အခန်း (၁၂)

"အဒေါ်ကျိုးရေ၊ အဒေါ်ကျိုး"

အောင်သွယ်တော်နောက် လိုက်ပြီး ဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ ခြံဝင်းထဲရှိ အမျိုးသမီးက အိမ်မကြီးဘက်သို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ခေါ်နေသော်လည်း တုံ့ပြန်သံ မကြားရသဖြင့် အိမ်တွင် လူရှိပုံမရပေ။

အောင်သွယ်တော်သည် ကျိုးမိသားစုနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံရသည်။ ပြန်ဖြေသံ မကြားရသောအခါ သူမက တံခါးလိုက်ကာကို တန်းမကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ အိမ်မကြီးမှာ သပ်ရပ်သန့်ရှင်းနေသော်လည်း လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

ကုတင်ပေါ်ရှိ အိပ်ရာခင်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ခေါက်ထားသည်။ လော့လန် အပြုံးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ အိမ်မှုကိစ္စများကို စိတ်မဝင်စားတတ်သော အမျိုးသားများစွာကို သူမ မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့ အိမ်ကို ဂရုစိုက်တတ်သူမျိုးနှင့် တွေ့ရသည်မှာ သူမအတွက် အမြင်ကြည်နူးစရာ ဖြစ်စေသည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခုဆိုသည်မှာ လက်တွဲဖော်နှစ်ဦးစလုံးက ပူးပေါင်းထိန်းသိမ်းကြရမည် မဟုတ်ပါလား။

"လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ" အောင်သွယ်တော်က ကျိုးမိသားစုမှ မည်သူ့ကိုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဒီနေ့တွေ့ဖို့ ချိန်းထားကြပြီးမှ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူတစ်ယောက်မှ မရှိရတာလဲ။

"ဟေး၊ ရှင်တို့က ကျိုးမိသားစုရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်ထောင်ဘက် တွေ့ဖို့ လာကြတာလား" လူတစ်ယောက် တံခါးပေါက်မှ ဝင်လာပြီး လေသံကို ထောက်ရှုခြင်းအားဖြင့် ကျိုးမိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသူတစ်ယောက် ဖြစ်ပုံရသည်။

"အစ်မရေ၊ ကျိုးမိသားစုက လူတွေ ဘယ်ရောက်သွားကြတာလဲ" အောင်သွယ်တော်က ထိုသူနှင့် ကျိုးမိသားစု မည်သို့ပတ်သက်သည်ကို မသေချာသဖြင့် တည့်တိုးမဖြေပေ။

"ဟူး၊ မပြောပါနဲ့တော့။ ကျိုးမိသားစုက အဲဒီအရူးမ ဒီမနက် အစောကြီး ထပြေးလို့ ကလေးတွေက လိုက်ရှာနေကြရတယ်။” ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမ၏အကြည့်က လော့လန်နှင့် သူမ၏အစ်မအပေါ် ကျရောက်သွားသည်။

“ရှင်တို့က ကျိုးမိသားစုက ကောင်လေးနဲ့ အိမ်ထောင်ဘက်တွေ့ဖို့ လာကြတာမလား။ ချင်းရှန်ခမျာ သနားရှာပါတယ်။ အဲဒီလို အရူးအမေ ရှိနေတော့ ကမ်းလှမ်းလာတဲ့သူ အတော်များများတောင် လန့်ပြေးကုန်ကြပြီ"

လော့လန်က တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး တစ်ဖက်လူကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အဒေါ်၊ သူ့အမေက အဲဒီလို ခဏခဏ ဖြစ်တတ်လို့လား"

"အနည်းနဲ့ အများပေါ့။ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေး ဆုံးပါးသွားကတည်းက သူက ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘဲ သူ့သားကို သွားရှာမယ်ဆိုပြီး ရုတ်တရက် ထ ထပြေးတတ်တယ်။ ချင်းရှန်ခမျာ သူ့အမေကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ စစ်တပ်ကနေ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့ရတာလေ"

လော့မေက ဤမေးခွန်းကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "သူ ဒဏ်ရာရလို့ ပြောင်းလာတာဆို?"

