အခန်း (၈၁၁-၈၁၂)
Vol. 82 Ch. 811-812
အခန်း (၈၁၁) သူငယ်ချင်းအဖြစ် နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်
"မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"
"အင်း... မတွေ့တာ ကြာပြီ"
နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့တဲ့ ရန်သူဟောင်း နှစ်ယောက်ဟာ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်ဆုံတဲ့အခါမှာတော့ သာမန်ကာလျှံကာပဲ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြတယ်။
နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ဘာခံစားချက်မှ ထင်ဟပ်မနေဘဲ ငြိမ်သက်နေတဲ့ ရေပြင်လိုပဲ တည်ငြိမ်နေကြတာပါ။
ရှောင်းနတ်သမီးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကတော့ မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်နေတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှယွီကို ကြည့်နေတဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာတော့ အာဃာတတွေနဲ့ ဒေါသတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"မင်း တော်တော်ကြာကြာ အသက်ရှည်မယ်လို့ ငါ ထင်ထားတာ၊ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်အတွင်းမှာတင် ငါတို့ ယင်လောကမှာ ပြန်ဆုံကြလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားဘူး"
ရှယွီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်တယ်
"မင်း ပြောစမ်းပါဦး၊ ငါတို့ နှစ်ယောက်လုံး ဒီလောက် အသက်တိုမယ်မှန်း သိရင် အသက်ရှင်နေတုန်းက ဘာတွေ အလုအယက် ဖြစ်နေကြတာလဲအဲဒီအစား သူငယ်ချင်းအဖြစ် နေခဲ့တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"
"သူငယ်ချင်း"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်ပြီး
"မင်းနဲ့ငါက သူငယ်ချင်း ဖြစ်လို့မရဘူး မင်းမှာ ရှကျီ ရဲ့ စရိုက်ဆယ်ပုံတစ်ပုံလောက် ရှိမှသာ ငါ့သူငယ်ချင်းအဖြစ် မနည်းသတ်မှတ်လို့ ရမှာ"
ရှယွီရဲ့ မျက်နှာက တောင့်ခဲသွားတော့တယ်။
သူ့နောက်က မြို့စောင့်စစ်သည်က ဒေါသတကြီးနဲ့
"မင်းက သေပြီးသား ဝိညာဉ်ဖြစ်နေတာတောင် ဒီလောက်အထိ ရိုင်းစိုင်းနေတုန်းလား အခုအချိန်မှာ မင်းက အိမ်ရှေ့စံရဲ့ သူငယ်ချင်းဖြစ်ဖို့တောင် မထိုက်တန်တော့ဘူး"
"လူ့လောကမှာတော့ မင်းက ဖန့်စစ်သူကြီး ပေါ့ဒါပေမဲ့ ဒီယင်လောက ရောက်ရင်တော့ မင်းက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အမှိုက်ပဲ"
"စကားကို အဲဒီလောက်အထိ ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း မပြောပါနဲ့ဦး၊ ဖန့်စစ်သူကြီးအတွက် မျက်နှာသာ နည်းနည်းပေးလိုက်ပါဦး၊ သူက မျက်နှာပွင့်ချင်တဲ့သူပဲဟာ"
ရှယွီက ဖန့်ချန်ရဲ့ စကားကြောင့် စိတ်ဆိုးပုံမပြဘဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"အိမ်ရှေ့စံ ဆုံးမတာ မှန်ပါတယ်"
မြို့စောင့်စစ်သည်က တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောတယ်။
"ဖန့်စစ်သူကြီး မင်းက လူ့လောကမှာတော့ တစ်ချက်ခေါ်ရင် တစ်သောင်းထူးတဲ့သူပေါ့ ဒီနန်းတွင်းက မှူးမတ်တွေအားလုံးက အပေါ်ယံမှာတော့ ငါ့ကို အိမ်ရှေ့စံအဖြစ် ရိုသေကြပေမဲ့ သူတို့စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းသာ ရှ မျိုးရိုးမှာ မွေးဖွားလာပြီး အိမ်ရှေ့စံနေရာမှာ ထိုင်နေဖို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတာ ဟင်း..."
