အခန်း (၁၆၃-၁၆၄)
Vol. 17 Ch. 163-164
အခန်း (၁၆၃) - ဒီလောက်ပါပဲလား
ထိုကဲ့သို့ မိမိအကျိုးအတွက် သူတစ်ပါးကို ထိခိုက်စေပြီး မျက်နှာပျက်ရက်စက်သော လုပ်ရပ်ကြောင့် ဝမ်ကျင်မှာ အသည်းကွဲလုမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရရုံသာမက ဝမ်ကျင်၏ ဖခင်နှင့် မျိုးနွယ်စုဝင်များကိုပါ အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်စေခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို ဝက်ခြင်းထဲထည့်ကာ မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ခြင်းပင်။
မူလက ဝမ်ကျင်သည် သေရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ အဘိုးအိုတစ်ဦး၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။
ထိုအဘိုးအိုမှာ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝမ်ကျင်၏ ပါရမီကို သဘောကျသဖြင့် တပည့်အဖြစ် လက်ခံလိုသည်ဟု ဆိုသည်။
ထိုစာပေသမားကိုလည်း ကယ်တင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ အဘိုးအိုက ဝမ်ကျင်ကို သူ့ဘာသာ ရွေးချယ်ခိုင်းသည်၊ သူ့ကို လွှတ်ပေးမလား သတ်မလားဆိုသည်ကိုပင်။
နောက်ဆုံးတွင်
ဝမ်ကျင်သည် ကိုယ်တိုင် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ထိုစာပေသမား၏ နှလုံးသားကို နှိုက်ထုတ်ပြီး အဘိုးအို၏ ရှေ့တွင်ပင် စားပွဲတင်လိုက်တော့သည်။
အဘိုးအိုမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားသည်။
ဝမ်ကျင်ကို လူတို့ ကြောက်ရွံ့ရမည့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးဖြစ်အောင် လေ့ကျင့်ပေးမည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။
ဤနှစ်များအတွင်း ဝမ်ကျင်သည် အဘိုးအို၏ လက်အောက်တွင် လူသတ်ဖြတ်ရန် အောက်လမ်းနည်းမျိုးစုံကို သင်ယူခဲ့သည်။
သူမက ထိုအဘိုးအိုကို လောကပြင်ပမှ ပညာရှင်တစ်ဦးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ ကြည်ညိုရသော ဆရာမှာ ညတိုင်း ဝမ်ကျင်ကို အိပ်ရာထဲသို့ ခေါ်ယူကာ နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် နှိပ်စက်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝမ်ကျင်သည် ယခုထို နာကျင်စရာကောင်းသော အတွေ့အကြုံများကို ပြန်တွေးမိတိုင်း မမှတ်မိရဲသေးပေ။
နောက်ပိုင်းတွင်မှ။
သူမ၏ ဆရာသည် နယ်စပ် သို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဝမ်ကျင်သည် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းအတွက် အစဉ်တစိုက် အလုပ်လုပ်ပေးခဲ့သည်။
ဤကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံများကြောင့် ဝမ်ကျင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်ကာ ရန်ငြိုးအာဃာတများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်၊ ဤနှစ်များအတွင်း သူမသည် ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းအတွက် တရားသောလမ်းမှ ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ရုံသာမက အပြစ်မဲ့သူ အများအပြားကိုလည်း သေစေခဲ့သည်။
သူမ အနှစ်သက်ဆုံးမှာ ညှို့ဓာတ် အတတ်ကို သုံးကာ ထိုစာပေသမားများကို မြူဆွယ်ပြီး နှလုံးသားကို နှိုက်ထုတ်ခြင်းပင် သူတို့၏ သွေးသားရင်းချာများကို ကိုယ်တိုင်သတ်ခိုင်းကာ၊၎င်းကို ပျော်ရွှင်မှုအဖြစ် မှတ်ယူခဲ့သည်။
ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းအတွင်းမှ အမိန့်ပေးချက်အရ ဝေမြို့တွင် မကြာမီ ပေါ်ထွက်လာတော့မည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ကို စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ပါးရှ ကျောက်ရုပ် ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ဝေမြို့မှ လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးကို သတ်ဖြတ်ရန် အခွင့်အရေးရှာရန်လည်း ပါဝင်သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားမှာ ဤမျှအထိ ပြင်းထန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။
ခဏတာ ရင်ဆိုင်လိုက်ရုံဖြင့် ဝူအဘွားကြီးနှင့် ဟန်ထုန်တို့မှာ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
ထိုနှစ်ဦးစလုံး၏ စွမ်းအားမှာ သူမထက် မနိမ့်ပါပေ။
အထူးသဖြင့် ဟန်ထုန်။
သူသည် တောင်ပိုင်းနယ်စပ် ၏ သရဲမွေးမြူခြင်းအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ သူ၏ လက်အောက်မှ ကလေးဝိညာဉ်မှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။
အမှန်တကယ် တိုက်ခိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမသည် ဟန်ထုန်၏ ပြိုင်ဘက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ စကားအရ ထိုမိစ္ဆာကလေးဝိညာဉ်မှာလည်း အသတ်ခံလိုက်ရပုံရသည်။
ဝမ်ကျင်သည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံလွှားထွက်ပြေးရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိသည်။
သူမ၏ ဆရာနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့မှုမျိုးကို ခံစားနေရသည်။
မခုခံနိုင်ဘူး
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရှေ့တွင် သူတို့အားလုံးမှာ လုံးဝ မတွန်းလှန်နိုင်ပေ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက်ဖြစ်သော လုံဟိုက် သာလျှင် ဤလူငယ်တာအိုဆရာကို တားဆီးနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ထိုအတွေးများမှာ နှေးကွေးသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အမှန်စင်စစ် လျှပ်စီးလက်သကဲ့သို့ ခဏအတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်သည် မြစ်ကမ်းပါးဘက်သို့ ရူးသွပ်စွာ ထွက်ပြေးသွားသည်။
ခုနကပင် သူတို့လေးဦးမှာ လုံဟူရှန်းမှ နတ်ဆရာ၏ အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်ကာ လူစုခွဲ၍ ဆုတ်ခွာခဲ့ကြသည်။
လုံဟိုက်မှာ ယခုထိ ရောက်မလာသေးသဖြင့် ထိုဘက်အခြမ်းတွင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။
ဝမ်ကျင်သည် လူတစ်ဝက် မိစ္ဆာတစ်ဝက်ဖြစ်သော လုံဟိုက်၏ ဘေးနားသို့ ပြေးလိုသည်။
ထိုအခါမှသာ အနည်းငယ် လုံခြုံမှုရှိလိမ့်မည်။
လုံဟိုက်သည် သူတို့၏ ယခုတစ်ကြိမ် တာဝန်ကို တာဝန်ယူရသူလည်း ဖြစ်သည်။
သူသည် နဂါးတစ်ပိုင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည်။
စွမ်းအားမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး စိတ်အကြံအစည် အလွန်နက်နဲသူ ဖြစ်သည်။
နောက်ဆုံးတွင်
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ ထူးခြားသော အငွေ့အသက် အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အသုံးချကာ ဝမ်ကျင်သည် ကျယ်ပြောလှသော တောင်ရိုင်းထဲတွင် လုံဟိုက်ကို နောက်ဆုံး၌ ရှာတွေ့သွားသည်။
"ဘာဖြစ်တာလဲ "
"ဝူအဘွားကြီးနဲ့ ဟန်ထုန်တို့ကော၊ ဘာလို့ ဘုရားကျောင်းဟောင်းကို မသွားကြတာလဲ "
လုံဟိုက်မှာ မြစ်ကမ်းဘက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော အမျိုးသားပင် ဖြစ်သည်။
ဘုရားကျောင်းဟောင်းမှာ သူတို့၏ ယခုတစ်ကြိမ် ချိန်းဆိုထားသော နေရာဖြစ်သည်။
"မကောင်းတော့ဘူး "
"ဝေမြို့က တာအိုဆရာက ဘယ်လိုဖြစ်တယ် မသိဘူး၊ ဘုရားကျောင်းဟောင်းကို ရှာတွေ့သွားတယ်၊ ဝူအဘွားကြီးနဲ့ ဟန်ထုန်တို့ နှစ်ယောက်လုံး သူ့လက်ထဲမှာ အသတ်ခံလိုက်ရပြီ "
