အခန်း (၈၃၁-၈၃၂)
Vol. 84 Ch. 831-832
အခန်း (၈၃၁) လူသူထူထပ်ရာမှာ ပုန်းအောင်းခြင်း
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်မှာတော့ ဖန့်ချန်တို့ဟာ အုပ်ချုပ်မယ့်သူ မရှိသလို ထင်ရတဲ့ မြို့တစ်မြို့ကို ရောက်လာကြတယ်။
မြို့တံခါးက ဖြုတ်ယူခံထားရသလိုပဲ အရင်က ဆိုင်းဘုတ်ချိတ်ခဲ့တဲ့ နေရာမှာလည်း ဘာမှမရှိဘဲ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေလို့ ဒီမြို့ရဲ့ နာမည်ကို သိဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
"ဟားဟားဟား"
မြို့တံခါးခြေရင်းမှာ ယင်မိစ္ဆာတစ်အုပ် ရပ်နေကြပြီး ဘာတွေပြောနေကြလဲ မသိဘူး ရုတ်တရက် အကျယ်ကြီး ရယ်မောလိုက်ကြတယ်။
အဲဒီထဲက တစ်ယောက်က ထူးဆန်းတဲ့ လေသံနဲ့ ရယ်ပြီး
"မယ်တော်စီဆိုတဲ့ အဘွားကြီးက မကောင်းမှုတွေ အကုန်လုပ်ခဲ့တာ ဘယ်သူမှ သူမကို မနှိမ်နင်းနိုင်ဘူး ထင်နေတာ အခုတော့ ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီးကို သွားစော်ကားမိလို့ အဝတ်အစားတွေ အကုန်ချွတ်ခံရပြီး ကျန်းကွမ်မြို့မှာ ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီ ဟားဟား"
"သူမက ကျန်းကွမ်မြို့က ဆင်းသက်လာတာ မဟုတ်လား အဲဒီက ယင်မိစ္ဆာတွေဟာ နှစ်ပေါင်းများစွာ သူမရဲ့ ကျွန်ပြုတာကို ခံခဲ့ရတာ မကြာခဏဆိုသလို ဝိညာဉ်ပါလွင့်အောင် အရိုက်ခံရတာ အခုတော့ ဝဋ်လည်ပြီပေါ့ဗျာ"
"မင်းတို့ ကြားပြီးပြီလား အရင်တုန်းက ယင်လောကအသေးစားကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်သွားတဲ့ ယင်စစ်သည်တွေထဲက တစ်ယောက်က အခု ငါတို့ ယင်လောကအကြီးကို ပြန်ရောက်လာပြီတဲ့ မင်းတို့ ခန့်မှန်းကြည့်စမ်း သူ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"
"ဒါကို ခန့်မှန်းနေစရာ လိုသေးလို့လား ငရဲမင်းအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံမယ့် နတ်မျိုးစေ့ကို ရှာတွေ့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့ မဟုတ်ရင် လူ့လောကလို သာယာတဲ့နေရာမှာ မနေဘဲ ယင်စစ်သည်က ဘာကိစ္စ ပြန်လာမှာလဲ သူတို့က ငါတို့နဲ့ မတူဘူးလေ ငါတို့က ပြန်လို့မရလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိတာ"
"ဒါဆို မထူးဆန်းတော့ဘူး ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီးနဲ့ အဆင့်တူတဲ့ ယင်မိစ္ဆာကြီးတွေ အတော်များများ အခု လူလိုက်ရှာနေကြပြီ အဲဒီယင်စစ်သည်နဲ့ သူခေါ်လာတဲ့ အောက်ဆင်းသူကို ရှာနေတာ နေမှာပေါ့"
အဲဒီယင်မိစ္ဆာအုပ်စုဟာ စကားပြောရင်းနဲ့ မြို့ထဲကို ဝင်လာတဲ့ ဖန့်ချန်တို့ သုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတယ်။
သူတို့ရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ စစ်ဆေးလိုတဲ့ အရိပ်အယောင်နဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိတဲ့ မနာလိုမုန်းတီးမှုတွေ ပါနေတယ်။
မထင်မှတ်ဘဲ ရှင်းရှန်းက သူတို့ကို ပြန်ကြည့်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်ကနေ အနည်းငယ် ပြုံးလိုက်တယ်။
အဲဒီလို ယုတ်မာတဲ့ အေးစက်စက် အပြုံးကြောင့် ယင်မိစ္ဆာအုပ်စုဟာ တော်တော်လေး ဒေါသထွက်သွားကြတယ်။
"မင်းက ဘာကို ရယ်တာလဲ"
ယင်မိစ္ဆာတစ်ယောက်က ရှင်းရှန်းဆီ လျှောက်လာပြီး
"ငါ့ကို ဒီလို လာပြုံးပြရအောင် သေချင်နေတာလားမင်းကို ငါ ဝါးမြိုပစ်လိုက်ရမလား အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်"
ရှင်းရှန်းက လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ရာ အဲဒီယင်မိစ္ဆာဟာ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားတယ်။
နောက်တစ်ခဏမှာတော့ သူ့ရဲ့ ယင်မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ဟာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲထွက်သွားပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်ကာ ယင်မြူခိုးတွေအဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့တယ်။
