အခန်း (၈၅၅-၈၅၆)
Vol. 86 Ch. 855-856
အခန်း (၈၅၅) အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ပင်ပန်းလာရင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါ
တောင်ပိုင်းဒေသ၊ ဖန့်အိမ်တော်။
နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြန်လာခဲ့သည့်အချိန်မှ ယခုအထိ ဆယ်စုနှစ်နှစ်ခုကျော် (အနှစ် ၂၀ ကျော်) ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤနေရာ၏ အကြီးမားဆုံးသော ပြောင်းလဲမှုမှာ ထိုဝိညာဉ်ကန်ကို ဗဟိုပြု၍ ပတ်ပတ်လည် ဆယ်မိုင်ကျော်အတွင်း အိမ်ရာဝင်းများစွာ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းပင်။
မူလက လူသူကင်းမဲ့သောနေရာဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် အတော်အတန် အတိုင်းအတာရှိသော မြို့တစ်မြို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
ထိုမြို့ထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးအရာမှာ ဖန့်အိမ်တော် ပင် ဖြစ်သည်။
"အဖိုးကြီးက ထပ်ပြီး မရှိပြန်ဘူးလား အဖေ၊ အမေနဲ့ ညီမလေးလည်း မရှိကြဘူး..."
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူသိလိုက်သည်မှာ ဖန့်ချန်းယူ နှင့် ဖန့်ချန်းယွဲ့ တို့မှလွဲ၍ သူနှင့် အရင်းနှီးဆုံးလူများအားလုံး ရှိမနေကြပေ။
"တာအိုဆရာ... လူလာရှာတာလား"
တံခါးဝရှိ အိမ်စောင့်က ဖန့်ချန်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့သို့တိုး၍ စူးစမ်းသောမျက်လုံးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ဤအိမ်စောင့်မှာ အသက် ၄၀၊ ၅၀ ခန့် ရှိပုံရသော်လည်း အသက်ကြီးသလောက် ကျင့်ကြံမှုမှာ မနည်းလှပေ။
သူသည် မြေကမ္ဘာ စတုတ္ထအဆင့် အသက်ရှည်ချီ ရှိသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်သည်။
"ဝမ်ဝူ မင်းတောင် ဒီလောက်ကြီးသွားပြီလား..."
ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။
ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် ကြာကြာနေထိုင်မိသောအခါ အချိန်ကုန်လွန်သွားမှုကို ဝေဝါးလာတတ်သည်။
ကျင့်ကြံသူများအတွက် ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်သည် ရုပ်ရည်ကို အိုမင်းသွားစေရန် မစွမ်းသာပေ။
သို့သော် သာမန်လူသားများအတွက်မူ အနှစ် ၄၀၊ ၅၀ ဆိုသည်မှာ လောကဓံကြားတွင် ဘဝတစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။
တစ်ဖက်လူမှာ ယခင်က ဖန့်အိမ်တော်မှ မွေးစားထားသော စစ်သည်မိဘမဲ့ကလေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။
ဖန့်ချန်နှင့် စီနီယာယွမ်ဟယ် တို့ ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က ဝမ်ဝူမှာ ၁၀ နှစ်သားကျော်သာ ရှိသေးသော်လည်း ယခုဆိုလျှင် မြေးပင် ရနေလောက်ပြီဖြစ်သည်။
"သခင်လေး ဒါ သခင်လေး မဟုတ်လား "
ဝမ်ဝူမှာ အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ အိမ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော သခင်လေးဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူသည် အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာကာ နောက်သို့ လှည့်၍ အော်ပြောတော့သည်
"ဒုတိယသခင်လေးနဲ့ တတိယမမလေးကို မြန်မြန်သွားအကြောင်းကြားကြစမ်း... သခင်လေး ပြန်လာပြီ "
"ဘာ သခင်လေး ပြန်လာပြီ ဟုတ်လား"
ဖန့်အိမ်တော်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားပြီး လူပေါင်းများစွာ ပြေးထွက်လာကြသည်။
ထိုအထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ ပါသလို လူငယ်လေးများလည်း ပါဝင်သည်။
သက်ကြီးရွယ်အိုများမှာ ဖန့်ချန်ကို မြင်သည်နှင့် မျက်ရည်များ ဝဲလာကြပြီး၊ လူငယ်လေးများကမူ စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
သူတို့သည် လူကြီးများ ပြောပြချက်အရသာ ထိုသခင်လေးအကြောင်း ကြားဖူးကြသော်လည်း လူကိုယ်တိုင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။
