အခန်း (၈၅၇-၈၅၈)

​အခန်း (၈၅၇) မိတ်ဆွေဟောင်း... မင်းကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ

​ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း သို့ သွားရာ တောင်တက်လမ်းတွင် ထင်းခုတ်သမားအချို့ ဖြတ်သွားကြရာ သိုင်းပညာရှင်တစ်စု စုဝေး၍ စကားပြောနေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့အတွက် မဆန်းတော့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းသည် တောင်ပိုင်းဒေသတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

​ကျန်းရင် ၏ မြေးဖြစ်သူကိုယ်ပေါ်ရှိ ယင်ချီ ကို ဖန့်ချန်က လက်တစ်ချက်ဝှေ့ရုံဖြင့် ဖယ်ရှားပေးလိုက်ရာ၊ ယင်ချီများ ကင်းစင်သွားသည်နှင့်အမျှ ကလေးငယ်၏ မျက်နှာမှာ မျက်မှောက်၌ပင် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

​တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်း သားများမှာ ဖန့်ချန်၏ အစွမ်းကို မြင်သောအခါ ရင်ထဲ၌ အံ့ဩတုန်လှုပ်သွားကြသည်။

သူတို့ဂိုဏ်းချုပ်၏ မြေးဖြစ်သူမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရောဂါအပြင်းအထန် ခံစားနေရခြင်းဖြစ်ပြီး နာမည်ကြီးဆရာဝန်များစွာနှင့် ပြသခဲ့သော်လည်း မပျောက်ကင်းခဲ့ပေ။

ယခုမူ အသာအယာ ပုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသည်လား

​ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အစွမ်းမဟုတ်လား

​မြေးဖြစ်သူ ရောဂါပျောက်ကင်းသွားသည်ကို မြင်ရသောအခါ ကျန်းရင်၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ဖန့်ချန်နှင့်အတူ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာအတွင်း တောင်ပိုင်းဒေသ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။

​တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး ယနေ့ကဲ့သို့သော အခွင့်အရေးမျိုးမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံနိုင်သဖြင့် နောင်တစ်ချိန် အိုမင်းလာသောအခါ ကြွားလုံးထုတ်စရာ ဖြစ်လာမည်ဟု တွေးနေကြသည်။

​ဟယ်ဟိုင် တို့ လူစုမှာမူ ဆူးပေါ်ထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် ဘေးနားတွင် ရပ်နေကာ စကားတစ်ခွန်းပင် မဟရဲကြပေ။

သူတို့နှစ်ဦး၏ စကားဝိုင်းကိုလည်း နားထဲမဝင်တော့ဘဲ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး ဗလုံးဗထွေး ဖြစ်နေကြသည်။

​"တက်မမှူးဟယ်... ရှင်က ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ရဲ့ အကြောင်းတွေကို သိချင်နေတာ မဟုတ်လား၊ ပြီးတော့ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား နဲ့ ရှင့်ကြားက ကွာခြားချက်ကိုလည်း နှိုင်းယှဉ်ချင်နေသေးတယ်လေ"

​ကျန်းရင်က ဟယ်ဟိုင်ကို ကြည့်ကာ

"အခု ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား က ဒီမှာပဲ ရှိနေပြီဆိုတော့ ရှင်ကိုယ်တိုင်ပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါလား"

​ဟယ်ဟိုင်၏ မျက်နှာတွင် အတင်းအကျပ် ပြုံးထားသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်

"ခုနက စကားတွေက စနောက်တာပါ အတည်ယူလို့ မရပါဘူး... အတည်မယူပါနဲ့..."

​သူသည် ဖန့်ချန်ကို ခိုးကြည့်လိုက်ရာ ဖန့်ချန်မှာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသည်ကို မြင်သောအခါမှ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး စိတ်ထဲ၌ အမျိုးမျိုး တွေးတောနေတော့သည်။

ရှေ့မှလူမှာ အမှန်တကယ်ပင် ထို ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်နေမည်လား

​တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများမှာမူ ဟယ်ဟိုင်ကို ဒေါသတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

လင်မယားနှစ်ဦးမှာလည်း စကားပြောရန် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေကြသည်၊ အကယ်၍ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားသာ လက်မနှေးခဲ့လျှင် သူတို့သားလေးမှာ လမ်းခုလတ်မှာတင် သေဆုံးသွားနိုင်ပေသည်။

​ဟယ်ဟိုင်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားကာ ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်၍ ဖန့်ချန်ကို လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်