ခုနကတင် ပြုံးစိစိ လုပ်နေတဲ့ ယင်မိစ္ဆာအုပ်စုဟာ ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ပြီး မြို့ထဲကို ဝင်ပြေးသွားကြပြီး ဘာမှမမြင်သလို ဟန်ဆောင်နေကြတော့တယ်။
"မင်းက သံသယဖြစ်ခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား ကြည့်ရတာ လူအများကြီးက ငါတို့ရှိနေတာကို သိနေကြပြီ ထင်တယ်"
ဖန့်ချန်က ခပ်အေးအေး ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
ရှင်းရှန်းက ရယ်လိုက်တယ်
"ဖန့်သခင်လေး... ဒီလိုနေရာမျိုးမှာ အရမ်းနှိမ့်ချနေရင် ပိုပြီး သံသယဖြစ်ခံရလွယ်တယ်"
ဖန့်ချန်က ပြန်စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါ ရှင်းရှန်း ပြောတာ မှန်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။
ယင်လောကအကြီးက ဆင်းသက်လာတဲ့ ယင်စစ်သည်ပီပီ ဒီက စည်းမျဉ်းတွေကို သူထက် ပိုနားလည်တာကိုး။
"ခုနက သူတို့ပြောတာအရဆိုရင် မယ်တော်စီရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူး"
ဖန့်ချန်က ဆိုတယ်။
ရှင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီးက မင်းနဲ့ ငါ့ကို ပေါ်လာအောင် ဖိအားပေးနေတာပဲ ငါတို့ ပေါ်မလာသရွေ့တော့ မယ်တော်စီကို ဝိညာဉ်လွင့်အောင် သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး ယင်မိစ္ဆာတစ်ယောက်အတွက်တော့ အရှက်ခွဲခံရတာက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
"ဒါကတော့ ပြောရခက်တယ် ယင်မိစ္ဆာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သူမက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ပဲလေ"
ဖန့်ချန်က တွေးတောရင်း
"တကယ်လို့ ငါသာ ငရဲမင်းအမွေအနှစ်ကို ရခဲ့ရင် ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး လက်ထဲကနေ မယ်တော်စီကို ကယ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမလား"
ရှင်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာက ထူးဆန်းသွားတယ်
"ဖန့်သခင်လေး... ကျုပ် အကြံပေးချင်တာကတော့ ဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်ပါ တကယ်လို့ အမွေအနှစ်ကို ရခဲ့ရင် ပထမဆုံး လုပ်ရမှာက ယင်လောကအကြီးကနေ ချက်ချင်း ထွက်သွားဖို့ပဲ ယင်လောကအသေးစားမှာတောင် မနေသင့်ဘူးလူ့လောကကို ပြန်သွားပြီး ကျင့်ကြံမှု လုံလောက်မှ ပြန်လာရမယ်"
"မဟုတ်ရင် မင်းက နတ်ဘုရားဝိညာဉ်တွေထက်တောင် ပိုပြီး ယင်မိစ္ဆာတွေ ဝိညာဉ်တွေကို ဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မယ် ယင်လောကအသေးစားမှာ မင်းနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်နေတဲ့ ယင်အရှင်တွေကိုတောင် မယုံနဲ့ ငရဲမင်းရဲ့ အသားနဲ့ အသွေးက သူတို့အတွက်တော့ အင်မတန် အားရှိစေတဲ့ အာဟာရပဲ"
"မယ်တော်စီက ငါတို့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်နေတာပဲ မင်းက အရင်က ယင်စစ်သည် တစ်ယောက်ပဲ ဒီယင်လောကအကြီးထဲမှာ ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီးထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ ယင်မိစ္ဆာ သူငယ်ချင်းတွေ မရှိဘူးလား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးလိုက်တယ်။
"ရှိတော့ ရှိတယ် ဒါပေမဲ့ ကျုပ် သူတို့ကို မရှာရဲဘူး သူတို့ကရော ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီးလို မလုပ်ဘူးလို့ ဘယ်သူ အာမခံနိုင်မှာလဲ မယ်တော်စီလို ယင်မိစ္ဆာမျိုးက အရမ်းနည်းပါတယ် ယင်မိစ္ဆာ အများစုကတော့ သူတို့ကိုယ်တိုင် ငရဲမင်း ဖြစ်ချင်ကြတာပဲ"
"တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင်တောင် ငရဲမင်းအသစ် တက်လာတာကို သူတို့ မလိုလားကြဘူး ဒါက သူတို့ရဲ့ အကျိုးစီးပွားကို ထိခိုက်စေလို့ပဲ"
ရှင်းရှန်းက စကားဆုံးတော့ မျက်လုံးတွေ တည်သွားပြီး
"ဒါပေမဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိတယ်"
"ဘာနည်းလမ်းလဲ"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ကျုပ်ကို အမိန့်ပြန်တမ်း တစ်ခု ပေးခဲ့ မင်း အရင်ထွက်သွား ကျုပ်က အဲဒီအမိန့်ပြန်တမ်းနဲ့ မယ်တော်စီကို သွားကယ်မယ်ဒါပေမဲ့... အဲဒီအမိန့်ပြန်တမ်းက ယင်မိစ္ဆာကြီးတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်လောက်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်ရမယ် မင်းရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုနဲ့တော့ လုပ်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"
"အဲဒီအချိန်ကျရင် စမ်းကြည့်တာပေါ့"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
တစ်လ ကြာပြီးနောက်...
ယင်မိစ္ဆာမြို့ကြီး အတော်များများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး၊ မိုင်ပေါင်းများစွာ ရှည်လျားတဲ့ တောင်တန်းကြီးတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့...
သူတို့ သုံးယောက်ဟာ ခန့်ညားထည်ဝါတဲ့ မြို့ကြီးတစ်မြို့ရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်လာကြတယ်။
ဒီမြို့ရဲ့ နာမည်က ရှောင်ဟွာ တဲ့။
"နတ်ဘုရားမြှုပ်နှံရာချောက် မဟုတ်ဘူးလား"
ဖန့်ချန်က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်တယ်။
ရှင်းရှန်းက
"ထမ်းစင်ထမ်းတဲ့သူတွေက စိတ်ချရလား ကျုပ် မသိလို့ပါ"
"ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့က ကြည့်ရတာ တော်တော်လေး စည်ကားတာပဲ ငရဲမင်းက ဒီမှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တာလား ဒါကို ဘာလို့ ဘယ်သူမှ မသိကြတာလဲ "
"လူသူထူထပ်ရာမှာ ပုန်းအောင်းခြင်း ပေါ့"
ရှင်းရှန်းက ပြုံးလိုက်တယ်
"ကျုပ်တို့ ယင်လောကအသေးစားကို မဝင်ခင်အထိ ကျုပ်လည်း ငရဲမင်းက ဒီမှာ ကွယ်လွန်ခဲ့တယ်ဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး အဲဒီတုန်းက ကျုပ်ရဲ့ အဖွဲ့ထဲမှာ ကျုပ်တစ်ယောက်ပဲ လူ့လောကကို သွားဖို့ အခွင့်အရေး ရခဲ့တာ အဲဒီတော့မှ အထက်လူကြီးက ကျုပ်ကို ဒါကို ပြောပြခဲ့တာ ကျုပ်လည်း မင်းလိုပဲ အံ့သြခဲ့ရတာပဲ"
"ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့မှာလည်း ယင်မိစ္ဆာကြီးတွေ စောင့်နေမှာပဲ မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က အသံလှိုင်းနဲ့ မေးလိုက်တယ်။
ရှင်းရှန်းက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်၊ အကြည့်တွေက တည်ကြည်နေတယ်
"ဒီမြို့က နှစ်ပေါင်းများစွာ တည်ရှိခဲ့တာ ငရဲမင်းက ယင်လောက နှစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်စဉ်ကတည်းက ဒီမြို့က စည်ကားလို့ နာမည်ကြီးတာ"
"ဒီမှာ စုဝေးနေတဲ့ ယင်မိစ္ဆာကြီးတွေက အမြဲတမ်း တစ်ရာထက် မနည်းဘူး အဲဒီထဲမှာ နတ်ဘုရားတွေနဲ့တောင် ယှဉ်နိုင်တဲ့ အစွမ်းထက်သူတွေ ပါဝင်တယ်"
ဖန့်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
ဒီယင်မိစ္ဆာကြီးတွေ တစ်ယောက်ချင်းစီက ဂိုဏ်းချုပ် အဆင့်တွေချည်းပဲ။
တစ်ပြည်လုံး မှာတောင် ငါးယောက်ပဲ ရှိတာကို ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့မှာတင် တစ်ရာကျော် ရှိနေတယ် အချို့က နတ်ဘုရားတွေနဲ့တောင် တူနေပြီ။
ရုတ်တရက် အတွေးတစ်ခု ဝင်လာပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက ပိုတည်သွားတယ်
"တကယ်လို့ ငါသာ ငရဲမင်းအမွေအနှစ်ကို ရခဲ့ရင် ထူးဆန်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ပေါ်လာမလား"
"ဒါ... ကျုပ်လည်း မသိဘူး..."
