အခန်း (၃၀၇-၃၀၉)

အခန်း (၃၀၇) - ကျားသဏ္ဍာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား၏ နောက်ကွယ်မှ လျှို့ဝှက်ချက်

~“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... နောက်ဆုံးတော့ ထွက်လာနိုင်ပြီပေါ့”

တင်းချင်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ချက်ချင်း ကြိုဆိုလိုက်သည်။ သူ၏နောက်တွင် မြို့စားမင်း တင်းချန်နှင့် `ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်းအဆင့်` ပညာရှင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာမှာ မောဟိုက်နေကြပြီး၊ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ဟူဖေးဖေးကို ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။

ဟူဖေးဖေးမှာ အိပ်မောကျနေသော်လည်း ယဲ့ဖုန်းက သူမအား `သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား` ဖြင့် တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ထားပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာကိုလည်း ပန်းရောင်မြူခိုးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူမ အိပ်ပျော်နေသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ချေ။

“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တိုင်းပြည်၊ မြူခိုးဂိုဏ်းတော်ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ဆိုတာ ခင်ဗျားပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျွန်တော်က မြောက်လင်းမြို့စား တင်းချန် ပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့နဲ့ စောင့်ရှောက်သူ မင်းသမီးလေးကို အထူးပဲ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”

တင်းချန်သည် လက်များ ဆုပ်မိုး၍ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် ဆေးများသောက်ထားသဖြင့် ဒဏ်ရာများ အနည်းငယ် သက်သာနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဟူဖေးဖေးနှင့် နက်နဲလှသော ယဲ့ဖုန်းတို့၏ ရှေ့တွင်တော့ မောက်မာရန် မဝံ့ရဲပေ။

“အသေးအမွှားလေးပါဗျာ” ယဲ့ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။

ထိုစဉ် တင်းချင်းက - “ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျွန်တော်တို့ မြို့စားမင်းအိမ်တော်ကို လိုက်ခဲ့ပါဦး။ ကျေးဇူးဆပ်တဲ့အနေနဲ့ အကောင်းဆုံး စားသောက်ပွဲကြီး ပြင်ဆင်ပေးပါရစေ” ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

“စားသောက်ပွဲကြီးတော့ မလိုပါဘူး... သာမန် ထမင်းတစ်နပ်ဆို ရပါပြီ”

ထိုသို့ ယဲ့ဖုန်းက တည်ကြည်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သော်လည်း၊ ရရှိလာမည့် အစားအစာများကို မြူခိုးဂိုဏ်းမှ အကြီးအကဲများနှင့် တပည့်များအတွက် ပါဆယ်ထုပ်သွားရန် စိတ်ကူးနေမိပါသည်။

---

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် -

မြောက်လင်းမြို့တော်၏ အမြင့်ဆုံးသော မျှော်စင်ကြီး၏ ထိပ်ဆုံးထပ်၌ -

ဤနေရာမှာ မြို့စားမင်းအိမ်တော် တည်ရှိရာ နေရာဖြစ်သည်။ မျှော်စင်ကြီးမှာ အချင်း မီတာ (၁၀၀) ကျော်ခန့် ရှိသဖြင့် အလွန်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။

မြို့စားမင်း တင်းချန်က အဓိကနေရာတွင် ထိုင်ကာ၊ ယဲ့ဖုန်းနှင့် ဟူဖေးဖေးတို့အား အထူးဧည့်သည်တော်နေရာ၌ ထားရှိထားသည်။ ရှေ့တွင် ခင်းကျင်းထားသော စားဖွယ်စုံကို ကြည့်ကာ ယဲ့ဖုန်းမှာ စားချင်စိတ်များ တဖွဖွ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

“အင်း... မဆိုးဘူး... တကယ် အရသာရှိတာပဲ” ယဲ့ဖုန်းသည် မီးငှက်တောင်ပံကင်ကို မြိန်ရည်ယှက်ရည် စားသုံးနေမိသည်။