ရှယွီက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွ ချလိုက်တယ်
"ငါ့ရဲ့ ခမည်းတော် ဧကရာဇ်တောင်မှ တစ်ခါတလေကျရင် မင်းကို သူ့သားအဖြစ် မျှော်လင့်နေသလားလို့ ငါ ထင်မိတယ်"
"မင်း ရှရွှမ်ကျိ ကို အထင်မှားနေတာ ဖြစ်လိမ့်မယ် သူက ငါ့အဖေ ဖြစ်ချင်တဲ့အထိတော့ မဟုတ်ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"အထင်မှားတာလား ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"
ရှယွီက ပြုံးလိုက်တယ်
"ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာ ငါတို့ရဲ့ လူဟောင်းတွေ အများကြီးရှိတာ မင်း သိလား"
စကားဆုံးတာနဲ့ ရှယွီက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ပြီး အဝေးတစ်နေရာကို ညွှန်ပြတယ်
"ကြည့်စမ်း၊ လူဟောင်းလို့ ပြောလိုက်တာနဲ့ ရောက်လာပြီ၊ ဟိုလူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ဦး"
အဝေးကနေ ယင်ဝန်ထမ်း ငါးယောက်က ခါးမှာ ဓားတွေကိုယ်စီ ချိတ်ပြီး လျှောက်လာကြတယ်၊ ဦးဆောင်လာသူက ခြေလှမ်းတွေက ကြံ့ခိုင်ကျစ်လျစ်ပြီး မျက်နှာထားက ခန့်ညားတည်ကြည်ကာ ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါတွေ ထွက်ပေါ်နေတယ်။
ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေဟာ အဲဒီလူကို မြင်တာနဲ့ ကပျာကယာ လမ်းဖယ်ပေးကြတယ်၊ သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရိုသေကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတာပါ။
"ရှောင်းရှန်ချဲ့ "
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတယ်။
ရှောင်းရှန်ချဲ့က ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့မှာ ယင်ဝန်ထမ်းဌာနရဲ့ ဝူကျန့် (တပ်စိတ်မှူး) တောင် ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်ထားမိဘူး။
သူ့လက်ထဲမှာ တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်၍ဖြစ်စေ သေဆုံးသွားခဲ့တဲ့ ဒီလူတွေဟာ ယင်လောက ရောက်တဲ့အခါမှာတော့ တော်တော်လေး အခြေအနေ ကောင်းနေကြတာပဲ။
"အိမ်ရှေ့စံ"
ရှောင်းရှန်ချဲ့က ရှယွီကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ ပါးစပ်နားမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်
"ဖန့်စစ်သူကြီး... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်"
"ရှောင်းရှန်ချဲ့... ပိုင်ယွဲ့မြို့မှာ နေရတာ အသားကျပြီလား အရင်တုန်းက ရဲရင့်သောဓားစောင့်တပ် မှာတုန်းကတော့ မင်းက ထောင်သောင်းချီတဲ့ စစ်သည်တွေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့တာလေ အခု ဒီရောက်တော့... မင်းလက်အောက်မှာ ယင်ဝန်ထမ်း လေးယောက်ပဲ ရှိတာလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
"မင်း ငါတို့အရှင်ကို ဘယ်လို စကားပြောနေတာလဲ"
ယင်ဝန်ထမ်း လေးယောက်ရဲ့ မျက်နှာတွေ တင်းမာသွားပြီး သူတို့ကိုယ်ပေါ်ကနေ ယင်အငွေ့အသက်တွေ တလူလူ ထွက်လာတော့တယ်။
ရှောင်းရှန်ချဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်အောက်ငယ်သားတွေကို ပြောလိုက်တယ်
"မင်းတို့ ဖန့်စစ်သူကြီးကို ဒီလို ခြိမ်းခြောက်နေလို့ မထူးပါဘူး၊ လူ့လောကမှာတုန်းက သူက ဘယ်လောက် အာဏာရှိခဲ့တဲ့သူလဲဆိုတာ မင်းတို့ မသိလို့ပါ"
ယင်ဝန်ထမ်း လေးယောက်ဟာ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး ထူးဆန်းတဲ့ မျက်နှာထားတွေ ဖြစ်ကုန်ကြတယ်။
ဖန့်စစ်သူကြီး... နာမည်က ရင်းနှီးသလိုလိုရှိပေမဲ့ သေသေချာချာတော့ မမှတ်မိကြတော့ပါဘူး။
"ဖန့်ချန်... ယင်လောကမှာ ယင်လောကရဲ့ စည်းကမ်းရှိသလို ပိုင်ယွဲ့မြို့မှာလည်း ပိုင်ယွဲ့မြို့ရဲ့ စည်းကမ်း ရှိတယ်"
