လျှို့ဝှက်အကန့်

‎အိုင်ဗီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း သူမ၏မျက်နှာမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ သူမသည် ဒေါ်လေးဂျူးန်ကို ရှုပ်ထွေးလှသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

‎ဒေါ်လေးဂျူးန်၏ အကြည့်တို့က ဧည့်ခန်းကကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသည့် လူနှစ်ယောက်ထံသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားသည်။ ခဏတာမျှ သူမ၏မျက်ဝန်းထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း အိုင်ဗီ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

‎ဒေါ်လေးဂျူးန်၏ မျက်နှာပေါ်က သေးငယ်သော အမူအရာပြောင်းလဲမှုတိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသည့် အိုင်စလာမှာမူ ဝမ်းသာအားရဖြင့် အလောတကြီး ပြောလိုက်သည်မှာ -

‎"တွေ့လား သူ ဒီနေ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်လို ပြောင်းလဲသွားတာ ကျွန်မတို့ကို ကူညီပါဦး ကျေးဇူးပြုပြီး"

‎ဒေါ်လေးဂျူးန်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း အခန်းပြင်သို့ လျှောက်ထွက်သွားသည်။

‎ဒေါ်လေးဂျူးန်တစ်ယောက် အပြင်ရောက်လျှင် အကူအညီတောင်းရန် အော်ဟစ်တော့မည်ဟု အိုင်စလာက ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူမ ကြားလိုက်ရသည့် စကားမှာ -

‎

‎"သူ့ဆီက ဘာများ မျှော်လင့်နေသေးတာလဲ ယုန်တစ်ကောင်တောင်မှ အကျပ်ရိုက်လာရင် ပြန်ကိုက်တတ်တာပဲ။ အိုင်ဗီသမီး... ဂရုစိုက်နော်။ ဘယ်သူမှ လာပြီး မနှောင့်ယှက်စေရဘူး"

‎ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ဒေါ်လေးဂျူးန်သည် တံခါးကို အပြင်မှ ပိတ်ပေးလိုက်တော့သည်။

‎

‎အိုင်စလာမှာ ဆွံ့အသွားပြီး တံခါးကို အသည်းအသန် ထုရိုက်ပါတော့သည်။ သို့သော် မည်သူမျှ ပြန်မထူးခဲ့ချေ။ ထိုအစား အိုင်ဗီ၏ အေးစက်လှသော ရယ်သံမှာ အိုင်စလာ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။

‎"ကဲ... အခု... အခု ဘာဆက်လုပ်မလဲ ငါ့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော ညီမလေးရေ"

‎"အားးးးးးးးးးးး"

‎...............

‎အိုင်ဗီသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော လူသုံးယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ လက်ထဲမှ ကြိမ်လုံးကို ပစ်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အခန်းရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

‎ကလေးတစ်ယောက်စာ အိပ်ယာငယ်လေးတစ်ခုသာ ဆံ့သည့် ထိုနေရာကို အခန်းဟု ခေါ်ဆိုရန်ပင် အားနာစရာကောင်းလှသည်။ ထိုနေရာလေးတွင် မှန်တစ်ချပ်နှင့် ပြက္ခဒိန်တစ်ခုသာ ရှိသည်။

‎အိပ်ယာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အိုင်ဗီသည် သူမ၏ အနာဂတ်အစီအစဉ်များကို စတင်စဉ်းစားတော့သည်။

‎သူမထံ ရောက်ရှိလာသည့် ဒီအခွင့်အရေးကို အလဟဿ အဆုံးရှုံးခံ‌ တော့မည်မဟုတ်ပေ။

‎"ပထမဆုံးအနေနဲ့ ရိက္ခာတွေ စုဆောင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်" ဟု အိုင်ဗီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

‎ရိက္ခာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းခန့်မှာ အလုအယက် အသိမ်းခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိုင်ဗီသည် သူမ၏ ကံကို စမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမ၏ စူပါပါဝါ နှင့်ဆိုလျှင် ဇွန်ဘီ များကို ကြောက်နေစရာ မလိုပေ။

‎ဂွီ...

