောင် ထည့်လိုက်ပြီးနောက် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့တော့သည်။
သူမ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အချိန်တွင် ည ၈ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ စိတ်မကြည်မလင်ဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ နားမခံသာသော စကားသံများက သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာပြန်သည်။
"ဖေဖေ... အိုင်ဗီ့ကို အပြစ်ပေးမှဖြစ်မယ်နော်! ဒီနေ့ သူ သမီးကို သတ်ဖို့အထိ လုပ်ခဲ့တာ။ တကယ်လို့ သမီးသာ သေသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ? သမီးက အများကြီး တောင်းဆိုခဲ့တာလည်း မဟုတ်ပါဘူး! သူ့ကို အိမ်သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့နဲ့ ထမင်းချက်ခိုင်းဖို့ပဲ ပြောခဲ့တာပါ!" အိုင်စလာ၏ ချွဲနွဲ့တိုင်တောသံမှာ အိုင်ဗီ၏ နားထဲတွင် ဟိန်းထွက်နေ၏။
အိုင်ဗီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုနှင့် လူသတ်ချင်သည့် အငြိုးအတေးတို့ လျှပ်ခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။
ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကြီးသာ ဆိုက်ရောက်မနေဘူးဆိုရင် အိုင်စလာတစ်ယောက် 'အကောင်းဆုံး မင်းသမီးဆု' ရမှာ သေချာတယ်ဟု အိုင်ဗီ တွေးမိသည်။
မက်ဂနပ်စ် ၏ အမိန့်အာဏာပါလှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
"မပူပါနဲ့ သမီးရယ်။ သူ့ရဲ့ အချိုးမပြေမှုတွေ အကုန်ပျောက်သွားတဲ့အထိ ဖေဖေကိုယ်တိုင် ကြိမ်တံနဲ့ ရိုက်မှာပါ။ နောက်ထပ် ၂ ရက်လည်း သူ့ကို ထမင်းမကျွေးဘူး! ပြီးတော့ နောက်လအထိ အိမ်အလုပ် အားလုံးကိုလည်း သူပဲ လုပ်ရလိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကို ထပ်ပြီး ထုတ်ပြရဲသေးလားဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”
အိုင်ဗီ၏ ဦးခေါင်းထဲမှ အာရုံကြောတစ်ခုမှာ ဒေါသကြောင့် ဆတ်ခနဲ တုန်သွားသည်။
ဤစကားလုံးများသည်ပင် သူမ၏ အမည်ခံ "ဖခင်"က ယခင်ဘဝတုန်းက ပြောခဲ့သည့် စကားများ မဟုတ်ပါလား။
ရယ်စရာကောင်းလိုက်လေခြင်း။
ယခင်ဘဝတုန်းက ဘရင်းစတုန်းတောင်တန်းကနေ သူမ ပြန်ရောက်လာချိန်မှာ ဒီဟန်ဆောင်မိသားစုဆီကနေ ၃ ရက်တိတိ နွေးထွေးမှုကို ရရှိခဲ့ဖူးသည်။
အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ အိုင်စလာက သူမရဲ့ရိက္ခာကို အိုင်ဗီက ခိုးယူဖို့ ကြိုးစားတယ်ဆိုပြီး အကွက်ဆင် စွပ်စွဲခဲ့တာကြောင့် မက်ဂနပ်စ်က အခုလို စကားမျိုးကို ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
၄ ရက်မြောက်နေ့မှာတော့ အိုင်ဗီဟာ ၂ နာရီကြာအောင် ကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။ သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာဗရပွနဲ့ ကျန်ရစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူမရဲ့ အမည်ခံ 'ဖခင်'ကတော့ အနည်းငယ်မျှပင် နောင်တရခြင်း မရှိခဲ့ပါ။
၅ ရက်မြောက်နေ့ 'စွမ်းအင်မိုး' ရွာသွန်းချိန်မှာတော့ သူက သူမကို တိုက်ခန်းအပြင်ဘက်ကို ဆွဲထုတ်ဖို့ ဝေခွဲမနေခဲ့သလို၊ မိုးရေထဲမှာ ဒူးထောက်ခိုင်းပြီး မိုးရေစိုရွှဲနေအောင် လုပ်ခဲ့သည်။