ဝမ်ကျင်က အလန့်တကြား အော်ပြောလိုက်သည်။
လီယန်ချူ ပေးလိုက်သော ဖိအားမှာ တကယ်ကို ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။
"ဝူအဘွားကြီးက ကံကောင်းကံဆိုးကို ကြိုသိနိုင်တဲ့ မှော်အတတ်ကို တတ်တာပဲ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနောက်က လိုက်တာကို ခံလိုက်ရတာလဲ "
လုံဟိုက်သည် ယခုအခါ အေးစက်တည်ငြိမ်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ပုံစံဖြင့် ရှိနေသည်။
ခါးတွင် ရှေးဟောင်းပုံစံ ရှဓား တစ်စင်းကို ဆွဲထားသည်။
သူသည် ထိုနေ့က ဝမ်ကျန်းထင် တွင် တွေ့ခဲ့သော ဓားသမားပင် ဖြစ်သည်။
"ကျမလည်း သေချာမသိဘူး၊ ထင်ရတာတော့ အဲဒီတာအိုဆရာက ဟန်ထုန်ရဲ့ ကလေးဝိညာဉ်ကို သတ်လိုက်လို့၊ အငွေ့အသက်နောက်ကို လိုက်လာတာထင်တယ် "
ဝမ်ကျင်က ထိတ်လန့်နေဆဲ အသံဖြင့် ပြောသည်။
လူလတ်ပိုင်း ဓားသမား လုံဟိုက် ဆိတ်ဆိတ်နေသွားသည်။
ဝူအဘွားကြီးမှာ မှော်အတတ် ကို တတ်ကျွမ်းသည်။
ကံကောင်းကံဆိုးကို ကြိုသိခြင်းမှာ မှော်အတတ်၏ အမျိုးအစားတစ်ခုပင်။
ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်သိရှိနိုင်ပြီး ရှောင်ရှားနိုင်သည်။
အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ရန်မူရန် ပြင်ဆင်နေပါက ဝူအဘွားကြီးသည် ကြိုတင် အာရုံခံနိုင်ပေလိမ့်မည်။
ခြေရာခံခံရဖို့ အကြောင်းမရှိပေ။
သူ မည်သို့မျှ မတွေးတောနိုင်သည်မှာ။
ဝမ်ကျန်းထင်ရှိ ထိုအဘိုးကြီး တာအိုဆရာက ဝေမြို့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြရုံသာ ရှိသေးသည်။
လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် လှည့်ပြန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ကိုလည်း တတ်ကျွမ်းသဖြင့် ဝေမြို့တွင် လူသတ်နေသော ကလေးဝိညာဉ်ကို ရှာတွေ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင်သာမက လီယန်ချူသည် တာအိုဘာသာ၏ ခြေရာခံရှာဖွေခြင်းအတတ် ကို ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ကလေးဝိညာဉ်၏ အငွေ့အသက်နောက်သို့ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ဝူအဘွားကြီး၏ မှော်အတတ်က မည်မျှပင် ထက်မြက်စေကာမူ၊ တာအိုဂိုဏ်း၏ အမှောင်ဖုံး အတတ်ကို အသိမြင်နားလည်ထားသော လီယန်ချူကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ပေ။
"အဲဒီလူငယ်တာအိုဆရာက ဘာအတတ်တွေ သုံးတာလဲ "
လုံဟိုက်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှာ ချန်နိုင်ငံ အစိုးရ၏ နှိမ်နင်းခြင်းကို ခံနေရသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သဖြင့် သတင်းအချက်အလက် ပေးပို့မှုမှာ ထိုမျှအထိ မမြန်ဆန်လှပေ။
ထို့ပြင် လီယန်ချူသည် အစပိုင်းတွင် ထိုသူတို့၏ မျက်လုံးထဲ၌ အရေးမပါသော လူငယ်လေးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။
ပြောပလောက်စရာ မရှိပေ
နောင်ပိုင်းတွင်မူ။
ဂူသခင်္ျိုင်း ထဲသို့ ဝင်သွားသော သူများ အားလုံး သေဆုံးကုန်ကြသည်။
ကျန်ရှိနေသော သားရဲလမ်းစဥ် သို့ ကျရောက်သွားသည့် ကျန်းဖိန်နှင့် မိန်းကလေးငယ်၏ ကိုယ်ထဲသို့ ဝင်ပူးနေသော ကျားခေါင်း ပင် ဆိုင်ရှင်မ ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ အစွမ်းနှင့် ပတ်သက်၍ ဝေဝါးနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလူငယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်ဟု ရိပ်မိရုံမျှသာ ရှိပြီး၊ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း တပည့်အများအပြား သေဆုံးမှုတွင် ပတ်သက်နေသည်ဟု ယူဆသဖြင့် သူ့ကို နှိမ်နင်းရန် လူလွှတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်သည်။
