အခန်း (၂၀)

ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အိပ်ရာပြင်ဆင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအမျိုးသား ဝင်လာသည်နှင့် မျက်နှာပေါ်၌ ရှက်သွေးဖြာသည့် အရိပ်အယောင် သဲ့သဲ့ပေါ်လာသည်။ သူသည် ဇလုံကို စင်ပေါ်တင်လိုက်ပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဦးစွာ ဖြန့်ခင်းကာ သေသပ်စွာ ခေါက်ပြီးနောက် စင်ပေါ်သို့ ပြန်လည်တင်ထားလိုက်သည်။

လော့လန် တိုးတိုးလေး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူသည် အတော်လေး စေ့စပ်သေချာပြီး သူမအတွက် နေရာချန်ထားပေးတတ်သူ ဖြစ်သည်။ စောစောက သူမ အသုံးပြုပြီးသား မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ကုလားထိုင်နောက်မှီပေါ်တွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တင်ထားခဲ့သော်လည်း သူက မြင်သွားပြီး သေသပ်စွာ ခေါက်ကာ စင်ပေါ်သို့ တင်ပေးထားခဲ့သည်။

သူသည် အလွန် စနစ်ကျသော်လည်း အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းနေသည်။ မင်္ဂလာဦးညတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး တစ်ယောက်စီက ပုံမှန်အတိုင်း နေနိုင်ရန် ကြိုးစားနေကြသည်။ သို့သော် ပို၍ကြိုးစားလေလေ သူတို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုက ပို၍ ပေါ်လွင်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဘောင်းဘီချွတ်ချိန်တွင် သူ၏ ခါးပတ်ကို ဖြုတ်ရန် အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေခဲ့ရသည်။

“ဖွီး..” မီးအိမ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြတင်းပေါက်မှ လရောင်မှိန်မှိန်သာ ရှိတော့သော်လည်း သူ၏ ကိုးရိုးကားရားနိုင်မှုကြောင့် သူမ ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်လာသည်။

"ဘာရယ်တာလဲ။ ကိုယ် ခဏလောက် လက်ချော်သွားလို့ပါ"

"ကျွန်မ ဘာမှမပြောရပါဘူး"

ထိုအမျိုးသားက အင်းခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် ကုတင်၏ သူအိပ်ရမည့်ဘက်သို့ ဝင်လှဲလိုက်သည်။ မင်္ဂလာဦးညအတွက် စောင်နှစ်ထည် သီးသန့်စီ ပြင်ဆင်ထားပြီး တစ်ယောက်တစ်ဖက်စီ ဖြစ်သည်။ ခေတ္တမျှကြာပြီးနောက် အခန်းထဲတွင် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မရှိတော့ပေ။ သူမ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်မိသွားသည်။

မှိန်ဖျော့ဖျော့ လင်းနေသော အခန်းထဲတွင် ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေး၌ ရှိနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာကို သူမ သဲကွဲစွာ မမြင်ရပေ။ သူ၏ ညီညာသော အသက်ရှူသံကိုသာ ခံစားမိပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ပေါ်တွင် ယှက်တင်ထားကာ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားပုံရသည့် သူ၏ အနေအထားမှာ အလွန် စည်းကမ်းကျနသည်ကိုသာ တွေ့မြင်နေရသည်။

လော့လန်က သူမဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "အပြင်က ကောလာဟလတွေကများ အမှန်ဖြစ်နေမလား" သူမတွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ အပြည့်အဝ မဖြစ်ပေါ်သေးပေ။ ဒါက မေးခွန်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သည်။

"ဘာကောလာဟလတွေလဲ"

"အာ... ရှင် မအိပ်သေးဘူးလား။” သူမက မျက်လုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ “ဘာလို့ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာလဲ။ လန့်သွားတာပဲ"

"မင်း ဘာကောလာဟလတွေကို ပြောနေတာလဲ"

"ကျွန်မ ဘာမှတောင် မပြောရသေးပါဘူး။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် ကြားသွားတာလဲ"

ထိုအမျိုးသားက တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အနေအထားအတိုင်း လက်မောင်းကို ထောက်ကာ ထလိုက်သည်။ "ကွေ့ဝိုက်မနေနဲ့တော့"

