အခန်း (၁၄)

ထောင်ချောက်တစ်ခုတည်းတွင် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် မိသွားပြီးနောက် ညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ နောက်ဆုံးတွင် သင်ခန်းစာ ရသွားကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသဖြစ်ခြင်း၊ နာကျည်းခြင်းနှင့် စိတ်ပျက်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ခံစားချက်များ ပေါက်ကွဲလျက်ရှိသည်။

ဒုတိယညီ - "အစ်ကိုကြီး၊ တတိယညီ၊ ငါတို့ ဒီကိစ္စကို ဒီတိုင်း လွှတ်ထားလိုက်ကြတော့မှာလား"

အစ်ကိုကြီး - "တခြား ဘာလုပ်နိုင်ဦးမှာလဲ"

ဒုတိယညီ - "ခိုးလို့မရရင် အကြမ်းနည်း သုံးရအောင်"

တတိယညီက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "နောက်ထပ် ယွမ်တစ်ရာ ထပ်အလိမ်ခံရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အစ်ကို့မှာ မီးရှို့ဖို့ အပို ပိုက်ဆံတွေ ရှိနေလို့လား"

ဒုတိယညီက ကြမ်းတမ်းသော ကြွေပန်းကန်လုံးတစ်လုံးကို လွှတ်ပစ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး။ သူ့ကို အနိုင်ကျင့်လိုက်ရအောင်။ ငါ သူ့ကို အလိုရှိတိုင်း လုပ်ပြီးသွားရင် သူ ပြန်ခုခံနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမက မိန်းမသားပဲဟာ။ ဂုဏ်သိက္ခာကျသွားရင် သူမ ဘယ်လို ဆက်အသက်ရှင်မလဲ"

အားနည်းနေသေးသော တတိယညီက သူ့ကျောကုန်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးလိုက်ပြီး ပြောသည်။

"သေချင်နေတာလား။ သူ့လက်နက် ဘယ်လောက် အစွမ်းထက်လဲဆိုတာ သိရက်သားနဲ့။ အစ်ကိုက သူ့ဆီ ပိုက်ဆံထပ်သွားပေးမလို့လား၊ အသက်ပါ ပေးလိုက်ရနိုင်တယ်။ သေချင်ရင် သွားလေ၊ ကျွန်တော်တော့ မလိုက်ဘူး"

အစ်ကိုကြီးက ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်၊ သူမက ရက်စက်တယ်။ သူမက ငါတို့ကို သတိလစ်အောင်လုပ်ပြီး ရွာလယ်ခေါင်မှာ ကိုယ်လုံးတီးနဲ့ ကြိုးတုပ်ထားရင် ငါတို့ ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့ နေကြမလဲ"

တတိယညီက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါတို့လည်း အရှက်ကွဲပြီးသားပါ။ ရှု့ညီအစ်ကိုတွေက သူခိုးတွေဆိုတဲ့ နာမည်က အခုဆို စွဲနေပြီ"

မတရားခံရသည်ဟု ခံစားနေရသော ဒုတိယညီသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး ခေါင်းကိုကိုင်ကာ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုသုံးယောက်မှာ ထပ်ခါတလဲလဲ အလိမ်ခံခဲ့ရပြီး ငွေကြေးဆုံးရှုံးရသည့် နာကျင်မှုကို ကုစားရန် အချိန်အတော် ကြာပေလိမ့်မည်။ မိသားစုဝင် လေးယောက်စလုံး အလုပ်လုပ်လျှင်ပင် ယွမ်နှစ်ရာ စုမိဖို့အတွက် ခါးပတ်စည်းပြီး တစ်နှစ်လောက် စုဆောင်းရမည်ဖြစ်သည်။

ပိုက်ဆံရပြီးနောက် လော့လန်က ထပ်မံ အရေးမယူတော့ပေ။ သူမသည် ရဲစခန်းတွင် ငိုယိုပြီး သူတို့အားလုံးက အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့တည်းသားများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ပိုက်ဆံပြန်ရလျှင် ကျေနပ်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ဆင်းရဲသော်လည်း ကြင်နာတတ်သော သားကောင်အဖြစ် အောင်မြင်စွာ ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုများမှာမူ ရဲအရာရှိ၏ ပြင်းထန်သော ဆုံးမမှုကို ခံခဲ့ရသည်။

