အိမ်မက်တိမ်တိုက်စံအိမ်

မကြာမီတွင် ရထားလုံးသည် လမ်းခွဲတစ်ခု၌ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် သစ်သားဆိုင်းဘုတ် နှစ်ခုရှိပြီး၊ ဘယ်ဘက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် ‘လင်းယုန်တောင်ပံ’ ဟု ရေးသားထားကာ ညာဘက်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင်မူ ‘လင်းယုန်မျက်လုံး’ ဟု ရေးသားထားလေသည်။

ရထားလုံးသည် ‘လင်းယုန်တောင်ပံ’ ဟု ဆိုင်းဘုတ်တပ်ထားသော ဘယ်ဘက်လမ်းသို့ မောင်းနှင်သွားသည်။

အပန်းဖြေတောင်ကြားကို နယ်မြေနှစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်။

‘လင်းယုန်တောင်ပံ’ ဟု အမည်ရသောဘက်သည် အဖွဲ့အစည်း၏ ဝန်ထမ်းများအားလုံးအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော ဇုန်ဖြစ်ပြီး၊ ‘လင်းယုန်မျက်လုံး’ ဟု အမည်ရသောဘက်မှာမူ အဖွဲ့အစည်း ဝန်ထမ်းများ၏ မိသားစုဝင်များနှင့် ကျောင်းတော်မှ ကျောင်းသားများအတွက် သတ်မှတ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့အစည်းသို့ ကျောင်းသားများအဖြစ် လက်ခံခြင်းခံရသူတိုင်းသည် ဆန္ဒရှိပါက ၎င်းတို့၏ မိသားစုများကို အပန်းဖြေတောင်ကြားသို့ ခေါ်ဆောင်လာခွင့် ရှိသည်။

အဖွဲ့အစည်းသည် အများအားဖြင့် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိသော မိသားစုများ သို့မဟုတ် နောက်ခံမရှိသည့် ကျောင်းသားများကိုသာ လက်ခံလေ့ရှိသောကြောင့်၊ ၎င်းတို့ အဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုများ သို့မဟုတ် မိသားစုများနှင့်အတူ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခွင့် ပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်ချင်း၏ အဖြစ်အပျက်မှာလည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ ဝင်ခွင့်ရရှိခဲ့သည့်အချိန်က ယန်မျိုးနွယ်စုကို သူ့အနီးသို့ ခေါ်ယူရန် ရွေးချယ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်။

သူတို့သည် အဖွဲ့ဝင် နှစ်ရာအောက်သာရှိသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မရှိသည့် မျိုးနွယ်စုငယ်လေး တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံသူမှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသည်။

၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံးနှင့်အတူ ပြောင်းရွှေ့ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော အခြားကျောင်းသားများတွင်လည်း အလားတူ အခြေအနေမျိုးကို တွေ့ရသည်။

အဖွဲ့အစည်းတွင် ရန်သူများ သို့မဟုတ် သူတို့လိုချင်သည့်အရာကို ရရန် ယုတ်မာသော နည်းလမ်းများကို အသုံးပြုမည့်သူများ မရှားပါးသောကြောင့်၊ ထိုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းက ပိုမို ဘေးကင်းလုံခြုံသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့အစည်းက ကျောင်းသားများ ကျောင်းတော်မှ ဘွဲ့မရမီအချိန်အထိ ၎င်းတို့၏ မျိုးနွယ်စုများနှင့် ကျောင်းသားများကို နေရာချထားပေးရန် တောင်ကြားအတွင်း သီးခြားနယ်မြေတစ်ခု ဖန်တီးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ဘဝသစ်တစ်ခု စတင်ရန် သို့မဟုတ် သူတို့၏ ဘဝများကို ပြောင်းလဲရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုအတွက် အဖွဲ့အစည်း၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြသော မိဘမဲ့များနှင့် အိမ်ပြေးများစွာလည်း ရှိနေသဖြင့် လင်းယုန်မျက်လုံးနယ်မြေသည် မိသားစုမရှိသူများကိုလည်း နေရာချထားပေးလေသည်။