ထို့ပြင် ၎င်းမှာ သူတို့၏ အဓိက ရည်မှန်းချက်လည်း မဟုတ်ပေ။
အရေးကြီးဆုံးမှာ ဝေမြို့တွင် မကြာမီ ပေါ်လာတော့မည့် နတ်ဘုရားနယ်မြေ အတွက် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်သည် လုံဟိုက်၏ မေးမြန်းမှုကို ကြားသောအခါ ခုနက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို တစ်ခွန်းမကျန် ပြောပြလိုက်သည်။
လုံဟိုက်၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
"လက်ဝါးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်ထားတဲ့ ဝူအဘွားကြီးကို သတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား "
လုံဟိုက်က အနည်းငယ် အံ့သြစွာ မေးသည်။
ဝမ်ကျင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။
လုံဟိုက်သည် လီယန်ချူ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ပို၍ သိမြင်လာသည်။
ထင်ရသည်မှာ ဤလူသည် တာအိုအတတ်ကို ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက သိုင်းပညာလမ်းစဉ် ဘက်တွင်လည်း လေ့ကျင့်ထားပုံရသည်။
အလွန်ပင် ထူးချွန်လှသော လောကီအလယ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင် တစ်ဦးပင်။
ရုတ်တရက်။
လုံဟိုက်၏ စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့သူက မင်းကို ဘာလို့ ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးလိုက်တာလဲ "
လုံဟိုက်သည်လည်း ဓားသိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ပေါ့ပါးသောကိုယ်ခံပညာ ကို အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သဖြင့် လောကအလယ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များ၏ အဆင့်မြင့်စွမ်းအားနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်ကို သိထားသည်။
ဝမ်ကျင်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်ကာ မှောင်မည်းလှသော မိုးညထဲသို့ ကြည့်လိုက်သည်။
မဖြစ်နိုင်တာ
မိမိလေ့ကျင့်ထားသော လေကိုစီးနိုင်သည့် လျှို့ဝှက်အတတ် က တစ်စုံတစ်ယောက် အနောက်က လိုက်လာသည်ကို မသိနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား။
သူမ၏ အတွေးကို သက်သေပြလိုက်သကဲ့သို့ပင်ရှည်လျားလှသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ နောက်ကွယ်မှ သွယ်လျဖြောင့်စင်းသော ကိုယ်လုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့်။
ကိုယ်ဟန်မှာ ရုတ်တရက် သူတို့နှစ်ဦး၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။
၎င်းမှာ ခုနကပင် ဝူအဘွားကြီးနှင့် ဟန်ထုန်တို့ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော လီယန်ချူပင် ဖြစ်သည်။
ဝမ်ကျင်သည် နောက်သို့ မသိမသာ ဆုတ်လိုက်မိသည်။
ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားမှာ သူမအတွက် ကြီးမားသော ဖိအားကို ပေးနေသည်။
ကျော်ဖြတ်၍ မရသော မြင့်မားလှသည့် တောင်ကြီးတစ်လုံးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ခါးတွင် ရှဓား ဆွဲထားသော လုံဟိုက်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။
သြော်... သူကိုး
မူလက ဝမ်ကျန်းထင်တွင် ဤဓားသမားကို ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့လိုက်ရစဉ်ကပင် ဤလူ၏ ဓားသိုင်းပညာမှာ မနိမ့်ပါးကြောင်းနှင့် ရှားပါးလှသော ဓားကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိခဲ့သည်။
မထင်ထားတာကတော့...