‎ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် အိုင်ဗီသည် အိပ်ယာပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။

‎ရဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုဝင် သုံးယောက်စလုံးမှာ မေ့လဲနေကြပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ပါးနပ်သော ဉာဏ်များကတော့ အလုပ်လုပ်နေဆဲပင်။

‎သူမ၏ ဘဝနှစ်ခုစလုံးတွင် သူတို့၏ ရိက္ခာများကို ဘယ်နေရာမှာ ဖွက်ထားသည်ကို သူမ တစ်ခါမှမသိခဲ့ရချေ။

‎ထူးဆန်းသည်မှာ အိုင်ဗီ မီးဖိုချောင်ထဲဝင်တိုင်း မီးဖိုချောင်မှာ အမြဲတမ်း အလွတ်အတိုင်း ဖြစ်နေတတ်ခြင်းပင်။

‎သူတို့၏ ထိုသို့ ပါးနပ်လွန်းမှုကြောင့်ပင် သူတို့သည် သူမ၏ မိဘအရင်းများ မဟုတ်နိုင်ဟု အိုင်ဗီ တစ်ခါမျှ သံသယမဝင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

‎............

‎နောက်တစ်နေ့တွင် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများကြောင့် အိုင်ဗီ နိုးလာခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ အခန်းတံခါးကို ထုရိုက်နေခြင်းပင်။

‎ထိုသူမှာ ဒေမီယန်ပင် ဖြစ်လိမ့်မည်ဆိုသည်ကို အိုင်ဗီ အထူးတလည် စဉ်းစားနေစရာကို မလိုတော့ချေ။

‎မနေ့က သူ ဘာလို့ အိမ်မှာမရှိနေလဲဆိုတာ ဘုရားပဲသိပါလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ အခု သူပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ သေချာပေါက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ လျှောက်ပြောတော့မည်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုဆိုးတာက သူ့ရဲ့ ဗလကိုသုံးပြီး သူမကို ရိုက်နှက်ပေဦးမည်။

‎အိုင်ဗီသည် သူ့ကို ပြန်လည်ရိုက်နှက်ချင်သော်လည်း လက်တွေ့မှာတော့ သူမ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်က ဒေမီယန်နှင့်ယှဉ်လိုက်လျှင် အလွန်ပင်အားနည်းလွန်းနေသေးသည်။

‎ထို ဂုပ်သွေးစုပ်တဲ့မိသားစုနှင့် ထပ်မံမပတ်သက်ချင်တော့သဖြင့် အိုင်ဗီသည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

‎တတိယထပ်မှ ခုန်ချခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သော်လည်း ဇွန်ဘီများရန်မှ ပြေးလွှားရင်း ၅၁ ထပ်တိုက်ပေါ်မှ နောက်တိုက်တစ်ခုသို့ ခုန်ကူးခဲ့ရသည်များနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ဘာမှမဟုတ်တော့ပေ။

‎ချက်ချင်းပင် အိုင်ဗီသည် သူမအခန်းရှိ ပြတင်းပေါက်ငယ်လေးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်။ ရေပိုက်ကို အသုံးချကာ ကျွမ်းကျင်စွာပင် အောက်သို့ တွယ်ဆင်းခဲ့တော့သည်။

‎အောက်ထပ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အချို့သော ဇမ်ဘီများက အိုင်ဗီရှိရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လာကြသော်လည်း အိုင်ဗီကို မမြင်ရသလိုမျိုး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အကြည့်လွှဲသွားကြသည်။

‎"ပထမဆုံး ရေချိုးခန်းသန့်သန့်တစ်ခုဆီ သွားရမယ်... ကိုယ်လက်‌‌ ဆေးဖို့လိုတယ်" ဟု အိုင်ဗီ တွေးရင်း အနီးဆုံးရှိ Spa တစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

‎အတွင်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဇွန်ဘီအချို့ ဟိုဟိုဒီဒီ သွားလာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အိုင်ဗီသည် အေးအေးဆေးဆေးပင် ထိုဇွန်ဘီများ၏ ဂုတ်ပိုးကို ကန်လိုက်ရာ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

‎ဂုတ်ပိုးနေရာမှာ အဆင့် ၁ ဇမ်ဘီများ၏ အားနည်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။

‎၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင်...