ကျောင်းသားများ ဘွဲ့ရသွားသောအခါ ‘လင်းယုန်တောင်ပံ’ သို့ ပြောင်းရွှေ့ရမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ဆန္ဒရှိပါက ၎င်းတို့၏ အိမ်ထောင်ဖက်၊ ကလေးများ၊ မိဘများ သို့မဟုတ် အဓိက အုပ်ထိန်းသူများကို ခေါ်ဆောင်သွားခွင့် ရှိသည်။

သို့သော် ထိုဖိတ်ကြားချက်မှာ မိသားစုဝင် အရင်းအချာများအတွက်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သူများမှာ ‘လင်းယုန်မျက်လုံး’ နယ်မြေတွင်သာ ဆက်လက် နေထိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

အထွေထွေ စံနှုန်းများအရကြည့်လျှင်၊ ဇုန်နှစ်ခုစလုံးမှာ အရွယ်အစားနှင့် ချီစွမ်းအင် သိပ်သည်းဆပိုင်းတွင် တူညီကြသည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုဝင် အများစုမှာ ကျန်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့်အတူ ‘လင်းယုန်မျက်လုံး’ နယ်မြေတွင်သာ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ကြပြီး၊ သူတို့၏ ကလေးများကိုသာ အခြားနယ်မြေတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့ခွင့် ပြုကြသည်က များသည်။

သို့သော် အလွန် နည်းပါးလှသော်လည်း ကျောင်းသားများက ဘွဲ့ရပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ထိုနယ်မြေမှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်များလည်း ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။

ယန်ချင်း၏ အခြေအနေတွင်မူ၊ သူက သူ့မိဘများ၊ အဘိုးအဘွားများနှင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့က ကျန်ယန်မျိုးနွယ်စုဝင်များနှင့်အတူ ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသဖြင့် ယန်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့ရလေသည်။

…

ရထားလုံးသည် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် အခြားလမ်းဆုံတစ်ခုတွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ထိုလမ်းဆုံတွင် မတူညီသော လမ်းလေးသွယ်ရှိပြီး၊ ‘အပြာရောင်တောင်ကြား’၊ ‘ရွှေရောင်တောင်ကြား’ နှင့် ‘အနက်ရောင်တောင်ကြား’ ဟု အမည်ရသော ဆိုင်းဘုတ်သုံးခု ရှိသည်။

စတုတ္ထမြောက်လမ်းတွင်မူ မည်သည့်ဆိုင်းဘုတ်မျှ မရှိပေ။ သို့သော် ထိုလမ်း၏ အဝေးတစ်နေရာတွင် တောင်ထွတ်အချို့ကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထိုတောင်ထွတ်များကို ထူထပ်သော ခရမ်းရောင် မြူခိုးများက ဝန်းရံထားပြီး၊ မြူခိုးများအတွင်း တလက်လက် တောက်ပနေသော ကြယ်များရှိနေသဖြင့် လောကီနှင့် ကင်းကွာနေသော မသေမျိုးတို့၏ နယ်မြေကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရလေသည်။

“တစ်နေ့ကျရင် ငါလည်း ကိုယ်ပိုင် တောင်ထွတ်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ရမယ့် အချိန် ရောက်လာမှာပါ”

ယန်ချင်းက ရထားလုံး ပြတင်းပေါက် လိုက်ကာများကို ဖယ်ရှားကာ ထိုတောင်ထွတ်များကို လေးစားအားကျစွာ ကြည့်ရင်း ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော မနာလိုမှုများဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ယီကျဲသည်လည်း သူ၏ ခံစားချက်များကို ထင်ဟပ်နေသည့်အလား လက်သီးကို ဆုပ်ထားပြီး၊ ထိုတောင်များကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဖုံးကွယ်မထားနိုင်သော ဆန္ဒများဖြင့် တောက်ပနေလေသည်။

“ယီကျဲ... အဖွဲ့အစည်းက နည်းနည်းလေး ကပ်စေးနှဲလွန်းတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား။ ငါတို့က ကျင့်ကြံသူတွေလေ...”

