ဖဲရ်ပွန်တောင်စောင်းများ

‎"ငါတို့ ဖဲရ်ပွန် တောင်စောင်းကို သွားကြမယ်"

‎ဆိုင်းလပ်စ်က တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အိုင်ဗီ့ကို အသိပေးသည်။ "အဲဒီနေရာက လူသူပြတ်တဲ့နေရာမှာ ရှိတာဆိုတော့ တိရစ္ဆာန်အချို့ ကျန်သေးမယ်လို့ ငါတို့ တွက်ထားတယ်။ လူသူအရမ်း အာရုံမစိုက်မိအောင် အဖွဲ့ခွဲပြီး သွားဖို့ စီစဉ်ထားတာ"

‎အိုင်ဗီက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆိုင်းလပ်စ်၏ အခြားအဖွဲ့ဝင်များ အဘယ်ကြောင့် ရောက်မလာကြသေးသနည်းဟု သူမ စဉ်းစားနေမိသည်။

‎ဖဲရ်ပွန် တောင်စောင်းသည် ယခုသူတို့ရှိနေသည့်နေရာမှ ကီလိုမီတာ (၅၀) ခန့် ဝေးသည်။ အိုင်ဗီ စိတ်ထဲမှ အချိန်ကို အမြန်တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ကားဖြင့်သွားလျှင် မိနစ် (၅၀) ခန့် ကြာပေလိမ့်မည်။

‎'ငါသာ အရင်ဘဝက စွမ်းအားတွေ ရှိနေသေးရင်... ဒီခရီးတစ်လျှောက်လုံး သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ။ သူတို့အတွက်လည်း အများကြီး ပိုသက်သာသွားမှာပဲ' ဟု အိုင်ဗီ တွေးတောနေမိသည်။

‎"သွားကြစို့" ဆိုင်းလပ်စ်က ပြောလိုက်သည်။

‎ဆိုင်းလပ်စ်၏ မိသားစုနောက်ခံကြောင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် မတိုင်မီကတည်းက သူသည် အမည်းရောင် ဂျစ်ကား တစ်စီးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ကာလမျိုးအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးသော ရွေးချယ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

‎ကိုးလ်နှင့် အမီလီယာ တို့ကတော့ အခြေအနေကို သိသူများပီပီ ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်ရန် စိတ်ကူးပင် မရှိကြချေ။

‎သို့သော် ဟင်နရီကတော့ သူတို့နှင့် မတူပေ။ အိုင်ဗီက ရှေ့ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ဟင်နရီက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး သူမရှေ့တွင် ပိတ်ရပ်ကာ သွားဖြူဖြူလေးများကို ဖြဲပြလျက် ဆိုလာသည်။

‎"ဆောရီးပဲ အိုင်ဗီ... နင် ဒီနေရာမှာ ထိုင်လို့မရဘူး"

‎အိုင်ဗီ့ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ထူးဆန်းစွာ ဒေါသထွက်ချင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

‎"ဘာလဲ... နင်က တစ်ချိန်တုန်းက ဘာတွေလုပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့လဲဆိုတာ မေ့နေလို့လား၊ အဲဒါကို ငါက နင့်ကို ဒီမှာ ထိုင်ခိုင်းမယ်လို့ ထင်နေတာလား..."

‎"တော်တော့"

‎ဆိုင်းလပ်စ်၏ ခြိမ်းခြောက်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသော အသံကြောင့် လူတိုင်း၏ ရင်ထဲမှာကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားကြရလေသည်။

‎ဟင်နရီ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေက ချက်ချင်းဆိုသလို အငွေ့ပျံသကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

‎အိုင်ဗီကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချက်ကလေးမျှပင် မလှုပ်ဝံ့တော့ချေ။

‎"အိုင်ဗီ့ကို ထိုင်ခုံပေးလိုက်စမ်း။ မပေးဘူးဆိုရင် နောက်ကို အမီလီယာ ဒီအဖွဲ့ထဲမှာ ပါမှာမဟုတ်တော့ဘူး"