ဖန့်ချန်၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်နုပျိုနေဆဲဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်တရာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေကြသည်။
ဖန့်ချန်သည် လူအများ ဝိုင်းရံလျက် အိမ်တော်ထဲသို့ ဝင်လာရာ ရှေ့ခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ဖန့်ချန်းယွဲ့ က ဝှီးချဲကို တွန်း၍ ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ဖန့်ချန်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးနောက် မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်
"ရှောင်ချန်... မင်း ဒီလောက်အလွယ်တကူ သေမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါသိသားပဲ"
"ဟေ့ကောင်လေး... မင်း အရင်တစ်ခေါက် ထွက်သွားတုန်းကလည်း ပြန်လာတော့ အနှစ် ၂၀ ကျော်နေပြီ နောက်တစ်ခေါက် ထွက်သွားပြန်တော့လည်း နောက်ထပ် အနှစ် ၂၀ စောင့်ခိုင်းပြန်ပြီ"
"မင်းရဲ့ ဦးလေး မခံနိုင်တော့ဘဲ အရင်သေသွားမှာကို မကြောက်ဘူးလား အဲဒီကျရင် မင်း ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးမျက်နှာတောင် မြင်ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်"
ဖန့်ချန်းယူ က ဝှီးချဲလက်ကိုင်ကို ဒေါသတကြီး ရိုက်လျက် စကားများ တဖျန်းဖျန်း ထွက်အောင် ပြောနေသည်။
သူ၏ တက်ကြွနေသော ပုံစံအရဆိုလျှင် အသက်ရှင်ရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျန်ပါသေးသည်။
"အဒေါ်၊ ဒုတိယဦးလေး "
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီးနောက် ဖန့်ချန်းယူ ကို ကြည့်ကာ
"ဒုတိယဦးလေး... ဦးလေး သေသွားရင်တောင် ကျွန်တော်တို့ ပြန်တွေ့လို့ ရပါသေးတယ် နောက်ဆို ဒါတွေ စိုးရိမ်မနေပါနဲ့တော့"
"တကယ်ကို လျှောက်ပြောနေတာပဲ"
ဖန့်ချန်းယူ က နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်ပြီးနောက် ဘေးနားတွင် လူများစွာ ရပ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ချက်ချင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်
"အားလုံး အလုပ်မရှိကြတော့ဘူးလား ကိုယ့်အလုပ်ကိုယ် သွားလုပ်ကြစမ်း သူ ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ ရက်အတော်ကြာ နေမှာပဲ မင်းတို့ ကြည့်ချင်သလောက် ကြည့်ရလိမ့်မယ်"
"သခင်လေး... ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အလုပ်သွားလုပ်လိုက်ပါဦးမယ်"
"သခင်လေး... ဒီတစ်ခေါက် ထွက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ကို အသိပေးဦးနော်"
လူအများမှာ မခွဲနိုင်မခွာနိုင် ဖြစ်နေကြပြီး လှည့်ကြည့်လှည့်ကြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် သုံးဦးသား ရှေ့ခန်း၌ ထိုင်လိုက်ကြပြီး အလုပ်အကျွေးပြုမည့်သူကိုပင် မထားခဲ့ပေ။
"ရှောင်ချန်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း အပြင်မှာ မင်း တော်တော် ဒုက္ခရောက်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ လာပြီး ပါးပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် သနားဂရုဏာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။
"အဒေါ်... အဒေါ်က အရင်တုန်းက အဲဒီလူနဲ့... အလယ်ပိုင်းဒေသ မှာ ရှိနေခဲ့တာလား"
ဖန့်ချန်က ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ခေါင်းအသာညိတ်သည်
"ငါ ကောင်းကင်လျှိုဝှက်မှန် ကနေ မင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ခဲ့တယ်"
"ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ အဒေါ့်ကို နှိပ်စက်တာမျိုး မရှိဘူးလား"
ဖန့်ချန်က မေးသည်။
"သူ ငါ့အပေါ် မကောင်းတာမျိုးတော့ မရှိပါဘူး မင်း ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက နေပြည်တော်ကို သွားပြီး သူ့ကို ရှာဖို့လား"
ဖန့်ချန်းယွဲ့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဝေခွဲမရမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်
"ငါနဲ့ သူနဲ့က..."