"ဒဏ်ရာတစ်ခုတည်းကြောင့်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ဒဏ်ရာရတုန်းက သက်သာဖို့ အချိန်အကြာကြီး ယူရမယ်လို့ ကြားတယ်။ အခုတော့ ကောင်းသွားပုံရပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့အသက်ကြီးနေတဲ့ အမေကို ပြုစုဖို့ ပြောင်းလာခဲ့ရတာ။ မဟုတ်ရင် သူက စစ်တပ်ထဲမှာ ရှေ့ရေးကောင်းမယ့်သူ။ သူက အိမ်ထောင်ပြုရမယ့်အရွယ် ရောက်နေပြီဆိုပေမယ့် အမျိုးသမီးတွေက သူ့အမေကို အဲဒီလိုမြင်တော့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ကြဘူးလေ"

အိမ်နီးချင်းပြောသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လော့မေ၏ မျက်နှာထားမှာ သက်သာရာရသွားသည်။ ယောက္ခမ ဆိုးတာလောက်ပဲ ဆိုရင်တော့ ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်ရှိပါသေးသည်။ မည်သည့် ယောက္ခမမှ လင်မယားနှစ်ယောက်နှင့် တစ်သက်လုံး အတူနေမည် မဟုတ်ပေ။ အရေးကြီးဆုံးမှာ အမျိုးသားသာ ဖြစ်သည်။ သူ့တွင် ကျန်းမာရေးပြဿနာ မရှိပါက ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးနိုင်သေးသည်။

ကျိုးမိသားစုအကြောင်း သတင်းကို ပါးပါးနပ်နပ်ဖြင့် မည်သို့ဆက်ပြောရမည်ကို ချိန်ဆရင်း မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေသော အိမ်နီးချင်း၏ မျက်နှာထားကို သူမ သတိမထားမိလိုက်ပေ။

လော့လန်က ကျိုးမိသားစု၏ အခြေအနေကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။ အိမ်မကြီးကို အခန်းသုံးခန်း ဖွဲ့ထားပြီး အရှေ့ဘက်ခြမ်းကို သီးသန့်အိပ်ခန်းအဖြစ် လုပ်ထားသည်။ အထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံး၊ စားပွဲတစ်လုံးနှင့် တစ်ယောက်ထိုင် ဆိုဖာနှစ်လုံး ရှိသည်။ အပြင်ခန်းမှာလည်း အလားတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ထမင်းစားပွဲ တစ်လုံး အပိုရှိသည်။

ကျိုးမိသားစုတွင် လူလေးယောက်ရှိပြီး လက်ထပ်ပြီးပါက နေထိုင်စရာနေရာ သိပ်ကျယ်ဝန်းတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ နောက်မှ တွေးရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ သူ့အမေ၏ အခြေအနေမှာ မသေချာသေးပေ။ အကယ်၍ စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်ကာ လျှောက်ပြေးပြီး ပြဿနာရှာတတ်လျှင်၊ အခြားသူများကလည်း ထိန်းလို့မနိုင်လျှင် ဒီရှုပ်ထွေးမှုမျိုးကို ရှောင်ရှားတာ ပိုကောင်းပေမည်။ စိတ်ရောဂါ ပြင်းထန်သူတစ်ဦးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။

"ညီမလေး၊ ဘယ်ကွန်မြူနစ်ကလဲ" အိမ်နီးချင်းက လော့လန်ကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး သိချင်စိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက လေးစားအားကျမှုအပြည့်ဖြင့် တက်ခေါက်လိုက်သည်။

"လှလိုက်တဲ့ ကောင်မလေး။ အလုပ်ရမယ်ဆိုလို့ ကျိုးမိသားစုကို စိတ်ဝင်စားတာလား။ သမီးရယ်၊ အန်တီ စေတနာနဲ့ ပြောပါရစေ၊ အိမ်ထောင်ဖက် ရွေးတဲ့အခါ သတိထားမှဖြစ်မယ်"

အောင်သွယ်တော် ပြောသကဲ့သို့ပင် ဤအိမ်နီးချင်းသည် ကမ်းလှမ်းမှုကို ဖျက်လိုဖျက်ဆီး လုပ်နေချေပြီ။ လော့လန်က အိမ်နီးချင်း၏ မှတ်ချက်စကားများကို ပြုံး၍သာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဘာမှ သိပ်မပြောပေ။ လူကို မတွေ့ရသေးဘဲ ဝေဖန်ဆုံးဖြတ်ရန် စောလွန်းသေးသည်။ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့၊ ကြားသိ၊ ခံစားကြည့်ပြီးမှသာ သင့်လျော်သော ကောက်ချက်တစ်ခု ချရပေမည်။