​"ဖန့်... စစ်နတ်ဘုရား၊ အသင် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာ နေပြည်တော်ကို ရောက်ခဲ့သေးလား အခု မဟာရှက အရင်နဲ့ မတူတော့ဘူးနော်"

"အခု မဟာရှလောကီနယ်ပယ်မှာ လူသားအဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအဆင့်တွေကို နေရာတိုင်းမှာ တွေ့နိုင်သလို ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေလည်း မနည်းတော့ဘူး ကျွန်တော် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်နဲ့ တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတယ်၊ ကောင်းကင်အဆင့်နဲ့ ကျင့်ကြံသူဆိုတာ သိပ်မကွာဘူးဆိုတာ တွေ့ခဲ့ရတယ်"

​ကျန်းရင်တို့မှာ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားကြသည်။

ဒီဟယ်ဟိုင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနဲ့တောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ဖူးတာလား ဒါကြောင့်လည်း သူက ဒီလောက် ရမ်းကားနေတာကိုး...။

​"ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား... အသင်က စီနီယာတစ်ဦးပါ ဒါကြောင့်... ဒီနေ့ မျိုးဆက်သစ်ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးနိုင်မလား"

​ဟယ်ဟိုင်က ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးများက လှုပ်ရှားနေသည်။

တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်များမှာလည်း သူတို့တက်မမှူး၏ သတ္တိကို ချီးကျူးနေကြပြီး၊ ရှေ့မှလူသည် တကယ်ပင် ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ဖြစ်ခဲ့ပါက သူတို့တက်မမှူးနှင့် အစွမ်းချင်း ဘယ်လောက်ကွာခြားမလဲဆိုသည်ကို စပ်စုချင်နေကြသည်။

​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်

"တောင်အောက် ဆင်းသွားကြတော့"

​"ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားက မျိုးဆက်သစ်တွေကို လမ်းမညွှန်ချင်တာလား... ဒါမှမဟုတ်... မလုပ်ရဲတာလား"

ဟယ်ဟိုင်၏ ပုံစံမှာ ရိုသေနေဆဲဖြစ်သော်လည်း စကားက စိန်ခေါ်နေသည်။

​ကျန်းရင်တို့ မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ဒီကောင် သေချင်နေတာလား

​ဖန့်ချန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

​ဟယ်ဟိုင်မှာ ခဏကြာသည်အထိ အဖြေမရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အဖြေကို သိလိုက်ပြီဟု ယူဆကာ အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်

"သွားကြမယ်"

​သူသည် လှည့်၍ တောင်အောက်သို့ ဆင်းရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာမူ တစ်ယောက်မှ လိုက်မလာဘဲ ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာများဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ရပ်နေကြသည်။

​ဟယ်ဟိုင်၏ လည်ပင်းပေါ်တွင် ချွေးများ တဖွဲဖွဲ ထွက်နေသည်။

သာမန်ချွေးဆိုလျှင် ကိစ္စမရှိသော်လည်း ထိုချွေးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်၊ ထိုအရာမှာ သွေးချွေးများပင် ဖြစ်နေသည်

​ဟယ်ဟိုင်မှာ ထူးဆန်းမှုကို သတိမထားမိသေးဘဲ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ

"မသွားကြသေးဘူးလား ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားက ငါတို့ကို လမ်းမညွှန်ချင်ဘူးဆိုတော့ ဒီမှာ ဘာလုပ်နေမှာလဲ"

​"တက်မ... တက်မမှူး၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာ မခံစားရဘူးလား"

တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးက မျက်နှာဖြူလျော့လျော့ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ထူးဆန်းတာလား"

ဟယ်ဟိုင် ကြောင်သွားပြီးမှ ကိုယ်ပေါ်၌ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လက်ဖြင့် ပွတ်ကြည့်လိုက်ရာ လက်တစ်ပြင်လုံး သွေးများ ဖြစ်နေတော့သည်။

​ကျန်းရင်တို့ လူစုမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်၊ ခုနက ဟယ်ဟိုင် ပြောသွားသော "ဒီနှစ်တွေအတွင်း သွေးနဲ့ ချွေးကို တစ်စက်ပြီးတစ်စက် ရင်းနှီးခဲ့ရတယ်" ဆိုသည့် စကားကို သတိရသွားကြသည်။