"သူနဲ့ တွေ့ပြီးပါပြီ၊ ယွန်းရှင်းလေးနဲ့လည်း တွေ့ခဲ့တယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်
"ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ကြားက ရန်ငြိုးကိုတော့ ခဏ ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါပြီ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"
"ဘာလဲ မင်း အဲဒီအရာကို တွေ့ခဲ့တာလား"
ဖန့်ချန်းယိုး၏ မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားသည်
"သူ မင်းကို တစ်ခုခု လုပ်လိုက်သေးလား"
"သူ ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ ကျင့်ကြံမှုအရဆိုရင်လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို မမီဘူး နောက်ခံအရဆိုရင်လည်း သူက ကျွန်တော့်ကို မမီပါဘူး"
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းယူ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်
"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေးက အခု တောင်ပိုင်းမင်းကြီး ပဲလေ သူ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ့ကိုတော့ မျက်နှာသာပေးရမှာပဲ"
ဖန့်ချန်က ဖန့်ချန်းယွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ဖန့်ချန်းယွဲ့က တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်
"ဧကရာဇ်က သူ့ကို တောင်ပိုင်းမင်းကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်ထားတယ် မဟာရှရဲ့ တောင်ဘက်ပိုင်းကို သူ အုပ်ချုပ်ရတယ် မြောက်ဘက်ပိုင်းကိုမှ ဧကရာဇ်က အုပ်ချုပ်တာ"
"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးက ပျင်းလို့ ကိစ္စအဝဝကို ရှယွမ် ဆီပဲ လွှဲပေးထားတာများတယ် ရှယွမ်ကလည်း အရင်က မဟာရှဧကရာဇ် လုပ်ခဲ့ဖူးတော့ တောင်ပိုင်းဒေသကို စီမံခန့်ခွဲရတာ အေးဆေးပဲပေါ့"
"ငါ ပျင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး ရှယွမ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးက တကယ် စီမံခန့်ခွဲတာ တော်လို့ပါ ဒီလို လူတော်မျိုးကို လက်ဖက်ရည်သောက်ပြီး အချိန်ဖြုန်းခိုင်းထားလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ"
ဖန့်ချန်းယူ က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။
"ဒုတိယဦးလေး၊ အဒေါ်... အဖိုးကြီးကော သူ တစ်ခါမှ ပြန်မလာဘူးလား"
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်သည်။
"တစ်ခါတော့ ပြန်လာဖူးတယ် မင်းအဒေါ်နဲ့အတူ ပြန်လာတာ အဲဒီ ရှရွှမ်ကျိ ဆိုတဲ့ အကောင်လည်း ပါလာသေးတယ် "
ဖန့်ချန်းယူ က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့သည်
"ယွန်းရှင်းလေးရဲ့ မျက်နှာကို မကြည့်ရင်တော့ ငါ သူ့ကို အပြတ်ရှင်းပြီး စာရင်းဟောင်းတွေ အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်မှာ"
"အဲဒီနောက်ပိုင်းရော အဖိုးကြီးက ဒီအတိုင်းပဲ ထွက်သွားတာလား ဘာစကားမှ ချန်မထားခဲ့ဘူးလား"
ဖန့်ချန် စဉ်းစားလျက် မေးသည်။
"စကားလား"
ဖန့်ချန်းယူ က ခေါင်းယမ်းသည်
"ငါ့ကိုတော့ ဘာမှ ပြောသွားတာ မမှတ်မိဘူး"
"ရှိတယ်"
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဖန့်ချန်းယူ က မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်
"ညီမလေး... အဖိုးကြီးက ဘာစကား ချန်ခဲ့လို့လဲ ငါ ဘာလို့ မသိတာလဲ"
"အဖေက အစ်ကို သိဖို့ မလိုဘူးလို့ ပြောတယ် အစ်ကိုနဲ့ မဆိုင်ဘူးတဲ့"
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ခဏရပ်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်
