သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း အချိန်နှင့်လေဟာနယ် ထပ်တူကြကာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံခြင်းနယ်မြေ ခဏတာဖြစ်တည်လာခြင်း (၂)

“ဖြစ်နိုင်တာက... ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတွေအရ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြောင်းမှာ... ဝံပုလွေဖေဖေက... တစ်ချိန်ချိန်မှာ... စိတ်ကူးလို့မရနိုင်တဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်တဲ့ မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတာလား... ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာ ဦးလေးရန့်မြဲ့က နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု အသက်ရှင်ရပ်တည်ရေးအတွက် မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ရမယ့် တာဝန်ကို မဖြစ်မနေ ထမ်းဆောင်ခဲ့ရပြီး၊ နောက်ဆုံးမှာ ဝိညာဉ်ခေတ်မှတ်တမ်းထဲမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့... ‘နှင်းဧကရာဇ်’ ဆိုတာ ဖြစ်လာခဲ့တာလား...”

ဤအကြောင်းအရာအား ကောက်ချက်ချလိုက်မိသည့် အခိုက်အတန့်တွင်၊ ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သွေးရောင်များ ကင်းစင်သွားပြီး စက္ကူကဲ့သို့ ဖြူရော်သွားလေတော့သည်။

၎င်းမှာ ရန့်မြဲ့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို သူတို့ သံသယဝင်သောကြောင့် မဟုတ်ပေ။

နေ့ရောညပါ အချိန်များစွာ အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရပြီးနောက်၊ ဝံပုလွေဖေဖေ့အပေါ် ထားရှိသော ရန့်မြဲ့၏ ရိုသေလေးစားမှု၊ ယုံကြည်မှုနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုတို့သည် သူ၏ အရိုးများထဲအထိ ရိုက်နှိပ်ထားပြီးဖြစ်ကာ သူ၏ ဗီဇများထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သစ္စာဖောက်မှုဆိုသည်မှာ လုံးဝ မဖြစ်လာနိုင်ကြောင်းကို မည်သူ့ထက်မဆို သူတို့ ပိုသိထားကြသည်။

ဤသစ္စာစောင့်သိမှုကို သံသယမရှိ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ထားသောကြောင့်ပင်လျှင်၊ မှတ်တမ်းများနှင့် ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်မှုအပေါ် အခြေခံထားသော ကောက်ချက်ချမှုသည် သူတို့အတွပ် ပို၍ပင်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် ဖြစ်နေလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ အနာဂတ်တွင် ဝံပုလွေဖေဖေ ကြုံတွေ့ရနိုင်သည့် မတော်တဆဖြစ်ရပ်သည် စိတ်ကူးထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလိမ့်မည် ဆိုသည်ကို မီးမောင်းထိုးပြနေခဲ့သည်။

၎င်းသည်... ဦးလေးရန့်မြဲ့လို အစွမ်းထက်သည့်သူပင် တားဆီးရန် သို့မဟုတ် ပြောင်းလဲရန်မဖြစ်နိုင်သော လုံးဝ ရှောင်လွှဲ၍မရသည့် သေမင်းတမန် ထောင်ချောက်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ထို့နောက် ရန့်မြဲ့သည် ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရပြီး၊ ကြီးမားလှသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုများနှင့်အတူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် နှင်းဝံပုလွေ မျိုးနွယ်စုတစ်ခုလုံး အသက်ရှင်ရပ်တည်ရန် ဆက်လက် ရုန်းကန်နေကြရစဉ် မျိုးနွယ်စုကို ဦးဆောင်ရမည့် တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့ရပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထီးနန်းပေါ်သို့ တက်လှမ်းသွားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

“ခြောက်လ...” ရှောင်လန်သည် ‘ဝိညာဉ်ခေတ်’ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော နင်းမြို့တော် ဖျက်ဆီးခံရသည့် အတိအကျ အချိန်ကို ပြန်လည်အမှတ်ရကာ တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်ခေတ်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်နိုးထလာပြီး ခြောက်လလောက် အကြာမှာ အဲဒီ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ သားရဲဒီရေလှိုင်းကြောင့် နင်းမြို့တော် ပြိုလဲသွားခဲ့တယ်... ပြီးတော့ နှင်းဧကရာဇ်ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကလည်း အဲဒီအချိန်မှာပဲ အခြား သားရဲဘုရင် သုံးကောင်နဲ့အတူ ပေါ်ထွက်လာပြီး တောက်ပခဲ့တာ...”

