အခန်း (၁၆)

"သူ့အမေက နေမကောင်းဘူးဆိုပေမယ့် ကုသမှုခံယူနေတာ အဆင်ပြေပါတယ်၊ စိတ်ဖိစီးမှု မရှိသရွေ့တော့ တခြားလူတွေနဲ့ အတူတူပါပဲ"

"အိမ်ရာကိစ္စကရော? နင့်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကရော ဘယ်လိုလဲ၊ သူက ရိက္ခာခံစားခွင့်ရထားတာလေ၊ နင့်အိမ်ထောင်စုစာရင်းက ရွာမှာပဲ ကျန်နေခဲ့ရင် စပါးရဖို့အတွက် အလုပ်လုပ်ရဦးမှာ၊ အဲ့ဒါဆို နင်တို့က အချိန်အများစု ခွဲနေရမှာပေါ့"

"ကျွန်မရဲ့ စာရင်းကို စိုက်ပျိုးရေးမဟုတ်တဲ့ စာရင်းထဲ ပြောင်းထည့်လို့ရမယ့် နည်းလမ်းရှိတယ်လို့ သူပြောတယ်၊ အခွင့်အရေးရရင် အလုပ်ပါ ရှာပေးမယ်တဲ့"

"သိပ်ကောင်းတာပေါ့"

ဤအခြေအနေများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ ယောက်မသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရောဂါကိစ္စကို ချက်ချင်း လျစ်လျူရှုလိုက်တော့သည်။ မိခင်ဆိုသည်မှာ ထာဝရ အသက်ရှင်နေနိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ဤကဲ့သို့ အဆင်ပြေသော အခြေအနေများမှာ ကြီးမားသည့် အားသာချက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

"အရင်တုန်းက ရှု့ယင်းလျန်က ဘာလို့ သဘောမတူခဲ့တာလဲ၊ အခြေအနေတွေက ဒီလောက်ကောင်းတာကို၊ သူ့အမေ နေမကောင်းလို့ ရွာက သတိုးသမီးကို လာရှာတာ ဖြစ်လောက်တယ်"

"ရှု့ယင်းလျန်က တခြားတစ်ယောက်ကို ကြိုက်နေပြီးသားလေ၊ ဒါကြောင့် ဘယ်သူပဲလာတောင်းတောင်း ငြင်းမှာပဲ"

"ငတုံးမလေး၊ ချစ်နေတော့ရော ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ? လက်ထပ်ဖို့နဲ့ အတူတူနေဖို့ အခြေအနေတွေက အရေးအကြီးဆုံးပဲ"

နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်ထောင်ကျဖူးပြီး အိမ်ထောင်ရေးအတွေ့အကြုံရှိသူများသည် ဤအမြင်မျိုး ရှိတတ်ကြသော်လည်း အပျိုဖြန်း မိန်းကလေးများကမူ ကွဲပြားသော အရာများကို ရှာဖွေတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့နှစ်သက်သော၊ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားစေသော သူမျိုးကိုသာ လိုလားကြသည်။

"ဘယ်တော့လောက် လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

"အမျိုးသားနေ့မှာပါ"

"ဒုက္ခပါပဲ၊ အထည်လက်မှတ်တွေက နှစ်ကုန်မှ ရမှာလေ၊ ငါ့ဟာတွေတောင် အိမ်ဆောက်ဖို့အတွက် စပါးလက်မှတ်တွေနဲ့ လဲလိုက်မိပြီ၊ ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

"အစ်မ၊ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မဆီမှာ ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မဘာသာ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်"

"အိပ်ရာခင်း တစ်စုံတော့ အနည်းဆုံး လိုဦးမှာ၊ လိုအပ်ရင် နင့်အတွက် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ငါ လိုက်ငှားပေးမယ်လေ"

"ကျွန်မဆီမှာ မဝတ်ရသေးတဲ့ အဝတ်အစားသစ်တွေ ရှိပါတယ်၊ စိတ်ပူမနေပါနဲ့၊ သူ လာတဲ့အခါ ဧည့်ခံဖို့သာ ကူညီပေးပါ"