တင်းချန်မှာ ယဲ့ဖုန်းကဲ့သို့ ‘တောပုန်းပညာရှင်’ တစ်ဦးက မိမိတို့၏ အစားအစာများကို ယခုကဲ့သို့ နှစ်ခြိုက်စွာ စားသုံးနေသည်ကို ကြည့်ကာ အံ့သြနေမိ၏။

“ဟင်... စောင့်ရှောက်သူ မင်းသမီးလေးက ဘာလို့ မစားတာလဲ” တစ်ယောက်က မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက - “ဒီနေ့ နတ်ဆိုးဘုရင် နှစ်ပါးကို နှိမ်နင်းရလို့ သူ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေတယ်... ဒါကြောင့် အစားမစားချင်တာပါ” ဟု ဝင်ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

---

စားသောက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း ယဲ့ဖုန်း၊ ဟူဖေးဖေး၊ တင်းချန်နှင့် တင်းချင်းတို့မှာ မျှော်စင်ထိပ်၌ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

တင်းချန်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေသော်လည်း တွန့်ဆုတ်နေဟန် တူသည်။ ယဲ့ဖုန်းက - “မြို့စားမင်း... ပြောစရာရှိရင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ” ဟု တိုက်တွန်းလိုက်၏။

တင်းချန်က - “ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ကျွန်တော့်မြေး တင်းချင်းက ခင်ဗျားတို့ ဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ တကယ်ပဲ အရည်အချင်း မပြည့်မီတာလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းခါလျက် - “ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်းက ပါရမီ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ကြည့်ပြီး လက်ခံတာ မဟုတ်ဘူး... ကံတရားအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ လောလောဆယ် တင်းချင်းနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဂိုဏ်းမှာ ဆရာတပည့် ဖြစ်ရမယ့် ကံမပါသေးပါဘူး” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

တကယ်တော့ ယဲ့ဖုန်းသည် တပည့်သစ်များ စုဆောင်းချင်သော်လည်း၊ `ဂိုဏ်းချုပ်ထက် အသက်ကြီးသော တပည့်ကို လက်ခံ၍မရသော` စည်းကမ်းကြောင့် တင်းချင်းကို လက်မခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် ယဲ့ဖုန်းသည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရကာ သေတ္တာကလေးထဲမှ ‘ကျားသဏ္ဍာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား’ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး - “မြို့စားမင်း... ဒါက ဘာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။

“ဟင်... ကျားသဏ္ဍာန် ကျောက်စိမ်းဆွဲပြား... တင်းချင်း မင်း ဒါကို ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ကို ပေးလိုက်တာလား” တင်းချန်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။

ထိုအခါ၊ တင်းချင်းက ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် - “အဘိုးပဲ... ဒီရတနာကို ကျွန်တော် စိတ်ကြိုက် စီမံခွင့်ပေးထားတာ မဟုတ်လား... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ရဲ့ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်ချင်လို့...” ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ဆွဲပြားကို ပြန်ပေးရန် ဟန်ပြင်သော်လည်း တင်းချန်က သက်ပြင်းချလျက် - “ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားပြီဆိုမှတော့ ဒါဟာ ကံတရားပဲ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ဆိုကာ ဆက်လက် ရှင်းပြလေ၏။

“ကျွန်တော်တို့ တောင်မင် နိုင်ငံမှာ မြို့ကြီး လေးမြို့နဲ့ မြို့တော် တစ်မြို့... စုစုပေါင်း ငါးမြို့ ရှိပါတယ်။ မြို့တိုင်းမှာလည်း `ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့်` ပညာရှင် တစ်ဦးစီ ရှိကြတယ်”

ယဲ့ဖုန်းက ချက်ချင်းပင် ရိပ်မိလိုက်ပြီး - “ဒါဆို ကျန်တဲ့ မြို့လေးမြို့မှာလည်း ဒီလို ဆွဲပြားမျိုးတွေ ရှိနေတာပေါ့... အားလုံး စုစည်းလိုက်ရင် ရတနာတိုက်တစ်ခုကို ဖွင့်လို့ရတာလားဗျ” ဟု မေးလိုက်သည်။