"နောက်တစ်ခါ ထပ်ဖြစ်ရင် လော့လန်က အမှုမဖွင့်ရင်တောင် ခင်ဗျားတို့ကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ဆိုရှယ်လစ်နိုင်ငံ၊ အားနည်းသူတွေကို နှိပ်စက်တာမျိုးကို သည်းခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

ရှု့ညီအစ်ကိုများသည် အရှက်တကွဲဖြင့် အိမ်ပြန်လာကြပြီး လော့လန်ကမူ အဝေးမှ တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေခဲ့သည်။ အကြံသမား ညီအစ်ကိုများ ကျဆုံးသွားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် စနစ်မှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေပြီး သူမကို အမှတ်များ ရက်ရောစွာ ပေးသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံး ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

"ရှု့ညီအစ်ကိုတွေ၊ ထွက်ခဲ့ကြစမ်း"

ညီအစ်ကိုများ ဒုက္ခရောက်နေသည်ကို လော့လန် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခုကြောင့် လန့်သွားခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ သူမ၏ အစ်ကိုကြီးဖြစ်ပြီး သူ့သား၊ သူမ၏ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် သူ့သား၊ ပြီးတော့ သူမ၏ ခဲအိုတို့ ပါလာကြသည်။ အမျိုးသားတစ်သိုက်သည် တုတ်များကိုယ်စီ ကိုင်ထားကြသည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် ညီအစ်ကိုများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့က အော်ဟစ်ရိုက်နှက်ကြတော့သည်။

"မျက်ကန်းကောင်တွေ၊ ငါ့ညီမ တစ်ယောက်တည်း နေတာနဲ့ပဲ အားကိုးမဲ့နေတယ် ထင်နေလား။ ဘယ်သူ့ကိုမှ အနိုင်မကျင့်ရဲအောင် ဒီနေ့ မင်းတို့ကို သေအောင် ရိုက်မယ်"

သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ငါတို့ လော့မိသားစုမှာ ယောကျ်ားသား ခြောက်ယောက်၊ ခုနစ်ယောက်လောက် ရှိတာ။ ငါတို့က အနိုင်ကျင့်ရလွယ်မယ် ထင်နေလား။ အဖွဲ့တူတူမို့လို့ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က လွှတ်ပေးလိုက်တာကို မင်းတို့က အခွင့်အရေး ယူချင်ကြတယ်ပေါ့လေ"

လော့လန်သည် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားပြီး ပုန်းခိုရာမှ ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ညီအစ်ကိုများ အသင့်မဖြစ်သေးဘဲ အသနားခံ ငိုယိုကာ အရိုက်ခံနေရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အစပိုင်းတွင် ဝင်တားချင်ခဲ့သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါတို့ တကယ် ရည်ရွယ်ပြီး လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး"

"အစ်ကိုကြီးလော့၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ငါတို့ တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ငါတို့ ဘာမှ မခိုးခဲ့ပါဘူး"

"အစ်ကို၊ အစ်ကို၊ ငါတို့ နောက်မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး။ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"

လော့လန်သည် သူမ အစ်ကိုကြီး၏သားထံ အရင်သွားလိုက်ရာ သူက သူမကို မျက်စိတစ်ဖက် မှိတ်ပြလိုက်သည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့ အားလျှော့ထားကြောင်း သူမ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ရိုက်နှက်မှုများက ပြင်းထန်ပုံရသော်လည်း ဒဏ်ခံနိုင်သော နေရာများကိုသာ ရွေးရိုက်နေပြီး အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာမရအောင် သတိထားနေကြသည်။ ညီအစ်ကိုများက တောင်းပန်နေသော်လည်း သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများက သွက်လက်နေဆဲဖြစ်သည်။

အခြေအနေက ဤသို့ဖြစ်နေသဖြင့် သူမ ဝင်မပါရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမ၏ အစ်ကိုများကို ကလဲ့စားမချေရန် တားမြစ်ခဲ့သော်လည်း ဒီတစ်ကြိမ်တွင် သူမ၏ ပိုက်ဆံကို နှစ်ကြိမ်တိုင် ခိုးယူခဲ့သဖြင့် သူတို့ အရိုက်ခံရသည်မှာ ထိုက်တန်သည်။