"ဒါပေါ့၊ ငါက နင့်ယောက်မပဲ၊ ဒါ ငါ့တာဝန်ပါ၊ ဒါပေမဲ့ ဘဝက ခက်ခဲတော့ နင့်ကို ဒီလိုဖြစ်စေရတာ အားနာမိတယ်"

"ရပါတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး"

သူတို့သည် အလုပ်လုပ်ရင်း စကားစမြည် ပြောဆိုကြပြီး နေ့လယ်စာ အမြန်စားပြီးနောက် သူမ ဆက်၍ ချည်ထိုးနေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာပင် လက်ရာမြောက်လာသည်။ စာအုပ်ပါ ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လိုက်နာရာ နေ့လယ်ပိုင်းရောက်သည့်အခါ ဆွယ်တာအင်္ကျီ၏ အနားသတ်များနှင့် မက်မွန်ပွင့်ပုံ တစ်တန်းကို ထိုးပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ချည်ထိုးထားသည်များကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုလိုက်ရာ ချည်သားတိုင်းမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိပေ။ အနီရောင်အောက်ခံပေါ်တွင် အနီရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် ဆင်စွယ်ရောင် ဝတ်ဆံများမှာ အလွန် လှပနေသည်။ သူမ၏ လက်ရာမှာ ညီညာသဖြင့် အထည်သားမှာ ချောမွေ့ပြီး ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ရှိလှသည်။

အလုပ်ဝင်ရန် ခေါင်းလောင်းထိုးသံ ကြားသောအခါ သူမသည် ချည်ထိုးထားသည်များကို ဘေးဖယ်ကာ အလုပ်ပြန်ဝင်လိုက်သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျိုးချင်းရှန်သည် သူမ၏ တဲအိမ်လေးဆီသို့ လက်ဆောင်များ ယူဆောင်ကာ စက်ဘီးစီးပြီး ရောက်လာခဲ့သည်။

"ရှင် ဒါတွေ ဝယ်လာစရာ မလိုပါဘူး" ရှားပါးနေသော ဤကာလများတွင် ဆီစိမ်စက္ကူဖြင့် ထုပ်ထားသည့် နူးညံ့သော မုန့်များမှာ တန်ဖိုးကြီးသည့် အရာများ ဖြစ်ပေသည်။

"ဒါ ပထမဆုံး လာလည်တာလေ၊ အထင်ကြီးအောင်တော့ လုပ်ရမှာပေါ့"

သူမသည် ခေါင်းဆောင်ထံတွင် ခွင့်တောင်းပြီး ကျိုးချင်းရှန်ကို အစ်ကိုကြီး၏ အိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက်မသည် သူ၏ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လှိုက်လှဲစွာ ကြိုဆိုခဲ့သည်။ သူတို့ကို သကြားရည် တည်ခင်းဧည့်ခံပြီး ကြက်ဥအချို့ ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။

သူမ၏ အစ်ကိုကြီးက သားဖြစ်သူကို လွှတ်ကာ ဒုတိယအစ်ကိုနှင့် ယောက်ဖဖြစ်သူတို့ကို အသိပေးလိုက်ရာ မကြာမီ မိသားစုတစ်ခုလုံး စုံညီစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ ဒုတိယအကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူမျှ ဆူညံမနေကြပေ။ သူတို့သည် သူ့ကို တွေ့ဆုံပြီး ကောင်းချီးပေးလိုကြရုံသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ခြင်းက မောင်နှမများအတွက် စိတ်ပူစရာ တစ်ခု လျော့သွားခြင်းဖြစ်ပြီး သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူက မတ်လောင်းအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ကြက်ဥအချို့ ယူလာခဲ့သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့ညီမလေးရဲ့ စိတ်ပူစရာတွေ ပြီးသွားပြီပေါ့၊ မဟုတ်ရင် သူ နေ့ရောညပါ စိတ်ပူပြီး အိပ်တောင်ပျော်မှာ မဟုတ်ဘူး" သူမ ခဲအိုက ပြောလိုက်၏။