ရှယွီက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးပြီး ပြောတယ်
"ခုနက မင်း ရှောင်းနတ်သမီးကို ယင်သက်တမ်း တစ်နှစ် ပေးလိုက်တာ ငါ မြင်လိုက်တယ် အဲဒါက မင်းအတွက် ဘယ်လောက်အထိ အဖိုးတန်လဲဆိုတာ မင်း သိလား"
"နောက်ဆို ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာ မင်း ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ ယင်သက်တမ်း တစ်ပြားတစ်ချပ်တောင် ထပ်ရှာလို့ ရမှာမဟုတ်ဘူး သူနဲ့ အတူတူပဲ ဖြစ်သွားမှာ"
ရှယွီက ရှောင်းနတ်သမီးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။
ရှောင်းနတ်သမီးရဲ့ မျက်နှာ ဖြူဖျော့သွားတော့တယ်။
"ယင်သက်တမ်း မရှိတော့ရင် ဖြည်းဖြည်းချင်း သေဆုံးသွားရလိမ့်မယ် အဲဒီတစ်ခါကျရင်တော့ တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားမှာ လူပြန်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"
ရှောင်းရှန်ချဲ့က တိုးတိုးလေး ရယ်ပြီး ပြောတယ်
"တကယ်တော့ အဲဒီလို ဖြစ်မယ့်အစား အဲဒီ ရှောင်းစစ်သူကြီး လိုပဲ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ် ဒါဆိုရင် နောင်တစ်ချိန် လူပြန်ဝင်စားဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်လို့ရသေးတယ် ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာ လမ်းဘေးခွေး တစ်ကောင်လို... သေသွားစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"
"ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ မင်း ဒီတစ်ခါ ပိုင်ယွဲ့ကိုလာတော့ ဘယ်သူက လှေကူလှော်ပေးတာလဲ"
ရှယွီက သိချင်စိတ်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
"ငါ ဒီအတိုင်းပဲ လမ်းလျှောက်လာတာ ဘယ်သူမှ လှေကူလှော်ပေးစရာ မလိုဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ဖန့်စစ်သူကြီးကတော့ ဖန့်စစ်သူကြီးပါပဲ၊ သေသွားရင်တောင် မျက်နှာပွင့်ချင်နေတုန်းပဲ"
ရှယွီက သက်ပြင်းခပ်ဖွဖွ ချရင်း မှတ်ချက်ပေးတယ်။
"နှစ်ယောက်လုံး... တခြားကိစ္စ မရှိရင်တော့ ငါ သူငယ်ချင်းဟောင်းဆီ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်"
ဖန့်ချန်က နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရှောင်းနတ်သမီးကို ပြောလိုက်တယ်
"သွားကြစို့"
"ဟုတ်... ငါ့အဖေဆီ သွားတွေ့မလို့လား"
ရှောင်းနတ်သမီးက အနည်းငယ် ကြောင်သွားတယ်။
"အင်း"
ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်တယ်။
ရှောင်းနတ်သမီးရဲ့ စိတ်က အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှယွီနဲ့ ရှောင်းရှန်ချဲ့ကို သတိရသွားတဲ့အခါမှာတော့ ချက်ချင်းပဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြန်တယ်။
အခု ဖန့်ချန်က ယင်သက်တမ်းတွေ ထုတ်ပေးပြီး ရှောင်းစစ်သူကြီးကို ပြန်ခေါ်လာနိုင်ရင်တောင် ပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာ ရှယွီတို့ နှစ်ယောက် ရှိနေသရွေ့တော့ သူမအဖေလည်း နောက်ဆုံးကျရင် ယင်သက်တမ်း ကုန်ခမ်းပြီး သူမလိုပဲ သေဆုံးသွားရမှာ သေချာတယ်။
အဲဒီလိုသာ ဖြစ်ရင် တကယ်ပဲ ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မှာ...
"အော် မင်း ရှောင်းစစ်သူကြီးဆီ သွားတွေ့မလို့လားဒါဆို အတူတူ သွားကြတာပေါ့"
ရှယွီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ ရှောင်းနတ်သမီးကို ခေါ်ပြီး မြို့ပြင်ဘက်ကို လျှောက်သွားတယ်။
လမ်းမှာ -
"ရှောင်းနတ်သမီး... မင်းနဲ့ မင်းအဖေက ဘယ်လို သေသွားကြတာလဲ"
"ငါတို့လည်း သေသေချာချာ မသိဘူး..."