"အဖိုးကြီးက ပြောတယ်... မင်း လျှောက်နေတဲ့ ဒီလမ်းက အရမ်း အရမ်းကို ခက်ခဲလိမ့်မယ်တဲ့ အကယ်၍ တစ်နေ့မှာ ပင်ပန်းလာရင် လှည့်ကြည့်လိုက်ပါ ဒီနေရာကို ပြန်လာခဲ့ပါ သူ ရှိနေသရွေ့ မင်းကို အေးအေးချမ်းချမ်းနဲ့ တစ်ဘဝလုံး ရှင်သန်နိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ်တဲ့"
ဖန့်ချန်းယူက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်
"ညီမလေး... အဖေကတော့ ဝေဝါးနေပြီ ထင်တယ် ဒီကောင်လေးကို ကာကွယ်ပေးမယ် ဟုတ်လား မမေ့နဲ့ဦး အခု မဟာရှက ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်နေတာ ငါတို့ ဖန့်မျိုးနွယ်စုတွေ ဒီနေ့လို အောင်မြင်နေတာတွေက ဒီကောင်လေးရဲ့ လက်ရုံးရည်နဲ့ တိုက်ယူခဲ့တာတွေလေ"
ဖန့်ချန်နှင့် ဖန့်ချန်းယွဲ့တို့မှာ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
ဖန့်ချန်က ဖန့်ချန်းယူ ၏ ပခုံးကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်
"ဒုတိယဦးလေး... ဘာမှ မသိနားမလည်တာကလည်း ကံကောင်းခြင်းတစ်မျိုးပါပဲ ကျွန်တော် အပြင်ခဏ ထွက်လိုက်ဦးမယ်"
"မင်းက ငါ့ကို ဘာမှမသိဘူးလို့ ပြောတာလား ရပ်စမ်း"
ဖန့်ချန်းယူမှာ အလိုအလျောက် ဝှီးချဲပေါ်ကနေ ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားသဖြင့် ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကိုသာ ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။
"ညီမလေး... အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်း မင်းတို့ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြတာ မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်းယူက ဖန့်ချန်းယွဲ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးသည်။
"ဖုံးကွယ်ထားတာ မဟုတ်ပါဘူး အရင်က ပြောဖို့ မလိုအပ်ဘူးလို့ ထင်လို့ပါ"
ဖန့်ချန်းယွဲ့က တိုးတိုးလေး ပြောသည်
"ကျွန်မ ထင်တာတော့... အဖေက လွန်ခဲ့တဲ့ အကြာကြီးကတည်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက ကျွန်မတို့ မှန်းဆလို့မရတဲ့အထိ မြင့်မားနေနိုင်တယ်"
"ဟုတ်လို့လား တကယ်သာ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘာလို့ ကျိမျိုးနွယ်ကလူတွေရဲ့ လက်ချက်နဲ့ ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရခဲ့တာလဲ..."
ဖန့်ချန်းယူမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။
"အဲဒါတော့ ကျွန်မလည်း မသိဘူး"
ဖန့်ချန်းယွဲ့က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်
"အခုတော့ ချန်အာ ဘေးကင်းနေပြီဆိုတော့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး စိုးရိမ်စိတ်လည်း ကင်းသွားပါပြီ"
...
ဖန့်ချန်သည် မူလက ဓားခုနှစ်လက်ဂိုဏ်း သို့ တိုက်ရိုက်ပျံသန်းပြီး ဟွမ်ဖူကျဲ ကို သွားကြည့်ရန်နှင့် လောင်ဟွမ် တို့ကို သွားရှာရန် စိတ်ကူးထားသော်လည်း ရုတ်တရက် သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် ခြေလှမ်းများကို နှေးကွေးပြီး ဤလူ့လောက၏ အလှတရားများကို မခံစားမိသည်မှာ ကြာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
"အဖွား... အဖွားက တကယ်ပဲ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးနဲ့ သိတာလား "
"ကျွန်တော် ကြားတာတော့ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဘိုးဘေးက အရင်က ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ရဲ့ သူငယ်ချင်းဆို အဲဒါဆို အဖွားက ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားကို မြင်ဖူးလား"
"အဖွား... အဖွား..."