"ဟွန့်... ဘာလို့ ကျွန်မကို အတင်းပြောခိုင်းနေတာလဲ။ ရှင် အရင်က ကြားဖူးမှာ သေချာပါတယ်"

"ဒါဆို မင်းက ယုံတာလား"

"လက်တွေ့အခြေအနေက စကားလုံးတွေထက် ပိုသက်သေပြနေတာပဲလေ"

"ကိုယ်လည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်တယ်"

အစပိုင်းတွင် သူတို့ အနည်းငယ် အနေရခက်ခဲ့ကြသော်လည်း အပြန်အလှန် စနောက်ပြောဆိုမှုက သူတို့ကို ပိုနီးကပ်သွားစေပုံရသည်။ ထိုအမျိုးသားက ရုတ်တရက် သူမအိပ်ရာဘက်သို့ ခုန်ဝင်လာပြီး သဘာဝအပူပေးစက်သဖွယ် သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးဖြင့် သူမကို ဖိကပ်လိုက်သည်။ သူမက အလိုအလျောက် အသံထွက်ချင်သွားသော်လည်း သူ၏ တိကျသော အနမ်းက သူမ၏ အာမေဋိတ်သံကို တိတ်ဆိတ်သွားစေသည်။

ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများတွင် ပြင်းထန်သော ဟော်မုန်းဓာတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကြာရှည်စွာ စုဆောင်းထားသော မီးကို မွှေးလိုက်သကဲ့သို့ သူ၏ ညှပ်ရိုးပေါ်မှ ချွေးများ စီးကျလာသည်။ သူသည် သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းစေလျက် သူမကို မီးမွှေးပေးလိုက်သည်။

သူတို့၏ မင်္ဂလာဦးည အငွေ့အသက်နှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော နီးကပ်မှုတို့က ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ်ရှိ ကြောင်ကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားစေပြီး ၎င်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်မြည်လျက် အဖော်ရှာရန် နံရံပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားတော့သည်။

ကိစ္စပြီးမြောက်ချိန်တွင် ညကုန်လွန်သွားပြီဖြစ်ကာ သူမသည် မောပန်းသော်လည်း ကျေနပ်စွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နောက်တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ဘဝ၌ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကျိုးမိသားစုမှ အမျိုးသမီးများသည် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေကြသည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က နှုတ်ခမ်းစူထားပြီး သူမ၏ လုပ်ရပ်များတွင် မကျေနပ်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမ၏ မိခင်က ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သဘောမကျသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"အခု ဘာကို စိတ်ဆိုးနေပြန်တာလဲ" ဤကလေးမသည် စိတ်ကြီးလွန်းသည်။ သူမ အများကြီး ပြောပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ဘာကြောင့် အစ်ကိုနှင့် ယောင်းမဖြစ်သူကို ရန်လိုနေရသနည်း။

"မင်္ဂလာဦးရက်မှာ အချိန်ကိုလည်း ကြည့်ပါဦး။ သူ အခုထိ မထသေးဘူး။ သူက ဇနီးလား၊ သခင်မလေးလား။ တို့တွေက သူ့ဆီလာပို့ဖို့ မနက်စာ ပြင်ပေးနေရတယ်"

“နင့် အသံကို တိုးတိုးပြော” မိခင်ဖြစ်သူက ဆူငေါက်လိုက်သည်။ “နင်က ပြဿနာရှာနေတာပဲ။ ဒါ မင်္ဂလာဦးရက်လေ။ နင်က ဒါတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာသိလို့လဲ"

"ဟွန့်... သမီးကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုပြောတာ နားထောင်ပြီး သူ့ကို အရှိန်သတ်ဖို့ ဟိုအရသာစုံ ရေကို တိုက်ခဲ့သင့်တာ။ မင်္ဂလာဆောင် ပထမဆုံးရက်မှာတင် သူက ဟိတ်ဟန်ထုတ်နေပြီ"