ကံကောင်းလို့သာ သူမဆီမှာ လက်စွပ်ရှိနေခဲ့တာ၊ မဟုတ်ရင် သူမ အဲ့ဒီနေ့မှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်သလို... ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက ဇွန်ဘီတွေရဲ့လက်ထဲမှာ အသက်ပျောက်သွားနိုင်ပါတယ်။
"သနားစရာကောင်းတဲ့ ငါ့သမီးလေး... သူ တော်တော်လေး ခံစားလိုက်ရရှာတာ! မက်ဂနပ်စ်... ကျွန်မပြောတာ နားထောင်ဦး။ သူ့ကို ရိုက်ရုံနဲ့တင် မလုံလောက်ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာပေးဖို့ လိုတယ်။ တိုက်ခန်း ၄၀၄ က ပက်ထရစ်က အကူတစ်ယောက်ပေးရင် ခေါက်ဆွဲခြောက် ၂ ဘုး ပေးမယ်လို့ ပြောနေတယ်၊ အိုင်ဗီ့ကို သူ့ဆီပဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါ။ သူက သူ့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ဆုံးမပေးပါလိမ့်မယ်" ဆာဖီနာက မရေမရာဖြစ်စေမည့် လေသံဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။
အိုင်ဗီတစ်ယောက် ရွံရှာလွန်းသဖြင့် ပျို့အန်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ လူသတ်ချင်သည့် အငြိုးအတေးများမှာ ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။
ပက်ထရစ်... အဲ့ဒီလူယုတ်မာ... သူ့ကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် မေ့နိုင်ပါ့မလဲ။
သူမ သူတို့အားလုံးကို သတ်ပစ်ချင်နေပြီ...
တစ်ယောက်မကျန်... အားလုံးကို။
ဒီလူယုတ်မာတွေဟာ အသက်ရှင်နေထိုင်ဖို့ မထိုက်တန်ကြဘူး။ သူတို့တွေဟာ ခွေးသေ သေသင့်တာ။ မဟုတ်သေးဘူး... အဲ့ဒါက သူတို့အတွက် သက်ညှာလွန်းရာ ကျနေဦးမယ်။ သူတို့တွေကို သေခွင့်ပေးပါလို့ တောင်းပန်လာတဲ့အထိ သူမ လုပ်ချင်တာ။
မက်ဂနပ်စ်၏ မျက်နှာတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်ကို အိုင်ဗီ စောင့်ကြည့်နေမိသည်။
"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ သူ့ကို ဆုံးမဖို့ လိုအပ်နေပြီ"
အိုင်ဗီ၏ နှုတ်ခမ်းမှ နှာခေါင်းရှုံ့သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရာ ဧည့်ခန်းထဲရှိ လူသုံးယောက်လုံး၏ အာရုံက အိုင်ဗီထံသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။
"ဒီလူအိုကြီးဆီကို ပို့မှာကို ငါက ဒီအတိုင်း ထိုင်စောင့်နေမယ်လို့ နင်တို့လို လူယုတ်မာတွေ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား?" အိုင်ဗီက ရူးသွပ်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် မေးလိုက်သည်။
သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ငရဲမှ တက်လာသော မိစ္ဆာတစ်ကောင်အလား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
သူမသည် သူမ၏ ပန်းရောင်ဆံနွယ်များကို စုစည်းချည်နှောင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို ဘယ်ပြန်ညာပြန် စောင်းလိုက်သည်။ ထိုသို့လုပ်နေစဉ်အတွင်းမှာလည်း ထိုမိသားစုဝင်သုံးယောက်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် သူတို့အားလုံး ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။
"နင်... အိုင်ဗီ... နင် ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မျက်နှာဘေးနဲ့ ကြည့်နေတာလဲ?" အိုင်စလာက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စကားများ ထစ်အကုန်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ကုန်သည်။