"မသိဘူး"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်နဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ် သေသွားတာကိုတောင် သေသေချာချာ မသိဘူးဆိုရင်တော့ ဒါက သာမန် သေဆုံးတာ မဟုတ်ဘဲ လုပ်ကြံခံရတာ ဖြစ်ရမယ်။
ခဏနေတော့ ဖန့်ချန်က ရှောင်းရှန်ချဲ့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး
"ရှောင်းရှန်ချဲ့... မင်း အရင်က မသေခင် ကပြသွားတဲ့ ပြဇာတ်က လူတိုင်းကို လှည့်စားနိုင်ဖို့ လက်တစ်လုံး အလိုပဲ မင်းက တကယ်တော့ ရှရွှမ်ကျိရဲ့ လူဆိုတာ"
ရှောင်းရှန်ချဲ့ရဲ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးမှ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်တယ်
"မင်း ဒါကို ပြောနေဖို့ မလိုတော့ဘူး ဒီကိစ္စကို ငါ သိပြီးသားပါ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ မဟာရှကနေ ပိုင်ယွဲ့ကို ရောက်လာတဲ့ ဝိညာဉ်တွေ နည်းတာ မဟုတ်ဘူး မင်း သိမှာ မဟုတ်သေးဘူး ဧကရာဇ်မင်းမြတ်က အခု လူ့လောကကို ပြန်ပြီး အုပ်ချုပ်နေပြီဆိုတာ"
ဖန့်ချန်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေ ခဏလောက် ရပ်တန့်သွားပြီး ရှောင်းရှန်ချဲ့ကို ကြည့်ကာ
"ရှရွှမ်ကျီ မဟာရှကို ပြန်ရောက်သွားပြီလား"
"အော်... မင်း ဒီကိစ္စကို မသိသေးဘူးလား ငါကတော့ ဖန့်စစ်သူကြီးက အရာရာကို ကြိုသိနေတယ်လို့ ထင်နေတာ"
ရှောင်းရှန်ချဲ့က လှောင်ပြောင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့
"အခု သိသွားလည်း မထူးတော့ပါဘူး ဖန့်စစ်သူကြီးက လေလွင့်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားပြီပဲ လူ့လောကက ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုများ ထပ်ပြီး စွက်ဖက်နိုင်ဦးမှာလဲ"
"ဖန့်ချန်... အဲဒီတုန်းက ရှောင်းရှန်ချဲ့က ခမည်းတော်ရဲ့ လူယုံဆိုတာ ငါ တကယ် မသိခဲ့ဘူး ဒါပေမဲ့ သူ သေပြီး ဒီရောက်လာတော့မှ အကုန် ဖွင့်ပြောပြလို့ သိရတာပါ"
"ငါ ခမည်းတော်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ငါ အဲဒီတုန်းက အရမ်း ငယ်သေးလို့ ခမည်းတော်က ငါ့ကို ဒီကိစ္စတွေ ပေးမသိတာက သဘာဝပါပဲ"
ရှယွီက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်တယ်
"အခု ခမည်းတော်က မဟာရှကို ပြန်ပြီး အုပ်ချုပ်နေပြီ မင်းကလည်း ပိုင်ယွဲ့ကို ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒါက မင်္ဂလာသတင်း နှစ်ခု ပေါင်းလာသလိုပဲ မင်းကော မရှိတော့ဘူးဆိုရင် ခမည်းတော်ရဲ့ ရည်မှန်းချက်ကြီးတွေက မကြာခင် အောင်မြင်တော့မှာပါ"
"ငါကတော့ ယင်လောကမှာ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ရာထူးတက်သွားပြီး လူ့လောကကို ပြန်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေးကို စောင့်နေမှာပေါ့"
"လူ့လောကကို ပြန်သွားဖို့"
ဖန့်ချန်က ရှယွီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တယ်။
"မင်း သိမှာ မဟုတ်ဘူး ယင်လောကက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေမှာလည်း ကွာခြားချက် ရှိတယ် နောက်မကြာခင်မှာ ငါက ပိုင်ယွဲ့မြို့ရဲ့ နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် ဖြစ်လာတော့မယ် အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါက လူ့လောကကို သွားပြီး ကင်းလှည့်လို့ ရပြီ ဒီနေ့ခေတ် မဟာရှရဲ့ အခြေအနေကို သွားကြည့်လို့ ရပြီပေါ့"
စကားပြောနေရင်းနဲ့ သူတို့အဖွဲ့ဟာ တံတားရဲ့ အဆုံးကို ရောက်လာကြတယ်၊ ဒီနေရာမှာတော့ ဝိညာဉ်တွေ အများကြီး လှေစီးပြီး လာနေကြတာကို တွေ့ရတယ်။
"နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် လား... မဆိုးပါဘူး ဒီအခွင့်အရေး ရတာက မင်းရဲ့ ယောက္ခမ မြို့တော်ဝန်က မြှောက်စားလို့ ဖြစ်ရမယ် မလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
ရှယွီရဲ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းသွားပြီးမှ အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောတယ်
"ဟုတ်တယ်ဆိုတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ကို ရောက်ပြီ မင်း ရှောင်းစစ်သူကြီးကို ခေါ်ဖို့ ယင်သက်တမ်းတွေ အကုန်ခံရဲရဲ့လား"
အခန်း (၈၁၂) နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် ကျိုးဝမ်ရှင်း အမိန့်နာခံစမ်း
ရှောင်းနတ်သမီးဟာ ရှယွီရဲ့ စကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်ထဲမှာ ဗျာများသွားတော့တယ်။
သူမအဖေဟာ အခုအချိန်မှာ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ ဒုက္ခရောက်နေတာပါ၊ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ရင်တော့ သူမအနေနဲ့ အဖေကြီးကို ကမ်းပေါ်ကို ခေါ်တင်ချင်တာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာ ရှယွီတို့၊ ရှောင်းရှန်ချဲ့တို့လို ရန်သူတွေ ရှိနေတာကြောင့် ကမ်းပေါ်တက်လာပြီးရင်တော့ ဆယ်ပုံကိုးပုံက ပိုပြီး ဆိုးဆိုးဝါးဝါး ဖြစ်သွားဖို့ပဲ ရှိပါတယ်။