“တစ်နည်းအားဖြင့်ပြောရရင်...” ရှောင်ယင်းက ဆက်ပြောလိုက်ပြီး သူမ၏ အသံတွင် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော နက်ရှိုင်းသည့် ထိတ်လန့်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။ “တကယ်လို့... တကယ်လို့ အရာအားလုံး ငါတို့ရဲ့ အတိတ်ဘဝတွေက လမ်းကြောင်းအတိုင်းသာ ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင်... နည်းနည်းလေးမှ ပြောင်းလဲမှု မရှိဘူးဆိုရင်... ဝံပုလွေဖေဖေက... ဒီကနဦး ခြောက်လအတွင်း လုံးဝ ရှင်သန်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့... သူက... အဲဒီမတိုင်ခင်မှာပဲ...”

ဤအတွေးသည် ကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်အကောင်းဆုံး အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ သတိပေးချက်မရှိဘဲ သူတို့၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကာအကွယ်များကို ဆုတ်ဖြဲသွားပြီး၊ စိတခဝိညာဉ်၏ အားအနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းကို ရက်စက်စွာ ရိုက်ခတ်သွားလေတော့သည်။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူတို့၏ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများသည် ကျဆုံးတော့မည့် သူစိမ်းဆန်သော နင်းမြို့တော်အတွက် မဟုတ်သလို၊ သူတို့ မသိကျွမ်းသော လူသားများအပေါ် သနားညှာတာမှုကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ခံစားချက်များ အားလုံးသည် ပုံရိပ်တစ်ခုတည်းထံမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး၊ လေဒဏ်၊ မိုးဒဏ်များမှ ကာကွယ်ပေးကာ သူတို့အား အဆုံးမဲ့ လုံခြုံမှု ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းခဲ့သော ငွေပြာရောင် ပုံရိပ်ကြီး၊ သူတို့ ဝံပုလွေဖေဖေဟု ခေါ်ဆိုသော တည်ရှိမှု၊ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပုံရသော မျှော်လင့်ချက်မဲ့ဖွယ် အနာဂတ် ကံကြမ္မာတို့ကြောင့်သာ ဖြစ်လေသည်။

“မဖြစ်ရဘူး...” ရှောင်လန်သည် ရုတ်တရက် သူမ၏ လက်သီးသေးသေးလေးများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ သူမ၏ လက်သည်းများ လက်ဖဝါးထဲသို့ပင် စိုက်ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများသည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ခိုင်မာပြတ်သားလာပြီး မျက်၀န်းအနက်ထဲတွင် ရေခဲမီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းလာသကဲ့သို့ စူးရှလာခဲ့သည်။ “လုံးဝ မဖြစ်ရဘူး... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလို ဖြစ်လာခွင့်ပေးလို့ မဖြစ်ဘူး... ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်ခွင့်မပေးနိုင်ဘူး...”

“...ဒီသခင်မကလည်း... အဲဒါ အမှန်တကယ် ဖြစ်လာဖို့ကို... ဘယ်တော့မှ ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး...” ရှောင်ယင်း၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင်လည်း တစ္ဆေဆန်ဆန် ခရမ်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် တောက်ပသွားခဲ့သည်။

သူမသည် အတိတ်ဘဝက မိစ္ဆာဧကရီတစ်ပါး၏ အစွဲအလမ်းကြီးမှုနှင့် ကာကွယ်လိုစိတ်တို့သည် လုံးဝ လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး၊ ရူးသွပ်လုနီးပါးဖြစ်နေသော ကာကွယ်လိုသည့် ဆန္ဒတစ်ခုက ထိတ်လန့်မှု အားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားလေသည်။ “ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို ထိချင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ငါ့အလောင်းကို အရင်ကျော်သွားရမယ်...”