"အငွေ့အသက်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ်၊ ဓားချီ ကလည်း အေးစိမ့်နေတယ်၊ ဓားသိုင်းကို ဒီအဆင့်အထိ လေ့ကျင့်နိုင်တာ တကယ့်ကို ရှားပါးပါတယ်"
"မထင်ထားတာကတော့ မင်းကလည်း ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းရဲ့ အကြွင်းအကျန် ဖြစ်နေတာပဲ "
လီယန်ချူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လုံဟိုက်၏ အကြည့်မှာ မှောင်ကျသွားပြီး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
"မင်း ဘာသိလို့လဲ "
"သိုင်းပညာရှင် ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ဆိုတာလည်း ဒီလောက်ပါပဲလား ၊ ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းထဲကို ဝင်တာက ပိုမြင့်တဲ့ အဆင့်ကို ရောက်ဖို့အတွက်ပဲ"
လုံဟိုက်က ပြောလိုက်သည်။
စိတ်ကူးကြည့်ဖို့ ခက်လှသည်မှာ။
မြစ်ကမ်းဘက်တွင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးမှာ၊ ယခုမျက်မှောက်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လောကီ အလယ်မှ ဓားသမားကြီးပင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၆၄) - ရေလွဲ၊ ကပ်ကျော်
စိတ်ကူးကြည့်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
မြစ်ကမ်းဘက်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ထိုမိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးမှာ၊ ယခုမျက်မှောက်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါသော အရှိန်အဝါရှိသည့် လောကအလယ်မှ ဓားသမားကြီးပင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ အကြည့်မှာ ဓားကဲ့သို့ ထက်ရှလှသည်။
"မင်းရဲ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လူသတ်ငွေ့တွေ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး နာကျည်းမှုဝိညာဉ်တွေ ဝိုင်းရံနေတာကလည်း ပိုမြင့်တဲ့အဆင့်ကို တက်လှမ်းဖို့အတွက်ပဲလား "
ယခင်က ဝမ်ကျန်းထင်တွင် လီယန်ချူ၏ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် သည် လုံဟိုက်ကို ဖောက်ထွင်းမမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။
သို့သော် ယနေ့ည မြစ်ကမ်းဘက်တွင် လုံဟိုက်သည် ကိုယ်ရောင်ပြောင်းကာ လူတစ်ဝက် နဂါးတစ်ဝက် မိစ္ဆာသတ္တဝါကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အငွေ့အသက်များကို ထိန်းချုပ်မရဘဲ စိမ့်ထွက်လာနေပြီဖြစ်သည်။
လုံဟိုက်သည်လည်း ထက်ရှသော အကြည့်ဖြင့် အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်
"စကားအများကြီး ပြောမနေနဲ့တော့၊ တိုက်ကြစမ်း"
ချွတ်
သူသည် ခါးကြားရှိ ရှေးဟောင်းပုံစံ ရှဓား ကို ဆတ်ခနဲ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
ဓားအလင်းရောင်မှာ လူသုံးဦး၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်သွားစေသည်။
လုံဟိုက်သည် ဓားကို ရင်ဘတ်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် ကိုင်ထားသည်။
ကျယ်ပြောလှသော မိုးညထဲတွင် ဓားချီ တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မိုးရေစက်များကို အလယ်မှ ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်သည်။
မေးခွန်းထုတ်ဓားချက်
လုံဟိုက်သည် စတင်တိုက်ခိုက်သည်နှင့် အပြင်းထန်ဆုံး သတ်ဖြတ်ကွက်ကို သုံးလိုက်ခြင်းပင် ချန်ဓား က သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အသားပေးပြီး ရှဓား ကမူ ပို၍ မြင့်မြတ်ယဉ်ကျေးသည်။
လုံဟိုက် ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ ရှဓားပင် ဖြစ်သည်။
သူသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ စွမ်းအားမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် လက်မနှေးဘဲ အပြင်းထန်ဆုံး ဓားချက်ကို ထုတ်သုံးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
ချွတ်
လီယန်ချူသည် အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စေကာ အားအင်များကို ကျန်ကျောင်းဓား ထဲသို့ စီးဆင်းစေပြီး တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဓားသိုင်းပညာသည် အာဏာစက်နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို အသားပေးသည်၊ ၎င်းသည် လောကအလယ်မှ တိုက်ပွဲများတွင်သာမက စစ်မြေပြင်တွင်လည်း လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။
ဓားချီနှင့် ဓားအား တို့မှာ လေထဲတွင် ထိပ်တိုက်ဆုံကြသည်။
ဝုန်း
ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
မျက်စိဖြင့် မမြင်နိုင်သော ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်း တစ်ခုမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်ကားသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များမှာ အလယ်မှ ပြတ်ထွက်ကုန်ကြသည်။
ဝမ်ကျင်သည် သွေးအိုင်ထဲ နစ်နေသော သူမ၏ ခါးတစ်ဝိုက်ကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။
ခုနက ဓားချီနှစ်ခု ထိပ်တိုက်တွေ့ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကြွင်းအကျန် အရှိန်အဟုန်မှာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ထက်ဝက်နီးပါးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
မူလက သူမ ထင်ထားခဲ့သော လုံဟိုက်သည် ယခုထက် ပို၍ အစွမ်းထက်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်ခဲ့မိသည်။
သို့သော် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် လုံဟိုက်ထက် များစွာ သာလွန်နေခြင်းပင်။
ဝမ်ကျင် သေဆုံးသွားပြီ
ထိုဘဝဇာတ်ကြောင်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းခဲ့ပြီး မိစ္ဆာလမ်းစဉ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သော အမျိုးသမီးသည်။
ဤကဲ့သို့ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းသော အခြေအနေမျိုးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။
သူမ အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
"ငါ့ဘဝက တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှချည်လား..."