"မင်းက စကားနည်းနည်းလောက် မနေနိုင်ဘူးလား မင်းက အခု နေမကောင်းဖြစ်နေတာ အားမစိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားနဲ့ ပတ်သက်ရင်တော့... အဖွားက သူ့ကို တကယ်ပဲ သိတာပါ"
ဖန့်ချန်၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းသို့ သွားရာ တောင်တက်လမ်းတွင် လောကီသိုင်းပညာရှင် ဆယ်ဦးခန့် ပေါ်လာပြီးဦးဆောင်လာသူမှာ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဖွားအိုတစ်ဦးဖြစ်သည်။
သူမ၏ ကျောပေါ်တွင်တော့ ကျားခေါင်းပုံ ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော ကလေးငယ်တစ်ဦး ပါလာသည်။
သို့သော် ထိုကလေးငယ်မှာ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိဘဲ ဖြူဖျော့နေကာ ခေါင်းတွင်လည်း ဆံပင်တစ်ပင်မှ မရှိပေ၊ ကြည့်ရုံနှင့် ရောဂါအပြင်းအထန် ခံစားနေရသည်မှာ သိသာလှသည်။
အခန်း (၈၅၆) လူက ရမ်းကားရင် ဘေးဒုက္ခ လိုက်လာတတ်တယ်
"အမေ... ကျင်အာ ကို ကျွန်တော်တို့ ကျောပိုးပါရစေ"
လင်မယားနှစ်ဦးမှာ စကားပြောရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေကြပြီး၊ အဖွားအို ဤမျှ ပင်ပန်းနေသည်ကို မကြည့်ရက်ကြပေ။
အဖွားအိုက သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး
"ငါ အိုပေမဲ့ ကျင်အာကို ပိုးဖို့ အားရှိပါသေးတယ်၊ ဘာတွေ လုနေကြတာလဲ"
"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."
လင်မယားနှစ်ဦးမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ရသည်။
ထိုစဉ် တောင်ပေါ်မှ သိုင်းပညာရှင်တစ်စု ဆင်းလာကြပြီး အဖွားအိုတို့၏ ဝတ်စုံကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩရိပ်များ ဖြတ်ပြေးသွားကြသည်။
ထိုအထဲမှ ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်
"ဒါ တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်း က ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရင် မဟုတ်လား"
"အသင်က ဘယ်သူလဲ"
အဖွားအို၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။
"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ကျွန်တော်က တောင်စိမ်းတက်မ က ဟယ်ဟိုင် ပါ"
ဆံပင်ဖြူသိုင်းပညာရှင်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း သတိကြီးစွာဖြင့် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကြသည်။
အဖွားအိုက တည်ငြိမ်စွာပင်
"အော်... တက်မမှူးဟယ် ကိုး ဒီနှစ်တွေအတွင်း လောကီနယ်ပယ်မှာ တောင်စိမ်းတက်မရဲ့ အရှိန်အဝါက တော်တော်ကြီးတာပဲ ကြားတာတော့ တက်မမှူးဟယ်က မကြာခင်ကတင် သိုင်းဘုရင် အဆင့်ထဲ ဝင်သွားပြီဆို ဂုဏ်ယူပါတယ်"
လင်မယားနှစ်ဦးနှင့် ကျန်ရှိသော တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြသည်။
ယခုအခါ မဟာရှ၏ အင်အားမှာ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုတောင့်တင်းလာခဲ့သည်။
နှင်းရေခဲနိုင်ငံ မှ သိုင်းပညာများ မဟာရှထဲသို့ စီးဝင်လာကတည်းက လောကီသိုင်းပညာရှင်များ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာခဲ့သည်။
ယခင်က မဟာရှတွင် လူသားအဆင့် စတုတ္ထအဆင့် အမြုတေချီ ဆိုလျှင် အထွတ်အထိပ်ပင်။
ယခုမူ မြေကမ္ဘာအဆင့်ရှိသူများကိုပင် မကြာခဏ တွေ့နိုင်နေပြီဖြစ်သည်။
လောကီနယ်ပယ်၏ ပထမတန်းစား ဖြစ်ချင်လျှင် ကောင်းကင်အဆင့်သို့ ရောက်မှသာ ရတော့မည်။
ကောင်းကင် ပထမအဆင့် သေမင်းချီ နှင့် ဒုတိယအဆင့် နက်နဲချီ တို့မှာ ယခုခေတ် ပထမတန်းစား ပညာရှင်များ၏ စံနှုန်းဖြစ်သည်။
သို့သော် တတိယအဆင့် တော်ဝင်ချီ နှင့် စတုတ္ထအဆင့် ဧကရာဇ်ချီ တို့မှာမူ လောကီနယ်ပယ်တွင် တွေ့ရခဲဆဲပင်။
ထိုအဆင့်နှစ်ခုကို သိုင်းပညာရှင်များက သိုင်းဘုရင် နှင့် သိုင်းဧကရာဇ် ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။