တင်းချန် အံ့သြသွားပြီး - “ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ ခန့်မှန်းတာ မှန်ပါတယ်။ ကျန်တဲ့မြို့တွေမှာ နဂါး၊ ငှက်၊ လိပ်နဲ့ ချီလင် သဏ္ဍာန် ဆွဲပြားတွေ ရှိကြပါတယ်။ အားလုံး စုစည်းမိရင် သဲကန္တာရထဲက `အသေးစား ကောင်းကင်ဘုံ လှိုဏ်ဂူ ကမ္ဘာ` ကို ဖွင့်နိုင်ပါလိမ့်မယ်”

“ဒါဆို ဘာလို့ အခု မဖွင့်ကြတာလဲ”

“ဒီရတနာတိုက်က နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ပဲ ပွင့်တာပါ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပွင့်ဖို့က နောက်ထပ် တစ်နှစ်လောက်ပဲ လိုပါတော့တယ်” တင်းချန်က အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်း ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ တစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ မကြာလှပေ။

“ဒီရတနာတိုက်ထဲမှာ ဘာတွေ ရှိလို့လဲဗျ”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တစ်ရာက ကျွန်တော် အထဲကို ဝင်ဖူးပါတယ်။ အဲဒီထဲမှာ `ဝိညာဉ်စုစည်းသီး`ဆိုတဲ့ ထူးခြားတဲ့ အသီးတစ်မျိုး ရှိပါတယ်။ အဲဒီအသီးက ကျင့်ကြံသူတွေကို `မူလဝိညာဉ်`) ဖွဲ့စည်းဖို့နဲ့ `မူလနတ်ဘုရားအဆင့်`ကို တက်လှမ်းဖို့ အများကြီး အထောက်အကူ ပေးပါတယ်”

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။ ထိုအသီးသည် သူ့အတွက် မလိုအပ်သော်လည်း၊ သူ၏ တပည့်များနှင့် အကြီးအကဲများအတွက်တော့ တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

“ကောင်းပြီ... နောက်တစ်နှစ်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော် လာခဲ့ပါမယ်” ယဲ့ဖုန်းက ဆွဲပြားကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ယဲ့ဖုန်းက သူ၏ အစီအစဉ်တစ်ခုကို ပြောပြလိုက်ပါသည်။

“မြောက်လင်းမြို့တော်မှာ ကျွန်တော်.. မြူခိုးဂိုဏ်းအတွက် တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲ ကျင်းပချင်တယ်။ မြို့စားမင်း အနေနဲ့ သတင်းလွှင့်ပေးဖို့ အဆင်ပြေမလားဗျ”

“တပည့်စုဆောင်းပွဲ ဟုတ်လား... အေးဆေးပါဗျာ... အဆင်ပြေတာပေါ့”

တင်းချန်က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းငြိမ့်လိုက်လေသတည်း။

အခန်း (၃၀၈) - ဂုဏ်သတင်းအမှတ် တစ်သန်းနှင့် တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲ

~“နှမြောစရာပဲ... ငါကတော့ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ ကံမပါခဲ့ဘူးပေါ့လေ”

တင်းချင်းသည် သူ၏ မအောင်မြင်မှုအတွက် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ခေါင်းကို တရစပ် ခါယမ်းနေမိသည်။ ပါရမီရှင် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း မြူခိုးဂိုဏ်း၏ တံခါးဝတွင်တော့ သူသည် အပယ်ခံ ဖြစ်ခဲ့ရပြီ ဖြစ်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းမှာ ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးတဲ့ ပညာရှင်တွေ ရှိနေတာတောင် ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်ပဲ ရှိသေးတာလား” တင်းချန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။

ယဲ့ဖုန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ - “ဟုတ်တယ်... လောလောဆယ်တော့ ကြယ်တစ်ပွင့်အဆင့်ပါပဲ” ဟု ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

တင်းချန်မှာမူ ‘ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့က အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကို စိတ်မဝင်စားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်’ ဟုသာ တစ်ထစ်ချ မှတ်ယူလိုက်တော့သည်။

---

ညနေစောင်းအချိန်၌ -

ယဲ့ဖုန်း တည်းခိုရာ အခန်းအတွင်း -

[ဂိုဏ်း ဂုဏ်သတင်းအမှတ် +၉၉၇၃]