လော့မိသားစုသည် သူတို့၏ ညီမဖြစ်သူအတွက် တရားမျှတမှု ရယူပေးရန် ရှု့ညီအစ်ကိုများကို ရိုက်နှက်ခဲ့ကြသည်။ မကြာမီ ထိုဆူညံသံများကြောင့် လာရောက်ကြည့်ရှုသူများ ဝိုင်းအုံလာပြီး အဒေါ်ရှု့ ပြေးဝင်လာကာ ငိုယိုတောင်းပန်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရိုက်နှက်မှု ရပ်တန့်သွားသည်။

"ငါ့သားတွေက မခိုးပါဘူး။ နင့်ညီမက မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာ"

အစ်ကိုကြီးလော့က သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ မခိုးဘူးလို့ ခင်ဗျား ပြောမလို့လား။ သူတို့ ရဲစခန်းမှာ ဝန်ခံပြီး ပိုက်ဆံတောင် ပြန်ပေးလိုက်ပြီ။ အခု ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရဲရတာလဲ"

သူမ၏ ခဲအိုဖြစ်သူကလည်း ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ။ ခင်ဗျားသားတွေက ခိုးဖို့မဟုတ်ရင် သန်းခေါင်ယံကြီး ကျွန်တော့် ခယ်မအိမ်နားမှာ တိတ်တဆိတ် ဘာသွားလုပ်ကြတာလဲ"

အဒေါ်ရှု့က စကားထစ်ငေါ့စွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့၊ ငါတို့က ဒီအတိုင်း..."

“အမေ!!” ညီအစ်ကိုသုံးယောက်က ပြိုင်တူ အော်ပြောလိုက်သည်။ " တိတ်တိတ်နေစမ်းပါ"

ဒုတိယညီက သူမကို အရေးတကြီး လေသံဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ကို သေစေချင်နေတာလား"

အစ်ကိုကြီးက တိုးသော်လည်း ခိုင်မာသော အသံဖြင့် ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "အမေ့ကို ဘာပြောထားလဲ။ ကျွန်တော်တို့အားလုံး အသတ်ခံရတာ လိုချင်လို့လား"

ဒုတိယညီက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ "အဲဒီလို ဖြစ်လာရင် အမေ အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ ဘယ်သူ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှာလဲ"

အဖွားအိုက မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ပုံကြီးချဲ့ လဲကျသွားကာ ငိုချင်းချလိုက်သည်။

"ငါ ဒီလို ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး"

ဤသည်မှာ ပုံမှန် သူမ သုံးနေကျ နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး ဒေါသတကြီး သောင်းကျန်းကာ ပြဿနာရှာတတ်သည်။ သို့သော်လည်း လူများက သူမကို အာရုံမစိုက်ကြတော့ပေ။ ထိုအစား ရှု့ညီအစ်ကိုသုံးယောက် လော့လန်၏ ပိုက်ဆံကို ခိုးယူသည့်အကြောင်းကိုသာ ဆွေးနွေးနေကြသည်။

"လော့လန်က သူမရဲ့ ခန်းဝင်ကြေးတွေ ယူလာတာ နေမှာပေါ့။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်တည်းမို့ သူတို့ အနိုင်ကျင့်လို့ရမယ် ထင်နေကြတာ။ ဒီညီအစ်ကိုသုံးယောက် အခုထိ လူပျိုကြီး ဖြစ်နေတာ မဆန်းပါဘူး။ သူတို့က အရမ်း ယုတ်မာတာကိုး"

"ဒါပေါ့၊ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် တဲအိမ်လေးထဲမှာ နေရတာ တော်တော် ခက်ခဲနေပြီကို။ သူတို့က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို အနိုင်ကျင့်ရက်ရတာလဲ"

"လော့လန် သူတို့ကို မိသွားလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် သူ့ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်ပြီး ဒီဆောင်းတွင်းကို ဘယ်လို ကျော်ဖြတ်မလဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူမ တကယ် ကံကောင်းတယ်။ ဘုရားသခင် စောင့်ရှောက်တာ"

ရှု့မိသားစု ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ပြီး လူများက သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်ပြားမှုကို ဗြောင်ကျကျ ဝေဖန်နေကြသည်။ အရိုက်ခံရပြီးနောက် လော့လန်သည် သူမ၏ အစ်ကိုကြီးအိမ်သို့ သွားခဲ့ရာ ယောင်းမအကြီးဆုံးဖြစ်သူက သူတို့နှင့်အတူ လာနေရန် အကြံပြုသည်။