​ဟယ်ဟိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ဖြတ်ပြေးသွားကာ တောင်အောက်သို့ လှည့်ပြေးတော့သည်၊ သို့သော် သူပြေးလေလေ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချွေးများ ပိုထွက်လာလေလေပင်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သွေးနီရောင် လမ်းကြောင်းကြီး ပေါ်လာပြီး ပေ ၁၀၀ ပင် မပြေးရသေးမီ ဟယ်ဟိုင်မှာ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

​ခုနကတင် သွေးသားသန်မာပြီး အရှိန်အဝါကြီးမားသော ကောင်းကင်အဆင့် တတိယအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာ ယခုအခါ အရေခွံနှင့် အရိုးသာ ကျန်တော့သော ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

ဟယ်ဟိုင် မသေသေးပေ၊ သူသည် အားယူ၍ ဖန့်ချန်ရှိရာသို့ လက်ကို ဆန့်တန်းကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဖမ်းဆွဲရန် ကြိုးစားနေသည်

​"ဖန့်... ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား... အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

​သူ၏ အသံမှာ အက်ကွဲနေပြီး မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

စကားပင် မဆုံးသေးမီမှာပင် သူ အသက်ထွက်သွားခဲ့သော်လည်း လက်မှာမူ လေထဲတွင် ဆန့်တန်းလျက် ကျန်နေခဲ့သည်။

​တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများဖြစ်စေ၊ တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်များဖြစ်စေ ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။

​နာမည်ကျော် သိုင်းဘုရင် တစ်ဦးက... ဒီအတိုင်းပဲ အကြောင်းရင်းမရှိ သေသွားတာလား

​"ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... ဒီမှာပဲ နှုတ်ဆက်ခဲ့ပါတယ်"

ဖန့်ချန်က ကျန်းရင်ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ဆက်လက်တက်သွားသည်။

​ကျန်းရင်က ချက်ချင်း ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ဖန့်ချန်၏ ကျောပြင်ကို တစ်ချက်၊ ဟယ်ဟိုင်၏ အလောင်းကို တစ်ချက် ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

​"အမေ... ကျွန်တော်တို့ တောင်ပေါ် ဆက်တက်ဦးမလား"

လင်မယားနှစ်ဦးက အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

​"ပြန်ကြမယ် ဒီနေ့ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား နဲ့ တွေ့ခွင့်ရတာတင် ဒီဘဝအတွက် ကံကောင်းလှပြီ၊ အပိုတွေ မတွေးနဲ့တော့"

ကျန်းရင်က သက်ပြင်းအသာချလိုက်ပြီးနောက် မြေးဖြစ်သူကို ပွေ့ချီကာ

"ကျင်အာ... အခု ဘယ်လိုနေသေးလဲ"

​"အဖွား... ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲမှာ အားတွေ ရှိလာသလို ခံစားရတယ်"

"ဒါဆိုရင် တော်ပြီ... ဒါဆိုရင် တော်ပြီ"

ကျန်းရင်က ကလေးကို ပွေ့ချီကာ တောင်အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီး တိမ်စွန်းဓားဂိုဏ်းသားများကလည်း အပြေးအလွှား လိုက်သွားကြသည်။

​ကျန်ရစ်ခဲ့သော တောင်စိမ်းတက်မ သိုင်းပညာရှင်များမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဟယ်ဟိုင်၏ အလောင်းကို မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ ထားပစ်ခဲ့ကြသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာသော အစွမ်းများ ကျန်ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလောင်းကိုပင် ကောက်ယူရန် မဝံ့ရဲကြဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

​ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း တွင် ဆံပင်ဖြူဖွေးနေသော အဖိုးအိုတစ်ဦးသည် ကျောက်စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

ပျံလွှားဓား ခုနစ်လက်မှာ အရှိန်အဝါတစ်ခု၏ ဆွဲငင်မှုကြောင့် အဖိုးအို၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ငါးလေးများကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ပျံဝဲနေသည်။

​ထိုအဖိုးအို၏ အရှိန်အဝါမှာ ဟယ်ဟိုင်တို့နှင့် ယှဉ်လျှင် အဆပေါင်းများစွာ သန်မာလှသည်။

သိုင်းပညာသက်သက်ကိုသာ ပြောရလျှင် သူသည် အဆုံးစွန်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်ကာ ကောင်းကင်အဆင့် စတုတ္ထအဆင့် ဧကရာဇ်ချီ ရှိသူဖြစ်သည်။

​စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ပျံလွှားဓား ခုနစ်လက်မှာ ရုတ်တရက် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး မိုင်အနည်းငယ်ဝေးသော တောင်ထိပ်တစ်ခုကို ရိုက်ခွဲလိုက်သည်။

ထိုတောင်ထိပ်မှာ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းသားများ သိုင်းကျင့်ရာ နေရာဖြစ်သည်။

​"မင်းတို့... သေသေချာချာ မြင်လိုက်ကြရဲ့လား"

ဓားများမှာ သူ၏ ဒူးပေါ်သို့ ပြန်လည်ကျဆင်းလာပြီးနောက် ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက အောက်တွင်ရှိသော တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

​ထိုတပည့်များမှာ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း၏ အမာခံများဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်း၏ အနာဂတ်အုတ်မြစ်များ ဖြစ်ကြသည်။

ရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးက ခါးသက်သက် ပြုံးကာ

"အဖေ... အဖေ့ရဲ့ ဒီဓားခုနစ်လက်ပညာက သိုင်းတရားရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပါပြီကျွန်တော်တို့ အနှစ်တစ်ရာ ကျင့်ရင်တောင် မမီနိုင်ပါဘူး"

​"မမီနိုင်ဘူး ဟုတ်လား ငါ့ရဲ့ သက်တမ်းက ကုန်ဆုံးတော့မယ်လို့ ငါခံစားနေရတယ် တကယ်လို့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ ငါ့ရဲ့ ပညာကို မဆက်ခံနိုင်ရင် နောက်ဆို ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းကို ဖျက်သိမ်းလိုက်တော့ အရှက်ကွဲမခံနဲ့တော့"

" အဲဒီ တောင်စိမ်းတက်မက ဟယ်ဟိုင် ဆိုတဲ့ကောင်ကိုတောင် ငါကလွဲလို့ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်မှ မယှဉ်နိုင်တာ ရယ်စရာပဲ၊ ရယ်စရာပဲ "

​ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် စကားများ တဖျန်းဖျန်း ထွက်အောင် မျိုးဆက်သစ်တွေကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းနေသည်။

​"အဖေ... အဖေက ကျန်းမာရေးလည်း ကောင်းတယ် အသက်ရှည်ချီ ကိုလည်း ကျော်ဖြတ်ပြီးပြီပဲ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန် သက်တမ်းကုန်မှာကို ပြောနေရတာလဲ"

လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ မေးသည်။

​ဆံပင်ဖြူအဖိုးအိုက သူ့ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်နေပြီးမှ သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်

"မဟာရှရဲ့ အရင်တုန်းက သိုင်းပညာက အခုလောက် မကောင်းဘူး နှင်းရေခဲနိုင်ငံ က သိုင်းကျမ်းတွေ ရောက်လာတဲ့အခါ လူအများစုက နည်းစနစ်မမှန်ဘဲ ကျင့်ကြံခဲ့ကြတော့ ကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာအနာအဆာတွေ ကျန်ခဲ့တာပေါ့ အခု အဆင့်တွေ မြင့်လာပေမဲ့ သက်တမ်းကတော့ အရင်ကလောက် မရှည်တော့ဘူး"

​"ငါလည်း အဲဒါကို ရှောင်လွှဲလို့မရဘူး ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ မျိုးဆက်ကျတော့ မတူတော့ဘူး အမှားအယွင်းတွေကို ငါတို့ အရင်လူတွေက တစ်ခါ ကြုံပေးခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ မင်းတို့က အဲဒါတွေကို ရှောင်နိုင်သွားပြီ"

​အားလုံး၏ မျက်နှာများ လေးနက်သွားကြသည်။

သူတို့လည်း ဒီအကြောင်းကို ကြားဖူးကြသည်။

ဒီနှစ်ပိုင်းအတွင်း သိုင်းပညာရှင် အကျော်အမော် အချို့မှာ အကြောင်းရင်းမရှိ ရုတ်တရက် ကွယ်လွန်သွားကြသည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်။

အခု စဉ်းစားကြည့်မှ ဒါတွေဟာ ငယ်စဉ်က ကျင့်စဉ်မှားခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေကြောင့် ဖြစ်နေတာကိုး။

အဲဒီတုန်းက မဟာရှမှာ ကိုယ်ပိုင်အမွေအနှစ် မရှိခဲ့သလို လမ်းပြပေးမယ့်သူလည်း မရှိဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စမ်းတဝါးဝါး ကျင့်ခဲ့ကြရတာဆိုတော့...