ထိုခေတ်က လူများသည် အလွန်ပွင့်လင်းကြသော်လည်း သံသယကင်းစေရန် အားလုံးက ခြံဝင်းထဲတွင် စောင့်နေကြသည်။ အိမ်နီးချင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် အောင်သွယ်တော်က လော့လန်၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူများပြောတာတွေ နားမထောင်နဲ့နော်၊ အထူးသဖြင့် အိမ်နီးချင်းတွေ ပြောတာကိုပေါ့။ လူတွေက ဖော်ရွေသလို ထင်ရပေမယ့် တစ်ဖက်သား ဒုက္ခရောက်တာကို လိုလားတတ်ကြတယ်။ ကိုယ့်မိဘတွေကသာ ကိုယ့်ပျော်ရွှင်မှုကို တကယ်လိုလားကြတာ။ အော်... တစ်ခါတလေကျရင် မိဘတွေတောင် ကိုယ့်သားသမီး ကိုယ့်ထက်သာတာ မလိုလားကြဘူး။ အိမ်နီးချင်းတွေက ပိုဆိုးသေးတယ်။ သူများ သူတို့ထက် သာသွားမှာ မလိုလားကြဘူး"

"အင်း၊ ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်"

သူမသည် ကလေးမဟုတ်တော့သည့်အပြင် အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတလည်း များနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူစိမ်းများက ကြင်နာတတ်ကြသော်လည်း အသိမိတ်ဆွေများက မနာလိုဝန်တိုမှုနှင့် ပြိုင်ဆိုင်လိုစိတ်များကို ပြသတတ်ကြသည်။ သူမက ထိုသဘောတရားကို နားလည်သည်။

သူတို့သုံးဦး ခြံဝင်းထဲတွင် အမောဖြေရင်း စောင့်နေကြသည်။ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာသောအခါမှ ဒီနေ့၏ အဓိကဇာတ်ကောင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျိုးချင်းရှန်သည် ဆံပင် အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့်အတူ ပြန်ရောက်လာသည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူစိမ်းများကို မြင်သည်နှင့် သူမသား၏ နောက်ကျောတွင် ချက်ချင်း ဝင်ပုန်းလိုက်သည်။

ကျိုးချင်းရှန်က ပြုံး၍ တောင်းပန်စကားဆိုကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ၊ ကတိမတည်မိတာ ကိုယ့်အမှားပါ။ ကိုယ့်အမေက ပုံမှန်ဆို ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ ခြံတံခါးဝမှာ ဆုံးသွားတဲ့ ညီလေးနဲ့ တူတဲ့လူကို တွေ့လို့ လိုက်သွားမိတာပါ"

လော့လန်က နားလည်ကြောင်း ပြုံးပြလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းရှန် တွဲထားသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ ကြားဖူးထားသော ပြောစကားများအရ ထိုအမျိုးသမီးကို အရူးဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသော်လည်း သိပ်ရူးပုံမပေါက်ပေ။ ထို့အစား ရှက်ရွံ့နေပြီး သနားစရာပုံပေါက်နေ၏။

သူမ၏အကြည့်ကို သတိထားမိသောအခါ ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လာသည်။ စကားလုံးများကို ဟန်ဆောင်၍ ရသော်လည်း မျက်နှာအမူအရာနှင့် မျက်လုံးများက အမှန်တရားကို ဖော်ပြနေတတ်သည်။ သူမ၏ ကြင်နာမှုကို ခံစားမိသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ရှက်သွေးဖြာစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်" ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမက သားဖြစ်သူကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ခေတ္တမျှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ပိုကြည်လင်လာသည်။

"ဒါ ချင်းရှန်ရဲ့ အမျိုးသမီးလား။ ချင်းရှန်၊ ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့ အသားနည်းနည်းလောက် သွားလှီးချေ"