ရှင်းရှန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဝေဝါးသွားပြီး ခေါင်းခါပြတယ်
"တကယ်တော့ ဒါမျိုးက ကျုပ်လို ယင်စစ်သည်လေး တစ်ယောက်က ဝင်ပါရမယ့် ကိစ္စမဟုတ်ဘူး အထက်လူကြီးတွေက ဆက်ခံမယ့်သူကို ခေါ်လာရမှာ"
"ဒါဆိုရင် ကံစမ်းရမှာပေါ့ တကယ်လို့ နိမိတ်တွေသာ ပေါ်လာရင် မင်းနဲ့ ငါ ချက်ချင်း အကြုံးခံရမှာပဲ"
ဖန့်ချန်က ဆိုတယ်။
"မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ပဲ ရှိရင်တောင် စွန့်စားသင့်တယ်"
ရှင်းရှန်းက ပြတ်သားတဲ့ အကြည့်နဲ့ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်တယ်
"ဒီအထိ ရောက်လာပြီပဲ မင်း လက်လျှော့မှာတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က အကြာကြီး တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ကျီးလျန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်
"ကျုပ် ထင်တာကတော့ ကျီးလျန်က ပါရမီ မဆိုးဘူး ဧကရာဇ် ဖြစ်မယ့် အရည်အချင်းရှိတယ် မင်း သူ့ကိုပဲ ခေါ်ပြီး စမ်းကြည့်ပါလား"
"တကယ်လို့ သူသာ ငရဲမင်းအမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံနိုင်ခဲ့ရင် မယ်တော်စီကို ကူညီခိုင်းလိုက်ပါ ဒီကိစ္စမှာ... ကျုပ် ထပ်မပါတော့ဘူး"
ရှင်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားတယ်၊ သူ ဘာမှ ပြန်မပြောခင်မှာပဲ ဖန့်ချန်က လှည့်ထွက်သွားပြီ။
သူက အစကတည်းက ကျီးလျန်ကို ငရဲမင်း ဖြစ်စေချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာ ဖန့်ချန်က ပိုသင့်တော်တယ်လို့ ထင်လာခဲ့တာ။
အခုတော့ တစ်ဖက်လူက လက်လျှော့လိုက်ပြီလား
ခဏအကြာမှာတော့ ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေတဲ့ ဖန့်ချန်က ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ပြီး ရှင်းရှန်းဆီ ပြန်လာတယ်
"သွားကြစို့၊ မြို့ထဲဝင်မယ်"
"ဘာလို့လဲ"
ရှင်းရှန်းက နားမလည်သလို မေးတယ်
"မင်း ကြောက်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"
"ကြောက်တာ မဟုတ်ဘူး အကျိုးနဲ့ အပြစ်ကို တွက်ကြည့်နေတာ ဒါပေမဲ့ ပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့... ကျုပ်ရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်က ယင်လောကထဲကနေ ခက်ခက်ခဲခဲ ထွက်လာပြီး ကျုပ်ကို မှာကြားခဲ့တာပဲ ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု ထူးခြားနေလိမ့်မယ် သူတို့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်ချင်ဘူး သွားကြည့်ပြီးမှပဲ ဆုံးဖြတ်တော့မယ်"
အခန်း (၈၃၂) ငရဲမင်းအမိန့်
စီနီယာအစ်ကိုကြီး
ရှင်းရှန်းကတော့ ဖန့်ချန် ဘာတွေပြောနေမှန်း မသိပေမဲ့ အခုက မေးမြန်းရမယ့်အချိန် မဟုတ်တာကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ ကျီးလျန်ကိုခေါ်ကာ ဖန့်ချန်နောက်ကနေ လိုက်လာခဲ့တယ်။