လုံဟိုက်မှာ ကြောင်အသွားသည်။
လက်ထဲရှိ ရှဓားမှာ အပိုင်းပိုင်း ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
ဓားရိုးတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။
သူ၏ လက်မောင်းမှ အဝတ်အစားများမှာလည်း ဓားအားကြောင့် တစ်စစီ ဖြစ်သွားပြီး သွေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။
ပြင်းထန်လှသော ပူလောင်သည့် အတွင်းအား များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်နေသည်။
လောကကြီးမှာ ထိုမျှ ပြင်းထန်တဲ့ ဓားသိုင်းပညာ ရှိနေတာလား။
သူ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားမိသည်။
သို့သော် ချက်ချင်းပင် အကြည့်များက ထက်ရှလာပြန်သည်။
လောကအလယ်မှ သိုင်းပညာဆိုသည်မှာ အသေးအဖွဲ အတတ်ပညာမျှသာ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထူးဆန်းစွာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
မျက်နှာ၊ ကိုယ်ထည်နှင့် ခြေလက်များတွင် မာကျောသော အကြေးခွံများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ရှဓားကို ဆွဲထားသော ခန့်ညားသည့် ဓားသမားတစ်ဦးမှ။
ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မိစ္ဆာဆန်လှသော လူတစ်ဝက် နဂါးတစ်ဝက် သတ္တဝါကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
"ဝုန်း "
လုံဟိုက်သည် ပြင်းထန်သော ဟိန်းဟောက်သံကြီးကို လွှတ်လိုက်ရာ အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။
လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လောကီ အလယ်မှ ကိုယ်ခံပညာရှင်များအပေါ် အနည်းငယ် သံယောဇဉ်ရှိသည်၊ မတရားမှုကို နှိမ်နင်းကာ လောကအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာလိုသည့် စိတ်ကူးမျိုးပင်။
ချန်နိုင်ငံတွင် လောကီ အလယ်မှ သိုင်းပညာရှင် များသည် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများနှင့် အောက်လမ်းအတတ်များကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသလောက်ပင်ဖြစ်ပြီး အခြေအနေ နိမ့်ပါးကြသည်။
သို့သော် သူသည် ဓားသွားလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုလောကအလယ်ကို အမြဲ တမ်းတနေဆဲဖြစ်သည်။
သူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ ခါယမ်းလိုက်သည်။
အနည်းငယ်လည်း စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
ထိုကမ္ဘာသည် ဗုဒ္ဓဘာသာ၊ တာအိုဘာသာ ကျင့်ကြံသူများနှင့် နတ်ဆိုးမိစ္ဆာများ ပြည့်နှက်နေသော ကမ္ဘာတစ်ခု မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း။
"ချန်နိုင်ငံရဲ့ သိုင်းလောက က တကယ်ကို ပျင်းစရာကောင်းတာပဲ"
လီယန်ချူသည် အရှိန်အဝါများ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာသော လုံဟိုက်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
မိစ္ဆာငွေ့များ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေပြီး၊ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာစွမ်းအားများ နိုးထလာသကဲ့သို့ပင်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာပင် စတင် တုန်ခါလာသည်။
လီယန်ချူသည် လျိုယန် စွမ်းအား အားလုံးကို ကျန်ကျောင်းဓားထဲသို့ စီးဝင်စေပြီး တိုက်ရိုက် ခုတ်ချလိုက်သည်။
ဒုန်း
နက်ရှိုင်းလှသော မြောင်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ပူလောင်လှသော ဓားအားမှာ လေထဲတွင် တောက်ပလှသော အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။
လုံဟိုက်၏ ကိုယ်ထည်မှာ ဤအနီရောင်ဓားအားအတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်ဘူး "
လုံဟိုက်မှာ မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်။
နောက်တစ်ခဏတွင်။
ထိုမိစ္ဆာငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေသော လူတစ်ဝက် နဂါးတစ်ဝက် သတ္တဝါကြီးမှာ ကျယ်ပြောလှသော မိုးညထဲတွင် တိုက်ရိုက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်