[ဂိုဏ်း ဂုဏ်သတင်းအမှတ် +၁၀၂၃၉]

ဂုဏ်သတင်းအမှတ်များမှာ ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်သန်းအထိ ကျော်လွန်သွားတော့သည်။

“တီ..တီ..တီ... ဂုဏ်သတင်းအမှတ် တစ်သန်းပြည့်သွားသည့်အတွက် ဂုဏ်ပြုပါသည်။ နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် အဆင့် (၅) သို့ မြင့်တက်သွားပြီး လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်များ ပွင့်လင်းလာပါပြီ”

ယဲ့ဖုန်းသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်မိသည်။ အဆင့် (၅) တွင် လုပ်ဆောင်ချက်များစွာ ပြောင်းလဲသွား၏။ အထူးသဖြင့် ဝိညာဉ်သားရဲစင်မြင့်နှင့် ဝိညာဉ်သွေး လွှဲပြောင်းခြင်း တို့မှာ ပိုမို အစွမ်းထက်လာခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စနစ်က နောက်ထပ် ဆုလာဘ် တစ်ခု ပေးအပ်လိုက်ပြန်သည်။

“တီ..တီ..တီ... ဂုဏ်သတင်းအမှတ် တစ်သန်းပြည့်တဲ့အတွက် အဆင့်မြင့် အထောက်အကူပြု ဝိညာဉ်လက်နက် ကျင့်ကြံရေးမျှော်စင် ကို ချီးမြှင့်လိုက်ပါတယ်။ သူ့မှာ ဆွဲငင်အားနယ်မြေ၊ ဉာဏ်အလင်းပွင့်နယ်မြေ၊ တိုက်ခိုက်ရေးနယ်မြေ၊ စိတ်ကူးယဉ် ကမ္ဘာနယ်မြေနဲ့ အခွင့်အရေးနယ်မြေဆိုပြီး ကဏ္ဍကြီး (၅) ခု ပါဝင်ပါတယ်”

ထိုအခိုက်အတန့်ဝယ်၊ ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် စိမ်းဖန့်ဖန့် ရှေးဟောင်းမျှော်စင်ကလေး တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

'ပြန်ရောက်ရင်တော့ ဂိုဏ်းအတွက် ကျင့်ကြံရေးတောင်ထိပ်တစ်ခု ထပ်မံ ဖန်တီးရဦးမှာပဲ' ဟု သူ အစီအစဉ် ချလိုက်မိ၏။

---

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် -

မြောက်လင်းမြို့တော်၏ ဗဟိုရင်ပြင်၌ -

ယဲ့ဖုန်းသည် တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲကို စတင်လိုက်သည်။ ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ မိုင်ပေါင်းများစွာအထိ ရှည်လျားလှ၏။

“အသက် (၂၀) ကျော်တဲ့သူတွေ ဝင်ခွင့်မရှိပါဘူး” ယဲ့ဖုန်း၏ အသံက ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ထိုစကားကြောင့် လူပေါင်း သောင်းချီကာ လူအုပ်ထဲမှ ဝမ်းနည်းပက်လက်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြရသည်။

ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ထောင်ခန့်သော လူငယ်များထဲမှ ယဲ့ဖုန်းသည် တစ်ဦးချင်းစီကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေတော့သည်။

“တာအိုရောင်းရင်း... မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော့်နာမည် `ရွှီတာလေ့` ပါ” မျက်ခုံးထူထူနှင့် လူငယ်က ရဲဝံ့စွာ ဖြေလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ... မင်း အောင်မြင်တယ်”

ရွှီတာလေ့မှာ ဝမ်းသာလွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေတော့သည်။

ဘေးမှ တင်းချင်းမှာမူ အားကျစိတ်ဖြင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာမိ၏။

စစ်ဆေးမှုမှာ တစ်ညလုံး တိုင်ခဲ့သည်။ ယဲ့ဖုန်းသည် မျက်ကွင်းညိုများဖြင့် အသည်းအသန် စစ်ဆေးနေသော်လည်း သတ်မှတ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသူမှာ အလွန်ပင် နည်းပါးလှပါ၏။