ရှယွီက ဖန့်ချန်ကို လှောင်ပြုံးနဲ့ ကြည့်ပြီး
"ဖန့်စစ်သူကြီး... ဘာလို့ တွန့်ဆုတ်နေတာလဲ ဒါမှမဟုတ် မင်းရဲ့ ယင်သက်တမ်းက မလောက်တော့လို့လား"
ရှောင်းနတ်သမီးဟာ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ အင်္ကျီလက်ကို ဆွဲကာ
"ဖန့်ချန်... အဖေက မာနကြီးတဲ့သူပါ ငါ သူ့အကြောင်းကို သိသလောက်ဆိုရင် သူက ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်နေရတာကိုပဲ ရွေးချယ်လိမ့်မယ် ကမ်းပေါ်တက်လာပြီးမှ လူယုတ်မာတွေရဲ့ စော်ကားတာကို မခံချင်ပါဘူး"
"သူတို့ပြောတာ မှန်ပါတယ် ယင်သက်တမ်းက အရေးကြီးတယ် ယင်သက်တမ်း ရှိနေသရွေ့ အရာရာက ပြောင်းလဲသွားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ် အဲဒီ ယင်သက်တမ်းကို ဒီမှာ မဖြုန်းတီးပါနဲ့သိမ်းထားပါ အရေးကြီးတဲ့ နေရာမှာ သုံးရပါလိမ့်မယ်"
ရှယွီရဲ့ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး ရှောင်းနတ်သမီးကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်တယ်
"ရှောင်းနတ်သမီး... ဒီနေရာက ချင်းစုန်း မဟုတ်ဘူးနော် မင်းရဲ့ ပါးစပ်ကို မထိန်းနိုင်ရင်တော့ ငါ အဲဒါကို ချုပ်ပစ်ရလိမ့်မယ်"
"အိမ်ရှေ့စံ... အရင်တုန်းက ကောလာဟလတွေက တကယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်ဗျ ကျုပ်တို့ ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ ရှောင်းစစ်သူကြီး ကြားက ဆက်ဆံရေးက တကယ်ကို ပြောရဆိုရ ခက်တာပဲ"
ရှောင်းရှန်ချဲ့က ရုတ်တရက် ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်တယ်
"သုံးလောကတောင်တန်း တိုက်ပွဲတုန်းက ရှောင်းစစ်သူကြီးက ဖန့်စစ်သူကြီးကို မဟာရှဆီ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်ကတည်းက ကျုပ်စိတ်ထဲမှာ သံသယရှိနေခဲ့တာ"
"စဉ်းစားကြည့်ဦးလေ အဲဒီနှစ်တွေမှာ ဖန့်စစ်သူကြီးကြောင့် သေခဲ့ရတဲ့ ချင်းစုန်းစစ်သည်တွေ ဘယ်လောက်တောင် များလဲ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာ တစ်ခုခု မရှိဘဲနဲ့ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပါ့မလား"
ရှယွီက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောတယ်
"နှမြောစရာ ကောင်းတာက လောကကြီးက လူတွေ မျက်စိကန်းနေကြတာပဲ ဒီကိစ္စကို မြင်နိုင်တဲ့သူက အနည်းငယ်ပဲ ရှိတယ် လူတိုင်းက ဖန့်စစ်သူကြီးဟာ မဟာရှအတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးခဲ့တယ်လို့ ထင်နေကြတာ ဘယ်သူက သိမှာလဲ... သူက မဟာရှရဲ့ အမတ်ဖြစ်နေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တိုင်းမှာ ကိုယ်ကျိုးအတ္တတွေ ပါနေပြီး ငါတို့ ဧကရာဇ်မိသားစုကိုတောင် မျက်လုံးထဲ မထည့်ခဲ့တာကို"
"ရှောင်းစစ်သူကြီးက ငါ့ကို အသက်ရှင်လျက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်တာက သူကိုယ်တိုင် တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ နယ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံနေရတာကို သိသွားလို့ပဲ မင်းတို့ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး နှစ်ပေါင်းများစွာ မာနကြီးခဲ့တဲ့ စစ်ဦးစီးချုပ် တစ်ယောက်က သူတစ်ပါးရဲ့ စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ နယ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးခံရမှာကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံနိုင်မှာလဲ"
ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်
"မင်းတို့ နောက်ကွယ်က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က ရှောင်းစစ်သူကြီးကို အထင်သေးခဲ့လို့သာပေါ့ မဟုတ်ရင် အဲဒီတိုက်ပွဲမှာ ငါ တကယ်ပဲ သုံးလောကတောင်မှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ဒီနေ့အထိ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ရှယွီနဲ့ ရှောင်းရှန်ချဲ့တို့ရဲ့ မျက်နှာတွေ ချက်ချင်း ပျက်သွားတော့တယ်။
"ဖန့်ချန်... မင်းလည်း သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကြောင့်ပဲ ဒီရောက်လာတာ မဟုတ်လား မင်းက ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေရင်တောင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ပါပဲ သူတို့ကို ဆန့်ကျင်ရင်တော့ သေဖို့ပဲ ရှိတယ်"
ရှယွီက အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက တကယ်ပဲ ကြီးမားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းကြီးပါ အခု ငါသွားတဲ့ နေရာတိုင်းမှာ သူတို့ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေကို တွေ့နေရတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ရှယွီနဲ့ ရှောင်းရှန်ချဲ့တို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အောင်နိုင်သူ အမူအရာတွေ ပေါ်လာတယ်။
"ဒါပေမဲ့..."