"စိတ်ပူပေးကြတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ကျွန်မ လက်ထပ်ပြီးရင် ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေတော့မှာပါ၊ အားလုံး စိတ်ချလက်ချ နေကြပါတော့"

ယဉ်ကျေးမှုစကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် ကျိုးချင်းရှန်သည် နေ့လယ်စာ စားရန် နေခဲ့ပြီး သူ ယူလာသော မုန့်များကို မိသားစုသုံးစုအတွက် ဝေပေးလိုက်သည်။ အစ်မဖြစ်သူသည် ထိုမျှကောင်းသော ပစ္စည်းများကို လက်ခံရသည်မှာ အားနာစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူ ပြန်သွားပြီးနောက် သူမက ခင်ပွန်းသည်ကို ညည်းညူပြောဆိုခဲ့သည်။

"ဒုတိယယောက်မက ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်လိုလုပ် လက်ခံလိုက်ရတာလဲ၊ မတ်အသစ်ကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ကို ပြောလိုက်ပြီ"

"ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မင်း သိသားနဲ့၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အေးတယ်၊ သူမကတော့ ကပ်စေးနည်းတယ်လေ၊ အခု ညီမလေးက မြို့တက်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုတော့မှာဆိုတော့ သူမ အခွင့်အရေးယူမှာကို ငါတို့ သတိထားရမယ်"

"သူမ မလုပ်ရဲပါဘူး” လော့မေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆွေမျိုးတွေ ရှိတာ ကံဆိုးတာပဲ၊ သူ့အကြောင်း တော်တော့၊ ညီမလေးက မကြာခင် လက်ထပ်တော့မှာ၊ ငါ အထည်လက်မှတ် ခြောက်ပေလောက် ချေးပြီး နှစ်ကုန်ကျရင် ပြန်ဆပ်လိုက်မယ်"

"ခြောက်ပေတောင်လား?"

လော့မေက သူမ၏ ခင်ပွန်း ဘာစိတ်ပူနေသည်ကို သိသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင့်အမေဆီကနေ အထည်လက်မှတ်ရဖို့ ရှင် တာဝန်ယူတောင်းလိုက်၊ အဲ့ဒါ ရှင်လုပ်ရမယ့်အလုပ်ပဲ"

"ဟူး... သိပါပြီ"

သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုဖြစ်သူတို့သည်လည်း သူမ၏ အိမ်ထောင်သစ်အတွက် မည်သို့ ကူညီရမည်ကို စဉ်းစားနေကြသည်။ မင်္ဂလာဆောင်ရက် သတ်မှတ်ပြီးဖြစ်သဖြင့် ပြင်ဆင်မှုများကို အားသွန်ခွန်စိုက် စတင်လုပ်ဆောင်ကြသည်။ မပြန်မီတွင် ကျိုးချင်းရှန်သည် လော့လန်ကို အဝတ်ထုပ်ငယ်လေး တစ်ထုပ် ပေးလိုက်ပြီး ထိုအထဲတွင် ဘာပါသည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

"ဒါ အမေက မင်းကို ပေးခိုင်းလိုက်တာ၊ သိမ်းထားလိုက်နော်၊ နောက်တစ်ပတ် စနေ၊ တနင်္ဂနွေကျရင် မင်္ဂလာဆောင်ပစ္စည်းတွေဝယ်ဖို့ မြို့ကို လာခေါ်မယ်"

လော့လန်က လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ထုပ်ထားသော အထုပ်နှင့် သူ့ကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အထဲမှာ ဘာတွေလဲ"

"တင်တောင်းငွေလေ"

"ကျွန်မက ဒုတိယအကြိမ် လက်ထပ်တာဆိုတော့ ဒါတွေ မလိုပါဘူး"

"ထည့်သင့်တာမှန်သမျှတော့ ထည့်ရမှာပေါ့"

ထိုအမျိုးသားက လက်ကိုင်ပဝါထုပ်ကို သူမလက်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်ပေးလိုက်ရာ သူ၏ အပြုံးများတွင် အားပေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဒုတိယအကြိမ် သတိုးသမီး ဖြစ်နေသည့်တိုင် သူမသည် အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခံရရန် ထိုက်တန်ကြောင်း သူမကို သိစေချင်သည်။