ဤအခိုက်အတန့်တွင် အတိတ်ဘဝများက လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသော အတွေးအခေါ်များဖြင့် အသေအကြေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသော ဧကရီနှစ်ပါးသည် သူတို့ ပိုင်ဆိုင်သမျှ အရာအားလုံး ပုံအောကာ ကာကွယ်လိုသော တူညီသည့် တည်ရှိမှုတစ်ခုကြောင့် ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော လုံးဝပြီးပြည့်စုံသည့် သဘောတူညီချက်တစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့ကြပြီး တစ်ဘက်တည်းတွင် ရပ်တည်လိုက်ကြပြီပဲဖြစ်လေသည်။

“တည်ငြိမ်နေစမ်း... အခုက ထိတ်လန့်နေရမယ့် အချိန်မဟုတ်ဘူး...” ရှောင်လန်သည် ဆူပွက်နေသော သူမ၏ ခံစားချက်များကို အတင်းအဓမ္မ ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ တည်ငြိမ်သော ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု အခြေအနေတစ်ခုထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။

“ငါတို့ အရေးတကြီးလုပ်ရမယ့် ကိစ္စနှစ်ခုရှိတယ်... ပထမတစ်ခုက ငါတို့ရဲ့ ခွန်အားတွေကို အမြန်ဆုံး တိုးမြှင့်ရမယ်... လုံလောက်တဲ့ စွမ်းအားရှိနေမှသာ အနာဂတ်မှာဖြစ်လာမဲ့ အဲဒီ အကျပ်အတည်းမှာ ဝံပုလွေဖေဖေ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်စေဘဲ ကူညီပေးနိုင်မှာ... ဒုတိယတစ်ခုက ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို မတော်တဆမှု ဖြစ်စေနိုင်တဲ့ အဲဒီ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းအရင်းကို သဲလွန်စတွေကနေတစ်ဆင့် ရနိုင်သမျှ ရှာဖွေဖော်ထုတ်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာရမယ်... အကြောင်းအရင်းကို သိမှသာ အဲဒါကို အခြေခံကစပြီး တားဆီးနိုင် ဒါမှမဟုတ် ရှောင်လွှဲနိုင်မှာလေ...”

“ကျင့်ကြံမယ်...” ရှောင်ယင်း၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ပြတ်သားလှသည်။ သူမ၏ ခံစားချက်များနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များ အားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ဤအဓိက စကားလုံး နှစ်လုံးထဲသို့ စုစည်းသွားလေသည်။ “ချက်ချင်း စမယ်... စက္ကန့်တိုင်းက အရေးကြီးတယ်...”

ထိုအလွန်တရာ အရေးတကြီးဖြစ်နေသော ခံစားချက်နှင့် တည်ရှိမှုတစ်ခုအား ကာကွယ်လိုစိတ်တို့သည် မျက်စိဖြင့်မမြင်ရသော သော့တစ်ချောင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပုံရပြီး၊ သူတို့ ဝိညာဉ်များ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းများရှိ သူတို့၏ မူလ ပင်ကိုစွမ်းရည်များ၏ သဘာ၀သော့ချက် ရုတ်တရက် သွားရောက် ထိတွေ့မိသွားလေတော့သည်။

သူတို့ အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီး တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် မျက်ဝန်းများထဲရှိ မေးခွန်းထုတ်စရာမလိုသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ သူတို့သည် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိဘဲ မျက်လုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မှိတ်လိုက်ကြပြီး တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ စွမ်းအင်များကို လမ်းညွှန်ပေး၍ ကျင့်ကြံခြင်း အခြေအနေတစ်ခုသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့၏ စိတ်များ တည်ငြိမ်သွားသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် ထူးဆန်းသော အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များအတွင်းတွင် အသီးသီး လည်ပတ်နေသော ‘ရေခဲနှလုံးသား သိုင်းကျမ်း’ နှင့် ‘ခရမ်းအကျဉ်းထောင် မိစ္ဆာသိုင်းကျမ်း’ တို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းများသည် သူတို့၏ တက်ကြွသော လမ်းညွှန်မှု သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်မှုတို့ကို မလိုအပ်တော့ပေ။

တူညီသော ပြင်းထန်သည့် စိတ်ဆန္ဒနောက်သို့ လိုက်ကာ ၎င်းတို့သည် အလိုအလျောက်ပင် စတင် အရှိန်မြှင့်လာကြပြီး၊ ချဉ်းကပ်လာကာ ပေါင်းစပ်သွားကြလေသည်။

ရေခဲနှင့် အမှောင်... အချင်းချင်း တွန်းကန်သင့်သော ဆန့်ကျင်ဘက် လက္ခဏာရပ်များရှိသည့် စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် ဤအခိုက်အတန့်တွင် ပဋိပက္ခ မဖြစ်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့နှင့် အလိုက်ဖက်ဆုံးသော ဖြည့်စွက်မှုကို တွေ့ဆုံလိုက်ရသကဲ့သို့ ၎င်းတို့သည် လျင်မြန်စွာ ရောနှောသွားကြပြီး၊ ယုံကြည်နိုင်လောက်စရာမရှိအောင် သိမ်မွေ့ပြီး တည်ငြိမ်သော ဟန်ချက်ညီမှု အခြေအနေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ကြလေသည်။

၎င်းမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေသော ကစဉ့်ကလျား စွမ်းအင်ဝဲဂယက်တစ်ခု၊ သို့မဟုတ် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ထိုက်ကျိ ပုံစံတစ်ခုနှင့် တူညီနေပြီး၊ အလွန် ထိရောက်မှုရှိသော အမွှာစွမ်းအင် လည်ပတ်မှု စနစ်တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်လေတော့သည်။

ထိုအရာက အစပျိုးခြင်းသာဖြစ်လေသည်။

ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်၊ မူလဝိညာဉ်များ၏ အနက်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော... အတိတ်ဘဝများမှ အကြီးကျယ်ဆုံး အောင်မြင်မှုများကို ကိုယ်စားပြုသည့် အဆင့်အမြင့်ဆုံး ပင်ကိုစွမ်းရည်များဖြစ်သော... ‘ဗလာဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ် (အနီရောင်·ဒဏ္ဍာရီလာအဆင့်)’ နှင့် ‘အချိန်စီးဆင်းမှု ချုပ်နှောင်ပိုးအိမ် (အနီရောင်·ဒဏ္ဍာရီလာအဆင့်)’ တို့အတွင်းတွင် ပါဝင်သည့် လေဟာနယ်နှင့်အချိန် ဥပဒေသစွမ်းအား အပိုင်းအစလေးများသည် ယခင်က တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးလောက်အောင် အားကောင်းသော တူညီသည့် စိတ်ဆန္ဒနှင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် ဝိညာဉ် အခြေအနေတို့ကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြီး နိုးထလာခဲ့လေသည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်အာရုံမှတစ်ဆင့်၊ အားနည်းသော်လည်း မြင့်မားသော စွမ်းအင်အနှစ်သာရများပါ၀င်သည့် ဥပဒေသ စွမ်းအားနှစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် ပြန့်နှံ့သွားပြီး၊ အချင်းချင်း ယှက်နွယ်ကာ ရစ်ပတ်သွားကြလေသည်။

“ဝီဝီ….”

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင် ဝိညာဉ်အနက်ထဲထိတိုင်အောင် ရောက်ရှိသွားသော တိုးညင်းသည့် တုန်ခါသံတစ်ခုပြန့်နှံ့သွားသည်။

လေထုထဲရှိ အလင်းရောင်သည် သိမ်မွေ့သော အလင်းယိုင်နဲ့မှု၊ ပုံပျက်ခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပုံရပြီး၊ အချိန်နှင့် လေဟာနယ်များ ညင်သာစွာ ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော ခံစားချက်တစ်ခုက သစ်ပင်ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကို ဗဟိုပြု၍ အားနည်းသော်လည်း လက်တွေ့တည်ရှိပြီး ထူးဆန်းသော နယ်ပယ်တစ်ခုသည် တိတ်တဆိတ် ပွင့်လာခဲ့ကာ သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အတွင်းပိုင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားလေတော့သည်။

“ဒါက...” ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့သည် သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြောင်းအလဲကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး သတိပြုမိသွားကြပြီး အံအားသင့်သွားကြသည်။

“အချိန်စီးဆင်းမှုက... နည်းနည်း မြန်သွားသလိုပဲလား...” လေဟာနယ်နှင့် အချိန်၏ အပြောင်းအလဲများကို အာရုံခံနိုင်စွမ်း အကောင်းဆုံးဖြစ်သော ရှောင်လန်သည် ထိုသိမ်မွေ့သော ကွာခြားချက်ကို ချက်ချင်း ဖမ်းဆုပ်မိသွားလေသည်။

“အဲဒါတင် မဟုတ်ဘူး... ပတ်ဝန်းကျင်က ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက သိပ်သည်းဆ တိုးလာရုံတင်မကဘူး၊ စွမ်းအင်တက်ကြွမှုနဲ့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းတွေပါ... ပိုမြင့်လာတယ်...” ရှောင်ယင်းသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အတွင်းရှိ သိသာထင်ရှားသော အပြောင်းအလဲကို ချက်ချင်း အာရုံခံမိလိုက်လေသည်။

သူတို့ ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားကြသည်။

ဤသည်မှာ သူတို့က စွမ်းရည်တစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏ အလွန်တရာ ပဲ့တင်ထပ်နေသော ဝိညာဉ်အခြေအနေနှင့် မည်သည့်အရာကို ပေးဆပ်ရပါစေ အနာဂတ်ကို ပြောင်းလဲပစ်မည်ဟူသော ပြင်းထန်သည့် တူညီသော စိတ်ဆန္ဒတို့က၊ သူတို့၏ သက်ဆိုင်ရာ ပင်ကိုစွမ်းရည်များအတွင်း ပါဝင်သော ဥပဒေသ အနှစ်သာရ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုကို မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ဆိုင်စွာ လှုံ့ဆော်မိသွားသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဤသစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်းတွင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော ယာယီကျင့်ကြံခြင်း နယ်မြေတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အချိန်စီးဆင်းမှုသည် ၁ ဆခွဲခန့် မြန်ဆန်သွားပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းဆနှင့် တက်ကြွမှုသည် ၁ ဆခွဲခန့် တိုးလာသည်။

“...လုံလောက်ပြီ...” ရှောင်လန်၏ နှလုံးသားမှာ တည်ငြိမ်သွားပြီး အာရုံလွင့်မှုများ အားလုံးကို လုံးဝပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

“...စကြစို့...” ရှောင်ယင်းသည် လေကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲရှိ နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု အရိပ်အယောင်လေးသည် မှေးမှိန်သွားကာ တိတ်ဆိတ်ခြင်း အခြေအ‌နေထဲသို့ ကျရောက်သွားပြီး အာရုံစူးစိုက်မှုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

နောက်ထပ်စကားလုံးများ သို့မဟုတ် ချဲ့ကားသော ကတိသစ္စာပြုမှုများ မပါဝင်ဘဲ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ ကြောက်ရွံ့မှုများနှင့် မျှော်လင့်ချက်များ အားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် အသံအတိတ်ဆုံးနှင့် အခိုင်မာဆုံးသော လုပ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် လောဘကြီးသော တွင်းနက်ကြီး နှစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းသော ကျင့်ကြံခြင်းထဲသို့ လုံးဝနစ်မြုပ်သွားကြပြီး၊ သူတို့ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သိပ်သည်းပြီး တက်ကြွနေသော စွမ်းအင်အမှုန်အမွှားများကို ရူးသွပ်စွာ စုပ်ယူနေကြလေသည်။

အသက်ရှူလိုက်တိုင်း၊ စွမ်းအင်လည်ပတ်မှုတိုင်းတွင် ကံကြမ္မာနှင့် အပြေးပြိုင်နေရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း အရေးတကြီးဖြစ်နေဟန်ရကာ အသည်းအသန် စုပ်ယူ ကျင့်ကြံနေခဲ့ကြသည်။

သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အပြင်ဘက်တွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု စတင်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ သစ်ပင်အိမ်လေး၏ အတွင်းဘက်တွင်မူ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အနာဂတ်တစ်ခုကို ပြောင်းပြန်လှန်ပစ်ရန် အသံတိတ် ရုန်းကန်မှုတစ်ခုက စတင်နေပြီ ဖြစ်လေတော့သည်။