“ကျင့်ကြံသူတွေအနေနဲ့ တောင်ထွတ်တွေကို လူအနည်းစုကိုပဲ ရွေးချယ်ပေးမယ့်အစား၊ ငါတို့အားလုံး ကိုယ်ပိုင် တောင်ထွတ် တစ်ခုစီ ပိုင်ဆိုင်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား။”

“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငါတို့ကို လယ်ကွက် နည်းနည်းလေးပေးပြီး အဲဒါကို စံအိမ်တော်လို့ ခေါ်ရက်ရတာလဲ။”

“ပြီးတော့ တောင်ထွတ်ကို အဲဒီလောက်တောင် လိုချင်နေရင် အဆုံးမဲ့ ရတနာပင်လယ်ထဲက ကျွန်းတစ်ကျွန်းကို သွားပြီး သိမ်းပိုက်လိုက်လို့ ပြောရက်တဲ့ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပြောင်တိုက်မှုကိုကော ဘယ်လိုပြောမလဲ” ဟု ယန်ချင်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားကြောင့် ယီကျဲမှာ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

မှန်ပေသည်…။

သူတို့တွင် ကိုယ်ပိုင်တောင်ထွတ်များ ရှိသင့်သည်ဟူသော အချက်အပေါ် ယန်ချင်းနှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သူ သဘောတူပါသည်။

ကလေးဘဝတုန်းက တစ်နေရာရာရှိ တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်က သူတို့၏ စံအိမ်တော်တွေဆီကို ဓားပျံများ၊ ခံ့ညားသော ကြိုးကြာငှက်ကို စီးပြီး ဘယ်လို ပျံသန်းသွားကြမလဲဆိုတာကို နေ့ရောညပါ မရေမတွက်နိုင်အောင် ဆွေးနွေးခဲ့ကြဖူးသည်။

သို့သော် ဘွဲ့ရလာသောအခါ သူတို့ ရရှိလိုက်သည်မှာ အနိမ့်ဆုံး စံသတ်မှတ်ချက်များသာ ရှိသော မြေပြန့်ကွက် တစ်ကွက်သာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ နေရာကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ချင်ပါက သူတို့ဘာသာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကုန်ကျစရိတ်များကိုလည်း ကိုယ်တိုင် ကျခံရမည် ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကျိုးမှာ သူတို့ ရာထူးတိုး၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော နေရာများသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားနိုင်သည့်တိုင်အောင် ထိုမြေနေရာကို အမြဲတမ်း ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ‘တောင်ထွတ် စံအိမ်တော်’ များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များ မည်မျှ ရက်စက်စွာ ရိုက်ချိုးခံလိုက်ရပုံကို သူ မှတ်မိနေသေးသည်။

ဝိညာဉ်ကို ကြေမွသွားစေလောက်သည့် ထိုစကားမစပ်မှုကပင် သူ၏ ဝိုင်ချက်လုပ်သည့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို တိုးတက်စေရန် လိုအပ်သော တွန်းအား ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ယန်ချင်း၏ အခြေအနေတွင်မူ... ကောင်းပြီလေ... သူက တစ်နှစ်စာ လစာပမာဏရှိသော ဒဏ်ကြေးငွေများကို ပေးဆောင်စေခဲ့ပြီး၊ သတ္တုတွင်း ဌာနခွဲတွင် ခြောက်လကြာ အခမဲ့ လုပ်အားပေးရန် အပြစ်ပေးခံရလောက်သည့် ကိစ္စအချို့ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စံအိမ်တော်များကို လယ်ကွက်များအဖြစ် သတ်မှတ်သည့် ယန်ချင်း၏ အမြင်ကိုတော့ သူ သဘောမတူပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့် အဆင့် ၂ ဂိုဏ်းမဆို အခွင့်အရေးရပါက သူတို့၏ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ထိုလယ်ကွက်ဆီသို့ ဝမ်းသာအားရ ပြောင်းရွှေ့လာကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ပါးစပ်သရမ်းသော သခင်လေးယန်ချင်းကိုမူ ဝိုင်းဝန်း ရိုက်နှက်ကြမည်မှာ သေချာသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