ယင်လောကအကြီးရဲ့ အားသာချက်တစ်ခုကတော့ ဒါဟာ စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့နေရာ ဖြစ်နေတာပဲ။
ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့က အနည်းငယ် ပိုကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ သိပ်တော့လည်း မထူးလှပါဘူး။
ကြီးမားလှတဲ့ မြို့တံခါးမှာ ဘယ်သူဝင်ဝင် ဘယ်သူထွက်ထွက် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။
ဝင်ချင်တိုင်းဝင်၊ ထွက်ချင်တိုင်းထွက် လွတ်လပ်ပြီး စိတ်အလိုကျပဲ။
ဖန့်ချန်က ရှောင်ဟွာမြို့ထဲက မြင်ကွင်းတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုရင်း အသံလှိုင်းနဲ့ မေးလိုက်တယ်
"ကျီးလျန်တို့ရဲ့ ဝိညာဥ်လောကသွားခြင်းအတတ် ကို မင်း သင်ပေးခဲ့တာလား "
"ဟုတ်ပါတယ်"
"ဝိညာဥ်လောကသွားခြင်းအတတ်က ကြားခံပစ္စည်း လိုတယ် မဟုတ်လား မင်းတို့ ဘာကို ကြားခံအဖြစ် သုံးခဲ့တာလဲ"
ဖန့်ချန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ၊ ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့ဟာ လူ့လောကက မြို့တွေနဲ့ တော်တော်လေး တူတာကို တွေ့ရတယ်။
စားသောက်ကုန်ပိုင်းမှာဆိုရင် လူ့လောကထက်တောင် ပိုပြီး စုံလင်နေသေးတယ် အမျိုးမျိုးသော အမယ်တွေက အစုံအလင်ပဲ။
လူအချို့က လမ်းဘေးမှာ အရက်သောက် ပျော်ပါးနေကြပြီး စားမြိန်ဖွယ်ရာလေးတွေနဲ့ မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားနေကြသလို ဘေးနားမှာလည်း ချောမောလှပတဲ့ ယင်မိစ္ဆာမလေးတွေက အဖော်ပြုပေးနေကြတယ်။
သူတို့စားသုံးနေတဲ့ အစားအစာတွေထဲမှာ ယင်အငွေ့အသက်တွေ စုစည်းနေပြီး ယင်ငွေ နဲ့ ဆင်တူပေမဲ့ အနည်းငယ်တော့ ကွာခြားတယ်၊ အငွေ့အသက်က ပိုပြီးတော့ နိမ့်ကျတယ်။
"အစကတော့ ရွှမ်ဖျင့်ယင်သားရဲ ရဲ့ သွေးအဆီအနှစ်ကို သုံးမလို့ပဲ အရင်တုန်းက အောက်ဆင်းသူတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ် အဲဒီသွေးက အောက်ဆင်းဖို့အတွက် အကောင်းဆုံးပဲတဲ့"
"နှမြောစရာကောင်းတာက ကျုပ်လွှတ်လိုက်တဲ့လူတွေက အသုံးမကျလို့ ရွှမ်ဖျင့်ယင်သားရဲကို ပြန်မခေါ်လာနိုင်ခဲ့ဘူး ဒါနဲ့ပဲ ကျုပ်က ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင် ကို လုပ်လိုက်ရတယ် ဒါက အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကို ကြားခံအဖြစ် သုံးရတာ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့လို့သာ ဒါကို အောက်ဆင်းဖို့ ကြားခံအဖြစ် သုံးခဲ့ရတာပါ"
ရှင်းရှန်းက အသံလှိုင်းနဲ့ ပြန်ဖြေတယ် သူက လမ်းမှတ်မိအောင် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လိုက်ကြည့်နေပုံရတယ်။
"အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး... ဝိညာဉ်ခေါ်အမွှေးတိုင်..."