ကျိုးချင်းရှန်သည် အမေဖြစ်သူ သက်သာလာသဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ "အမေ၊ မလောပါနဲ့။ အမေ လန်းဆန်းသွားအောင် ရေအရင်ယူပေးမယ်လေ။ လျှောက်ပြေးထားတော့ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေပြီ"

"ရေက ကိုယ့်ဘာသာ ခပ်လို့ရပါတယ်။” အမျိုးသမီးက သူ့ကို ညင်သာစွာ တွန်းလိုက်သည်။ “မြန်မြန်၊ အသားသွားလှီးချေ။ ဧည့်သည်တွေကို ပစ်မထားနဲ့"

ထိုအမျိုးသမီးနှင့် ရင်းနှီးသော အောင်သွယ်တော်က သူမကို သေချာစူးစမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမအနားသို့ သွားကာ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "အစ်မရေ၊ ကျွန်မကို မှတ်မိလား။ ကျွန်မက လမ်းနောက်ဘက်က ရွှီမိသားစုနဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားတဲ့ ကောင်မလေးလေ"

အမျိုးသမီးက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုတ်တရက် မှတ်မိသွားပုံဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

"အော်! ငါ နင့်ကို သိတာပေါ့"

သူတို့နှစ်ဦး စကားလက်ဆုံကျကာ အတိတ်အကြောင်း ပြောနေကြသည်။ လော့လန်က အမျိုးသမီးအတွက် ရေကို တိတ်တဆိတ် ယူလာပေးရာ ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို သတိထားမိသွားပြီး ငယ်ရွယ်ချောမောသော ဤမိန်းကလေးကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သမီးက ချင်းရှန်ရဲ့ အမျိုးသမီး ဖြစ်ရမယ်။ အားနာလိုက်တာကွယ်။ အဒေါ် နည်းနည်း စိတ်ရှုပ်သွားလို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ အဒေါ်က အမြဲတမ်း ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး။ သမီးတို့ လက်ထပ်ပြီးရင် ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေကြပေါ့။ အဒေါ် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်"

လော့လန်က ပြုံး၍ ရေဇလုံကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "မျက်နှာသစ်လိုက်ပါဦး။ နောက်မှ စကားဆက်ပြောကြတာပေါ့"

အမျိုးသမီးက ကိုယ့်ဘာသာ မျက်နှာသစ်ပြီး ဆံပင်ဖြီးလိုက်သည်။ သူမသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် သန့်စင်ပြီးနောက် မျက်နှာသုတ်ပုဝါကို လျှော်ဖွပ်၍ အခြောက်လှန်းကာ ရေများကို ဘေစင်ထဲသို့ သွန်ပစ်လိုက်သည်ကို လော့မေက တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ ဇလုံကိုလည်း ဆေးကြောထားသဖြင့် ရှင်းလင်း၍ စနစ်ကျသော အပြုအမူကို တွေ့ရသည်။

သူမက ညီမဖြစ်သူကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူမက အတော်လေး ပုံမှန်စိတ် ရှိပုံရတယ်။ လူတွေပြောသလို အရူးနဲ့ လုံးဝမတူဘူး"

"တချို့ကိစ္စတွေကို အပေါ်ယံကြည့်ပြီး မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး"

"ဟန်ဆောင်နေတာများလား"

"မွေးရာပါပဲဖြစ်ဖြစ်၊ နောက်မှဖြစ်တာပဲဖြစ်ဖြစ် တကယ့်စိတ်ရောဂါသည်က ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်နိုင်တာ နင်မြင်ဖူးလို့လား"

လော့မေက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ တကယ် စိတ်မမှန်တဲ့သူတွေက စကားတောင် ကောင်းကောင်း ပြောနိုင်တာ မဟုတ်ဘူး။ အစီအစဥ်တကျ အလုပ်လုပ်ဖို့နဲ့ တောင်းပန်တတ်ဖို့ ဆိုတာ ဝေးရော။ သူ့သားဆုံးသွားလို့ စိတ်ထိခိုက်ပြီး တစ်ခါတလေ စိတ်ရှုပ်သွားတာ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်"