လီယန်ချူသည် လက်ညှိုးဖြင့် ကျန်ကျောင်းဓား၏ ဓားကိုယ်ထည်ကို အသာအယာ ခေါက်လိုက်သည်။
ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ပင်။
ဇရပ်ဆောင် ဘေးတွင်။
ထိုလုံဟူရှန်းမှ လာသော နတ်ဆရာကြီး သည် မိမိ၏ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေသော မျက်လုံးများကို တားဆီးထားသည်။
မည်သူမျှ မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။
သူသည် လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်လိုက်ရာအိုမင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"နောက်မျိုးဆက် တွေက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာကောင်းတာပဲ"
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် မှာ အမှောင်ဖုံးအတတ် ဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် တွက်ချက်၍ မရပေ။
ထိုအဘိုးကြီး တာအိုဆရာ တွက်ချက်လိုက်သည်မှာ လုံဟိုက်နှင့် အပေါင်းအပါများကို ဖြစ်သည်။
"ဂူဖုန်း ၊ ဒီကိစ္စကို ငါ့ခေါင်းပေါ်ပဲ ပုံချလိုက်ပါတော့"
အဘိုးကြီးမှာ မိမိဘာသာ ရေရွတ်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ အပြုံးကို မဖုံးနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။
သိသာလှသည်မှာ
သူသည်လည်း ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ထိုကောင်းကင်ဘုရင် ကို သိကျွမ်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ဝေမြို့ကို စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
မငြိမ်မသက်မှုများ မဖြစ်ပေါ်စေရန်။
မိစ္ဆာအောက်လမ်း အမြောက်အမြားကို တိတ်တဆိတ် နှိမ်နင်းခဲ့သည်။
ကြာမြင့်စွာကပင် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရှိ လူများ၏ မျက်စိထဲတွင် ဆူးငြောင့်ခလုတ် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ချိကဲဘက်ဂိုဏ်းမှ ထိပ်တန်းပညာရှင်များ ထိုနေရာတွင် အကုန်လုံး သေဆုံးကုန်ခြင်းမှာ၊ အားလုံးက ဤနတ်ဆရာကြီးနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟုပင် ထင်ကြပေလိမ့်မည်။
လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦးက ချိကဲဘက်ဂိုဏ်း၏ အဖွဲ့ခွဲတစ်ခုလုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းပစ်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မည်မဟုတ်ပေ။
ဤအချက်ကို အဘိုးကြီး ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။
သို့သော်လည်း
ထိုတာဝန်ကို ယူရသည်မှာ သူ အလွန်ပင် ဝမ်းသာနေသည်။
သူ၏ အကြည့်မှာ အဝေးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။
မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသည်။
"ရွှမ်ချိန် ၊ မင်းရဲ့ ဒီတပည့်က တကယ်ကို ကြမ်းတာပဲဟေ့"
နောက်တစ်နေ့
လီယန်ချူသည် တရားထိုင်ကာ အသက်ရှူကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက်၊ တာအိုကျောင်းတွင် နေရစ်ကာ အဆောင် များ ရေးဆွဲတော့သည်။
သူသင်ယူထားသော အရာများမှာ အလွန်စုံလင်လှသည်။
အဆောင်ရေးခြင်း၊ ဆေးဖော်ခြင်း၊ အစီအရင်အတတ်၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခြင်းတို့တွင် အနည်းငယ်စီ တတ်ကျွမ်းသည် ဖိုမကျင့်ကြံခြင်းအတတ် နှင့် အိပ်ခန်းဆောင်အတတ် တို့တွင်ပင် အနည်းငယ်စီ တတ်ကျွမ်းသည်။
သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခုအခါ ဒုတိယအဆင့် သို့ ရောက်ရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ဒျန်ထျန်း အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအား များမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။
အဆောင်ရေးဆွဲသည့် အဆင့်မှာလည်း များစွာ တိုးတက်လာသည်။
စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ။