​"ဘယ်သူလဲ"

ရုတ်တရက် တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တာအိုဆရာ လူငယ်တစ်ဦးမှာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိဘဲ ကျောက်စင်မြင့်အောက်တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်

​ဖန့်ချန်သည် ဟွမ်ဖူကျဲ ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကဲခတ်နေပြီးနောက် ခဏအကြာတွင် သက်ပြင်းအသာချလိုက်သည်

"မိတ်ဆွေဟောင်း... မင်းကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ"

​​အခန်း (၈၅၈) မလောပါနဲ့ဦး

​ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်နေကြသော်လည်း ဖန့်ချန်၏ စကားကို ကြားသောအခါ အကုန်လုံး မှင်သက်သွားကြသည်။

​မိတ်ဆွေဟောင်း

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက သူတို့ဘိုးဘေးရဲ့ မိတ်ဆွေဟောင်း ဖြစ်နေတာလား

​ဟွမ်ဖူကျဲက သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာတွင် ချက်ချင်းပင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကျောက်စင်မြင့်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာခဲ့သည်။

​"ဖန့်မိတ်ဆွေ မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီနော် ကြည့်စမ်း... ကျုပ်ကတော့ ဒီလောက်တောင် အိုမင်းနေပြီ မင်းကတော့ အရင်အတိုင်း နုပျိုခန့်ညားနေတုန်းပဲ မင်းကို တကယ်ပဲ အားကျမိတယ်ဗျာ"

​"ကျင့်စဉ်ကျင့်တာ လမ်းမှားနေတာပဲ ဘာလို့ မရပ်လိုက်တာလဲ ခဏလောက် ဘာလို့ မစောင့်လိုက်တာလဲ"

ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ဒဏ်ရာဟောင်း၊ အနာဟောင်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ၎င်းတို့က သူ၏ သက်တမ်းကို ကုန်ဆုံးစေတော့မည်ကို ဖန့်ချန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်သည်။

လောကီထဲသို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များ ဝင်ရောက်လာပြီး အာဟာရဖြစ်စေခဲ့လျှင်ပင် ထိုအမှန်တရားကို မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။

​အကယ်၍ ဝိညာဉ်လောက ၏ သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ် သာ တကယ်ရှိခဲ့လျှင် ဟွမ်ဖူကျဲ၏ ယခုအခြေအနေမှာ အင်အားကုန်ခမ်းနေသော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သေခါနီးအချိန်တွင် ခဏတာ ပြန်လည်လန်းဆန်းလာခြင်း သာ ဖြစ်သည်။

သေခြင်းရှင်ခြင်းစာအုပ်ပေါ်တွင် သူ၏ အမည်မှာ ရေးသားပြီးသား ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

​"မစောင့်နိုင်ဘူးဗျ လူတိုင်းက တိုးတက်နေကြတာ တကယ်လို့ ကျုပ်က ရပ်လိုက်မယ် စောင့်လိုက်မယ်ဆိုရင် ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပေါ့"

​ဟွမ်ဖူကျဲက ပြုံးလျက် ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်

"ကိစ္စတွေက ဒီအထိ ရောက်လာပြီဆိုတော့ ပြောနေလည်း ထူးမှာမဟုတ်ပါဘူး ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းကနေ ထူးချွန်တဲ့ တပည့်တွေ အများကြီး မွေးထုတ်နိုင်ခဲ့တယ် ရေရှည်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျုပ်လျှောက်ခဲ့တဲ့ လမ်းမှားက သူတို့အတွက် သက်သေပြစရာ ဖြစ်သွားတာပဲ ဒါဟာ မကောင်းတဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

​နှစ်ဖက်စလုံး၏ စကားကို ကြားသောအခါ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း၏ အမာခံတပည့် တစ်ရာကျော်မှာ တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားကြပြီး ဖန့်ချန်ကို ကြည့်သောမျက်လုံးများမှာ ရိုသေမှုနှင့် စပ်စုလိုမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

​သူတို့အများစုမှာ ထိုခေတ်ကာလကို မကြုံခဲ့ဖူးပေ။

သူတို့ သိုင်းစကျင့်ချိန်ကစ၍ မဟာရှ၏ သိုင်းကံကြမ္မာ မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် မြင့်တက်နေချိန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သိထားသည်မှာ ထိုသိုင်းကံကြမ္မာသည် ဖန့် ဟူသော အမည်နာမမှ စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