နောက်တစ်နေ့ ညနေစောင်းတွင်မှ -

ခုနစ်ထောင်ကျော်သော လူငယ်များထဲမှ (၃၅) ဦးသာ မြူခိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်သစ်များအဖြစ် အရည်အချင်း ပြည့်မီခဲ့ကြ၏။

“နောက်ဆုံးတော့ ပြီးသွားပြီ”

ယဲ့ဖုန်းသည် မတ်တပ်ရပ်ကာ ညောင်းညာနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရပ်နေသော တပည့်သစ် (၃၅) ဦးကို ကြည့်ကာ သူသည် အောင်မြင်မှု အပြည့်ဖြင့် ပြုံးလိုက်မိ၏။

ယခုအခါ မြူခိုးဂိုဏ်းတွင် ရှီလေ့တို့ အပါအဝင် စုစုပေါင်း တပည့် (၅၁) ဦး ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

“တကယ်ကို မလွယ်ကူပါလား...”

ယဲ့ဖုန်းသည် သက်ပြင်းချလျက် ရေရွတ်လိုက်လေသတည်း။

အခန်း (၃၀၉) - ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်များနှင့် ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေ

~တင်းချင်းနှင့် တင်းချန်တို့သည်လည်း ဘေးမှ ကြည့်နေကြ၏။ လူပေါင်း ခုနစ်ထောင်ကျော်ထဲမှ ၃၅ ဦးသာ မြူခိုးဂိုဏ်း၏ တပည့်စုဆောင်းမှု စံနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်ကို တွေ့ရသောအခါ သူတို့ တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားကြ၏။

“မြူခိုးဂိုဏ်းဖြစ်ဖို့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါပေတယ်။ ဒါက လူနှစ်ရာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ဂိုဏ်းနဲ့ ကံပါတာနဲ့ အတူတူပဲ” တင်းချင်း၏ စိတ်အခြေအနေမှာ သိသိသာသာ ကောင်းမွန်လာတော့၏။ လူနှစ်ရာကျော်ထဲမှ တစ်ယောက်သာ ရွေးချယ်ခံရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ကံမှာ ဆိုးလှသည်မဟုတ်ဘဲ လုံလောက်စွာ မကောင်းသေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ တွေးလိုက်မိ၏။

“တပည့်သစ် စုဆောင်းပွဲကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပြီ”

ယဲ့ဖုန်းသည် အမည်စာရင်းစာအုပ်ကို ကျေနပ်စွာ ပိတ်လိုက်ပြီး စုတ်တံကို သိမ်းဆည်းကာ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် ရွှီတာလေ့နှင့် တပည့်သစ် ၃၅ ဦးဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"တီ... တီ... တီ... ဂိုဏ်းချုပ်က တပည့်သစ် အုပ်စုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့အတွက် သူတို့ကို 'ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေ' အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပါပြီ”

စနစ်၏ အချက်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“အမ်…ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်များတဲ့လား” ယဲ့ဖုန်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

"ဂိုဏ်းဝင်တွေကို ဂိုဏ်းထဲ စတင်ဝင်ရောက်တဲ့ အချိန်အလိုက် 'ပထမမျိုးဆက်'၊ 'ဒုတိယမျိုးဆက်' ကနေ 'နဝမမျိုးဆက်' အထိ ခွဲခြားနိုင်ပါတယ်။ အစောပိုင်းမျိုးဆက် ဖြစ်လေလေ ဂိုဏ်းကို စောစီးစွာ ရောက်ရှိလေလေ ဖြစ်ပါတယ်”

ဟု စနစ်က ရှင်းပြလိုက်၏။

“ဒီလို ခွဲခြားတာက ဘာထူးခြားလို့လဲ”

"မျိုးဆက်အလိုက် ခွဲခြားထားခြင်းအားဖြင့် တပည့်တွေကို အမှတ်စဉ်ပေးတာနဲ့ စီမံခန့်ခွဲရတာကို ပိုပြီး လွယ်ကူစေပါတယ်”