"နင်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဆိုတော့ မလုံခြုံဘူး။ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့ ယောကျ်ားတွေက အမြဲရှိနေတာ။ ငါတို့အိမ်က ကျပ်ပေမယ့် နင့်တဲအိမ်လေးထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်"

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက သဘောတူလိုက်သည်။ "ငါတို့ မြေအုတ်တွေ လုပ်လို့ ပြီးခါနီးပြီ။ နွေဦးပေါက်ရင် နင့်အတွက် အခန်းတစ်ခန်း ဆောက်ပေးမယ်။ အဲဒီကျရင် နင် ဒီမှာ ကြပ်ကြပ်တည်းတည်း နေစရာ မလိုတော့ဘူး"

လော့လန်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "နောက်နှစ် အခန်းဆောက်ပြီးမှပဲ လာနေတော့မယ်။ ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်မကြီးက ကျွန်မအတွက် အိမ်ထောင်ဖက် ရှာပေးနေပြီ။ အဆင်ပြေရင် ကျွန်မ အိမ်ထောင်ပြုဖြစ်လောက်တယ်"

ယောင်းမဖြစ်သူက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါလည်း ရှာကြည့်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သင့်တော်တဲ့သူ မတွေ့သေးလို့ မပြောပြတာ။ ငါတို့ အခု နည်းနည်း ခက်ခဲနေပေမယ့် ဖြစ်သလိုတော့ မရွေးလိုက်နိုင်ဘူးလေ။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုတာ တစ်သက်လုံးစာ ကတိကဝတ်ပဲ။ အိမ်ထောင်မပြုဖူးတဲ့သူ ဒါမှမဟုတ် ကလေးမရှိဘဲ ကွာရှင်းထားတဲ့သူ ရှာတာ အကောင်းဆုံးလို့ ငါထင်တယ်"

သူမသည် လော့လန်ကို တကယ် ဂရုစိုက်သဖြင့် လော့လန်က လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း အဲဒီလိုပဲ တွေးထားတာ။ ကလေးအများကြီးနဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ကျွန်မ လက်မခံနိုင်ဘူး"

ယောင်းမဖြစ်သူက သဘောတူလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့၊ မိထွေးလုပ်ရတာ ခက်ခဲတယ်။ အထူးသဖြင့် သားယောက်ျားလေးတွေ အများကြီးရှိရင် ပိုဆိုးတယ်။ နင်က သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့အတွက် အရိုးကြေမတတ် အလုပ်လုပ်ပေးရမှာ၊ ဒါတောင် သူတို့က နင့်ကို ကျေးဇူးကန်းတဲ့ မိထွေးလို့ ခေါ်ချင်ခေါ်ဦးမှာ၊ အိမ်ကနေ နှင်ချချင် နှင်ချဦးမှာ"

"ဟုတ်ကဲ့ ယောင်းမ ဖြည်းဖြည်းပဲ ရှာပါ။ ဒီဆောင်းတွင်း ကျော်ဖို့ ကျွန်မ တဲအိမ်လေးကို ပြင်လိုက်ပါဦးမယ်"

သူမသည် သူတို့၏ ကျပ်တည်းနေသော အိပ်ရာတွင် လာမတိုးဝှေ့ချင်မှန်း အစ်ကိုကြီးက နားလည်သဖြင့် သူမ၏ တဲအိမ်ကို မွမ်းမံရန် စတင် စီစဉ်ခဲ့သည်။ "ကောက်ရိုးတွေ ပိုလုပ်ထားပြီး သစ်သားနဲ့ တစ်ထပ်ထပ်ကာပေးမယ်။ အထဲမှာ မီးဖိုတစ်ခုထားဖို့ နည်းလမ်းရှာရမယ်၊ ဒါမှ နင် နွေးနွေးထွေးထွေးနေပြီး ချက်ပြုတ်လို့ရမှာ"

"ဒါပေမဲ့ နေရာလွတ် ကျန်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးနော်"

"နင်တစ်ယောက်တည်းပဲလေ။ နေရာ ဘယ်လောက် လိုမှာမို့လို့လဲ။ ဆောင်းတွင်းမှာ နွေးနွေးထွေးထွေး ရှိဖို့က အဓိကပဲ"

"အင်းလေ.."