"ကိုယ် ပြန်တော့မယ်၊ စနေ၊ တနင်္ဂနွေကျရင် လာကြိုမယ်"

"အင်း"

သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လော့လန်သည် သူမ၏ တဲအိမ်လေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ အထဲရောက်သည်နှင့် တံခါးပိတ်ပြီး လက်ကိုင်ပဝါထုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ အထုပ်မှာ ထူထဲသော်လည်း အထဲတွင် ပမာဏ မည်မျှရှိသည်ကို သူမ အတိအကျ မသိပေ။

နောက်ဆုံးအလွှာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ငွေအမြောက်အမြားကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက် ဖြစ်နေပြီး အကြွေလုံးဝမပါပေ။ သူမ ရေတွက်ကြည့်ရာ တောင့်တင်းနေသော ငွေစက္ကူအသစ် အတိအကျ အရွက် ၂၀ ရှိလေသည်။

ဤမျှ များပြားသော တင်တောင်းငွေ ရလိုက်သဖြင့် မင်္ဂလာဆောင်ပစ္စည်းများကို သူမ ပြန်လည်စဉ်းစားရန် လိုအပ်လာသည်။ ထိုညနေတွင် သူမသည် ငွေများကို အိတ်ကပ်ထဲထည့်ကာ အစ်မဖြစ်သူ၏ အိမ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လမ်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်မိလိုက်သည်။

"အား..."

လန့်သွားပြီး နာကျင်သွားသဖြင့် သူမကို ဘယ်သူဝင်တိုက်သလဲဆိုသည်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ လီမိသားစု၏ ချွေးမသစ် ဖြစ်နေပြီး ထိုမိန်းကလေးသည် နှစ်စပိုင်းကမှ လက်ထပ်ထားကာ ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ" သူမက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အီး... ဟီး... လော့လန်ရေ၊ သူတို့ ငါ့ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတယ်"

စနစ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပွဲကြည့်ပရိသတ်အဖြစ် ရွေးချယ်မှုအပေါ် ကျေနပ်နေပုံရသည်။ လော့လန်မှာမူ စနစ်၏ တက်ကြွနေမှုကို ရယ်ရမလို ငိုရမလို ဖြစ်နေမိသည်။ သူမ ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အဘွားကြီးလီ ဦးဆောင်သော လူတစ်စုသည် ခြံဝင်းထဲမှ ဒေါသတကြီး ထွက်လာကြသည်။

အဘွားကြီးလီက အော်ပြောလိုက်သည်။ "ပြေးစမ်း၊ ပြန်မလာနဲ့တော့၊ နင် ထမင်းစားခဲ့တာထက်တောင် ငါက ဆားပိုစားဖူးတယ်၊ ငါ့ကိုများ ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့၊ နင့်ကိုယ်နင် ဘာကောင်မမို့လို့ ငါ့ကို စိန်ခေါ်နေတာလဲ"

"ဆားတွေ အများကြီးစားရင် ငန်ကုန်မှာပေါ့"

လော့လန်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။ အစပထမတွင် သူမသည် အနိုင်ကျင့်ရ လွယ်ကူသူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်မူ သူမသည် ခြေသည်းလက်သည်း ထုတ်ပြရန် မကြောက်သည့် ဆူးငြောင့်ပေါသော စရိုက်ရှိသူ ဖြစ်နေသည်။ ထိုစကားလုံးများက ဤအမျိုးသမီးများအတွက် သိပ်ပြီး လေးနက်မှုမရှိသော်လည်း ထိုသို့ ပြန်လည်အာခံခြင်းက အဘွားကြီးလီကို ပို၍ ဒေါသထွက်စေသည်။

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် အဘွားကြီးလီသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး လေထဲသို့ ရမ်းသမ်းရိုက်နှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က ငါ့ကို ပြန်ပြောရဲတယ်ပေါ့၊ ကောင်မစုတ်"