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်တယ်။
ကြည့်ရတာ အောက်ဆင်းဖို့ ကြားခံပစ္စည်းတွေက အမျိုးမျိုးရှိပုံရပြီး အဲဒီကြားခံတွေရဲ့ အစွမ်းက ယင်လောကထဲ ရောက်လာတဲ့အခါ ဝိညာဉ်ရဲ့ ခိုင်ခံ့မှုအပေါ်မှာ မူတည်ပုံရတယ်။
သူ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ကတော့ မူလကတည်းက ထူးခြားလွန်းတဲ့အပြင် ရွှမ်ဖျင့်သွေးအဆီအနှစ် ကိုးစက်နဲ့လည်း ပေါင်းစပ်ထားတာကြောင့် ယင်လောကထဲ ရောက်တာနဲ့ မသေမျိုးဘုရင် အဆင့် စွမ်းအားရှိနေတာမို့ အဲဒီကွာခြားချက်တွေကို သူ သတိမပြုမိတာ သဘာဝပါပဲ။
မကြာခင်မှာပဲ ရှင်းရှန်းဟာ ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ယောက်ကို တံခါးဝမှာ အဖြူရောင် မီးအိမ်တွေ ချိတ်ထားတဲ့ ယင်အိမ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့ကို ခေါ်လာခဲ့တယ်။
မီးအိမ်ထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးဟာ တဖျတ်ဖျတ်နဲ့ လင်းလက်နေပြီး မှိန်လိုက်လင်းလိုက် ဖြစ်နေတယ်။
ရှင်းရှန်းရဲ့ မျက်နှာမှာ စိုးရိမ်စိတ်တွေ ပေါ်လာပြီး အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်တယ်။
ဘယ်လောက်ကြာသွားလဲ မသိဘူး၊ တံခါးပွင့်လာပြီး ခါးကုန်းကုန်း အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထွက်လာတယ်။
သူက ဝေဝါးနေတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ရှင်းရှန်းကို ခဏလောက် ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"ဝင်ခဲ့ကြ"
ဖန့်ချန်က ရှင်းရှန်းကို ကြည့်ပြီး
"ဒါ ဘယ်သူလဲ"
"ငရဲမင်း ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်စောင့်သူ ပါ"
ရှင်းရှန်းက တည်ကြည်စွာ ပြောတယ်
"စိတ်ချပါ ဒီပုဂ္ဂိုလ်ကတော့ လုံးဝ ယုံကြည်လို့ရတယ် ငရဲမင်းကတော့ လူမမှားပါဘူး"
ငရဲမင်း ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အိမ်စောင့်သူ
ဖန့်ချန် စိတ်ထဲမှာ အံ့သြသွားမိတယ်။
ဒီခါးကုန်းအဘိုးအိုက ငရဲမင်းနဲ့ တစ်ခေတ်တည်းသား ဖြစ်နေတာလား
ဒီလောက်အထိ အသက်ရှည်နိုင်တယ်ဆိုရင်... သူ့ရဲ့ အစွမ်းက အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းနေမှာပဲ။
မထူးဆန်းပါဘူး၊ အိမ်စောင့်သူ ခုနက ပေါ်လာတုန်းက သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုနဲ့တောင် တစ်ဖက်လူဆီကနေ ဘာယင်အငွေ့အသက်ကိုမှ မခံစားရဘူး။
အောက်ခြေမမြင်ရတဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့ ချောက်နက်ကြီးတစ်ခုလိုပဲ။
အိမ်ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ အိမ်စောင့်သူက သူတို့ သုံးယောက်ကို ဝင်းတစ်ခုရဲ့ ရှေ့ကို ခေါ်လာပြီး ကျီးလျန်နဲ့ ဖန့်ချန်ကို အေးစက်စက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်တယ်
"မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူ ဝင်မှာလဲ"
"စီနီယာ... အထဲမှာက... ငရဲမင်း ကွယ်လွန်ခဲ့တဲ့ နေရာလား"
ရှင်းရှန်းက ရိုရိုသေသေနဲ့ လက်အုပ်ချီ မေးမြန်းလိုက်တယ်။
အိမ်စောင့်သူက ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"သူ မသေခင်က ဒီဝင်းထဲကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာခဲ့ဘူး"
"တကယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ငရဲမင်းရဲ့ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံလိုက်ရင် ထူးဆန်းတဲ့ နိမိတ်တွေ ပေါ်လာမလား ဒီ ရှောင်ဟွာမြို့ထဲမှာ... ယင်မိစ္ဆာကြီး အတော်များများက ဒါကို စောင့်ကြည့်နေကြတာ စိုးရိမ်ရတယ်"
ရှင်းရှန်းက ထပ်မေးတယ်။
အိမ်စောင့်သူက ရှင်းရှန်းကို မလှုပ်မယှက် စိုက်ကြည့်နေတာကြောင့် ရှင်းရှန်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထကာ ကျောချမ်းသွားရတယ်။