"နင်ဟာလေ...” သမီးဖြစ်သူ၏ ကလေးဆန်သော အပြုအမူကြောင့် မိခင်က စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “တော်ပါတော့၊ မျက်နှာကြီး စူပုပ်မနေစမ်းပါနဲ့။ နင့်အစ်ကို မကြာခင် ပြန်ရောက်လာတော့မှာ"

"ဟွန့်... အဲဒီမိန်းမရဲ့ ထိန်းချုပ်တာ ခံလိုက်ရပြီ၊ အခုဆို မနက်အစောကြီး သူ့အတွက် ဆီးအိုးတောင် သွားသွန်ပေးနေပြီ။ ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ"

"ကိုယ့်ကိစ္စ ကိုယ်လုပ်စမ်းပါ။ ဒါ မောင်နှံသစ်တွေကြားက ကိစ္စလေ။ သူ သွားသွန်ပေးတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အခန်းထဲမှာ သူလည်း သုံးတာပဲဟာ"

"အစ်ကိုက မင်္ဂလာမဆောင်ခင်တုန်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဖူးပါဘူး။ အခုတော့ သွားသွန်ပေးရုံတင်မကဘူး၊ ယူတောင်ပေးနေတယ်။ တစ်ညတည်းနဲ့ သူ့ကို ဒီလောက် နာခံသွားအောင် အဲဒီမိန်းမ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

"နင် အိမ်ထောင်ကျရင် နားလည်လာမှာပါ။ ကဲ... ထမင်းဟင်း သွားချက်တော့။ ငါ နင့်ယောင်းမကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။” မိခင်ဖြစ်သူက ခါးစည်းကို ချွတ်လိုက်ပြီး ပြန်လှည့်ကာ ပြောသည်။ “မျက်နှာကြီး စူပုပ်မနေနဲ့တော့"

ယောက္ခမတစ်ယောက်အနေဖြင့် သူမသည် အလွန်စာနာတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ချွေးမဖြစ်သူကို မနက်စာစားရန် သွားခေါ်မည်ဟု ပြောသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏သား အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး သွားခေါ်သည်အထိ စောင့်နေခဲ့သည်။ မောင်နှံသစ်အခန်းထဲသို့ သူမ ဝင်သွားရန်မှာ မသင့်လျော်ပေ။

လော့လန်သည် အနမ်းကြောင့် အသက်ရှူမဝဖြစ်ကာ နိုးလာခဲ့သည်။ သူမက ချက်ချင်း သူ့ကို ထိုးလိုက်သော်လည်း သူက ကျွမ်းကျင်စွာ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်နေသော အကြည့်ကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူ၏ ပုံမှန် အေးစက်နေတတ်သော မျက်လုံးများတွင် စနောက်လိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။

"မနက်စာ စားချိန်ရောက်ပြီ။ ကိုယ် မင်းကို သုံးခါလောက် ခေါ်တာတောင် မနိုးလို့ ဒီနည်း သုံးလိုက်ရတာ"

"မနက်စာ" ဟု ကြားလိုက်သည်နှင့် လော့လန် ဆတ်ခနဲ ထထိုင်လိုက်မိသည်။

"ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိပြီလဲ။ ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို စောစော မနှိုးတာလဲ"

စောင်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်မှ လျှောကျသွားသဖြင့် သူမ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမသည် စောင်ကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်ပြီး ရယ်မောနေသော ထိုအမျိုးသားကို မျက်စောင်း ထိုးလိုက်သည်။

"ရယ်နေတုန်းပဲလား ဟမ်?"

"ရပါတယ်၊ အေးဆေးပဲ ဝတ်ပါ။ အမေက စိတ်ထဲထားမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ထွက်သွား"

"ဟုတ်ပြီ"

ဇနီးသည်၏ အရှက်သည်းနေမှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် အခန်းတံခါးကို ပိတ်ပေးလျက် လိမ္မာစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ လော့လန်သည် အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နဖူးကို ရိုက်ကာ အဝတ်အစားလဲရန် အလျင်အမြန် ထလိုက်သည်။

ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ခြေထောက်များ အားမရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ကုတင်ကို အားပြုလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ ညည်းညူလိုက်သည်။