လော့လန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်။ အမျိုးသမီးက သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရာ လော့လန်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးက ကျောက်မီးသွေးမီးဖိုကို ပြင်ဆင်ပြီး မီးစွဲအောင် မီးညှိလိုက်သည်ကို သူမ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ရေနွေးအိုးထဲ ရေဖြည့်ပြီး မီးဖိုပေါ် တင်လိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမကို တွေ့သွားသည်။ "တကယ် အားနာပါတယ်ကွယ်။ အိမ်မှာ ရေနွေးတောင် မရှိဘူး ဖြစ်နေတယ်။ စိတ်မရှိနဲ့နော်။ အဒေါ်က ပုံမှန်ဆို ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

လော့လန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ရပါတယ်"

အနာဂတ် ချွေးမလောင်းက သူမကို မကြောက်သည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး ဝမ်းသာသွားသည်။ မကြာမီ ကျိုးချင်းရှန်က အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်ခြင်းကို ကိုင်၍ ပြန်ရောက်လာပြီး အမျိုးသမီးက ထမင်းဟင်း စတင်ပြင်ဆင်တော့သည်။ လော့လန်က ကူညီရန် ပြောသောအခါ အမျိုးသမီးက တားလိုက်သည်။

"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့။ ပထမဆုံး အလည်လာတာကို ဘယ်လိုလုပ် ဟင်းချက်ခိုင်းရမလဲ။ အိမ်ထဲသွားပြီး ရေနွေးကြမ်း သောက်နေပါဦး။ အဒေါ့်လက်ရာက မဆိုးပါဘူး။ တော်ကြာမှ အဒေါ့်လက်ရာ မြည်းကြည့်ကြတာပေါ့"

ထို့နောက် လော့လန်နှင့် အောင်သွယ်တော်တို့ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာကြရသည်။ လော့မေက ထိုအချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ စုံတွဲနှစ်ဦး သီးသန့်စကားပြောနိုင်ရန် ရေချိုးခန်းသုံးမည်ဟု အကြောင်းပြကာ ရှောင်ပေးလိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သောအခါ လေထုမှာ မသိမသာ တင်းကြပ်နေသည်။

ကျိုးချင်းရှန်က သူမကို ရေနွေးငှဲ့ပေးပြီး သူ့မိသားစုအကြောင်း စတင်ပြောပြသည်။

"ကိုယ့်အမေကို ပြည်နယ်မြို့မှာ သွားပြတုန်းက တစ်ခါတရံဖြစ်တတ်တဲ့ စိတ်ဝေဒနာလို့ ဆေးစစ်တွေ့ရှိခဲ့တယ်။ ဆေးသောက်ရင် တကယ်တမ်း ကောင်းကောင်း နေနိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ညီလေးနဲ့ ပတ်သက်တာတွေနဲ့တော့ နီးနီးကပ်ကပ် ထားလို့ မရသေးဘူး။ သူမက ညီလေးကို မြင်တာနဲ့ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မှု ဆိုးလာတတ်တယ်။ ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ငိုနေတတ်တာပါ။ တစ်ခါတလေကျရင် ညသန်းခေါင်ကြီး ခြံထဲမှာ ထိုင်ငိုနေတတ်တော့ အကြောင်းမသိတဲ့သူဆိုရင်တော့ လန့်စရာပေါ့"

လော့လန်က နားလည်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သားသမီးဆုံးရှုံးထားသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကိုယ်ချင်းစာ သနားမိသွားသည်။ သို့သော် အိမ်ထောင်ရေးအတွက် သနားနေရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ပထမအကြိမ် ကျရှုံးပြီးနောက် ဒုတိယအကြိမ်တွင် ပို၍ သတိထားရပေမည်။

"ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ရွေးတာလဲ။ ရွေးစရာ မရှိတော့လောက်အောင် အဖြစ်ဆိုးနေလို့လား"

"လုံးဝ မဟုတ်ပါဘူး။” ထိုအမျိုးသားက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးမှ အနည်းငယ် ပြုံးကာ ဆက်ပြောသည်။ “မင်းက ပြတ်သားတယ်၊ သန်မာတယ်၊ ကိုယ့်စည်းကိုယ်ဘောင်နဲ့ကိုယ် ရှိတယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်။ မင်းကို ကိုယ် တကယ် လေးစားပါတယ်"

"ရှင်နဲ့ လက်ထပ်ရင် စိုက်ပျိုးရေးကနေ မြို့ပြပြောင်းရွှေ့ရေး အစီအစဉ်ကတစ်ဆင့် အလုပ်ရမယ်ဆိုတာ တကယ်လား"