ယဲ့ဖုန်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။

အကယ်၍သာ.. မျိုးဆက်အလိုက် မခွဲခြားဘဲ အမှတ်စဉ်တွေပဲ ပေးနေမည်ဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန် ဂိုဏ်းသား သိန်းချီ၊ သန်းချီ ရှိလာပါက ဂဏန်း ၇ လုံး၊ ၈ လုံးအထိ ရှည်လျားသွားပြီး စီမံရ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ ထို့ပြင် မျိုးဆက်တစ်ခုတည်းမှ တပည့်များသည် အချိန်ကာလ တစ်ခုတည်းတွင် ကျင့်ကြံကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် အတန်းဖော်များကဲ့သို့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ပိုရှိနိုင်ပေသည်။

ယဲ့ဖုန်းက ရွှီတာလေ့နှင့် တပည့်သစ်များကို ကြည့်ကာ - “ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ ၃၅ ဦးဟာ ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ ဒုတိယမျိုးဆက် တပည့်တွေ ဖြစ်တယ်” ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

“ဒုတိယမျိုးဆက် ဟုတ်လား” တပည့်သစ်များမှာ အချင်းချင်း ကြည့်ကာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေကြ၏။

“ဟုတ်တယ်... မြူခိုးတောင်ထိပ်မှာ ရှိနေတဲ့ မင်းတို့ရဲ့ စီနီယာ အကိုတွေ၊ အမတွေကတော့ ပထမမျိုးဆက် တပည့်တွေပေါ့”

“ဒုတိယမျိုးဆက်တောင် ရောက်နေပြီဆိုတော့ ပထမမျိုးဆက်မှာ တပည့်တွေ ထောင်ချီ ရှိနေမှာပဲ” ဟု တပည့်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားတော့၊ ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။ ပထမမျိုးဆက်မှာ ၁၆ ယောက်ပဲ ရှိတာကို သူ ထုတ်မပြောချင်တော့ပေ။

“ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းမှာ မျိုးဆက်ခွဲခြားတာက အရေအတွက်ပေါ် မမူတည်ဘူး... ဂိုဏ်းထဲကို ရောက်လာတဲ့ အချိန ပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်။ အခုက ဒုတိယနှစ်ဆိုတော့ ဒုတိယမျိုးဆက်ပေါ့”

“ကဲ... အားလုံး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ်ပြန်ပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာ ပြင်ဆင်ကြ။ မြောက်ဘက် မြို့တံခါးဝမှာ ပြန်ဆုံမယ်။ ညမကျခင် မြူခိုးဂိုဏ်းကို ပြန်ကြမယ်” ယဲ့ဖုန်းက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လွှတ်လိုက်ပါတော့သည်။

---

မြို့ပြင် မြောက်ဘက်တံခါးဝတွင် -

ယဲ့ဖုန်းသည် ဟူဖေးဖေးနှင့်အတူ ရပ်နေပြီး၊ `သံရည်ကျို မီးဖို` ကို ထုတ်ကာ တပည့်သစ်များအတွက် ဂိုဏ်းသား အမှတ်အသား တံဆိပ်ပြား ၃၅ ခုကို နေရာမှာတင် ဖန်တီးလိုက်သည်။

[အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း စွမ်းအင် - ၇၃.၁ ရာခိုင်နှုန်း]

၎င်းမှာ သံရည်ကျိုမီးဖို၏ လက်ရှိ စွမ်းအင်ဖြစ်သည်။ ဟူဖေးဖေးနှင့် မတူဘဲ မီးဖိုမှာ လက်နက်များ ဖန်တီးမှသာ စွမ်းအင် တက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် အဝေးတွင် ရှိနေသော မြွေဟောက်ရူးဘုရင်နှင့် အဆိပ်ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်တို့၏ အလောင်းများကို သူရဲကောင်းဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည်။

“ဟင်... ငါ့ရဲ့ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်စွမ်းအားက ထပ်တိုးလာတာလား”