သတ္တုတွင်းတွင် အပြစ်ပေးခံရစဉ်က သူ၏ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုများနှင့်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးမျှမရှိဘဲ မိဘများဆီတွင် တစ်နှစ်တိတိ ကပ်စားနေခဲ့ရသည့် ငရဲကျသော နှစ်တစ်နှစ်အကြောင်း ယန်ချင်း၏ ညည်းတွားမှုများကို လျစ်လျူရှုရန် ယီကျဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ရထားလုံးသည် အပြာရောင် တောင်ကြား ဟူသော အမည်ရှိသည့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း မောင်းနှင်သွားသည်။

၎င်းသည် အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်ရှိသူများ နေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်ပြီး၊ ရွှေရောင်တောင်ကြားမှာ နန်းတော်အဆင့် ရှိသူများအတွက်ဖြစ်ပြီး၊ အနက်ရောင်တောင်ကြားမှာ နယ်မြေအဆင့် ရှိသူများအတွက် ဖြစ်ကာ၊ တောင်ထွတ်များမှာမူ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူများအတွက် ဖြစ်လေသည်။

ယန်ချင်းမှာ ရာထူးတိုးခြင်းကို တရားဝင် အတည်မပြုရသေးသဖြင့် သူ၏ စံအိမ်တော်မှာ အပြာရောင်တောင်ကြားတွင်ပင် ရှိနေသေးသည်။

“မင်း ရာထူးတိုးပွဲ ပြီးရင် ရွှေရောင်တောင်ကြားကို ပြောင်းမှာလား”

မရပ်မနား ညည်းတွားနေမှုကြောင့် ခြောက်ကပ်နေသော လည်ချောင်းကို စိုစွတ်စေရန် ယန်ချင်း ငြိမ်ကျသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယီကျဲက မေးလိုက်သည်။

“ယိုယွင်းနေတဲ့ တဲအိုကြီး အဆင့်ကနေ ဒီနေ့ အိမ်မက်တိမ်တိုက် စံအိမ် ဖြစ်လာဖို့အတွက် ငါ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့ရသမျှတွေ အားလုံးပြီးမှတော့၊ ‘လုံးဝ မပြောင်းနိုင်ဘူးကွ’”

ထိုအကြောင်းကို တွေးလေလေ ပိုပြီး ဒေါသထွက်ကာ ပေါက်ကွဲလာပုံရသည့် ယန်ချင်းက ကျယ်လောင်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

“ရွှေရောင်တောင်ကြားမှာ သူတို့ ပေးမယ့် စံအိမ်တော်နဲ့ ညီမျှတဲ့ အရင်းအမြစ် လျော်ကြေးကိုပဲ ငါ ယူလိုက်မယ်။”

“ပြီးရင် အဲဒီ အရင်းအမြစ်တွေကို သုံးပြီး အိမ်မက်တိမ်တိုက်ကို ပိုပြီး ကောင်းအောင် ထပ်လုပ်မယ်။”

“နေချင်စရာကောင်းတဲ့ နေရာလေး ဖြစ်လာဖို့အတွက် ငါ့ရဲ့ အရင်းအမြစ်နည်းနည်းလေးကို အဆုံးအစမရှိ လောင်းထည့်ရမယ့် နောက်ထပ် တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ပေးမယ့် အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကြံအစည်ကို ငါ လုံးဝ အလိမ်မခံနိုင်ဘူး”

ယန်ချင်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ သို့သော် သူက တောက်တခေါက်ခေါက် လုပ်နေသံကိုမူ အားလုံး ကြားနေရပေသည်။