"ဟုတ်ကဲ့။ စိတ်ချပါ။ ကိုယ်က လေလုံးထွားတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး။ မယုံရင် အားလုံး အဆင်ပြေအောင် စီစဉ်ပြီးမှ လက်ထပ်စာချုပ် ချုပ်လို့ရပါတယ်"

"ရှင့်အိမ်က ဒီအိမ်မကြီး သုံးခန်းပဲ ရှိတာမလား။ ဒါဆို လက်ထပ်ပြီးရင် ရှင့်အမေ၊ ညီမတွေနဲ့ အတူနေရမှာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီအခန်းသုံးခန်းအပြင် အရှေ့ဘက်မှာ အခန်းငယ်လေး တစ်ခန်း ရှိပါသေးတယ်။ အဲဒါကို ကိုယ်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သည်ဘဝအတွက် သုံးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အမေနဲ့ တခြားသူတွေက ဒီမှာနေမယ်၊ ထမင်းစားတာလိုမျိုး နေ့စဉ်လှုပ်ရှားမှုတွေကတော့ အိမ်မကြီးမှာပဲ လုပ်ကြတာပေါ့"

လော့လန်က တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေစဉ် ကျိုးချင်းရှန်က ထပ်ပြောခဲ့သည်။ "ကိုယ့်လစာက ခြောက်ဆယ်နီးပါး ရှိတယ်။ ဒုတိယညီမက အလုပ်လုပ်ပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နေနိုင်တယ်၊ ညီမလေးကတော့ အထက်တန်း ကျောင်းသူဆိုတော့ ကိုယ် စောင့်ရှောက်ရဦးမယ်။ အမေကလည်း ကိုယ့် တာဝန်ပါပဲ။ အဖေက တောင်ဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားတုန်း သူစီးသွားတဲ့ သင်္ဘော မတော်တဆ ဖြစ်သွားလို့ အခုထိ ရှာမတွေ့သေးဘူး။ ဖြစ်နိုင်ချေများတာကတော့... အတိုချုပ်ပြောရရင် အိမ်မှုကိစ္စ တာဝန်အားလုံး ကိုယ့်ပခုံးပေါ်မှာပါပဲ"

သူက ဝင်ငွေ၊ တာဝန်များနှင့် မိသားစု အခြေအနေ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ချပြထားသည်။ ရလဒ်က ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူကတော့ တကယ်ကို ပွင့်လင်းသူဖြစ်သည်။

သူ့လစာက မများသော်လည်း အမေနှင့် ညီမကို ထောက်ပံ့ရမည်ဖြစ်ရာ လက်ထပ်ပြီးနောက် သူမပါ အလုပ်လုပ်နိုင်လျှင် နှစ်ယောက်ပေါင်းဝင်ငွေဖြင့် လုံလောက်စွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည်။ နောင်တွင် ကလေးရလာလျှင်တောင် ရှာဖွေကျွေးမွေးနိုင်ဦးမည် ဖြစ်သည်။

သူ့၏ ပွင့်လင်းသော သဘောထားက သူမကို အမြင်ကောင်း ဖြစ်စေသည်။ လောလောဆယ်တွင် သူမ စိုးရိမ်မိသည်မှာ သူ့အမေကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့လိုသာ ပြုမူနေလျှင် ယခင်က ကမ်းလှမ်းသူများ ဘာကြောင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသနည်း။ ဤအချက်က သူမ မသိသေးသော အခြားအကြောင်းအရာများ ရှိနေမလားဟု တွေးတောကာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေသည်။

"ရှင့်အမေက လူရိုက်တာမျိုးလုပ်တတ်လား"

"မလုပ်ပါဘူး။ အဆိုးဆုံးလုပ်ရပ်က လျှောက်သွားပြီး လမ်းပျောက်တာပါပဲ၊ ဆယ်ကြိမ်မက ဖြစ်ဖူးတယ်။ ပုံမှန်တော့ စိတ်ဓာတ်ကျပြီး ငိုနေတတ်တာပါ။ အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ သူ့ဆံပင်သူ ဆွဲဆောင့်တာမျိုးလောက်ပဲ ရှိပါတယ်"