"အဲဒီကောလာဟလတွေက မယုံရဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

သူမ၏ နာကျင်နေသော ခြေထောက်များကို ပွတ်သပ်ပြီး မျက်နှာရှုံ့မဲ့လျက် အကြောအချဉ်ပြေစေရန် အခန်းထဲတွင် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လမ်းလျှောက်လိုက်သည်။ ညာဘက်လက်ဖြင့် ခါးအောက်ပိုင်းကို ထောက်ထားပြီး သူမ အခန်းထဲမှ ထွက်ခွာစဉ် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလို မပြောခဲ့သင့်ဘူး"

အတွင်းခန်းမှ ဧည့်ခန်းမသို့ လမ်းလျှောက်ထွက်လာစဉ် ထမင်းပန်းကန်လုံး ကိုင်ထားသော ကျိုးကျွင်းဟွေ့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဖော်ရွေတတ်သော ယောင်းမဖြစ်သူမှာ ယခုအခါ တိတ်ဆိတ်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မကျေနပ်သည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

သူမ အိပ်ရာထ နောက်ကျခြင်းကြောင့် ယောက္ခမဖြစ်သူ စိတ်ဆိုးသွားသည်လားဟု တွေးလိုက်မိသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် ယောက္ခမဖြစ်သူသည် ခန်းမဆောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမကို ချက်ချင်း လက်ပြလိုက်သည်။

"လန်အာ၊ ဒီကို လာခဲ့။ မနက်စာ အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီ"

"အာ ဟုတ်ကဲ့"

ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ နွေးထွေးပြီး ရွှင်လန်းသော အပြုအမူကြောင့် သူမ၏ ယခင်အတွေးများကို ပြန်စဉ်းစားမိလိုက်သည်။ ယောက်မဖြစ်သူနှင့် သင့်မြတ်အောင် နေနိုင်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။ အဆင်မပြေလျှင်လည်း ယဉ်ကျေးစွာ ဆက်ဆံရုံဖြင့် လုံလောက်ပါသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမသည် ယောက်မဖြစ်သူနှင့် တစ်သက်လုံး အတူနေထိုင်ရမည် မဟုတ်ပေ။

မနက်စာ စားပွဲဝိုင်းတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမအတွက် အထူးချက်ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥများ အပါအဝင် ဟင်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ထည့်ပေးနေသည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က ခေါင်းငုံ့ထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေခဲ့သည်။ မနက်စာ စားပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူက သိမ်းဆည်းရန် လုပ်သောအခါ လော့လန်က ကူညီရန် စတင်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

ကျိုးကျွင်းဖန်သည် မနက်စာ စားပြီးနောက် ကျောင်းသို့ ထွက်သွားပြီး လော့လန်နှင့် ကျိုးချင်းရှန်းတို့က သူမ၏ မိသားစုထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် စီစဉ်ကြသည်။ ကျိုးချင်းရှန်မှာ ခွင့်ရက် တစ်ရက် ကျန်သေးသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သူ အလုပ်ပြန်ဆင်းရမည်။ ထိုခေတ်အခါက မင်္ဂလာဆောင်များကို အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ကျင်းပလေ့မရှိသလို ဟန်းနီးမွန်းဟူသည်လည်း မရှိခဲ့ပေ။

ပန်းကန်များ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ယောက္ခမဖြစ်သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ခန်းမဆောင်သို့ ပြန်ဝင်လာသည်။ လော့လန် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက တားလိုက်သည်။

"နင့်အစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မအတွက် လက်ဆောင်တွေ ငါ ပြင်ထားတယ်။ တခြား လိုအပ်တာ ရှိမရှိ စစ်ဆေးကြည့်ပါဦး"

"အကုန်လုံး ပြင်ဆင်နေစရာ မလိုပါဘူး"

"အဲဒီလို ဘယ်ဖြစ်မလဲ။ ပထမဆုံးအကြိမ်ဆိုတော့ မိသားစု စိတ်ချရအောင် လုပ်ရမယ်လေ"

