ဖရီယာရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု

‎မက်ဂနပ်စ်နဲ့ ဆာဖီနာတို့ဟာ ဒေါသချောင်းချောင်းထွက်သွားပြီး လက်ညှိုးငေါက်‌ ငေါက်ထိုးကာ ရန်တွေ့ဖို့ ပြင်လိုက်ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်းလပ်စ်ကတော့ သူတို့ဆီကို အေးစက်လှတဲ့ အကြည့်တစ်ချက် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီး...

‎"အရင်က ပြောခဲ့သလိုပဲ။ ငါ အိုင်ဗီ့ကို မချစ်တော့ဘူး။ မင်းတို့ကို ထိုးကြိတ်ဖို့လည်း ငါ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

‎သူ့ရဲ့ အေးစက်လှတဲ့ စကားလုံးတွေဟာ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုဝင်တွေရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ဆိုင်းလပ်စ်က အိုင်စလာကို တကယ်ပဲ ပါးရိုက်ခဲ့တာမို့ သူ ဘယ်လောက်အထိ အတည်ပြောနေလဲဆိုတာ သက်သေပြဖို့ လုံလောက်နေခဲ့ပါပြီ။

‎သူတို့တွေ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ အိုင်စလာကို တွဲထူပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်ကြပါတယ်။ အိုင်စလာကတော့ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဆိုင်းလပ်စ်ကို မကျေမချမ်း စိုက်ကြည့်ရင်း...

‎"မိန်းကလေးအပေါ် လက်ပါတဲ့ယောက်ျားဟာ ယောက်ျားမဟုတ်ဘူး။ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ပါးရိုက်ရတာ နင့်မှာ ရှက်စိတ်မရှိဘူးလား"

‎"ငါ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ရိုက်တာမဟုတ်ဘူး။ နင့်ကို တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို့ပဲ ငါ သတ်မှတ်တာမလို့ပဲ" ဆိုင်းလပ်စ်က ခပ်တည်တည်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

‎အိုင်စလာ : "..." နင်... တောက်စ်။

‎မက်ဂနပ်စ်နဲ့ ဆာဖီနာတို့ဟာ ဒီလောက်အထိ အစော်ကားခံလိုက်ရတော့ အိုင်စလာကို အတင်းဆွဲခေါ်သွားပါတော့တယ်။ သူတို့တစ်ချက်လေးတောင် အိုင်ဗီ့အကြောင်းကို မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပါဘူး။

‎သူတို့တွေ အောက်ထပ်ကို ဆင်းသွားတာနဲ့ ဆိုင်းလပ်စ်ဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်က အိုင်ဗီ့ကို ချက်ချင်းပဲ ပွေ့ချီလိုက်ပါတယ်။ သူ အိုင်ဗီ့ကို မြေပြင်ပေါ်ကနေ မချီချင်ဘဲ နေပါ့မလား။ ဒါပေမဲ့ နားငြီးစရာကောင်းတဲ့ ရာဗင်ခရော့ဖ် မိသားစုက ထွက်မသွားဘဲ ဇွတ်ပေကပ်နေလို့သာ အောင့်ထားရတာပါ။

‎အိုင်ဗီ့ရဲ့ အေးစက်နေတဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာလေးကို ထိတွေ့လိုက်ရတဲ့အခါ ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာလည်း အိုင်ဗီက သူ့ကို သစ္စာဖောက်ပြန်ပြီဆိုတဲ့ စိတ်ပျက်မှု ရှိနေပေမယ့်လည်း သူမ နာကျင်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ သူ မခံစားနိုင်ပါဘူး။

‎"မင်းကတော့ တကယ့်ခွေးတစ်ကောင်ပါပဲ ဆိုင်းလပ်စ်ရာ... ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေတာတောင် သူမကို ထားမသွားနိုင်သေးဘူးလား" လို့ သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တွေးမိပါတယ်။

‎အိုင်ဗီ့ရင်ထဲမှာတော့ ကျေနပ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေပါတယ်။ ဒီလောကကြီးမှာ တလွန်စခန်းနဲ့ ပက်ထရစ်ပြီးရင် သူမ အမုန်းဆုံးလူဟာ အိုင်စလာပဲ ဖြစ်သည်။

‎အရင်ဘဝတုန်းက အိုင်စလာဟာ အိုင်ဗီ့ကို အသုံးချပြီး ဆိုင်းလပ်စ်အတွက် ထောင်ချောက်တွေ ဆင်ခဲ့သလို နောက်ဆုံးမှာတော့ ဆိုင်းလပ်စ်ကို သူမနဲ့ လက်ထပ်ဖို့အထိ အတင်းအကျပ် လုပ်ခဲ့ပါသေးတယ်။

‎ဆိုင်းလပ်စ်နဲ့ တစ်အိပ်ရာထဲ ရှိနေတဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင်အထိ သူမ လုပ်ခဲ့တာပါ။ အိုင်ဗီဟာ ဆိုင်းလပ်စ်ကို အိပ်ရာထဲရောက်အောင် လှည့်စားပေးခဲ့သူဖြစ်ပြီး အိုင်စလာရဲ့ အစီအစဉ်အလုံးစုံကို အိုင်ဗီမသိခဲ့ပေမယ့်လည်း ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲက အလင်းရောင်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကို မြင်ရတဲ့အခါ သူမ ရင်ထဲမှာ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားခဲ့ရဖူးပါတယ်။

‎ဆိုင်းလပ်စ်ဟာ သူမကို ကာကွယ်ရင်း သေဆုံးခဲ့ရတာပါ။ တကယ်လို့ သူသာ မသေဆုံးခဲ့ရင် အိုင်စလာနဲ့ လက်ထပ်ရမှာ သေချာသလောက်ပါပဲ။

‎ဒါကြောင့်လည်း ဆိုင်းလပ်စ်က အိုင်စလာကို ပါးရိုက်လိုက်တဲ့အခါ အိုင်ဗီ တစ်ယောက်တည်း ကျေနပ်ပီတိ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

‎အိုင်ဗီ့ခေါင်းထဲက အတွေးတွေကို မသိရှာတဲ့ ဆိုင်းလပ်စ်ဟာ သူမကို ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး စောင်ခြုံပေးခဲ့ပါတယ်။

‎အခန်းထဲက ထွက်လာပြီး ဖုန်းကို စစ်လိုက်တဲ့အခါ မိဘတွေဆီက လွတ်သွားတဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု နှစ်ခုကို တွေ့တာနဲ့ သူ ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။

‎တည်ငြိမ်ပြတ်သားတဲ့ အမျိုးသမီး အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

‎"နင် အိုင်ဗီနဲ့ ရှိနေတာလား"

‎ဆိုင်းလပ်စ် နှစ်စက္ကန့်လောက် တိတ်သွားပြီးမှ ပြန်မေးလိုက်ပါတယ်။

‎"ဘာလို့ ဖုန်းဆက်တာလဲ။ ဒါပဲ မေးဖို့လား"

‎သူ့ရဲ့ မိဘတွေရော မိသားစုဝင်တွေပါ အိုင်ဗီ့ရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေကြောင့် သူမကို လုံးဝမကြိုက်ကြပါဘူး။ သူမနဲ့ ဝေးဝေးနေဖို့လည်း သူ့ကို အမြဲ သတိပေးတတ်ကြပါတယ်။

‎သူ့အမေ ဖရီယာက နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး...

‎"မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမပေးတဲ့ အကြံဉာဏ်အတွက် ကျေးဇူးတင်တယ်လို့ ပြောပေးလိုက်ပါဦး"

‎"ဘာအကြံဉာဏ်လဲ" ဆိုင်းလပ်စ် နားမလည်ဘဲ မေးလိုက်ပါတယ်။

‎ဖရီယာက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ ချိုသာပြီး နားထောင်လို့ကောင်းတဲ့ သူမရဲ့ အသံဟာ ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်သွားပါတယ်။

‎"သူမကိုပဲ မေးလိုက်။ ငါ မပြောဘူး"

‎ဒီလိုနဲ့ သူမ ဖုန်းချသွားပါတယ်။ ဆိုင်းလပ်စ်ဟာ နားမလည်နိုင်ဘဲ သူ့ဖုန်းကိုပဲ ကြည့်နေမိပါတယ်။

‎အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ဟင်နရီ၊ အမီးလီးယား၊ ခလိုယီ၊ ဂျက်ခ်၊ စကားလက်၊ အရီရယ်နဲ့ အေဒင်တို့ဟာ ဧည့်သည်နားနေခန်းထဲက ထွက်လာကြပါတယ်။

‎"အာ... ဗိုလ်ကြီး နိုးနေပြီလား။ ကျွန်တော်တို့ကို ဘာလို့ အိပ်မွေ့ချလိုက်တာလဲ" ဟု ဟင်နရီက မေးပါတယ်။ သူက သိချင်စိတ်ကို ဘယ်လိုမှ ထိန်းမထားနိုင်တဲ့ လူစားမျိုးပါ။

‎ဆိုင်းလပ်စ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းခါပြလိုက်ပါတယ်။

‎"ငါ မလုပ်..."

‎စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ဆိုင်းလပ်စ်ဟာ သူ့မိဘတွေ ပြောခဲ့တာကို သတိရသွားပါတယ်။

‎အိုင်ဗီက သူတို့ကို စွမ်းအင်မိုးရွာနေတဲ့ အချိန်တစ်လျှောက်လုံး အိပ်နေဖို့ ပြောခဲ့တာပါ။ သူမက သူ့ရဲ့ အသင်းဖော်တွေကိုလည်း အိပ်မွေ့ချလိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

‎ဒါဆို... သူ သူမကို အထင်လွဲခဲ့တာလား။

‎တကယ်လို့ သူမက သူ့အသင်းဖော်တွေနဲ့ သူ့ကိုပဲ အိပ်မွေ့ချခဲ့တာဆိုရင် အိုင်ဗီဟာ သူ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ ထင်မိဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... အခြေအနေတွေက တစ်မျိုးဖြစ်နေပါပြီ။

‎"အိုင်ဗီ နိုးလာရင်တော့ မေးကြည့်ရမယ်" လို့ သူ တွေးလိုက်ပါတယ်။

‎ဘာမှမသိရှာတဲ့ ဟင်နရီကတော့ ဇဝေဇဝါနဲ့ ထပ်မေးပါတယ်။

‎"ဗိုလ်ကြီး မလုပ်ဘူးဆိုရင် ဘယ်သူလုပ်တာလဲ"

‎ဆိုင်းလပ်စ်က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး ခပ်တည်တည်ပဲ ပြောလိုက်ပါတယ်။

‎"ငါ လုပ်တာပဲ"

‎"ဒါပေမဲ့ ခုနက ဗိုလ်ကြီး ပြောတာကျတော့..." ဟင်နရီက စကားစပေမယ့် ဆိုင်းလပ်စ်က အပြတ်ဖြတ်ပြီး...

‎"ငါ လုပ်တာလို့ ပြောနေတယ်လေ"

‎ဟင်နရီ : "..." မဟုတ်သေးပါဘူး။ တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ။

‎"မင်းတို့အားလုံး သွားလို့ရပြီ" ဆိုင်းလပ်စ်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလိုက်တော့ အသင်းသားတွေဟာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ထွက်သွားကြပါတယ်။

‎စကားလက် တစ်ယောက်ပဲ ကျန်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမက ဆိုင်းလပ်စ်ကို စိုက်ကြည့်နေပါတယ်။ အခန်းထဲက လင်းထိန်နေတဲ့ မီးရောင်အောက်မှာ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းညိုလေးတွေက တောက်ပနေပါတယ်။ သူမရဲ့ ဆံပင်နီနီတွေကို ဖားလျားချထားတာက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုး ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပြီး နောက်ပြောင်ချင်တဲ့ ပုံစံပေါ့။

‎"ဆိုင်းလပ်စ်... နင့်ကို ငါ သိပ်သတိရနေတာ" သူမက နှုတ်ခမ်းလေးစူပြီး ဆိုင်းလပ်စ်ဆီ တိုးကပ်သွားပါတယ်။ "နင်က ငါ့ကို ဘာလို့ တခြားအဖွဲ့ထဲ ထည့်ထားရတာလဲ"

‎ဆိုင်းလပ်စ်က စကားလက်ကို အားမလိုအားမရ ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်ပါတယ်။

‎"စကားလက်... နင်လည်း အရွယ်ရောက်နေပြီ။ ကလေးဆန်တာတွေကို ရပ်စပ်စမ်းပါ"

‎"ငါ ကလေးဆန်နေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုင်းလပ်စ်... ငါ နင့်ကို ကြိုက်လို့ အခုလို လုပ်နေတာဆိုတာ နင်လည်း သိသားနဲ့" စကားလက်က မျက်တောင်လေး ခတ်ပြရင်း နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်လိုက်ပါတယ်။

‎ဆိုင်းလပ်စ်ရဲ့ အခန်းနံရံနောက်မှာ ပုန်းနေတဲ့ အိုင်ဗီတစ်ယောက် ခန္ဓာကိုယ်လေး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်နှာမှာ သွေးရောင်တွေ ကွယ်ပျောက်သွားပါတယ်။

‎အရင်ဘဝတုန်းက စကားလက် ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေဟာ သူမရဲ့ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေပါတယ်။

‎"အိုင်ဗီ... တကယ်လို့ ဆိုင်းလပ်စ်သာ ငါနဲ့ ပေါင်းဖက်ခဲ့ရမယ်ဆိုရင် အနည်းဆုံးတော့ သူ အသက်ရှင်နေဦးမှာပဲ"

‎