ဤအဆင့်များသို့ ရောက်ရှိပါက လောကီနယ်ပယ်၏ အထွတ်အထိပ်ဟု ဆိုနိုင်ပြီး တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်း ဒေသနှစ်ခုလုံးတွင် သိုင်းဧကရာဇ်နှင့် သိုင်းဘုရင်မှာ အလွန်ရှားပါးသည်။
လွန်ခဲ့သော အချိန်အကြာကြီးက တောင်စိမ်းတက်မမှာ တောင်ပိုင်းဒေသ၏ အဆင့်မရှိသော ဂိုဏ်းငယ်လေးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လူမိုက်တစ်စုဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
တစ်ခါက တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများက တောင်စိမ်းတက်မမှ လူမိုက်ဆယ်ဂဏန်းခန့်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ထိုနောက်ပိုင်းတွင် တောင်စိမ်းတက်မမှာ မြောက်ပိုင်းဒေသသို့ သွားရောက်အခြေချခဲ့ပြီး ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လောကီနယ်ပယ်၏ နာမည်ကြီးဂိုဏ်းကြီး ဖြစ်လာခဲ့သည်။
တက်မမှူး ဟယ်ဟိုင်၏ ကျင့်ကြံမှုမှာလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးတက်လာခဲ့သည်။
ကြားရသည်မှာ သူသည် မြောက်ပိုင်းဒေသတွင် အထက်တန်းလွှာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် ရင်းနှီးခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ အောင်မြင်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
ယနေ့ သူတို့ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းသို့ သွားသည့်လမ်းတွင် တောင်စိမ်းတက်မမှူး ဟယ်ဟိုင်နှင့် ဆုံလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
တစ်ဖက်လူမှာလည်း ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း ဘိုးဘေး ဟွမ်ဖူကျဲ ကို လာရောက်ဂါရဝပြုခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"အားလုံး ကြားလိုက်ကြလား ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းရင် က ငါ့ကို ဂုဏ်ပြုစကား ပြောနေတယ်ဟေ့ အရင်တုန်းကဆိုရင် ဒီလို နာမည်ကြီးဂိုဏ်းတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ငါတို့ တောင်စိမ်းတက်မ ဆိုတာ နေရာလေး တစိတောင် ရှိခဲ့လို့လား"
ဟယ်ဟိုင်က ဟားဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်သည်။
ခန့်ညားသော ရယ်သံကြောင့် တောအုပ်ထဲမှ ငှက်များမှာ လန့်ဖျန့်ပျံတက်ကုန်ကြသည်။
ဘေးနားရှိ တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်များကလည်း လိုက်လံရယ်မောကြပြီး ကျန်းရင် တို့ကို လှောင်ပြောင်သလို၊ အထင်သေးသလို ကြည့်နေကြသည်။
"တက်မမှူးဟယ်... ကျွန်မတို့ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းကို သွားစရာရှိသေးလို့ နောက်မှပဲ တွေ့ကြရအောင်"
ကျန်းရင် က ပြုံးလျက် ကလေးငယ်ကို ကျောပိုးကာ တောင်ပေါ်သို့ ဆက်တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
ဟယ်ဟိုင်က ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် သွေးမရှိဘဲ သေမင်းရိပ် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အကြံတစ်ခု ရသွားသည်။
သူသည် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ ကျန်းရင်၏ လမ်းကို ပိတ်လိုက်သည်
"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ငါတို့တွေ တွေ့ရခဲတယ်၊ စကားလေး ဘာလေး ပြောကြဦးမှပေါ့ ငါက အရင်က အကြောင်းအရာတချို့ကို မေးချင်နေတာ"
တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ဟယ်ဟိုင်၏ အကြံကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွားပြီး ဒေါသထွက်ကုန်ကြသည်။
တစ်ဖက်လူက သူတို့ တောင်ပေါ်တက်မည့်အချိန်ကို နှောင့်နှေးအောင် လုပ်နေခြင်းပင်
ကျန်းရင် က ပြုံးလိုက်ပြီး ကျောပေါ်မှ ကလေးကို လင်မယားနှစ်ဦးထံ လွှဲပေးလိုက်သည်
"မင်းတို့ အရင်တက်နှင့်ကြ၊ ငါ ဒီမှာ တက်မမှူးဟယ်နဲ့ စကားပြောခဲ့ဦးမယ်"
"အမေ"
သားဖြစ်သူမှာ မျက်နှာပျက်သွားသည်။
"သွားစမ်း"
ကျန်းရင် မျက်နှာ တည်သွားသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ..."