ဖန့်ချန်က သူတို့နှစ်ယောက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ပိုပြီး ထင်ရှားလာတယ်
"အခုအချိန်အထိ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက မှောင်ခိုတွင်းထဲက ကြွက်တွေလိုပဲ ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး ကြံစည်နေကြရတုန်းပဲ မင်းတို့ ထင်နေသလို သူတို့က တကယ်ပဲ ကောင်းကင်ကို လက်ဝါးနဲ့ အုပ်နိုင်တဲ့သူတွေဆိုရင် ဘာလို့ ဒီလို ပုန်းနေကြဦးမှာလဲ "
ရှယွီရဲ့ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားတယ်
"ကောင်းကင်ကို အုပ်စရာ မလိုပါဘူး မင်းကို နှိမ်နင်းနိုင်ရင် ရပြီပဲ နိုင်တဲ့သူက ဘုရင် ရှုံးတဲ့သူက ရန်သူပဲ အခု ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့မှာ ငါက ဘုရင်၊ မင်းက ရန်သူပဲ... မင်း အလျှော့ပေးမှာလား "
စကားဆုံးတာနဲ့ နောက်ဘက်မှာ ယင်အငွေ့အသက်တွေ လှုပ်ခတ်လာပြီး ယင်ဝန်ထမ်း အုပ်စုတစ်စုဟာ ဒီဘက်ကို တစ်လှမ်းချင်း တိုးကပ်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒီထဲမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လည်း ပါလာတယ်၊ သူမက ရှယွီကို မြင်တာနဲ့ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်တဲ့ ပုံစံပါပဲ။
"မိဖုရား... မင်း ဘာလို့ ဒီရောက်လာတာလဲ"
ရှယွီက အနည်းငယ် ကြောင်သွားပြီး အမျိုးသမီးဆီ လျှောက်သွားကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်။
"အရှင်... ဒီလောက် ကိစ္စကြီးတာကို ကျွန်မကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ အရှင့်ကို လူ့လောကမှာတုန်းက ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့ ရန်သူဟောင်း ပိုင်ယွဲ့ကို ရောက်နေတယ်လို့ ကြားလို့ အရှင့်ကို စိတ်ပူပြီး အဖေ့ကို ပြောလိုက်တာပါ"
အမျိုးသမီးက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်
"လီစီရှန် က ဒီကိစ္စကို သိသွားတော့ ကျိုးအရှင် ကို လွှတ်ပြီး ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်လာခိုင်းလိုက်တာ"
"ကျိုးအရှင်"
ရှယွီရဲ့ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားပြီး ကပျာကယာ လှမ်းကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ယင်ဝန်ထမ်းတွေရဲ့ နောက်ဘက်မှာ လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်က လက်နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။
ဒီလူကတော့ ပိုင်ယွဲ့မြို့ ယင်ဝန်ထမ်းဌာနရဲ့ နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် ကျိုးဝမ်ရှင်းပါပဲ
"ကျွန်တော်မျိုး ကျိုးအရှင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ရှယွီနဲ့ ရှောင်းရှန်ချဲ့တို့ဟာ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးပြီး ရိုရိုသေသေ ဂါရဝပြုလိုက်ကြတယ်။
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ခေါင်းတစ်ချက် ငြိမ့်ပြပြီး အဝေးက ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်တယ်
"မဟာရှရဲ့ ဖန့်စစ်သူကြီး... နာမည်ကြီးတာ ကြာလှပါပြီ"
"မင်း ငါ့ကို သိတာလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
ရှောင်းနတ်သမီးရဲ့ မျက်နှာကတော့ အကြိမ်ကြိမ် ပြောင်းလဲနေတယ်၊ ရှေ့က ယင်ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ ဒီနေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည်ဟာ ရှယွီရဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံတွေ ဖြစ်နေတာ သိသာပါတယ်။
ရန်သူက အင်အားအလုံးအရင်းနဲ့ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ဒီနေ့ကိစ္စက လွယ်လွယ်နဲ့ ပြီးသွားမှာ မဟုတ်ဘူး