ယန်ချင်း၏ အဖြေကို ကြားသောအခါ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်မှာ သိပ်မထူးဆန်းလှသဖြင့် ယီကျဲ ဘာမှမပြောတော့ပေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း နန်းတော်အဆင့်ကို ချိုးဖောက်ပြီး ရာထူးတိုးသည့်အခါ ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း သွားရန် စီစဉ်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

အဖွဲ့အစည်း ဝန်ထမ်းအများစုမှာ သူတို့၏ ပထမဆုံး စံအိမ်တော်မှာပင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်လေ့ရှိကြသည်။

အဓိက အကြောင်းရင်းမှာ ထိုစံအိမ်တော်များကို မွမ်းမံပြင်ဆင်ရန်အတွက် မရေမတွက်နိုင်သော အရင်းအမြစ်များနှင့် အချိန်များကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားခဲ့ကြသဖြင့်၊ ချက်ချင်း လက်လွှတ်ကာ ပြောင်းရွှေ့ရန် ခက်ခဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခြားအကြောင်းရင်းမှာမူ သူတို့ရရှိမည့် နောက်ထပ် စံအိမ်တော်သည် မည်မျှ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်၊ ထိုနေရာကို ပြင်ဆင်ရန် အစကတည်းက ပြန်လည် စတင်ရမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုအကြောင်းရင်းများကြောင့်ပင် ရွှေရောင်တောင်ကြားတွင် အခြေချ နေထိုင်သူ အနည်းဆုံး ဖြစ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းဆိုရလျှင်၊ အဖွဲ့အစည်းတွင် နန်းတော်အဆင့် အဖွဲ့ဝင်များ အများအပြား ရှိနေသော်လည်း၊ ထိုနေရာတွင် ကျင့်ကြံသူ အရေအတွက် အလွန်နည်းပါးသောကြောင့် ဝိညာဉ်သားရဲများသာ အများဆုံး နေထိုင်ကြလေသည်။

နယ်မြေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာသောအခါမှသာ အနက်ရောင်တောင်ကြားသို့ ပြောင်းရွှေ့ရန် စဉ်းစားကြသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုနေရာရှိ စံအိမ်တော်များကို အဖွဲ့အစည်း၏ စရိတ်ဖြင့် ကုန်ကျစရိတ် မကန့်သတ်ဘဲ အပြည့်အဝ စိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

…

အပြာရောင်တောင်ကြားဟု အမည်ပေးထားသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အပြာရောင်ဟူ၍ ဘာတစ်ခုမှ မရှိပေ။

ရထားလုံး သွားနေသော လမ်းနှင့် ဘေးဘက်ရှိ သစ်ပင်များမှလွဲ၍ ကျန်အရာအားလုံးမှာ လမ်း၏ ဘယ်ဘက်နှင့် ညာဘက်ရှိ မှုန်ဝါးဝါး စိတ်ချောက်ချားစရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မီတာ ၁၀၀ လျှင် တစ်ခုစီရှိသော အမည်များ ရေးသားထားသည့် သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ငယ်များကိုသာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

ထိုဆိုင်းဘုတ်များပေါ်တွင် ပိုးသားစံအိမ်တော်၊ အသင်္ချေစံအိမ်တော်၊ ကူးတို့စံအိမ်တော်၊ သဲကန္တာရစံအိမ်တော်’ စသည်ဖြင့် ထူးဆန်းသော အမည်များ ရှိနေကြသည်။

ရထားလုံးသည် တစ်မိုင်ခန့် ဆက်လက် မောင်းနှင်သွားပြီးနောက်၊ ဘယ်ဘက်ရှိ အိမ်မက်တိမ်တိုက်စံအိမ်တော်ဟု အမည်ရသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်တစ်ခု ရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ယီကျဲက အဖြူရောင်သိုးမွေးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လက်ဖဝါးအရွယ်အစားခန့်ရှိ သစ်သားအသိုက်ငယ်တစ်ခုနှင့် တူသည့် အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ အိမ်မက်တိမ်တိုက်စံအိမ်တော် ဆိုင်းဘုတ်ဘေးရှိ စိတ်ချောက်ချားစရာ မြင်ကွင်းဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။

စိတ်ချောက်ချားဖွယ် မြင်ကွင်းမှာ တလက်လက် တောက်ပသွားပြီးနောက် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားကာ ရထားလုံးကို ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုလိုက်ပြီး ၎င်း၏ နောက်ကွယ်ရှိ နောက်ခံမြင်ကွင်းကို ဖော်ပြလိုက်လေသည်။

အဖြူရောင် လကျောက်တုံးများ ခင်းထားသော လမ်းမှာ မရှိတော့ဘဲ၊ ကြီးမားထူထပ်ပြီး ပွင့်လန်းနေသော သစ်တောကြီး တစ်ခုက ဝန်းရံထားသည့် အညိုရင့်ရောင် မြေသားလမ်းလေး တစ်ခုသာ ရှိနေတော့သည်။

ဤသစ်တောကြီးကို အဓိကအားဖြင့် သစ်သီးပင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ရေခဲနဂါးမောက်ပင်များ၊ လောင်ကျွမ်းနေသော ပန်းသီးပင်များ၊ ကြယ်ရောင် တောက်ပသော မက်မွန်ပင်များ၊ သက်တံ့ပိုးစာပင်များ အစရှိသည်တို့ ဖြစ်သည်။

ထိုအပင်များ အားလုံးမှာ ထူထဲသော ပင်စည်များ၊ စိမ်းလန်းစိုပြည်သော အရွက်များ ရှိကြသော်လည်း၊ ထူးဆန်းသော အကြောင်းရင်းတစ်ခုခုကြောင့် အမှည့်များ မဆိုထားနှင့် မရင့်တရင့် အသီးတစ်လုံးမျှပင် မရှိကြပေ။

နေရောင်ခြည်က သစ်ရွက်များကြားမှ ညင်သာစွာ ကျဆင်းနေပြီး၊ ငှက်သံများနှင့် အင်းဆက်ပိုးမွှားများ၏ အသံများက ပဲ့တင်ထပ်နေလေသည်။

လမ်းပေါ်ရှိ မြက်ပင်များကို လျစ်လျူရှုခဲ့သော နဂါးမြင်းများသည် မြေသားလမ်းဘေးရှိ ပေါက်ရောက်နေသော အရိုင်းမြက်ပင်များကို လောဘတကြီး သွားရည်ကျနေသော အကြည့်များဖြင့် အလျင်စလို စတင် ဝါးမျိုစားသောက်ကြလေသည်။

အဘယ်ကြောင့် မစားဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။

ထိုမြက်ပင်များမှာ မြက်များ၏ ဝတ်ရည်ဟု လူသိများသော ကောင်းကင်အဆင့် ဆေးပင်တစ်မျိုးဖြစ်သည့် ‘အရုဏ်ဦး နွေရာသီမြက်’ များ ဖြစ်ကြပြီး၊ စိတ်ယောင်ချောက်ချားဖွယ် မြင်ကွင်း၏ အပြင်ဘက်နှင့် ယှဉ်လျှင် နှစ်ဆမျှ ပိုမို သိပ်သည်းသော ချီစွမ်းအင်များကို စုပ်ယူထားခဲ့ကြသောကြောင့်ပင်။

“နောက်ဆုံးတော့ အိမ်ရောက်ပြီ”

ရထားလုံးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ရှေ့ဆက်သွားနေပြီး၊ နဂါးမြင်းနှစ်ကောင်က ၎င်းတို့၏ လမ်းကြောင်းတစ်လျှောက်ရှိ အရာအားလုံးကို လောဘတကြီး ဝါးမျိုနေစဉ်၊ ၎င်းတို့နောက်တွင် စိတ်ချောက်ချား မြင်ကွင်း ပြန်လည် ပိတ်သွားချိန်၌ ယန်ချင်းက ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်လေသည်။