အချိန်အတော်ကြာမှ အဘိုးအိုက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်
"သိပ်ပြီး ထူးထူးခြားခြား ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး သူက မင်းတို့ကို ဒုက္ခပေးမယ့် အကြောင်းမရှိဘူးလေ"
ဒီလိုပြောပြီးနောက် အိမ်စောင့်သူက လှည့်ထွက်သွားတော့တယ်။
ရှင်းရှန်းက ခဏလောက် ကြောင်အသွားပြီးမှ တစ်ဖက်လူရဲ့ စကားကို နားလည်သွားပုံရပြီး ခါးသက်သက် ပြုံးကာ ဖန့်ချန်ကို ပြောလိုက်တယ်
"ဖန့်သခင်လေး... မင်းပဲ ဝင်သွားလိုက်ပါ ငရဲမင်းက အကုန်လုံး စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ ဘာနိမိတ်မှ ထူးထူးခြားခြား ပေါ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"
ဖန့်ချန်လည်း အိမ်စောင့်သူ ပြောတဲ့စကားကို နားလည်လိုက်တယ်။
ခဏလောက် တွေးတောပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ဝင်းထဲကို ဝင်သွားခဲ့တယ်။
ရှင်းရှန်းက ဖန့်ချန်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီးမှ ကျီးလျန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
တကယ်တော့ ဒီအခွင့်အရေးက ကျီးလျန် ရသင့်တာ နှမြောစရာပဲ...။
ဝင်းထဲမှာတော့ အင်မတန် တိတ်ဆိတ်ပြီး သန့်ရှင်းနေတယ်။
နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမနေတဲ့ ပုံစံမျိုး မဟုတ်ဘူး။
ဖြစ်နိုင်တာကတော့ အိမ်စောင့်သူက ရံဖန်ရံခါ ဝင်ပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။
အထဲမှာ ဝါးအိမ် တစ်လုံးပဲ ရှိတယ်။
ဖန့်ချန် ဝါးအိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ တံဆိပ် တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
အဲဒီတံဆိပ်မှာ ယင်အငွေ့အသက်တွေ ရစ်ပတ်နေပြီး မှောင်မည်းတဲ့ညထဲက ဖယောင်းတိုင်မီးလိုပဲ၊ သတိမထားမိဘဲ နေဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ဖန့်ချန်က တံဆိပ်ကို ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အဲဒါက သုံးလက်မလောက်ပဲ ရှည်ပြီး သာမန်တံဆိပ်တွေရဲ့ အရွယ်အစားအတိုင်းပဲ။
အဲဒီတံဆိပ်နားကို ချဉ်းကပ်လေလေ သူ့မှာ အဲဒါကို လှမ်းယူချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေ ပိုပြင်းထန်လာလေလေပဲ။
ဖန့်ချန်က သတိထားပြီး နောက်ကို တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ တံဆိပ်ကို ငြိမ်ပြီး ကြည့်နေမိတယ်။
ဒီတံဆိပ်ဟာ သက်ရှိတစ်ခုနဲ့ တော်တော်လေး တူနေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။
အဲဒါမှာ အသက်ရှိနေသလိုပဲ။
ဖန့်ချန်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ငြင်းဆန်လိုတဲ့စိတ် ပေါ်လာတာကို သိလိုက်လို့လား မသိဘူး တံဆိပ်ပေါ်က ယင်အငွေ့အသက်တွေက ပိုပြီး ထူထပ်လာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ အမျှင်တန်းပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ဖြစ်လာကာ ဖန့်ချန်ကို လွှမ်းခြုံဖို့ ကြိုးစားတော့တယ်။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာ တည်သွားတယ် ဝါးအိမ်ထဲကနေ ပြန်ထွက်ဖို့ အချိန်မမီတော့ဘူး ရှေ့ရောနောက်ပါ လမ်းပိတ်သွားပြီ။
အမျှင်တန်းပေါင်းများစွာတဲ့ ယင်အငွေ့အသက်တွေက ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ချက်ချင်း တိုးဝင်သွားကြတယ်၊ အဲဒီတံဆိပ်နဲ့ ဖန့်ချန်ကို ကြိုးတွေနဲ့ ချိတ်ဆက်ထားသလိုပဲ။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာက အပြာရောင်၊ ခရမ်းရောင် တရိပ်ရိပ် ပြောင်းလဲနေပြီး သူ့ရဲ့ အသိစိတ်ကလည်း အနှိပ်စက်ခံနေရသလိုပဲ။
ကြည့်ရတာ ဒီယင်အငွေ့အသက်တွေက သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ဝင်ရောက် နေရာယူ ချင်နေပုံရတယ်။