လော့လန်က တွေးတောရင်း တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း ထိုအမျိုးသားက မလောပေ။ မကြာမီ အမျိုးသမီးက အသားပေါင်းပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ ဝင်လာပြီး ထမင်းစားရန် အချက်ပြလိုက်သည်အထိ သူတို့ အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့ကြသည်။

"လာ၊ ထိုင်ပြီး စားကြလေ"

လော့လန်နှင့် သူမ၏အစ်မတို့ အတူထိုင်ကာ ဣန္ဒြေရရ စားသောက်ကြသည်။ သူတို့ နေရသည့် အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ သူ့အမေ၏ အခြေအနေအမှန်ကို သိရှိရန်ဖြစ်သည်။ ပထမဆုံး အလည်အပတ်ဖြစ်၍ သူတို့ သိပ်များများစားစား မစားဘဲ ထိန်းသိမ်းနေကြသည်။

သူတို့ ယဉ်ကျေးစွာ ထိုင်နေကြပြီး မကြာမီ သူ့ ညီမနှစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာကြသည်။ ဒုတိယညီမဖြစ်သူက မျက်ခုံးကောင်းကောင်း၊ စူးစမ်းတတ်သော မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများနှင့်ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းသူ ညီမငယ်ကတော့ အစ်မဖြစ်သူ၏ နောက်မှ လိုက်လာသည်။ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လော့လန်က ထူးခြားသော ကောင်မလေးပါလားဟု တွေးလိုက်မိသည်။

မျက်လုံးများက ရှည်သွယ်ကာ မျက်လုံးစွန်းများက အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်နေသဖြင့် မှင်တံနှင့် ဆွဲထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ နှာတံက သေးသွယ်လှပပြီး နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည့်အခါ ပါးစပ်လေး အနည်းငယ် ဟသွားသည်မှာ ချစ်စဖွယ်ကောင်းလှသည်။ အသားအရေက နူးညံ့ပြီး ချွေးပေါက်ဟူ၍ တစ်ပေါက်မှ မရှိပေ။

ဤထူးခြားထင်ရှားသော မိန်းကလေးသည် ပေါင်းအိုးထဲမှ ယခုလေးတင် ထွက်လာသော ကောက်ညှင်းမုန့်ကဲ့သို့ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပုံရသည်။ သူမ၏ အလှက လော့လန်နှင့် လုံးဝမတူဘဲ ကြင်နာယုယချင်စရာ ကောင်းနေသည်။

မိတ်ဆက်နေစဉ်အတွင်း လော့လန်၏ ထင်မြင်ချက်များ မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြလိုက်သလိုပင်။ ထိုမိန်းကလေးက အစ်မဖြစ်သူ၏ နောက်တွင် ပုန်းနေပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အိမ်မွေးယုန်လေးကဲ့သို့ လိမ္မာယဉ်ကျေးစွာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြခဲ့သည်။

ပထမဆုံးအကြိမ် အလည်အပတ်တွင် မည်သည့် ဆုံးဖြတ်ချက်မှ မချဖြစ်ခဲ့ပေ။ ကျိုးချင်းရှန်က သူတို့ကို ကားဂိတ်အထိ လိုက်ပို့ပေးသည်။ လက်မှတ်ဝယ်ပေးပြီးနောက် ကားပေါ်တက်ရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကားဝေးကွာသွားသည်နှင့် လော့မေက ညီမဖြစ်သူအနား တိုးကပ်လာပြီး တိုးတိုးလေး စပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။ သူ့အမေသာ မကျန်းမာတာ မဟုတ်ရင် ဒီအိမ်ထောင်ရေးက ပြည့်စုံနေမှာ"

"သူ့အမေသာ မဖျားရင် သူ စစ်တပ်ထဲမှာပဲ ရှိနေဦးမှာပေါ့"

"ဟုတ်သားပဲ။ အဲဒီလိုသာဆိုရင် သူ့အခြေအနေတွေက အရမ်းကောင်းနေမှာမို့ နင့်အတွက် အခွင့်အရေးတောင် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး... ဟဲ့” အစ်မဖြစ်သူက သူမကို တံတောင်နှင့် တွန်းလိုက်သည်။ “နင် ဘယ်လိုထင်လဲ?"