‎အိုင်ဗီသည် အခန်းအားလုံးကို စစ်ဆေးပြီး ဇွန်ဘီတစ်ကောင်မှ မကျန်တော့သည်ကို သေချာမှ သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ခွဲကြည့်လိုက်သည်။

‎အားလုံးက ဗလာဖြစ်နေသည်။

‎"ဒါဆို ဇွန်ဘီ အမြူတေ တွေက မဖြစ်တည်သေးဘူးပေါ့?" ဟု အိုင်ဗီ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူမ ထင်ထားသည့်အတိုင်း ဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်တော့ စိတ်ပျက်မိသွားသည်။

‎"အရင်ဆုံး ရေချိုးလိုက်တာပဲ ကောင်းမယ်" သူမ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

‎Spa ရှိ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး အိုင်ဗီ ခပ်မြန်မြန်ပင် ရေချိုးလိုက်သည်။ ကံကောင်းသည့်အချက်မှာ ရေများက အခုထိ ညစ်ညမ်းခြင်း မရှိသေးပေ။

‎အဝတ်အစားများ ပြန်လဲနေစဉ်မှာပင် သစ်သားသေတ္တာလေးကို သူမ သတိထားမိသွားသည်။ မနေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များစွာကြောင့် ၎င်းအကြောင်းကို စဉ်းစားရန်ပင် အချိန်မရခဲ့ချေ။

‎"ဟင်း... ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ယန္တရားရှိပြီး လက်စွပ်က အထဲမှာ ပုန်းနေတာများလား?" အိုင်ဗီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။

‎သူမသည် သေတ္တာကိုဖွင့်၊ ပိုးသားအဝတ်အစားများကို ထုတ်လိုက်ပြီး အတွင်းဘက် သစ်သားအောက်ခြေကို ခေါက်ကြည့်လိုက်သည်။

‎တောက်... တောက်...

‎အိုင်ဗီ အံ့ဩသွားသည်။ အတွင်းထဲတွင် အခေါင်းပွဖြစ်နေ၏။

‎တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ သစ်သားသေတ္တာကို ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အားကုန်လွှဲပေါက်လိုက်သော်လည်း ကွဲမသွားချေ။ အရှုံးမပေးလိုသဖြင့် အိုင်ဗီသည် လက်နက်ကိရိယာမျိုးစုံဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်တော့သည်။

‎ဝက်အူလှည့်၊ တူ၊ သံချောင်း၊ ကတ်ကြေး... ဘာနဲ့ပဲလုပ်လုပ် သူမ၏ ကြိုးစားမှုများမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

‎"မဟုတ်ဘူး... ဒါက ယန္တရားတစ်ခုခုနဲ့ ကာကွယ်ထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" အိုင်ဗီ တွေးရင်း သစ်သားသေတ္တာကို အနီးကပ် စတင်စစ်ဆေးတော့သည်။

‎၅ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သေတ္တာ၏ ညာဘက်ထောင့်လေးမှာ အရောင်အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသည်ကို သူမ သတိပြုမိသွားသည်။

‎သူမ ထိုနေရာကို အားကုန်ဖိချလိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ထောင့်လေးမှာ အက်ကွဲသွားသည်။ အောက်ဘက်တွင် ခလုတ်လေးတစ်ခု ပုန်းကွယ်နေပြီး အိုင်ဗီက ၎င်းကို နှိပ်လိုက်သည်။

‎ချလစ်...

‎သေတ္တာလေးဆီမှ အသံဖျော့ဖျော့ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝှက်ထားသော အကန့်လေး ပွင့်ထွက်လာကာ အတွင်းဘက်တွင် ကတ္တီပါအိတ်အနက်လေးတစ်ခု ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

‎အိုင်ဗီ၏ လက်ချောင်းလေးများက ထိုအိတ်ကို သတိထားလျက်နှင့်ပင် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

‎သူမ အိတ်ကြိုးကို ဖြေလိုက်ပြီး အတွင်းထဲမှ အရာကို လက်ဖဝါးပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်၏။

‎သို့သော် ထွက်လာသောအရာမှာ သူမ မျှော်လင့်ထားသည်နှင့် လုံးဝကို ကွဲပြားခြားနားနေတော့သည်...။