‎ဆိုင်းလပ်စ်၏ ခြိမ်းခြောက်မှုက မှော်ဆန်စွာပင် ထိရောက်သွားသည်။ ဟင်နရီ့မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော့သွားပြီး ရှေ့ခန်းမှ ချက်ချင်းပင် ကပြာကယာ ဆင်းပေးလိုက်တော့သည်။

‎အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ အမီလီယာ က မျက်လုံးလေးလှန်ပြရင်း "ထိုက်တန်တယ်... ခံရမှာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

‎အိုင်ဗီသည် ဆိုင်းလပ်စ်ကို မကြည့်မိအောင် ထိန်းထားရင်း ရှေ့ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူမကိုယ်သူမ ဝန်မခံချင်သော်လည်း... သူမသည် တကယ်ကိုပင် အတ္တကြီးလွန်းလှသည်။

‎ဆိုင်းလပ်စ် ကားမောင်းနေသည့်အချိန်တွင် အခြားမည်သူ့ကိုမျှ သူ့ဘေးက ရှေ့ခန်းမှာ မထိုင်စေချင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင်။

‎လူစုံသွားသည်နှင့် သူတို့အားလုံး ဖဲရ်ပွန်တောင်စောင်းများ ဆီသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးတည်ထွက်ခွာလာကြသည်။

‎ဟင်နရီကတော့ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည့် အိုင်ဗီ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမိသည်။

‎'ဒီတစ်ခါ သူ ဘာတွေ ကြံစည်နေပြန်ပြီလဲ။ ငါတို့ ဒီနေ့ ရသမျှ ရိက္ခာတွေကို ရာဗင်ခရော့ဖ်။ မိသားစုဆီ သတင်းသွားပေးဖို့ လိုက်လာတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါတို့နောက်က အသာလေး လိုက်ကပ်နေပြီးမှ သူ့ဝေစုကို လက်ဖြန့်တောင်းဖို့လား။ ဒုတိယအချက်ပဲ ဖြစ်မယ်ထင်တယ်။ အား... ငါတို့ခေါင်းဆောင်ကတော့ သင်ခန်းစာ မရနိုင်သေးပါလား'

‎အမီလီယာ ကတော့ ဟင်နရီ့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲက အမှိုက်တွေကို ရိုက်ထုတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။

‎'ဒီလူအကတော့... ဘာလို့ နားမလည်ရတာလဲ။ ခေါင်းဆောင်က သင်ခန်းစာ မရတာမဟုတ်ဘူး။ သူက သူမကို မစွန့်လွှတ်နိုင်တာပဲ'

‎သူမ၏ အကြည့်များက အိုင်ဗီ့ဆီသို့ အလိုလို ရောက်သွားမိသည်။ အိုင်ဗီကတော့ ထူးခြားသည့် အလှတရားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပင်။ လူသားတွေရဲ့ ဆံပင်မှာ ပန်းရောင်လိုမျိုး သဘာဝမဟုတ်တဲ့ အရောင်တွေ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ဆောင်းပါးတစ်ပုဒ်မှာ သူမ ဖတ်ဖူးသော်လည်း အိုင်ဗီ့မှာတော့ ထိုအရောင်က ရှိနေသည်။ ဒါဟာ တကယ့်ကို သဘာဝတရားရဲ့ အံ့ဖွယ်ဖန်တီးမှုတစ်ခုပင်။

‎'ခေါင်းဆောင်က အိုင်ဗီ့ကို ချစ်လွန်းလို့ လူတိုင်းကိုတောင် ဆန့်ကျင်ဖို့ အဆင်သင့်ပဲ၊ သူ့မိသားစုကိုတောင်မှပေါ့။ ဟင်နရီကတော့ လူအ လိုမျိုး အိုင်ဗီ့ကို လိုက်ပြီး ရန်စနေတုန်းပဲ။ ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ ရှေ့မှာတော့... အိုင်ဗီဟာ ဥပဒေပဲလေ'