သားဖြစ်သူက ကလေးကို ပွေ့ချီကာ လူအုပ်နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။
သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ လှမ်းရသေးခင် ဟယ်ဟိုင်၏ လက်အောက်ငယ်သားများက ပိတ်ထားလိုက်သည်။
"တက်မမှူးဟယ်... ဒါက ဘာသဘောလဲ"
ကျန်းရင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
ဟယ်ဟိုင်က ပြုံးစစဖြင့်
"တွေ့ရခဲပါတယ်ဆိုမှ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက လူတွေကို အရင်လွှတ်လိုက်တယ်ဆိုတာ ငါ ဟယ်ဟိုင် ကို မျက်နှာမပေးတာပဲ ဒီနေ့ အားလုံး ဒီမှာပဲ တစ်ညလုံး စကားပြောကြတာပေါ့ ငါ ကြားတာတော့ အရင်က ဧရာမဓားဂိုဏ်း ပုန်ကန်တုန်းက ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းလည်း ဒီနေရာမှာ ရှိနေခဲ့ပြီး ဒဏ္ဍာရီလာ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ကိုတောင် မြင်ဖူးတယ်ဆို"
"ငါ ဟယ်ဟိုင် က သိုင်းပညာကို နောက်ကျမှ ကျင့်ခဲ့တာဆိုတော့ အဲဒီတုန်းက ဒီလိုကိစ္စတွေမှာ ပါဝင်ခွင့်မရခဲ့သလို ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ကိုလည်း မမြင်ဖူးဘူးဒါကြောင့် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက ငါ့ကို သေသေချာချာ ရှင်းပြပေးစေချင်တယ် အခု ငါ ဟယ်ဟိုင် ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ အရင်က ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ရဲ့ အစွမ်းဆိုရင် ဘယ်သူက ပိုသာမလဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"
တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။
တစ်ဖက်လူက သူ့ကိုယ်သူ ထိုပုဂ္ဂိုလ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်နေသည်လား
ကျန်းရင် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်
"တချို့ကိစ္စတွေကို တက်မမှူးဟယ် ခုထိ မသိသေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ဒါကြောင့် ကျွန်မ အကြံပေးပါရစေ... လူက ရမ်းကားရင် ဘေးဒုက္ခ လိုက်လာတတ်တယ် မိုးကောင်းကင်က ရမ်းကားရင်တော့ မိုးရွာတတ်တယ် တဲ့"
တစ်ဖက်လူက ထိုပုဂ္ဂိုလ်အကြောင်း ပြောလိုက်သဖြင့် ကျန်းရင် ၏ အတွေးများမှာ အတိတ်သို့ ပြန်ရောက်သွားသည်။
ထိုလူငယ်လေး၏ ကျောပြင်မှာ ကျယ်ပြန့်ပြီး မတ်တပ်ရပ်နေပုံမှာ ခိုင်မာလှသည်။
ကြည့်ရသည်မှာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သခင်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သော်လည်း လက်ထဲတွင်မူ ကမ္ဘာကို လှုပ်ခါနိုင်သော အာဏာကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့သည်။
သူ၏ စကားတစ်ခွန်း၊ အပြုအမူတစ်ခုမှာ မဟာရှ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို မိုးကြိုးမုန်တိုင်းကဲ့သို့ သက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်စိထဲတွင် ရုတ်တရက် ထိုရင်းနှီးသလို ရှိပြီး စိမ်းသက်နေသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
"လူက ရမ်းကားရင် ဘေးဒုက္ခ လိုက်လာတတ်တယ် ဟုတ်လား"
ဟယ်ဟိုင်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်
"ငါ ဟယ်ဟိုင် က နိမ့်ကျတဲ့ ဘဝကနေ လာတာ ခြေတစ်လှမ်းတိုင်းမှာ သွေးနဲ့ ချွေးကို ရင်းခဲ့ရတယ်ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြိုးစားလာခဲ့လို့ အခုလို အောင်မြင်နေပြီပဲ၊ နည်းနည်းလောက် ရမ်းကားတော့ ဘာဖြစ်လဲ"
"ဒီတောင်ပိုင်းဒေသတင် မဟုတ်ဘူး မြောက်ပိုင်းဒေသမှာတောင် ငါ့မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အသက်ရှင်နေရတဲ့သူတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိတယ်"
စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျန်းရင် မှာ ငိုင်ကျသွားပြီး တစ်နေရာကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက သူပြောသမျှကိုပင် နားမထောင်တော့သဖြင့် ဟယ်ဟိုင်၏ မျက်နှာ မဲမှောင်သွားပြီးနောက် သူမကြည့်ရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
မလှမ်းမကမ်းတွင် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို သူ အခုမှ သတိထားမိသည်။
သူသည် ထိုတာအိုဆရာ ရောက်နေသည်ကိုပင် မသိလိုက်သဖြင့် မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားသည်။
"မင်းက တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းက ကျန်းရင် မဟုတ်လား"
ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
ကျန်းရင် ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်
"ကျွန်မ... ကျွန်မပါ အသင်က... ဘာလို့ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူနေရတာလဲ..."
ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား နဲ့ တစ်ပုံစံတည်း တူတယ်
ဟယ်ဟိုင် အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို အကဲခတ်လိုက်သည်။
"လေးငါးဆယ်နှစ်လောက် မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ ဒါ မင်းရဲ့ မြေးလား "
ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလျက် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား ပွေ့ချီထားသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
ထိုကလေးငယ်မှာ ယင်ချီ များ ကပ်ငြိနေပြီး သူ၏ အသက်ဓာတ်ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုနေသည်။
အကယ်၍ ထိုယင်ချီကို မဖယ်ရှားပေးပါက နောက်တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်အတွင်း အသက်သေဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။
လေးငါးဆယ်နှစ်လောက် မတွေ့ရတာ ကြာပြီ...
ကျန်းရင် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ကြောင်သွားပြီးနောက် အသက်ရှူပင် မှားသွားကာ တုန်ရင်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်
"အသင်... အသင်က ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား လား "
တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ ထိတ်လန့်သွားကြသော်လည်း ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
အကယ်၍ ရှေ့မှ ပုဂ္ဂိုလ်မှာ အမှန်တကယ် ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်နေပါက သူတို့ ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်မှာ တကယ်ကို သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းပင်
ထိုကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးနှင့် သိကျွမ်းနေပါက တောင်စိမ်းတက်မမှူး ဟယ်ဟိုင် ဆိုသည်မှာ ဘာကောင်မို့လို့လဲ
ဟယ်ဟိုင်၏ မျက်နှာ အရောင်မျိုးစုံ ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဖန့်ချန် စကားမပြောရသေးခင်မှာပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်
"လှည့်စားနေတာပဲ တကယ်လို့ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား သာ တကယ်ရှိနေရင် ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာပြီးတာတောင် ဘာလို့ ဒီလောက် နုပျိုနေရဦးမှာလဲ"
"တက်မမှူး... ကြားဖူးတာတော့ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား က နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဖြစ်သွားပြီတဲ့ နတ်ဘုရားဖြစ်သွားရင်တော့ ပြန်လည်နုပျိုလာတာက မခက်ခဲဘူးလေ..."
တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်သည်။
ထိုစကားကြောင့် ဟယ်ဟိုင်၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခါတည်း တောင့်ခဲသွားတော့သည်။