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးနှင့် ယောင်းမတို့က သူမ၏ တဲအိမ်ကို မွမ်းမံရန် ဆွေးနွေးနေချိန်တွင် လော့လန်၌ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ် ရှိနေသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ရောက်လာခဲ့ပြီး သူမသည် အဖွဲ့မှ ခွင့်ယူကာ မြို့ထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ဘတ်စ်ကား ဂိတ်ဆိုက်သောအခါ လူအုပ်နောက်လိုက်ပြီး ဆင်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် နေရာဒေသကို အကဲခတ်ပြီးနောက် မှတ်ဉာဏ်ကို အားပြုကာ သူမသွားလိုရာ ခရီးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ကျိုးမိသားစုသည် မြို့အနောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ ထိုနေရာရှိ အိမ်များမှာ သိပ်မနွမ်းပါးလှပေ။ ကျိုးမိသားစုအိမ်သို့ တန်းမသွားဘဲ လမ်းကြားထဲ လမ်းလျှောက်ရင်း လူများကို အကဲခတ်ကာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အတူရှိနေသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး သို့မဟုတ် ကလေးတစ်သိုက် ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်လျှင် သူမ ရပ်တန့်ပြီး စကားပြောကာ ကလေးများကို သကြားလုံး ပေးလေသည်။ ကလေးများက သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝိုင်းအုံလာကြပြီး ကျိုးချင်းရှန်ကို ရှာနေကြောင်း ပြောသောအခါ သူတို့က လမ်းညွှန်ပေးပြီး ကျိုးမိသားစုအကြောင်း စတင်ပြောပြကြသည်။

"ကျိုးချင်းရှန်ရဲ့ အမေက နည်းနည်း ရူးနေတာ။ အစ်မ သတိထားနော်" ကလေးတစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ဝင်ပြောသည်။ "မပူပါနဲ့၊ သူက လူတွေကို မရိုက်ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ လျှောက်သွားပြီး သူ့သားအငယ်ဆုံးလေး ဘယ်မှာလဲဆိုပြီး ငိုမေးနေတတ်တာပဲ ရှိတာပါ"

ကောင်လေးတစ်ယောက်က ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။ "သားကိုလည်း တစ်ခါ မေးဖူးတယ်။ လူတွေက ပြောကြတယ်၊ သူ စိတ်မမှန်တော့ဘူးတဲ့။ သူ့သားအငယ်ဆုံးက သေတာ ကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူက မေ့နေတာ"

သကြားလုံး အနည်းငယ်ဖြင့် ကလေးများထံမှ ရိုးသားစစ်မှန်ဆုံး စကားများကို သူမ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူမသည် လမ်းကြားကို ဖြတ်လျှောက်ပြီး ကျိုးမိသားစု နေထိုင်ရာ ခြံဝင်းသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဝင်ပေါက်တွင် ကလေးချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်သူ့ကို ရှာတာလဲ"

"ကျိုးချင်းရှန်ကို ရှာတာပါ"

"တည့်တည့် ဝင်သွားလိုက်။ သူ့အိမ်က ခြံဝင်းရဲ့ အဆုံးမှာ၊ အဓိက အခန်းပဲ"

"ကျေးဇူးပါပဲ"

ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောပြီးနောက် သူမသည် စနစ်နှင့် လဲလှယ်ထားသော မက်မွန်သီး နှစ်ပေါင်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဂိတ်တံခါးမှ ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုမက်မွန်သီးများမှာ ကြီးမားပြီး နီရဲနေသဖြင့် အလွန် စားချင်စဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ထောင့်ချိုးကို ကွေ့လိုက်ပြီးနောက် ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားတစ်ခုကို ဖြတ်လျှောက်ကာ အတွင်းဘက်အကျဆုံး ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ကျိုးချင်းရှန်၏ မိခင်ဖြစ်သူသည် ဖိနပ်အောက်ခံ ချုပ်ရင်း အနည်းငယ် ငေးငိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အဒေါ်" သူမက လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

အသံကြားသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီး မော့ကြည့်လာရာ မျက်လုံးများက ဖြည်းဖြည်းချင်း အာရုံစိုက်လာသည်။ မကြာမီ သူမ လော့လန်ကို မှတ်မိသွားသည်။