အမျိုးသမီးငယ်သည် လော့လန်၏ နောက်တွင် ဝင်ပုန်းပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ လာကြည့်ကြပါဦး၊ ယောက္ခမက ကျွန်မကို ရိုက်နေပါတယ်၊ အဘွားကြီးလီက ချွေးမကို ရိုက်နေတာ ကြည့်ကြပါဦး၊ သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ၊ ကျွန်မဗိုက်ထဲမှာ လီမိသားစုရဲ့ သွေးသားကို လွယ်ထားရတာပါ၊ အဲ့ဒါကို သူတို့က ဒီလို ဆက်ဆံကြတယ်"

လီမိသားစုတွင် သားသုံးယောက်ရှိပြီး ဤအမျိုးသမီးမှာ အကြီးဆုံးချွေးမ ဖြစ်သည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ အသက် လေးဆယ်ကျော်သာ ရှိသေးပြီး ငယ်ရွယ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူသည် အခြေအနေကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ကစားရမည်ကို သိရှိပြီး ယောက္ခမက ချွေးမကို ရိုက်နှက်သည်ဟု စွပ်စွဲလိုက်ခြင်းဖြင့် လူထုအမြင်ကို ယောက္ခမဘက် ဆန့်ကျင်သွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက နင့်ကို ရိုက်လို့လဲ၊ ဘယ်သူ ရိုက်လို့လဲ၊ လျှောက်ပြောမနေနဲ့ မိန်းမ"

အဘွားကြီးလီသည် အစပိုင်းတွင် လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် လွှမ်းမိုးထားရန် ကြံရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ချွေးမဖြစ်သူ၏ ပါးနပ်စွာ ကစားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ သူမသည် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး သားအကြီးဆုံးကို တွန်းထုတ်ကာ အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

သားအကြီးဆုံးသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အရိပ်အကဲကို နားလည်သဖြင့် ဇနီးသည်၏ အနားသို့ ဒေါသတကြီး တိုးကပ်သွားခဲ့သည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာထားမှာ ထင်ရှားနေပြီး လော့လန်သည် ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် အမျိုးသမီးကို အလိုအလျောက် ကာကွယ်ပေးလိုက်မိသည်။

"စိတ်လျှော့ပါ၊ စိတ်လျှော့ပါ၊ ရှင်မိန်းမမှာ ကိုယ်ဝန်နဲ့လေ၊ အေးဆေး ပြောကြပါ"

ဤခေတ်ကာလတွင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုမှာ မဆန်းသစ်လှသည့်အပြင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်ကမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်ထံ တိုင်ကြားခဲ့လျှင်ပင် ပုံမှန်အားဖြင့် နှစ်သိမ့်ဆွေးနွေးပေးရုံသာ ရှိတတ်သည်။ အချို့သောအမျိုးသမီးများမှာ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းခံရမှုများကြောင့် မြစ်ထဲခုန်ချခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုးဆွဲချခြင်းကဲ့သို့သော အစွန်းရောက်သည့် နည်းလမ်းများကိုပင် ရွေးချယ်တတ်ကြသည်။

"ဒါက မိသားစုကိစ္စ။ အပြင်လူတွေ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး"

ထိုသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် သာမန်လူများသာမက အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ် သို့မဟုတ် ရဲတပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်စေကာမူ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်မှာ အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပေသည်။ လော့လန်သည် ထိုအမျိုးသား၏ တွန်းဖယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး သူမနောက်ကွယ်မှ ကြောက်လန့်နေသော အမျိုးသမီးမှာလည်း အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။ လော့လန်က သူမ ယခုလေးတင် ဝယ်ယူလာခဲ့သော အပ်ဘူးကို ထိုအမျိုးသမီးထံသို့ တိတ်တဆိတ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးသည် ဘာဖြစ်နေသည်ကို နားလည်သွားပြီး ကျယ်လောင်စွာ ငိုယိုနေသော်လည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိတော့ပေ။ အပ်များကို အမြန်လက်ခံလိုက်ပြီးနောက် ထိုအမျိုးသား မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် သူမက စတင်လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