"တံဆိပ်တစ်ခုကများ... ငါ့ကို နေရာယူချင်တယ် ဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်ရဲ့ အကြည့်တွေက ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ယင်အငွေ့အသက်တွေကို ရူးသွပ်စွာ လှုပ်ရှားစေလိုက်တယ်။
ရွှမ်ဖျင့် ရဲ့ ပုံရိပ် ကိုးခု ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့အပြင်ဘက်က ယင်အငွေ့အသက် အမျှင်တန်းအားလုံးကို တစ်ခဏချင်းမှာပဲ ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။
ဖယောင်းတိုင်နဂါးတွေက အဲဒီမှာတင် ရပ်မသွားဘဲ တံဆိပ်ဆီကို ပြေးဝင်သွားကြတယ်။
ဆယ်စက္ကန့်လောက်အတွင်းမှာပဲ တံဆိပ်မှာ ရစ်ပတ်နေတဲ့ ယင်အငွေ့အသက်တွေ အားလုံးကို ရွှမ်ဖျင့်တွေက ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြပြီ။
ပြီးတော့မှ သူတို့က ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြန်ဝင်သွားကြတယ်။
အခုတော့ အဲဒီတံဆိပ်ဟာ ခုနကလို သက်ရှိတစ်ခုလို ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ဘူး။
ဖန့်ချန် သံသယဖြစ်တာကတော့ ဒီတံဆိပ်ဟာ ဒီမှာရှိနေတာ ကြာလွန်းလို့ ယင်အငွေ့အသက်တွေ အလိုအလျောက် စုစည်းမိနေတာပဲ။
ယင်လောကရဲ့ ယင်အငွေ့အသက်ဆိုတာ သူ့အလိုလို ကံကမ္မ တွေ ပါဝင်နေတာ။
ကံကမ္မ ရှိလာရင် မိစ္ဆာ ဖြစ်ဖို့ လွယ်သွားပြီ။
ခုနက အငွေ့အသက်တွေကတော့ ပုံမဖော်ရသေးတဲ့ ယင်မိစ္ဆာ တစ်ကောင်ပဲ။
တကယ်လို့ ဒီတံဆိပ်က ငရဲမင်း ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ် ဖြစ်နေပြီး အဲဒါကို အရင်းပြုပြီး ယင်မိစ္ဆာတစ်ကောင်သာ ပုံပေါ်လာခဲ့ရင် ဖန့်ချန်အတွက် ပြေးဖို့ကလွဲပြီး တခြားနည်းလမ်း ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဖန့်ချန်က ရှေ့ကို နှစ်လှမ်း တိုးသွားပြီး တံဆိပ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပဲ သူ့ရဲ့ နားထဲမှာ အမိန့်ပြန်တမ်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသလိုပဲ
[ ယနေ့မှစ၍၊ သံသရာနတ်မျိုးစေ့ လူ့လောကမှ ဖန့်ချန်အား၊ ငရဲမင်းရာထူးကို ခေတ္တဆက်ခံစေပြီး ကောင်းကင်ယံမှ အပ်နှင်းသည့် အခွင့်အာဏာဖြင့် အသက်ရှည်ကျန်းမာကာ ထာဝရ စည်ပင်ဝပြောစေသတည်း။ ]
အသံက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။
ဖန့်ချန်က သူ့လက်ထဲက တံဆိပ်ကို ကြည့်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အောက်ခြေမှာ ချန် ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ထွင်းထုထားတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီ ချန် ဆိုတာက သူ့ကို ကိုယ်စားပြုသလို ငရဲမင်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုတာပဲ။
ဒီ ငရဲမင်းအမိန့် ဟာ အခုတော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ လက်ထဲကို အပြည့်အဝ ရောက်ရှိသွားပြီ။
ဖန့်ချန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ယင်အငွေ့အသက်တွေကို ငရဲမင်းအမိန့်ပြားထဲကို ထည့်သွင်းလိုက်ရာ စာသားအချို့ ပေါ်လာတယ်
ယင်သက်တမ်း - ရှစ်ရာနှစ်။
ဖန့်ချန်က ရှင်းရှန်းဆီက ရထားတဲ့ ယင်ငွေတွေကို ထုတ်လိုက်ရာ အဲဒီငွေတွေက ယင်အငွေ့အသက်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ငရဲမင်းအမိန့်ပြားထဲကို အဆက်မပြတ် တိုးဝင်သွားကြတယ်။
ငရဲမင်းအမိန့်ပြားထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ယင်သက်တမ်းကလည်း တရိပ်ရိပ် တက်လာတော့တယ်။
ကိုးရာနှစ်...
တစ်ထောင်နှစ်...
တစ်ထောင်လေးရာနှစ်...
နှစ်ထောင်နှစ်...
သုံးထောင်နှစ်...
ယင်ငွေတွေ ကုန်သွားတဲ့အခါ ငရဲမင်းအမိန့်ပြားထဲမှာ စုဆောင်းထားတဲ့ ယင်သက်တမ်းဟာ သုံးထောင်နှစ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။