သူမက ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သိပြီ။ သမီးက အိမ်ထောင်ဘက် လာကြည့်တဲ့ ကောင်မလေးမလား"

လော့လန်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ အဒေါ် နေကောင်းလား"

"ကောင်းပါတယ်၊ ကောင်းပါတယ်။” အမျိုးသမီးက ဖိနပ်အောက်ခံကို ကိုင်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အိမ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောသည်။ “ဝင်ခဲ့လေ၊ ဝင်ခဲ့"

အိမ်ထဲဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းဧည့်ခံခြင်းနှင့် စကားစမြည်ပြောခြင်းတို့သည် အလွန် ပုံမှန်ဆန်နေသည်။ ကြားသိထားသည်များနှင့် လေ့လာတွေ့ရှိချက်များအပေါ် အခြေခံ၍ လော့လန်သည် ဤအိမ်ထောင်ရေးကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး အကောင်းဘက်သို့ မြင်လာသည်။

"ကျွန်မ တောင်ပေါ်က မက်မွန်သီးတွေ ယူလာခဲ့တယ်။ အရမ်းချိုတယ်။ တစ်လုံးလောက် မြည်းကြည့်ပါဦး"

"အိုကွယ်၊ ဘာမှ ယူလာစရာ မလိုပါဘူး။” အမျိုးသမီးက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလိုက်သော်လည်း ကြီးမားသော မက်မွန်သီးများကို တွေ့သောအခါ အံ့သြသွားပုံရသည်။ “ဘုရားရေ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မက်မွန်သီးမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ လှလိုက်တာ၊ နီရဲပြီး အရည်ရွှမ်းနေပုံပဲ။ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ မက်မွန်သီးမျိုး ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

လက်ဆောင်ကို အထင်သေးစွာ ငြင်းပယ်မည့်အစား ချီးမွမ်းခြင်းသည် နောက်ထပ် ကောင်းသော လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ လော့လန်သည် သူမနှင့် ယဉ်ကျေးစွာ စကားပြောပြီး မက်မွန်သီးတစ်လုံး ဆေးကြောကာ အတူတူ စားလိုက်ကြသည်။

အမျိုးသမီးက မက်မွန်သီးများ အရည်ရွှမ်းပုံ၊ နူးညံ့ပုံနှင့် ချိုမြိန်ပုံတို့ကို တဖွဖွ ချီးမွမ်းနေသည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူမက လော့လန်ကို ညစာ စားသွားရန် အတင်းခေါ်ခဲ့သည်။ လော့လန်ကလည်း ဒီတစ်ခေါက် အလည်အပတ်တွင် ကျိုးချင်းရှန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ဆုံးဖြတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

နွေရာသီဖြစ်၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပေါများချိန်ဖြစ်ပြီး အမျိုးသမီးက အသားလှီးရန် ပြင်သောအခါ လော့လန်က တားလိုက်ပြီး သူမသည် သတ်သတ်လွတ် အစားအစာကို ပိုကြိုက်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။ မြို့ပေါ်တွင် အသားက ပေါများလှသည် မဟုတ်သဖြင့် ဖြုန်းတီးစရာ မလိုပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အတူတူ ချက်ပြုတ်ကြရာ လော့လန်အတွက် သူမကို အနီးကပ် လေ့လာခွင့် ရလိုက်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ပုံမှန်အချိန်တွင် အလွန် သေသပ်သပ်ရပ်ပြီး စိတ်ဓာတ်ပြတ်သားသူဖြစ်ကြောင်း သူမ သတိထားမိလိုက်သည်။

သူတို့သည် ရိုးရှင်းသော်လည်း အရသာရှိသော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ကြသည်။ မုန်ညင်းကြော်၊ အိမ်ချက် ပဲပြားဟင်း၊ ခရမ်းချဉ်သီး သကြားအချိုချက်၊ ဝက်ဆီဖြင့် ကြော်ထားသော ခေါက်ဆွဲနှင့် ကြက်ဥဟင်းချိုတို့ ဖြစ်သည်။ ဟင်းလေးပွဲနှင့် ဟင်းချိုတစ်ခွက်မှာ လတ်ဆတ်ပြီး စားချင်စဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ ထိုဟင်းများကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ချိန်တွင် ကျိုးချင်းရှန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။