အပ်ချုပ်အပ်ရှည်တစ်ချောင်းသည် ထိုအမျိုးသား၏ လက်မောင်းထဲသို့ ပြင်းထန်စွာ ထိုးစိုက်သွားသည်။ သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအား ထိရုံသာရှိသေးပြီး မည်သည့်အပြုအမူမျှ မလုပ်ရသေးခင်မှာပင် အပ်က လက်မောင်းထဲသို့ ထိုးဝင်သွားသောကြောင့် နာကျင်မှုကြောင့် သုံးပေခန့်အထိ အပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားတော့သည်။

ထိုအမျိုးသားက နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သေစမ်း ခွေးမ နင်က ငါ့ကိုအပ်နဲ့ထိုးရဲတယ်ပေါ့"

အမျိုးသမီးငယ်သည် သူမ၏ယောက္ခမကို တိတ်တဆိတ် တုံ့ပြန်ရန်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူကိုမူ ပေါ်တင်တုံ့ပြန်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုများတွင် ငြိမ်ခံနေရမည့် အကြောင်းရင်းမရှိပေ။

အမျိုးသမီးက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ "လောင်လီ... ရှင် နှလုံးသားမရှိတဲ့သူ။ ကျွန်မမှာ ရှင့်ရင်သွေးကို လွယ်ထားရတာကို ရှင့်အမေစကားနားယောင်ပြီး ကျွန်မကို ရိုက်ဦးမလို့လား? ရိုက်လေ၊ ရိုက်စမ်းပါ။ ကျွန်မရဲ့ မောင်ရင်းလေးယောက်နဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲ ခုနစ်ယောက်က စောင့်နေကြတာ။ ရှင်သာ ကျွန်မကို ထိကြည့်လိုက်၊ သူတို့ရှင်ကို ဘာလုပ်မလဲဆိုတာ သိရမှာပေါ့"

အမျိုးသမီးတွင် အစီအစဉ်ရှိပြီးသားဖြစ်ကာ သူတို့ကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်ရမည်ကိုလည်း သိရှိသည်။ သူမ၏ စကားများက ထိုအမျိုးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး ဇနီးဖြစ်သူထံမှ နောက်သို့ ဆုတ်သွားစေသည်။ အခြေအနေကို အံကြိတ်ပြီး ကြည့်နေသော ယောက္ခမဖြစ်သူမှာမူ အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေတော့သည်။

"နင်ကတော့ အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ၊ ကိုယ့်မိန်းမကိုတောင် မနိုင်ဘူး။ ရိုက်စမ်း၊ သေအောင် ရိုက်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုချွေးမမျိုးကများ အရိုက်မခံရဘဲ နေမှာလဲ"

ထိုကဲ့သို့သော ယောက္ခမနှင့်ဆိုလျှင် ကောင်းမွန်သောဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ရန် မလွယ်ကူပေ။ လော့လန်သည် လူအုပ်ကို အကာအကွယ်ယူကာ ထိုအဘွားအိုအနီးသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး အပ်နှင့် တိတ်တဆိတ် ထိုးလိုက်ရာ သူမမှာ နာကျင်မှုကြောင့် ခုန်တက်သွားတော့သည်။

"အား... ဘယ်သူငါ့ကို ထိုးတာလဲ"

လော့လန်သည် လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် လူအုပ်ထဲသို့ အမြန်ပြန်လည် ရောနှောသွားခဲ့သည်။ လက်စားချေရန် ပြင်နေသော သားကြီးဖြစ်သူမှာ အမျိုးသမီး၏ မောင်များ ရောက်ရှိလာပြီး သူ့အား စတင်ရိုက်နှက်ကြသောကြောင့် လူအင်အား မမျှတမှုနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်။

"မင်းလို လူညံ့က ငါ့အစ်မကို ရိုက်ရဲတယ်ပေါ့။ ငါတို့မိသားစုကို အားနည်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား? ဒီနေ့တော့ နင့်ကို တစ်စစီဖြစ်အောင် လုပ်ပစ်မယ်"