​ရှေ့တွင်ရှိနေသော ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည်ပင် မဟာရှ၏ သိုင်းကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်

​"မင်းကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားမိနေလို့ ဒီနေ့ သွားတော့မယ် (သေတော့မယ်) လို့ ထင်နေတာလား"

ဖန့်ချန်က ပြုံးလိုက်သည်။

​"ဟုတ်တယ်... အတော်လေး နီးစပ်နေပြီ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကတည်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို စတင်ခံစားနေရတာ ဒီနေ့... ရုတ်တရက်ကြီး စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်တက်ကြွလာတယ် ဒါဟာ နေဝင်ခါနီး ဆည်းဆာအလင်း ပဲ"

ဟွမ်ဖူကျဲက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

​ခဏအကြာတွင် သူက ဖန့်ချန်ကို စပ်စုသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ

"ဖန့်မိတ်ဆွ... ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘယ်တွေကို ရောက်ခဲ့တာလဲ ဘဝက စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းရဲ့လား"

​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်

"တော်တော်လေးတော့ စိတ်လှုပ်ရှားဖို့ ကောင်းပါတယ်"

​သူသည် ဟွမ်ဖူကျဲကို မဟာချန်းအကြောင်း၊ ရှေးဟောင်းနတ်ဘုရားလမ်း အကြောင်း၊ နတ်မျိုးစေ့ အကြောင်းများ ပြောပြခဲ့သည်။

တောင်တန်းကြီးများကို နယ်ရုပ်ကဲ့သို့ အသုံးချနိုင်သည့် အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်များအကြောင်းနှင့် ဝေးလံသော မဟာရှ၏ အပြင်ဘက်တွင် အခြားသော နိုင်ငံပေါင်းများစွာ ရှိနေကြောင်းတို့ကို ပြောပြခဲ့သည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲမှာ နားထောင်ရင်း စိတ်ဓာတ်များ တက်ကြွလာပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အားကျရိပ်များ ပေါ်လာသည်

"မင်းရဲ့ ဒီခရီးစဉ်က တကယ်ကို ထူးခြားဆန်းပြားလွန်းတယ်ကွာ ကျုပ်ရဲ့ နောက်ဘဝမှာလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ မြင်ကွင်းတွေကို ကြည့်ခွင့်ရဖို့ မျှော်လင့်မိပါတယ်"

​ဘေးနားရှိ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာလည်း နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဤလောကကြီးက ထိုမျှအထိ ကျယ်ပြောလှသည်လား...။

​"နောက်ဘဝအထိ စောင့်စရာ မလိုပါဘူး မင်းရဲ့ လူ့လောကကိစ္စတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ နောက်ထပ် လမ်းတစ်ခုကို လျှောက်ရဦးမယ်"

ဖန့်ချန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲမှာ ထိုစကားကို နားမလည်သော်လည်း ရုတ်တရက် ပင်ပန်းလာသဖြင့် ထိုနေရာ၌ပင် ထိုင်ချလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန့်ချန်နှင့်အတူ မိသားစုကိစ္စများ၊ အစောကြီးကတည်းက ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သူ၏ ဇနီးအကြောင်းများကို ပြောဆိုနေကြသည်။

​"ဖန့်မိတ်ဆွ... မင်းမသိပါဘူး သူက ကျုပ်ဘဝမှာ တစ်ဦးတည်းသော ချစ်ခဲ့ရတဲ့ အမျိုးသမီးပါ ကံဆိုးတာက သူက အသက်တိုခဲ့တယ် ကျုပ်ကလည်း ငယ်သေးတော့ ဘာမှနားမလည်ဘဲ တစ်နေ့လုံး ကျင့်ကြံနေတာနဲ့ပဲ သူ့ကို သေသေချာချာ အချိန်မပေးခဲ့ရဘူး..."