လီယန်ချူသည် စိတ်ကို စုစည်းပြီး စုတ်တံဖြင့်၊ ဟင်္သာပြဒါးမှင် နှင့် ကြက်ဖသွေး ရောစပ်ထားသော ဆေးရည်ကို တို့ယူလိုက်သည်။
အဆောင်ရေးခြင်းကို အာရုံစိုက်နေသည်။
သူ၏ နောက်ဆုံးမျဉ်းကို ဆွဲသားပြီးဆုံးသည်နှင့်။
ရေလွဲအဆောင် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
အဆောင်ထဲတွင် ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါများ သိသိသာသာ ကိန်းအောင်းနေသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်
သူ၏ ရှေ့တွင် အဆောင် ပုံကြီးတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
သူသည် လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ရေလွဲအဆောင်တစ်ခုကို အသာအယာ ညှပ်ယူလိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးမှ စွမ်းအားကို အသုံးပြုကာ ပုံးထဲမှ ရေကြည်များကို စုပ်ယူလိုက်သည်။
မည်သည့် ကိုယ်ခံအကာအကွယ်ချီ ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ။
ရေလွဲအဆောင်၏ စွမ်းအားတစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုရေလုံးကြီးမှာ လွင့်စင်ထွက်သွားတော့သည်။
"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"
လီယန်ချူသည် မနေ့ညက မိုးရေစိုရွှဲခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်သည်၊ အကယ်၍ ထိုရေလွဲအဆောင်ကို ဆောင်ထားပါက လုံးဝ စိုရွှဲတော့မည် မဟုတ်ပေ။
သူသည် ရေလွဲအဆောင်ကို ရေပုံးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။
ခဏအကြာတွင် ပြန်ဆယ်ယူလိုက်ရာ။
ထိုသာမန် အဆောင်စက္ကူ မှာ ခြောက်သွေ့နေဆဲဖြစ်ပြီး မည်သည့် စိုစွတ်သည့် လက္ခဏာမျှ မရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အကယ်၍ မိုးကာရန်အတွက်ဆိုလျှင် သာမန်ရေလွဲအဆောင်ကပင် လုံလောက်လှသည်။
ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ ကုန်ဆုံးသွားပါက အဆောင်မှာ စွမ်းအားမဲ့သွားမည် ဖြစ်သော်လည်း။
လီယန်ချူက အမြောက်အမြား ထုတ်လုပ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။
ဒါက သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ရေးဆွဲထားသော အဆောင်များပင်။
အရေအတွက်မှာ စိတ်ကြိုက်ပင်
ထို့ပြင်သာမက၊ ထိုကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော အခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် သူသည် အဆောင်များကို အဆင့်မြင့်တင်ခြင်း ပြုလုပ်ပေးနိုင်သည်။
ရေလွဲအဆောင်များ ရေးပြီးနောက်၊ လီယန်ချူသည် အခြားအဆောင်တစ်မျိုးကို ထပ်မံရေးဆွဲပြန်သည်။
ကပ်ကျော်အဆောင်
ကပ်ကျော်အဆောင်သည် ကူးစက်ရောဂါများ၊ အဆိပ်ပြင်းမှုများနှင့် အင်းစက် အတတ် များကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် အသုံးပြုသော အဆောင်ဖြစ်သည်။
"အဆင့်မြင့်တင်စမ်း "
လီယန်ချူသည် ရင်းနှီးလှသော မဟာတာအိုအသံကို တုပကာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။
ရေလွဲအဆောင်တစ်ခုနှင့် ကပ်ကျော်အဆောင်တစ်ခုကို အသီးသီး အဆင့်မြင့်တင်ခြင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။
ပထမဦးစွာ ထိုအဆောင်နှစ်ခုကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားလိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် အဆောင်ဆက်မရေးတော့ပေ။
ထို့အစား ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း အတတ်ပညာပိုင်း ထဲတွင် မိမိနှင့် သင့်တော်မည့် ကျင့်စဥ်များကို စတင်ရွေးချယ်တော့သည်။
ယခုအခါ သူသည် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်၊ နတ်ပင့်အတတ်၊ ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် ၊ ခြေရာခံအတတ်၊ အဝေးမှပစ္စည်းယူအတတ်နှင့် အမှောင်ဖုံးအတတ် စသည့် ကျင့်စဥ်အတတ်ပညာ များကို ကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်ရာ တာအိုအတတ်သစ်တစ်ခုကို သင်ယူရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။