လီမိသားစုတွင် ညီအစ်ကို သုံးဦးရှိသော်လည်း တစ်ဦးသာ ရှိနေပြီး ကျန်နှစ်ဦးမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေသည် မသိရပေ။ ကျန်ရှိနေသော ညီအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ အမျိုးသား သုံးဦး၏ ဝိုင်းဝန်းရိုက်နှက်ခြင်းကို အပြင်းအထန် ခံလိုက်ရပြီး ဇနီးဖြစ်သူကလည်း အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ အပ်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် ထိုးလိုက်သောကြောင့် သူသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"မရိုက်ကြပါနဲ့တော့၊ မထိုးကြပါနဲ့တော့။ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ။ နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးကြပါ"

သုံးမိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူသည် ကရုဏာသက်ဖွယ် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေတော့သည်။ သူ၏ မိခင်မှာလည်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လမ်းလျှောက်နေပြီး မည်သူမျှ ကူညီရန် ရောက်မလာသည်ကို ကြည့်ကာ အကူအညီမဲ့နေရှာသည်။ သူမသည် အကူအညီရှာရန် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ပြေးသွားသော်လည်း တစ်ဦးတည်းသာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့သည်။

"ယောက်ဖတို့ရေ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်ကြပါတော့။ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြရအောင်ပါ"

လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ပြောသော်လည်း ညီအစ်ကို သုံးဦးထဲမှ မည်သူမျှ ပြန်မပြောဘဲ လီမိသားစုမှ သားအကြီးဆုံးကိုသာ ဆက်ရိုက်နှက်နေကြသည်။ လူအင်အား သာလွန်သဖြင့် သူတို့သည် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကြီးမားပြီး ထိခိုက်လွယ်သော နေရာများကို ပစ်မှတ်ထားကာ မညှာမတာ ရိုက်နှက်ကြသည်။

သူတို့သည် သူ့အား ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရစေရန် မရည်ရွယ်ဘဲ နာကျင်စေရန်သာ ရိုက်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ နာကျင်မည့်နေရာမှန်သမျှကို ရိုက်နှက်ကြရာ သူသည် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းမရှိဘဲ နာကျင်မှုကြောင့် ငိုယိုညည်းတွားနေတော့သည်။

"နောက်တစ်ခါ မလုပ်တော့ပါဘူးလို့ ကတိပေးပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ့ကို ချမ်းသာပေးကြပါ"

လော့လန်သည် ဘေးမှ ပွဲကြည့်ပရိသတ်များကြားတွင် ကောင်းစွာ ပုန်းကွယ်နေရင်း အမျိုးသမီးက သူမ၏ ခင်ပွန်းကို အပ်ဖြင့်ထိုးနေသည်ကို ကျေနပ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင်က တခြားလူတွေကို အနိုင်ကျင့်ချင်တာလား? အခုတော့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ခံစားကြည့်ရပြီပေါ့"

"လီမိသားစုက ချွေးမလေးကတော့ မခေဘူးပဲ၊ ကျန်တဲ့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် မရှိတုန်း ယောက္ခမနဲ့ ပြဿနာတက်အောင် လုပ်နေတာ။ အခုတော့ လီမိသားစုမှာ ကူညီမယ့်သူ မရှိတော့ဘူး"

"ဒီချွေးမလေးက အလျှော့ပေးမယ့် အမျိုးအစားမဟုတ်ဘူး၊ သူ့ရဲ့ မိသားစုကလည်း သူ့ကို ထောက်ပံ့ပေးထားတာ"

"အဘွားကြီးလီကလည်း ချွေးမဘဝနဲ့ နှစ်အတော်ကြာ နေခဲ့ရပြီးမှ အခု သူ့ချွေးမကိုလည်း သူခံစားခဲ့ရသလို ခံစားစေချင်နေတာ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီချွေးမကတော့ ငြိမ်ခံနေမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးလေ"

"သူမက ယောက္ခမကြီး အခွင့်အာဏာ ပြချင်နေတာ၊ ဒါပေမဲ့ ချွေးမက အညံ့မခံဘူး။ ဒီလို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်မှုမျိုးကတော့ ဖြစ်လာမှာပဲ"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများအားလုံးက ထိုအခြေအနေကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး လော့လန်၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ရမှတ်များ တိုးလာသည့် အသံကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။