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ယင်ဝန်ထမ်း အုပ်စုကြားက ထွက်လာပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ ရှေ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာတယ်
"လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ဖန့်စစ်သူကြီး စစ်တိုက်တုန်းက လူတွေ အများကြီး သေခဲ့တာပဲ ငါ နေ့ခင်းဘက် လူ့လောကမှာ ကင်းလှည့်ရင်း ကောင်းမှုဆိုးမှုတွေကို စောင့်ကြည့်တုန်းက ဖန့်စစ်သူကြီးနဲ့ တစ်ခါ ဆုံဖူးခဲ့တယ် မှတ်တမ်းလည်း တစ်ခု တင်ခဲ့သေးတယ်"
"လူကောင်းတွေ ယင်လောကကို ရောက်ရင် ယင်သက်တမ်း ရှည်ကြတယ် လူဆိုးတွေ ရောက်လာရင်တော့ ယင်သက်တမ်းက တစ်ဝက်လောက် လျော့သွားတတ်တယ်"
ရှယွီရဲ့ ပါးစပ်နားမှာ လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်၊ သူ့အမြင်မှာတော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ ယင်သက်တမ်းက ကုန်ခါနီးနေလောက်ပြီ။
သူ ကိုယ်တိုင်တောင် လက်ဖျားနဲ့ တို့စရာ မလိုဘဲ တစ်ဖက်လူဟာ ပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲမှာပဲ အာဃာတတွေနဲ့ သေဆုံးပြီး ဝိညာဉ် ပျောက်ကွယ်သွားရတော့မှာပါ။
ဘေးက အမျိုးသမီးကတော့ ဖန့်ချန်ကို သိချင်စိတ်နဲ့ လေ့လာနေတယ်၊ အရှေ့ကလူက သူမရဲ့ အရှင် အမြဲတမ်း စိတ်ထဲမှာ စွဲနေတဲ့ ရန်သူပေါ့။
ကြည့်ရတာတော့... သာမန်လူတစ်ယောက်လိုပါပဲလား
"အော် မင်းက ဘယ်လိုများ မှတ်တမ်းတင်ထားလဲ သိချင်မိတယ်"
ဖန့်ချန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်တယ်။
"မင်းမှာ ကောင်းမှုရော ဆိုးမှုပါ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ကောင်းမှုက ဆိုးမှုကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ဘူး မင်း ဒီနှစ်တွေမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအရ ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ မကောင်းမှုတွေက ကောင်းကင်ကို ထိနေတာပဲ ငါ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံအရ ဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ ယင်သက်တမ်းက နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့မယ်"
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
ဖန့်ချန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး
"မင်း နေ့ခင်းဘက် လူ့လောကမှာ ကင်းလှည့်နေတာတောင် အချို့ကိစ္စတွေမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က နောက်ကွယ်ကနေ သွေးထိုးလှုံ့ဆော်နေတာကို သတိမထားမိခဲ့ဘူးလား"
"ဟဲဟဲ... လေလွင့်ဝိညာဉ် ဆယ်ယောက်မှာ ရှစ်ယောက် ကိုးယောက်က မင်းလိုပဲ ငါတို့ကို သံသယ ဝင်ကြတာပဲ ဒါပေမဲ့ ကောင်းမှုက ကောင်းမှုပဲ ဆိုးမှုက ဆိုးမှုပဲ၊ ကောင်းကင်ရဲ့ တရားဥပဒေက ငါတို့ နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည်တွေရဲ့ မျက်စိအောက်ကနေ ဘယ်တော့မှ မလွတ်ပါဘူး"
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ကြည့်ရတာ နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် အဖွဲ့ကို တကယ်ပဲ အကြီးအကျယ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲဖို့ လိုနေပြီပဲ အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်က ငါ့ကို ဒီကနေ စခိုင်းချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်တယ်။
ကျိုးဝမ်ရှင်းရဲ့ မျက်မှောင်တွေ ကြုတ်သွားတယ်
"ပြုပြင်ပြောင်းလဲမယ် လေလွင့်ဝိညာဉ် သေးသေးလေးကများ နေ့ခင်းကင်းလှည့်အဖွဲ့ကို ဝေဖန်နေတာလား တကယ့်ကို မာနကြီးလွန်းတာပဲ"
"ကျိုးအရှင်... သူက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲ မာနကြီးတာပါ၊ လူ့လောကမှာတုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ အခု သေသွားတာတောင် သူ့ရဲ့ စရိုက်က မပြောင်းသေးဘူး"
ရှယွီက လက်အုပ်ချီပြီး ပြောလိုက်တယ်။