လော့လန်၏ မိသားစုအတွက် ကွတ်ကီးမုန့်တစ်ပုံး၊ ယိုတစ်ပုလင်းနှင့် သကြားတစ်အိတ်တို့ကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ သကြားကို စက္ကူအိတ်ဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး ပေါင်ဝက်ခန့် ရှိမည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။ ဤပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူရန် လက်မှတ်များ လိုအပ်ပြီး မြို့နေလူတန်းစားများပင် စုဆောင်းထားမှ ရတတ်သည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စာနာထောက်ထားမှုကို လော့လန် စစ်မှန်စွာ ကျေးဇူးတင်မိသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ။ အမေက သိပ်သဘောကောင်းတာပဲ"

မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် သူမသည် မနေ့က ဝတ်ဆင်ခဲ့သော အဝတ်အစားများဖြစ်သည့် ကော်လာပါ အဖြူရောင်ရှပ်အင်္ကျီပေါ်တွင် ခရမ်းရောင်ဖျော့ဖျော့ ကာဒီဂန် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီနှင့် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကိုပင် ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမ၏ တည်ငြိမ်သော ပုံပန်းသွင်ပြင်က ယောက္ခမဖြစ်သူကို အလွန် သဘောကျစေသည်။

"တို့တွေက မိသားစု ဖြစ်နေပြီပဲ၊ ဒီလောက် အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့"

စုံတွဲသည် သူမ၏ မိသားစုအိမ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်။ သူတို့သည် မည်သူက မည်သည့်စက်ဘီးကို စီးမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးငြင်းခုံနေကြသည်။ ကျိုးချင်းရှန်၏ စက်ဘီးမှာ သူ့ဖခင် ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်မှာ နှစ်အတော်ကြာနေပြီဖြစ်သော စက်ဘီးအိုလေး ဖြစ်သည်။ လော့လန်၏ စက်ဘီးမှာ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သော်လည်း အမျိုးသမီးစီး စက်ဘီးဖြစ်သဖြင့် သူ စီးနင်းရန် အဆင်မပြေလှပေ။

"ကိုယ်တို့တွေ တစ်ယောက် တစ်စီး စီးကြမလား"

"အဲဒါ ကောင်းသားပဲ"

"ဟေ့... မိန်းမ၊ မင်း တကယ်ပြောနေတာလား"

"ရှင် အကြံပေးတာကို ကျွန်မက လက်ခံလိုက်ရုံပါပဲ"

ဒါက အမျိုးသမီးစီး စက်ဘီးကို အသုံးပြုရန် သူ၏ နောက်ဆုံး လိုက်လျောမှုဖြစ်သည်။

"ကိုယ်ပြောတာ မေ့လိုက်တော့။ ဒီလိုလုပ်မယ်... ကိုယ် မင်းရဲ့ စက်ဘီးအသစ်ကို စီးမယ်၊ မင်းကိုပါ တင်ခေါ်သွားမယ်"

"ရတယ်လေ"

မောင်နှံစုံတွဲ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီး လော့လန်က စက်ဘီးအနောက်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါစီးနင်းလာသည်။ ဆောင်းဦးရိတ်သိမ်းချိန် ဖြစ်သဖြင့် လယ်ကွင်းများထဲတွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ ရိတ်သိမ်းနေသော လယ်သမားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ရှုခင်းများသည် ရောင်စုံပန်းများမှသည် ရွှေရောင်ဆောင်းဦး အရောင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိတ်သိမ်းချိန်၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ထင်ဟပ်နေသည်။

လမ်းမကြီးပေါ်မှ သူမ၏ ရွာသို့သွားရာ လမ်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ချိုးဝင်လိုက်သည်နှင့် မော့ကြည့်နေကြသော ရင်းနှီးသည့် မျက်နှာများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် စက်ဘီးစီးခြင်းသည် ယနေ့ခေတ် ကားမောင်းခြင်းထက် ပို၍ အထင်ကြီးဖွယ်ရာ ကောင်းသဖြင့် မနာလိုအားကျသည့် အကြည့်များစွာကို ဆွဲဆောင်လျက်ရှိသည်။