​ဟွမ်ဖူကျဲ ပြောရင်းပြောရင်းနှင့် အသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားသည်။

​သူ၏ သားဖြစ်သူမှာ မျက်ရည်များ ဝဲနေပြီး ရှေ့သို့ တိုးချင်သော်လည်း ဖန့်ချန်ကို နှောင့်ယှက်မိမည် စိုးသဖြင့် အောင့်ထားရသည်။

​ဖန့်ချန် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ မလှမ်းမကမ်းမှ လှမ်းကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲ၏ အသက်ဓာတ်မှာ လုံးဝ ကင်းစင်သွားခဲ့ပြီ။

သူ၏ ရုပ်ကလာပ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်လာပြီး ထိုအမျိုးသမီးကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲသည် မိမိကိုယ်တိုင် သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှု အလျှဉ်းမရှိဘဲ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်

​"ဇနီးလေး... စောင့်ရတာ ကြာသွားပြီလား"

​နှစ်ဦးသားမှာ အချိန်အကြာကြီး ဝေးကွာနေခဲ့ကြသဖြင့် ပြန်ဆုံချိန်တွင် ပြောစရာ စကားများစွာ ရှိနေကြသည်။

​စကားပြောပြီးနောက် ဟွမ်ဖူကျဲက သက်ပြင်းအသာချကာ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်

"ဖန့်မိတ်ဆွေ ကျုပ် သွားတော့မယ်နော်"

​"မလောပါနဲ့ဦး"

ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်သည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲ လင်မယားမှာ မှင်သက်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

​" မင်း ငါ့ကို မြင်ရလို့လား "

​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်သည်

"သိပ်ပြီး အံ့ဩမနေပါနဲ့ ဒီလောကမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ် အဲဒါတွေကို မင်းကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရဦးမှာ"

​ဟွမ်ဖူကျဲ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အလင်းရောင်များ တောက်ပလာခဲ့သည်။

​"ညီမလေးက တကယ်ကို ချောတာပဲ ဒါပေမဲ့ မင်းက သူ့ကို တစ်သက်လုံး တသသ ဖြစ်နေတာက ဒီရုပ်ရည်ကြောင့်ပဲတော့ မဟုတ်လောက်ပါဘူး"

​ဖန့်ချန်က ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်

"ပထမဆုံးတွေ့တာနော် ကျုပ်က ဖန့်ချန် ပါ"

​"ကျွန်မ... ဖန့်စစ်နတ်ဘုရား ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

အမျိုးသမီးက ချက်ချင်း ဂါရဝပြုလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် စပ်စုလိုစိတ်များ ကျန်ရှိနေသေးသည်။

​ယခုကြည့်ရသည်မှာ ဖန့်စစ်နတ်ဘုရားသည် နတ်ဘုရားနှင့် ဝိညာဉ်များကိုပင် မြင်နိုင်နေသည်လား။

သူမ၏ ခင်ပွန်း အရင်က ပြောခဲ့ဖူးသမျှမှာ ကြွားလုံးထုတ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

​ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်း တပည့်များမှာ ဟွမ်ဖူကျဲ အသက်ထွက်သွားသည်ကို သိလိုက်သဖြင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေကြပြီး ဖန့်ချန်က လေထဲသို့ စကားပြောနေသည့် ထူးဆန်းမှုကို သတိမထားမိကြပေ။

အားလုံးမှာ ဟွမ်ဖူကျဲ၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝိုင်းအုံကြည့်နေကြသည်။

​ဟွမ်ဖူကျဲ လင်မယားမှာ သူတို့သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ဟွမ်ဖူကျဲက ဖန့်ချန်ကို ပြောသည်

​"ဖန့်မိတ်ဆွေ ခုနက စကားတစ်ခွန်း ပြောဖို့ မမီလိုက်ဘူး ကျုပ်သားကို ပြောပေးနိုင်မလား သူ့ကို သိုင်းသေသေချာချာ ကျင့်ဖို့နဲ့ ကျုပ် ဟွမ်ဖူကျဲ ရဲ့ မျက်နှာကို မပျက်စေဖို့ပေါ့"

​ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဟွမ်ဖူကျဲ၏ စကားကို ထိုလူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားအား လွှဲပြောင်းပြောကြားပေးလိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေစဉ်မှာပင် ဖန့်ချန်မှာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

​" နောက်ဆို ကျုပ်က လေလွင့်ဝိညာဉ် ဖြစ်သွားပြီး ဘယ်တော့မှ ထပ်မသေတော့ဘူးလား"

ဟွမ်ဖူကျဲက ဖန့်ချန်၏ ဘေးမှ လိုက်ပါရင်း စပ်စုနေသည်။

​လူဖြစ်ရတာကိုတော့ သူကောင်းကောင်း နားလည်သော်လည်း ဝိညာဉ်ဖြစ်ရတာကတော့ ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

​"လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေမှာလည်း ဝိညာဉ်သက်တမ်း ရှိတယ် ထပ်မသေတာတော့ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့... မင်းတို့ကတော့ သေဖို့ ခက်သွားပါပြီ"