‎အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကိုးလ်သည် အိုင်ဗီ၏ ဘေးတိုက်ပုံရိပ်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း အတွေးပွားနေမိသည်။

‎'ဘာလို့ အိုင်ဗီက အရင်ထက် ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်သန်စွမ်းလာသလို ခံစားနေရတာလဲ။ ငါပဲ သူ့ကို စိန်ခေါ်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ကြည့်ရမလား။ အား... မဖြစ်သေးပါဘူး၊ ခေါင်းဆောင်သာ သိသွားရင်တော့ ငါ့ကို သူ့မိန်းမကို နှိပ်စက်ပါတယ်ဆိုပြီး အရိုးတခြား အသားတခြား ဖြစ်အောင် လုပ်တော့မှာ အသေအချာပဲ'

‎သူတို့အားလုံး ကိုယ်စီကိုယ်ငှ အတွေးကမ္ဘာထဲ နစ်မျောနေကြစဉ်မှာပင် မသိလိုက်မသိဘာသာဖြင့် ဖဲရ်ပွန်တောင်စောင်းများ သို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

‎အဖွဲ့သားအားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည့်အချက်မှာ လမ်းခရီးတစ်လျှောက်တွင် တွေ့ခဲ့ရသည့် ဇမ်ဘီအရေအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

‎"ဟမ်... ငါပဲ ထင်နေတာလား၊ ဒီတစ်ခေါက် လမ်းမှာတွေ့ရတဲ့ ဇမ်ဘီတွေက အရင်ကထက် အများကြီး နည်းသွားသလိုပဲနော်"

‎ဟင်နရီသည် သိလိုစိတ်ကို မအောင့်ထားနိုင်သည့် လူမျိုးပီပီ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

‎"အကြောင်းရင်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကတော့ ဒီနေရာက လူသူပြတ်လပ်တဲ့ နေရာဖြစ်နေလို့ပါ"

‎အိုင်ဗီက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ -

‎'နောက်ထပ် အကြောင်းရင်းတစ်ခုကတော့ ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကြောင့်များလား' ဟု တွေးတောနေမိသည်။

‎"ဘေးကင်းဇုန်" ဟူသော ထူးခြားစွမ်းအား...။

‎ထိုစွမ်းအားသည် သူမကိုယ်သူမသာမက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကိုပါ ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်။ အဆင့်မြင့်တက်လာသည်နှင့်အမျှ ထိုစွမ်းအားသည်လည်း အလိုအလျောက် အမြဲတမ်းအလုပ်လုပ်နေသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ဖြစ်သည်။

‎အိုင်ဗီသည် သူမ၏ အရင်ဘဝက ထိုရှားပါးလှသော စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် နောက်ဆုံးတွင် သူမ သေချင်ခဲ့သော်လည်း ထိုစွမ်းအားကြောင့်ပင် သေခွင့်မရဘဲ အသက်ရှင်နေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

‎သို့သော် ပြဿနာတစ်ခုမှာ... သူမ၏စွမ်းအား အဆင့်မြင့်လာမှသာ အခြားသူများကို ကာကွယ်ပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တွက်ချက်မှုအရ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် အဆင့် (၀) မှာသာ ရှိနေသေးသဖြင့် ဇမ်ဘီများက ဤဂျစ်ကားကို အဘယ်ကြောင့် ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်ကို သူမ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။

‎"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... အမဲလိုက်တာကို စကြရအောင်။ အဖွဲ့ ဘီ ကလည်း အလုပ်စနေလောက်ပြီ"

‎ကိုးလ်က ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ ရဲဝံ့ပြတ်သားသော အမူအရာတွင် အရှုံးမပေးလိုသည့် စိတ်ဓာတ်များ အထင်သား ပေါ်လွင်နေသည်။

‎"ဟုတ်ပဗျာ" ဟင်နရီကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

‎မကြာမီမှာပင် အဖွဲ့သားအားလုံး တောင်ပေါ်သို့ စတင်တက်လှမ်းခဲ့ကြလေတော့သည်။

‎