ယခင်က ကျိုးချင်းရှန်နှင့် စေ့စပ်ပေးရန် စီစဉ်ခဲ့ဖူးသည့် ရှု့မိသားစုမှ မိန်းကလေးသည် လယ်ထဲတွင် ပြောင်းဖူးခူးနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသူမှာ အိမ်ထောင်ကျစက သူမနှင့် ပြဿနာဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ယောက်မဖြစ်သူပင်။

"အခု နင် နောင်တရပြီလား"

"ငါက ဘာလို့ နောင်တရရမှာလဲ။ တတိယအစ်ကိုနဲ့ ငါက ငယ်ချစ်တွေပါ၊ ဒါ ငါ့ရွေးချယ်မှုပဲလေ"

"ခေါင်းမာလိုက်တာ"

ယောက်မဖြစ်သူမှာ တဲ့တိုးဆန်ပြီး ကြင်နာမှုကင်းမဲ့စွာဖြင့် သူမ၏ နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ ထိုးနှက်လိုက်သည်။ အိမ်ထောင်ကျသည်မှာ လအနည်းငယ် ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိဘဆွေမျိုးများနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်ခဲ့သည်။ သင့်လျော်သော ထောက်ခံစာမပါဘဲ သူမသည် အမြစ်ပြတ်နေသော လွင့်ပါးသူ ဖြစ်နေသည်။ အပြင်သွားမည့် အကြောင်းပြချက်များကို တင်းကျပ်စွာ ထိန်းချုပ်ထားသော ခေတ်ကာလတွင် သူမသည် ယောက္ခမမိသားစု၏ အထင်သေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို အစပိုင်းတွင် ထောက်ခံအားပေးခဲ့သော်လည်း ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူကပါ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"ရှေးစကားပုံ ရှိတယ်လေ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အသက်ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ နေရရင်တောင် မိဘဆွေမျိုးဘက်က အကူအညီ လိုအပ်တယ်တဲ့။ ယောက်ျားတွေက ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲဘူးလို့ နင် ထင်နေလား။ လော့လန်ကို ကြည့် အခုဆို နိုင်ငံခြားဖြစ် စက်ဘီးအသစ်စက်စက်ကို စီးနေပြီ။ အဲဒီတုန်းကသာ မိဘစကားကို နားထောင်ခဲ့ရင် အဲဒီလို ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝက နင့်ဟာ ဖြစ်နိုင်ခဲ့တာ"

ရှု့ယင်းလျန်သည် ပြန်မပြောဘဲ ပြောင်းဖူးများကိုသာ ခေါင်းမာစွာ ဆက်ချိုးနေသည်။ သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်မှာ နေရာကျဉ်းကျပ်ပြီး မောင်နှံသစ်ကြားတွင် ပြဿနာဖြစ်အောင် မွှေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိနေကြကာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် သူမ၏ စကားများမှာ ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ လယ်ထဲတွင် ခေါင်းမာစွာ အလုပ်လုပ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

လော့လန်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် အစ်ကိုကြီး၏ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် စီးသွားခဲ့ကြသည်။ အလုပ်သမားများ အလုပ်လုပ်နေချိန်ဖြစ်သဖြင့် မွန်းလွဲပိုင်းအထိ အပြင်တွင် စောင့်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားသော်လည်း သူတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ခြံတံခါး ပွင့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အကြီးဆုံးယောက်မဖြစ်သူမှာ အိမ်၌ သူတို့ကို စောင့်နေခဲ့သည်။

"နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပါဦး၊ တကယ် လိုက်ဖက်ညီတဲ့ စုံတွဲပါပဲ။ ဘာလို့များ လက်ဆောင်တွေနဲ့ ဒီလောက် အားနာနေရတာလဲ"

လော့လန်သည် ဆွေမျိုးများကြားမှ ထုံးစံအရ ယဉ်ကျေးမှုကို နားလည်သဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ မိသားစုအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော လက်ဆောင်များကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ "ဒါတွေက ယောက္ခမ ပေးလိုက်တာပါ"

"ဒါတွေက ဟန်ပြတွေပါပဲ။ နောက်ဆို ဒီလောက် အားနာမနေပါနဲ့"