ယဲ့ဖုန်း အလွန် အံ့အားသင့်သွားသည်။ မြောက်လင်းမြို့တော် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူရဲကောင်းဝိညာဉ်စွမ်းအား အမြောက်အမြားကို သတိမမူမိဘဲ စုပ်ယူခဲ့မိသဖြင့် ယခုအခါ `ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဋ္ဌမအဆင့်` သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်၏။

ယဲ့ဖုန်းသည် မြွေဟောက်ရူးဘုရင်၏ အကြေးခွံများကို ခွာယူကာ၊ အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၈၀ နှင့် အဆိပ်ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်၏ နတ်ဆိုးအမြုတေတို့ကို သံရည်ကျိုမီးဖိုထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

`ဂျလောက်... ဂျလောက်...`

သံရည်ကျိုမီးဖိုမှာ လက်နက်သစ် တစ်ခုကို စတင် ပုံဖော်နေလေပြီ။

---

တစ်နာရီခန့်အကြာတွင် -

မီးဖို၏ အဖုံးမှာ `ချွင်` ခနဲ ပွင့်သွားပြီး၊ မြွေအကြေးခွံပေါင်းများစွာဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော `ဝိညာဉ်လှေ` တစ်စင်း လေထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

[ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေ - အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်]

[လုပ်ဆောင်ချက် - အလွန်အမင်း မြန်ဆန်ခြင်း၊ ကာကွယ်ခြင်း၊ တိုက်စစ်ဆင်ခြင်း၊ အဆိပ်မြူခိုး]

[မှတ်ချက် - မြွေဟောက်ရူးဘုရင်၏ အကြေးခွံနှင့် အဆိပ်ကင်းမြီးကောက်ဘုရင်၏ အမြုတေဖြင့် ဖန်တီးထားပါသည်။ အလွန်ခိုင်ခံ့ပြီး မြန်ဆန်သည်။ အမြန်ဆုံး အခြေအနေတွင် တစ်ရက်လျှင် မိုင်ပေါင်း တစ်သိန်းအထိ ခရီးနှင်နိုင်သည်]

“ပျံသန်းရေး လက်နက်တွေကတော့ ဖန်တီးရတာ ပိုလွယ်သားပဲ” ယဲ့ဖုန်းက စိတ်သက်သာစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

[အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း စွမ်းအင် - ၈၃.၁ ရာခိုင်နှုန်း]

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်တို့ ရောက်ပါပြီ”

ထိုအခိုက်အတန့်မှာ၊

ရွှီတာလေ့ ဦးဆောင်သော တပည့်သစ်များ အုပ်စုလိုက် ရောက်ရှိလာကြ၏။

ယဲ့ဖုန်းက ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေကို လေထဲသို့ ပစ်တင်လိုက်ရာ -

`ဝုန်း...`

ပျံသန်းလှေမှာ မီတာ (၁၀၀) ခန့် အလျားနှင့် မီတာ (၁၀) ခန့် အနံအထိ တစ်ဟုန်ထိုး ကြီးထွားလာတော့သည်။ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အရှိန်အဝါများက ပတ်ဝန်းကျင်ကို လွှမ်းမိုးသွား၏။

“ဒါက `ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေ` ပဲ... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက် တစ်ခုပေါ့” ယဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဟာ... တကယ့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ကြီး ပါလား” တပည့်သစ်များမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်ကုန်ကြ၏။ မြောက်လင်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ မြို့စားမင်း တင်းချန် တစ်ယောက်တည်းသာ ဤကဲ့သို့ လက်နက်မျိုး ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

“တက်ကြစို့”

ယဲ့ဖုန်းသည် ဟူဖေးဖေးနှင့်အတူ လှေဦးတွင် နေရာယူလိုက်သည်။ တပည့်သစ်များလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှေပေါ်သို့ တက်လာကြ၏။

“ထွက်ခွာကြစို့”

ယဲ့ဖုန်းက လက်ညှိုးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ ဝိညာဉ်မြွေ ပျံသန်းလှေမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်သွားတော့၏။ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နတ်ဆိုးဘုရင်ကြီး နှစ်ပါး၏ အလောင်းများကို ချိတ်ဆွဲလျက် သဲကန္တာရကြီးအတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေတော့သတည်း။