​ဖန့်ချန်က ပြုံးလျက်

"လောင်ဟွမ် တို့ဆီ သွားတွေ့ကြရအောင် အဲဒီနောက်မှာ သုံးလောကတောင် ကို သွားမယ်၊ အဲဒီကျရင် ငါ မင်းတို့ကို ဝိညာဉ်လောကထဲ ပို့ပေးမယ်"

​"ဝိညာဉ်လောက မှာ တကယ်ပဲ ငရဲပြည် ဆိုတာ ရှိတာလား"

​ဟွမ်ဖူကျဲမှာ အံ့ဩသွားပြီး သူ၏ ဇနီးကို လှည့်ကြည့်သည်

"ဇနီးလေး... မင်း အဲဒီကို ရောက်ဖူးလား"

​ဟွမ်ဖူကျဲ၏ ဇနီးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေပြီး ဝိညာဉ်လောကအကြောင်းကို ဘာမျှ သိပုံမရပေ။

​"လောကက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေထဲမှာ ဟွမ်ချွမ်လမ်း ကို ရှာတွေ့နိုင်တဲ့သူက တစ်သောင်းမှာ တစ်ယောက်တောင် မရှိဘူး အများစုက လူ့လောကမှာပဲ လေလွင့်နေရင်း ဝိညာဉ်သက်တမ်း ကုန်ဆုံးပြီး ပျောက်ကွယ်သွားကြတာပဲ"

​ဖန့်ချန်က တည်ငြိမ်စွာပင်

"ညီမလေးကတော့ ဟွမ်ချွမ်လမ်းကို ရှာမတွေ့ခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်သလို ဒါမှမဟုတ် မင်းကို စောင့်ရှောက်ကြည့်ရှုချင်လို့ ဓားခုနစ်လက်ဂိုဏ်းကနေ မထွက်ခွာဘဲ နေခဲ့တာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်"

​"ဇနီးလေး..."

ဟွမ်ဖူကျဲမှာ ရင်ထဲတွင် ကြည်နူးသွားတော့သည်။

​...

...

​"ဗိုလ်ချုပ် ဟားဟားဟား... မင်းလို နုံအတဲ့ကောင်က ငါနဲ့ ချက်ချင်းကစားရဲသေးတယ်ပေါ့ ဒီနေ့ ဆယ်ပွဲကစားတာ ဆယ်ပွဲလုံး မင်းရှုံးတယ်"

​ခြံဝင်းငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း အဘိုးကြီးနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်ကာ စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။

ထိုအထဲမှ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သန်မာသော အဖိုးအိုတစ်ဦးက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွစွာ ရယ်မောရင်း တစ်ဖက်မှ အဖိုးအိုကို လှောင်ပြောင်နေသည်။

​"လောင်ဟွမ်... တော်လောက်ပြီ မင်း ဒီထက်ပိုပြောရင် ထျဲမ တစ်ယောက် ဒေါသထွက်ပြီး သေသွားလိမ့်မယ်"

​ရွှီဂီ က ထိုနေရာကို ဖြတ်သွားရင်း ဟွမ်စီဟိုင် ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

​ဟွမ်စီဟိုင် က မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ

"သူ့ဘာသာသူ ငါ့ဆီလာပြီး စစ်တုရင် ကစားတာလေ၊ ငါက သွားခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး မင်း သူ့ကို မေးကြည့်လိုက်... သူ ရင်ထဲကနေ လက်ခံလားလို့ သူ လက်မခံသရွေ့တော့ ငါက နေ့တိုင်း လှောင်နေဦးမှာပဲ"

​ထျဲမ က ဟွမ်စီဟိုင် ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စစ်တုရင်ခုံကို ကြည့်ကာ အသည်းအသန် စဉ်းစားနေသည်။

​"ဒီအကွက်ကို ရွှေ့လိုက်"

​"ဟင် ဟုတ်သားပဲ"

ထျဲမ ချက်ချင်း ဝမ်းသာသွားသည်။

​ဟွမ်စီဟိုင် က ဒေါသတကြီးဖြင့်

"ကစားတာကို ဘေးကနေ ဝင်မပြောရဘူးဆိုတဲ့ လူကြီးလူကောင်းကျင့်ဝတ် မရှိဘူးလား ဘယ်သူလဲကွ..."

​အဘိုးကြီးများမှာ သတိဝင်လာပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ... အားလုံးပင် ကြောင်အသွားကြတော့သည်။

​"သခင်လေး "