ဤကဲ့သို့ မိသားစု အပြန်အလှန် ဆက်ဆံရေးတွင် လက်ဆောင်ပေးခြင်း၌ အပြန်အလှန် သဘောတရားများစွာ ပါဝင်သည်။ အကယ်၍ စကားအတိုင်း အတည်ယူပြီး နောက်တစ်ကြိမ်တွင် လက်ဗလာနှင့် လာခဲ့ပါက မိဘဆွေမျိုးအိမ်သို့ လက်ဆောင်မပါလာသဖြင့် ကပ်စေးနည်းသည်ဟု အပြောခံရမည် ဖြစ်သည်။ လော့လန်သည် ဤကဲ့သို့သော ဟန်ဆောင်မှုမျိုးကို မနှစ်သက်သော်လည်း ထိုထုံးစံများကို တစ်ကိုယ်တည်း ပြောင်းလဲရန် ခက်ခဲလှသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ယောက်မဖြစ်သူကို ကူညီရန်ပြင်စဉ် လော့လန် အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။ သူမကို ဘာမှ ကိုင်တွယ်ခွင့်မပြုဟု ယောက်မဖြစ်သူက အတင်း ပြောဆိုလေသည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီးသည်နှင့် သူမသည် အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်တွင် ဧည့်သည်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ဒါက သူမ၏ အိမ်မဟုတ်တော့ပေ။

အချိန်မှာ ဆယ့်တစ်နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်ကာ အလုပ်သမားများ ပြန်ရောက်လာရန် တစ်နာရီခန့် လိုသေးသဖြင့် မောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိမ်ထဲတွင် ပျင်းရိနေကြသည်။ သူမက လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် အကြံပြုလိုက်သည်။ "ရွာအနောက်ဘက်မှာ သစ်သီးခြံတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒီရာသီဆို ပန်းသီးတွေ၊ သစ်တော်သီးတွေ မှည့်နေပြီ"

"သွားကြည့်ရအောင်လေ"

အိမ်ထဲတွင် နေရသည်မှာ အနေရခက်သဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက် အတူတူ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်သူ အများစုမှာ အလုပ်မှတ်ရရန် အပြင်ထွက်နေကြသဖြင့် ရွာထဲတွင် သက်ကြီးရွယ်အိုများ၊ အားနည်းသူများနှင့် ကလေးများသာ ကျန်ရစ်သည်။

"ကျေးလက်ဒေသတွေမှာ ဆောင်းဦး ကျောင်းပိတ်ရက် ရှိလား"

"ရှိတာပေါ့။ မြို့မှာ ဆောင်းဦး ကျောင်းပိတ်ရက် မရှိဘူးလား"

"သိပ်မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျောင်းတွေက သုံးရက်တော့ ပိတ်တယ်"

"ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက ရွာမှာ ကျောင်းနည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ ကျောင်းတက်တဲ့ ကလေးအများစုက ယောက်ျားလေးတွေလေ။ အစ်ကိုတို့က ကျောင်းနေအရွယ် ကျော်လွန်နေကြပြီ။ ကျွန်မ ကိုးနှစ်သမီးကျမှ ပထမတန်း စတက်ခဲ့ရတာ"

"မင်းမိဘတွေက အတော်ကောင်းတာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ သူတို့က ကျွန်မနဲ့ အစ်မအပေါ် အရမ်းကြင်နာကြတယ်။ မိန်းကလေးတွေအတွက် ဘဝက မလွယ်ကူဘူးလို့ သူတို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒီတုန်းက အစ်မက ၁၂ နှစ် ရှိနေပြီ၊ အမေက သူ့ကိုလည်း ကျောင်းတက်စေချင်ပေမဲ့ သူမက အသက်ကြီးနေပြီလို့ ခံစားရပြီး ရှက်တာနဲ့ မတက်ခဲ့ဘူး"

"နှမြောစရာပဲ"

"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီတုန်းက သူမ မိုက်မဲခဲ့တယ်လို့ အခု ပြောနေတယ်။ စာရေးစာဖတ်သာ တတ်ခဲ့ရင် အခု သတင်းစာဖတ်တဲ့အခါ ဒီလောက်ထိ ဘာမှနားမလည် ဖြစ်နေမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့"