"ကျိုးဦးလေး... ဒီလူက လူ့လောကမှာတော့ တကယ့်ကို လူဆိုးကြီးပါ ကျွန်မအရှင်လည်း သူ့လက်ချက်ကြောင့်ပဲ ဒီပိုင်ယွဲ့မြို့ကို ရောက်လာခဲ့ရတာ"
အမျိုးသမီးက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"ယင်ဝန်ထမ်းဌာနက တရားသူကြီးဌာန မဟုတ်ပေမဲ့ လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေကို အပြစ်ပေးပိုင်ခွင့် ရှိပါတယ် ကျိုးဦးလေး သူ့ကို ယင်ဝန်ထမ်းဌာနကို ဖမ်းသွားပြီး စစ်ဆေးပေးပါဦး ဒါဆိုရင် တခြား မကောင်းမှုတွေပါ ပေါ်လာနိုင်တာပေါ့"
ကျိုးဝမ်ရှင်းက စကားပြောဖို့ ပြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေးပဲ မေးလိုက်တယ်
"မင်း လူ့လောကမှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဒုက္ခပေးနေတာကို သိရဲ့လား မင်း နေ့ခင်းဘက် ကင်းလှည့်တဲ့အခါ သူတို့ရဲ့ သဲလွန်စလေးတောင် မတွေ့ခဲ့ဘူးလား"
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း"
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ပြောတယ်
"ကြားတော့ ကြားဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက စည်းကမ်းကို ဖောက်ဖျက်တာမျိုး မရှိပါဘူး သာမန် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဘာမှ မခြားပါဘူး အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ဒုက္ခပေးတယ်လို့တော့ မခေါ်နိုင်ပါဘူး"
ရှယွီနဲ့ ရှောင်းရှန်ချဲ့တို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ လှောင်ပြောင်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်လာတော့တယ်။
သူတို့ မသိတာက ပိုင်ယွဲ့မြို့ရဲ့ အထက်မှာရှိတဲ့ အချို့သော အရာရှိကြီးတွေဟာ အရင်က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ကျင့်ကြံသူတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကိုပါ။
"ကိုယ်တိုင် လက်နဲ့ မသတ်ရင် ကောင်းမှုဆိုးမှု မမြောက်ဘူးလို့ ယူဆတာလား"
ဖန့်ချန်က စဉ်းစားဟန်နဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ကျိုးဝမ်ရှင်းက ပြုံးပြီး
"ဖန့်စစ်သူကြီး... ငါနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့တာကမှ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ် ငါတို့ ယင်ဝန်ထမ်းဌာနမှာ သေသေချာချာ စကားပြောကြတာပေါ့"
"မလိုတော့ပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်တယ်၊ ခရမ်းရွှေရောင် ယင်အရှင်စစ်ဝတ်တန်ဆာ က ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်ပေါ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ အရှိန်အဝါတွေက သူ့ကို ဗဟိုပြုကာ ပိုင်ယွဲ့မြို့ တစ်မြို့လုံးကို ခဏချင်းမှာပဲ လွှမ်းမိုးသွားတော့တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲက ငိုကြွေးနေတဲ့ ဝိညာဉ်တွေဟာ ထိတ်လန့်ကုန်ကြပြီး၊ ပိုင်ယွဲ့မြို့ထဲက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေဟာလည်း တုန်ယင်ကုန်ကြတော့တယ်။
မြို့တော်ဝန်အိမ်တော်ထဲက ပုဂ္ဂိုလ်အချို့ဟာလည်း အံ့အားသင့်စွာနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ကုန်ကြတယ်။
"နေ့ခင်းကင်းလှည့်စစ်သည် ကျိုးဝမ်ရှင်း အမိန့်နာခံစမ်း"
ဖန့်ချန်က အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
"ဘယ်... ဘယ်လိုဖြစ်လို့..."
ကျိုးဝမ်ရှင်းရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက ယိုင်နဲ့သွားပြီး မျက်နှာက သေသူထက်တောင် ဖြူဖျော့သွားတယ်၊ ဒူးတွေ ညွတ်ခွေပြီး ချက်ချင်းပဲ မြေကြီးပေါ် ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားတော့တယ်။
ဒါ... ဒါက ယင်အရှင်စစ်ဝတ်တန်ဆာ မလား သူ့ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့သူက... တကယ်ပဲ ယင်အရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာလား။