အခန်း (၁၆၁-၁၆၂)
Vol. 17 Ch. 161-162
အခန်း (၁၆၁) - ခွေးနက်သွေး
"တောက်... တောက်တီးတောက်တဲ့ကွာ "
"ငါ့အစ်ကိုက မင်းတို့ကောင်လေးနှစ်ယောက်ကို လောကအမြင်ကျယ်အောင် လိုက်ခဲ့ခိုင်းတာက ငါ့ကို ပြန်ပက် ဖို့လားဟမ် "
"အားလုံး ဆေးသွားနုတ်ကြစမ်း၊ မသွားရင် မင်းတို့ခြေထောက်တွေကို ငါရိုက်ကျိုးပစ်မယ်၊ တောက်..."
"ငွေရမယ့်အလုပ်တောင် မလုပ်ချင်ကြဘူး"
ရန်ကြီးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။
သူ့တူနှစ်ယောက်ကို တိုက်ရိုက်ဆွဲထူကာ ကျယ်လောင်စွာ ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့သည်။
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့မှာ ကြောင်အသွားကြသည်။
သူတို့ဦးလေးသည် စိတ်ဓာတ်မာကျောသူဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို ဤမျှအထိ ဒေါသတကြီး တစ်ခါမှ မဆက်ဆံဖူးပေ။
ဒီနေ့ ဘာဖြစ်နေတာပါလိမ့်
သို့သော် ဦးလေးဖြစ်သူ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်းဆုံလိုက်ကြပြီး ဘာမှမပြောရဲတော့ပေ။
"ညီလေး... ငါ့တူနှစ်ယောက်က မဆုံးမရသေးလို့ ရယ်စရာဖြစ်သွားပြီ၊ ငါတို့သွားတော့မယ်၊ လောကကြီးက ကျဉ်းကျဉ်းလေးပါ၊ နောက်မှ ပြန်ဆုံကြတာပေါ့"
"မိတ်ဆွေကလည်း အားနာစရာကြီးဗျာ၊ လမ်းကို သတိထားလျှောက်ပါဦး"
ရှန်လျန့်က လက်အုပ်ချီကာ ရဲရင့်သောအမူအရာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ရန်ကြီးက စာပေသမား ရှန်လျန့်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
ထိုသုံးဦး ဘုရားကျောင်းပျက်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်။
နောက်ကွယ်မှ မမဝမ်၏ အသံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
"သုံးဦးသား ခဏလောက် နေပါဦး၊ တောင်ရိုင်းထဲမှာ မိုးရွာနေတာ အေးစိမ့်နေတာပဲ၊ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် ဂရုမစိုက်ကြတာလဲဟင်"
မမဝမ်က နူးညံ့သောအသံဖြင့် ဆိုသည်။
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားကြသည်
မမဝမ်က ငါ့ကို စိတ်ပူနေတာပဲ
ရန်ကြီးက လှည့်ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာပင်
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မမဝမ်၊ ကျုပ်တို့က ဆေးနုတ်နေကျမို့ မပင်ပန်းပါဘူး"
"ကျုပ် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးသွားနုတ်လိုက်ဦးမယ်"
သို့သော် ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့က ရုတ်တရက် သဘောမတူတော့ပေ။
"ဦးလေး... ဒါကတော့ ဦးလေးမှားနေပြီ"
"မမဝမ်က ကျုပ်တို့ကို စေတနာနဲ့ တားနေတာပဲ၊ ဒီမှာပဲ တစ်ညလောက် အနားယူလိုက်ရင် မကောင်းဘူးလားဗျာ "
အမှန်စင်စစ် သူတို့သည် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ရန်ကြီးကို ထိုသို့ လေသံမျိုးဖြင့် လုံးဝ မပြောရဲသည်ကို ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိကြပေ။
ရန်ကြီးက သူ့တူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ကာ မေဘေး လေးတွေဟု စိတ်ထဲက ကြိတ်ဆဲနေမိသည်။
ရုတ်တရက်၊
အရိုးပေါ် အရေတင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးသည် မိုးညထဲမှ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။
ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများမှာလည်း ရွှဲရွှဲစိုနေသည်။
စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားပြီး သာမန်လူနှင့်မတူဘဲ ပိန်ချောင်နေသည့် ပုံစံမှာ သရဲတစ်ကောင်နှင့်ပင် တူလှသည်။
ရန်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊
စိတ်ထဲမှ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခု အလိုလို မြင့်တက်လာသည်။
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့ကမူ ဘာမှမခံစားရဘဲ ထိုလှပသော အမျိုးသမီးအနားတွင် ထိုင်ကာ ဂရုတစိုက်နှင့် မြူဆွယ်နေကြသည်။
ပိန်ချောင်သောလူငယ်က ရန်ကြီးကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ရာ၊ ရန်ကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သားရဲတစ်ကောင်၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပိန်ချောင်သောလူငယ်၏ သွားများမှာ ဖြူဖွေးနေပြီး လူကို ကြက်သီးထစေသည် သေသေချာချာ ကြည့်လျှင် တွေ့ရလိမ့်မည်။
သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော ဒေါင်လိုက်မျက်သူငယ် များ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် လူ လုံးဝမဟုတ်ပေ
ရန်ကြီးသည် ခါးကြားက ဓားရိုးကို မသိမသာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိပြီး၊ နဖူးမှ ချွေးများ တစိမ့်စိမ့် ထွက်လာကာ မသိမသာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ရုတ်တရက်
နောက်ကျောမှ အေးစိမ့်သော ခံစားချက်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဆံပင်ဖြူဖွေးကာ အလောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသည့် အဘွားအိုတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
ရန်ကြီးမှာ နောက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆုတ်လိုက်မိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ရေခဲကျင်းထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုအဘွားအို၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများမှာ မြောင်းများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။
၎င်းမှာ ကြောင်မျက်နှာကြီး ဖြစ်နေသည်။
သူမသည် အလောင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ထားသော်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးတွင်၊ ခြေထောက်က အဝတ်ဖိနပ်လေးများမှာပင် ရေစက်တစ်စက်မျှ မရှိပေ။
"ရန်ဝင်... ရန်ဝူ... ဘာလုပ်နေကြတာလဲ"
ရန်ကြီးက ပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ချွတ်
သူသည် ခါးကြားက ဓားရှည်ကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သို့သော် ရန်ဝင်၊ ရန်ဝူနှင့် စာပေသမား ရှန်လျန့်တို့မှာ ဤအရာအားလုံးကို မကြားသလို၊ မမြင်သလို ဖြစ်နေကြသည်။
သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် ထိုလှပသော အမျိုးသမီးကိုသာ မြင်နေရသည်။
တည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးသော်လည်း သနားစဖွယ်ကောင်းလှသည့် မမဝမ်။
ပိန်ချောင်သောလူငယ်က ရယ်လိုက်ပြီး အသံဩဩဖြင့်
"ဝမ်ကျင်... ခဏလေးအတွင်းမှာပဲ လတ်ဆတ်တဲ့ သွေးသား တွေ အများကြီး ရှာနိုင်တာပဲနော်"
သူ၏အသံမှာ သံချေးတက်နေသော သံချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပွတ်တိုက်နေသကဲ့သို့ နားဝင်မချိုဘဲ အလွန်ဩရှနေသည်။
ထိုတည်ငြိမ်ယဉ်ကျေးလှသော မမဝမ်က ပြုံးကာ
"ဒီစာပေသမားကိုတော့ လမ်းမှာတွေ့တာ၊ ဒီသုံးယောက်ကတော့... ကိုယ့်ဖောင်ကိုယ်စီးပြီး လာကြတာလေ"
သူမက ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ မေးလိုက်သည်
"ကျမပြောတာ မှန်တယ်မလား"
"မှန်တယ်၊ မှန်တယ် ကျုပ်တို့က အလိုအလျောက် ရောက်လာကြတာပါ"
"မမဝမ်... မင်းက တကယ်လှတာပဲ"
ထိုနှစ်ဦး၏ မျက်နှာထားမှာ ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်သော်လည်း ပြောလိုက်သော စကားများမှာ ယုတ္တိမရှိလှပေ။
ရှန်လျန့်က မကျေမနပ်ဖြင့်
"မမဝမ်... ဒီနှစ်ယောက်ကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့၊ သူတို့က အောက်တန်းစား တွေပဲ၊ ကျုပ်လို စာပေတတ်ကျွမ်းသူနဲ့ ဘယ်ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ"
"နောင်တစ်ချိန် ကျုပ် စာမေးပွဲအောင်လို့ ရာထူးရရင် မင်းကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် သေချာပေါက် လက်ထပ်ယူမယ်၊ ဂုဏ်သရေရှိရှိနဲ့ မင်းကို စည်းစိမ်ချမ်းသာတွေ ခံစားစေရမယ်"
မမဝမ်က ပြုံးကာ
"ဒါ မင်းရဲ့ ရင်ထဲက စကားလား"
"ဟုတ်ပါတယ်၊ မင်းကိုမြင်မြင်ချင်း ချစ်မိသွားတာ မင်းသာ ကျုပ်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် နောင်မှာ မင်းကို ကတော်ဘွဲ့ ရအောင်လုပ်ပေးပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာတွေ မကုန်မခမ်း ခံစားစေရမယ်"
"ရှန်လေး... ရှင် ကျမကို ညာနေတာ မဟုတ်ဘူးမလား "
"မယုံရင် ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားကို ထုတ်ပြီး ပြပါ့မယ်"
ရှန်လျန့်က ရုတ်တရက် သူ၏လက်ဝါးကို နှလုံးသားရှိရာသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ပြီး အားဖြင့် နှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။
ဗြိ
သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသော အပေါက်ကြီးတစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်သွားပြီးသူ၏လက်ထဲတွင် သွေးများဖြင့် ရဲရဲနီကာ ပူနွေးနေပြီး ခုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော နှလုံးသားတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
နုနယ်သော စာပေသမားတစ်ဦးက ရုတ်တရက်ပင် သူ၏နှလုံးသားကို နှိုက်ထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မမဝမ်... ကြည့်ပါ၊ ဒါ ကျုပ်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားပဲ "
ရှန်လျန့်မှာ နာကျင်မှုကို မခံစားရသကဲ့သို့ပင် ရန်ကြီးသည် ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ အေးစိမ့်လာပြီး ကျောပြင်တွင်လည်း ချွေးများဖြင့် ရွှဲစိုသွားတော့သည်။
ရန်ဝင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့်
"ဒါက ဘာဆန်းတာလဲ၊ ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားကိုလည်း မမဝမ်ကို ထုတ်ပြနိုင်တာပဲ "
"ဟုတ်တယ်၊ ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားရော အသည်းရော အကုန်ထုတ်ပြပြီး မမဝမ်အပေါ် ထားတဲ့ ကျုပ်ရဲ့သံယောဇဉ်ကို သက်သေပြမယ် "
ရန်ဝူကလည်း ဘေးမှ ဝင်ပြောသည်။
သိသာလှသည်မှာ ရှန်လျန့်၏ ဤကဲ့သို့ မျက်နှာသာပေးခံရမှုကို မနာလို ဖြစ်နေကြခြင်းပင်။
"ရပ်စမ်း "
ရန်ကြီးသည် သူ့တူနှစ်ယောက် အလဟဿ သေဆုံးသွားမည်ကို မကြည့်ရက်သဖြင့် အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် ခါးကြားက အရက်အိတ်ကို ပြင်းထန်စွာ ဝေ့ပစ်လိုက်သည်။
ဖောက်
ရန်ကြီးသည်လည်း လောကအလယ်တွင် ကျင်လည်နေသူဖြစ်ပြီး ကျားလက်သည်းကဲ့သို့သော အမာစားကိုယ်ခံပညာများကို လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။
အရက်အိတ်မှာ တိုက်ရိုက် ကွဲထွက်သွားသည်။
ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ကြည်လင်မွှေးပျံ့သော အရက်မဟုတ်ဘဲ သွေးများ ဖြစ်နေသည်။
ခွေးနက်သွေး
မမဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆတ်ခနဲ ဆုတ်လိုက်သည်။
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့မှာမူ သွေးများဖြင့် အပက်ခံလိုက်ရသည်။
ထိုနှစ်ဦးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခဏချင်းမှာပင် သတိပြန်ဝင်လာကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာဆန်သော ပိန်ချောင်လူငယ်နှင့် အလောင်းဝတ်စုံဝတ် အဘွားအိုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။
"အမေ့... သရဲကြီးတွေ "
"ဒါတွေက ဘာကြီးတွေလဲ "
ထိုနှစ်ဦးမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး မျက်နှာပေါ်က ခွေးနက်သွေးများကိုပင် သုတ်ရန် သတိမရတော့ဘဲ ရန်ကြီးရှိရာဘက်သို့ ကုန်းရုန်းပြေးလာကြသည်။
သူတို့သည် နှလုံးသားကို ကိုင်ထားကာ မမဝမ်ကို မြူဆွယ်နေသည့် စာပေသမား ရှန်လျန့်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားကာ ကြောက်စိတ်များမှာ ငယ်ထိပ်သို့ ဆောင့်တက်သွားတော့သည်။
"ဦးလေး... ဒါတွေက ဘာတွေလဲ "
ရန်ဝင်က တုန်တုန်ရင်ရင် မေးလိုက်သည်။
အလွန်ကြောက်စရာ ကောင်းလှသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ဘုရားကျောင်းထဲတွင် မိစ္ဆာသရဲများ ပြည့်နှက်သွားခြင်းပင်။
ရန်ကြီး၏ မျက်နှာမှာ မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေပြီး ဓားရှည်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အသံလေးလေးဖြင့်
"ဒါတွေ တစ်ခုမှ လူမဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ခုနက ဒီမိစ္ဆာမရဲ့ ပြုစားတာကို ခံလိုက်ရလို့ အသက်ပါ ပေးလိုက်ရတော့မှာ "
ထိုနှစ်ဦးမှာ အကြည့်ချင်းဆုံကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။
"ရှင်က တကယ်ကို လူလိုမသိတတ်တာပဲ၊ သူများရဲ့ အပျော်ကို အကြောင်းမရှိ ဖျက်ဆီးတယ်"
မမဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
ယခုအခါ ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သော သူဌေးသမီးလေးကို ကြည့်ရသည်မှာ မည်သို့မျှ နေမကောင်းတော့ဘဲလူကို ကြက်သီးထစေသည်။
"သူတို့ကို သတ်ပစ် "
မမဝမ်က တိုးညှင်းစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
နှလုံးသား နှိုက်ထုတ်ခံထားရသော်လည်း သေဆုံးခြင်းမရှိသေးသော စာပေသမား ရှန်လျန့်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ထိုသုံးဦးထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ဖျတ်လတ်လှသည်။
ချွတ်
ရန်ကြီးက ဓားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်ရာဓားသွားမှာ လည်ပင်းထဲအထိ နက်ဝင်သွားသည်။
သို့သော် ရှန်လျန့်မှာ ဘာမှမခံစားရသကဲ့သို့ပင်၊ အဆင့်အတန်းရှိသော ကိုယ်ခံပညာရှင် ရန်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လုံးထွေး သတ်ပုတ်လိုက်တော့သည်။
အခန်း (၁၆၂) - ဝမ်ကျင်
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့မှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားကြပြီး ချက်ချင်းပင် ဓားများကို ဆွဲထုတ်ကာ ပြေးဝင်သွားကြသည်။
သို့သော် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ရုတ်တရက် လည်ပင်းပေါ်တွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
အေးစက်မာကျောသော လက်တစ်ဖက်မှာ သူတို့၏ လည်ပင်းပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
အရိုးများကိုသာ ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ပင်။
"မလောကြပါနဲ့၊ မကြာခင် မင်းတို့အလှည့် ရောက်လာမှာပါ"
ပိန်ချောင်လူငယ်၏ ဩရှခြောက်သွေ့သောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
ရန်ဝင်နှင့် ရန်ဝူတို့မှာ ချက်ချင်းပင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားကြပြီး၊ ပါးစပ်ကို ဟကာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် အသံတစ်သံမျှပင် ထွက်မလာတော့ပေ။
ရန်ကြီးမှာ ကိုယ်ကို အရှိန်ဖြင့် တစ်ပတ်လှည့်လိုက်ရာ၊ ထိုစာပေသမား ရှန်လျန့်ကို အားဖြင့် တွန်းလှန်ဖယ်ရှားလိုက်နိုင်သည်။
သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးပေါက်လေးပေါက် ရှိနေပြီး၊
သွေးများမှာ မရပ်မနား စီးကျနေသည်။
ရန်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် နောက်ကျောမှ ချွေးစေးများ ထွက်လာသည်၊ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အတွင်းခံသံချပ်အင်္ကျီ ကို ဝတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနုနယ်သော စာပေသမားမှာ မိစ္ဆာပြုစားခံရပြီးနောက် သူ၏ နှလုံးသားကိုပင် နှိုက်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။
ရန်ကြီးက ခါးကြားမှ အရက်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ ထပ်မံ၍ ဖောက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။
ခွေးနက်သွေး
ဒါက မိစ္ဆာနှိမ်နင်းတဲ့ ပစ္စည်းပင်။
စာပေသမား ရှန်လျန့်မှာ ကိုယ်ကို ဘေးသို့စောင်းလိုက်ရာ၊ သာမန်လူတစ်ယောက် မလုပ်နိုင်သော ပုံပျက်ပန်းပျက် လှုပ်ရှားမှုမျိုးဖြင့် ရန်ကြီး၏ ခွေးနက်သွေးကို ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
ထို့နောက် ထပ်မံ၍ ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ပြန်သည်
ရန်ကြီးက ရင်ဘတ်ထဲမှ အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကပ်လိုက်သည်။
ရှူး ရှူး ရှူး
ရှန်လျန့်၏ နဖူးမှ ချက်ချင်းပင် အဖြူရောင်အငွေ့များ ထွက်လာသည်။
တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ မပြတ်တမ်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။
ရန်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော စိတ်ရိုင်းတစ်ခု ဝင်လာပြီး၊ ထိုမမဝမ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချက်တစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။
မမဝမ်၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သရဲတစ္ဆေကဲ့သို့ပင် ရန်ကြီးသည် နောက်ကျောမှ အေးစိမ့်သောခံစားချက်နှင့်အတူ အေးစက်သော လေညင်းများ တိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။
သူက နောက်သို့ ဓားဖြင့် ပြန်လှည့်ခုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာကိုမျှ မထိခိုက်ပေ။
မမဝမ်၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ဖော်ပြမတတ်အောင် မြန်ဆန်လှသဖြင့် သာမန်မျက်စိဖြင့် လုံးဝ ဖမ်းမမိနိုင်ပေ။
သူမက လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ထုတ်ကာ ရန်ကြီး၏ ရင်ညွန့်ဆီသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည် လက်သည်းများမှာ အလွန်ပင် ချွန်ထက်သွားသည်။
သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်
ရန်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ အေးစိမ့်သော မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသဖြင့် သူသည် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။
ထိုမမဝမ်က သူမ၏ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးစိုက်လာသည်ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိ ဒါက အလွန်ပင် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသော ခံစားချက်မျိုးပင်။
သာမန်လူများအဖို့ မိစ္ဆာသရဲသပိတ်များကို လုံးဝ မခုခံနိုင်ပေ။
ဝုန်း
နံရံမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်သွားပြီး လူတစ်ရပ်စာရှိသော လက်ဝါးရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာကာအရှိန်အဟုန်ပြင်းထန်လှသော အားအင်များက မမဝမ်ကို ချက်ချင်း လွှမ်းမိုးသွားသည်။
မမဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်သို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်သော်လည်း ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်မှာ ပြင်းထန်လှသော အားအင်များ ပါဝင်ရုံသာမက အလွန်လည်း မြန်ဆန်လှသည်။
ဘုန်း
ခုနကပင် အမည်းရောင်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မမဝမ်မှာ ဤလက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။
"သတ္တိရှိလှချည်လား "
အေးစက်သော အော်ဟစ်သံမှာ ထိုသုံးဦး၏ နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် စကားသံပင် မဆုံးသေးမီ၊ လူရိပ်တစ်ခုမှာ နံရံရှိ အပေါက်မှ တိုးဝင်လာသည်။
ရှူး
လာရောက်သူက လက်ဝါးကို ဓားကဲ့သို့ သုံးကာ ပိန်ချောင်လူငယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
သူ့ကို နှစ်ပိုင်းဖြတ်ပစ်တော့မည့်အတိုင်းပင်
ပိန်ချောင်လူငယ်မှာ ဤပြင်းထန်တောက်လောင်လှသော ယန်သွေးချီများကို ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။
သူသည် နောက်သို့ တစ်လှမ်းသာ ဆုတ်လိုက်နိုင်ချိန်မှာပင်၊ လာရောက်သူ၏ လက်ဝါးဓားချက်မှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့ပြီ။
ကလောက်
ပိန်ချောင်လူငယ်မှာ တစ်ကိုယ်လုံး အရိုးစုသဖွယ် ဖြစ်နေသူ ဖြစ်သည်။
ထိုတစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏ ပုခုံးနှင့် လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် ရိုက်ကျိုးပစ်လိုက်ပြီး ဖြူဖွေးသော အရိုးများမှာ ကိုယ်ထဲမှ ထိုးထွက်လာတော့သည်။
ပိန်ချောင်လူငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင်မှ ဘုရားကျောင်းထဲရှိ လူအားလုံး လာရောက်သူကို သေသေချာချာ မြင်လိုက်ရသည်။
၎င်းမှာ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်။
မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်ပြီး မျက်ဝန်းများမှာ အလွန်ပင် တောက်ပလှသည် နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင်လည်း အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသည်။
"မင်းတို့ မိစ္ဆာတွေ အားလုံး ဒီမှာ ရှိနေကြတာပဲ၊ တကယ့်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ"
"မင်းလား "
ပိန်ချောင်လူငယ်က ကျိုးသွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ရန်ငြိုးများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ
"အဲဒီကလေးဝိညာဉ်ကို မင်းမွေးထားတာမလား၊ ငါ သတ်ပစ်လိုက်ပြီ"
"ဘာ "
ပိန်ချောင်လူငယ်မှာ မျက်လုံးများ ပြူးထွက်သွားသည်။
မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုနှင့် ရန်ငြိုးအာဃာတများ ပေါ်လာသည်။
သို့သော် သူသည် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲပေ ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် လက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ စွမ်းအားက ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိအောင် ပြင်းထန်လှသည်။
သူတို့သုံးဦးစလုံးမှာလည်း ထို့အတူပင် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကြောင့် တုန်လှုပ်နေကြသည်။
မမဝမ်က စိတ်ဖြင့် စေခိုင်းလိုက်ရာ၊ သေဆုံးသွားသော စာပေသမား ရှန်လျန့်၏ အလောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။
လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်သည်။
ရှန်လျန့်မှာ ရုတ်တရက် နေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ထူးဆန်းခြောက်ခြားဖွယ် အမူအရာများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ လဲကျသွားတော့သည်။
မိုးကြိုးငါးပါး စစ်မှန်သောယန် အကြည့်မှာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။
ဤကဲ့သို့သော အောက်တန်းစား မိစ္ဆာအတတ်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသော အလောင်းမှာ ထိုအကြည့်ကို မခံနိုင်ပေ ရန်ကြီးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားတော့သည်။
သူ့ကို အလွန်ပင် ခေါင်းခဲစေခဲ့သော ထိုပြုစားခံထားရသည့် စာပေသမားမှာ၊ ဤတာအိုဆရာ၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းဖြင့် လဲကျသွားသည်လား။
နောက်တစ်ခဏတွင်
လီယန်ချူသည် ထိုပိန်ချောင်လူငယ်ထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။
ပိန်ချောင်လူငယ်မှာ ခါးကြားမှ မည်သည့်အရိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားမှန်းမသိသော ဓားမြှောင်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်ကာ လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
လီယန်ချူသည် အလွန်ပင် ပါးနပ်လှသော လက်ကွက်ဖြင့် အသာအယာ တားဆီးလိုက်ရာ၊ ပိန်ချောင်လူငယ်၏ လက်မောင်းမှာ ဖိနှိပ်ခံလိုက်ရသည်။
ဘုန်း
တံတောင်ဖြင့် ပိန်ချောင်လူငယ်၏ ရင်ဘတ်ကို တိုက်လိုက်သည်။
ပိန်ချောင်လူငယ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်လှသော လျိုယန် စွမ်းအား ကြောင့် တိုက်ရိုက် တစ်စစီ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။
ဒီတစ်ချက်က ဘုရားကျောင်းထဲရှိ မမဝမ်နှင့် အလောင်းဝတ်စုံဝတ် အဘွားအိုကို ထပ်မံ ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
မခုခံနိုင်ဘူး
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအတွေးမှာ အလိုလို ပေါ်လာကြသည်။
အလောင်းဝတ်စုံဝတ် အဘွားအိုမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်
"ဘယ်ပြေးတာလဲ မသာမ..."
လီယန်ချူက အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ချလိုက်သည်။
ထျန်းကန်းလက်ဝါး
ပိခုံးလက်ဝါး
ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးအားတစ်ခု တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်သွားသည်။
အလွန်ပင် ပြင်းထန်ပြီး အရိုင်းဆန်လှသည်
ဘုန်း
ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ ကိုယ်ထည်တစ်ခုမှာ လွင့်ကျလာသည်။
မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်
၎င်းမှာ အလောင်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ကြောင်မျက်နှာ အဘွားအိုပင်။
ယခုအခါ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းထန်သော အားကြောင့် ရွှံ့စေးတုံးကဲ့သို့ ပုံပျက်သွားပြီး အသက်ဝိညာဉ် ချုပ်ငြိမ်းသွားတော့သည်။
မမဝမ်မှာ အသည်းတုန်မတတ် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးရန်သာ ကြိုးစားတော့သည်။
ဤဝေမြို့က လူငယ်တာအိုဆရာသည် ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ အစွမ်းထက်နေရသနည်း။
တောင်ရိုင်း။
မိုးည
ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ထားပြီး ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပေါ်လွင်နေသော လှပသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ အသက်လုကာ ထွက်ပြေးနေသည်။
သူမသည် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း မှ လူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ထိုနှစ်များအတွင်း သူမသည် ဘုန်းကြီးများနှင့် တာအိုဆရာ အများအပြားကို တိတ်တဆိတ် သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည် ဗုဒ္ဓဘာသာနှင့် တာအိုဘာသာတို့၏ အတတ်ပညာများကိုလည်း သူမ အတော်အတန် သိထားသည်။
သို့သော်
ယနေ့ည လီယန်ချူ ပေးလိုက်သော တုန်လှုပ်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားလှသည်။
ဤကဲ့သို့ ပြတ်သားပြီး အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော တိုက်ခိုက်ပုံမှာ တာအိုဆရာတစ်ဦး၏ နည်းလမ်းနှင့် လုံးဝ မတူပေ။
ထိုအစား လောကအလယ်မှ လူမိုက် သိုင်းပညာရှင် နှင့် ပိုတူလှသည်။
"ကိုယ်ခံပညာရှင် ကလည်း ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်နိုင်တာလား "
မမဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းလုံးကြီးများ ထပုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း က ဘာကြောင့် ထိုနေရာတွင် လူအင်အား အမြောက်အမြား ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။
သူမ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ မီးခိုးငွေ့တစ်ခုကဲ့သို့ မိုးညထဲတွင် ပျံလွှားနေပြီး လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။
မကြာမီပင် ပေပေါင်းများစွာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော တောင်ရိုင်းထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
နောက်မှ မည်သူမျှ လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ မမဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။
သူမ၏ နာမည်မှာ ဝမ်ကျင် ဖြစ်သည်။
တောင်ပိုင်း ရှိ မျိုးရိုးကြီး မိသားစုတစ်ခုမှ သမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ချစ်သူနှင့် ခိုးရာလိုက်ပြေးသဖြင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝက်ခြင်းထဲထည့်ကာ ရေထဲနှစ်သတ်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။
အချို့သော နေရာများရှိ မျိုးနွယ်စုဝင်များ၏ ကိုယ်ပိုင်ဥပဒေမှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပြီး အစိုးရရုံးသို့ပင် အကြောင်းမကြားကြပေ။
သူမ၏ ဖခင်မှာ သမီးကို ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် သမီးအတွက် အပြစ်မှ လွတ်ငြိမ်းခွင့်ရရန်၊ စာပေသမားက ပြန်ပေးဆွဲသွားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။
သို့သော် သူမနှင့် သစ္စာဆိုခဲ့သော ထိုစာပေသမားမှာမူ၊ ဝမ်ကျင်က သူ့ကို မြူဆွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တစ်ခွန်းမကျန် စွပ်စွဲခဲ့သည်။
မိမိအသက် ချမ်းသာရာရဖို့အတွက် တစ်ဖက်လူကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးခဲ့သည်။
ဝမ်ကျင်သည် ထိုစဉ်က နှစ်ဦးစလုံး အတူတူ သေဆုံးကြရန် ပြတ်သားသော စိတ်ဖြင့် ခိုးရာလိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဖမ်းမိသော်လည်း နောင်တမရခဲ့ပေ။
ဖခင်က သူမအတွက် ဆင်ခြေပေးသော်လည်း သူမသည် တစ်ယောက်တည်း အသက်မရှင်လိုခဲ့ပေသို့သော် ထိုစာပေသမားမှာမူ အသက်ရှင်လိုဇောဖြင့် ဝမ်ကျင်က သူ့ကို မြူဆွယ်ခဲ့သည်ဟု ဦးစွာ စွပ်စွဲပြောဆိုခဲ့သည်။