အမဲလိုက်ကွင်းပြင်အတွင်း ကျူးကျော်လာသော ရဟတ်ယာဉ်များ

သစ်ပင်အိမ်လေးအတွင်း၌။

သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များနှင့် ထူးဆန်းသော အချိန်ပဲ့တင်ထပ်နေသည့် နယ်ပယ်သည် တစ်ခါမျှ မတည်ရှိခဲ့ဖူးသည့်အလား ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်ပြယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ကလေးငယ်နှစ်ဦးလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌မူ သိသိသာသာ တိုးတက်လာသော စွမ်းအင်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။

“အချိန်ပြည့်ပြီ” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ မျက်ဝန်းများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများထဲတွင် နှမြောတန်းသမှု အရိပ်အယောင်လေး တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း၊ ရရှိလာသည့် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုသည့် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်က ချက်ချင်းပင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ “တစ်နာရီပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အကျိုးသက်ရောက်မှုကတော့ သာမန်အတိုင်း အပြင်းအထန် ကျင့်ကြံရတာထက် နှစ်ဝက်စာလောက် ပိုကောင်းနေတာပဲ”

ဤတိုတောင်းသော်လည်း အလွန်ထိရောက်လှသော ကျင့်ကြံမှုအတွင်း သူမ၏ ခွန်အားမှာ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့ကြောင်း သူမ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ၁ ဆခွဲ အချိန်မြှင့်တင်ခြင်း အကျိုးသက်ရောက်မှုက သူမ၏ နုနယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖွံ့ဖြိုးမှုကိုပါ မြန်ဆန်စေခဲ့ခြင်းပင်။

“ဒီအမြန်နှုန်းအတိုင်းဆိုရင် ငါ ပိုပြီး လွတ်လွတ်လပ်လပ် လှုပ်ရှားနိုင်ဖို့ သိပ်မကြာတော့ဘူး” သူမသည် စိတ်ထဲမှ တွက်ချက်နေလေသည်။

“အဲဒီအချိန်ကျရင် အိမ်ထဲမှာပဲ ပုန်းပြီး စိုးရိမ်နေရမယ့်အစား ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို တကယ်ပဲ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ကူညီပေးနိုင်တော့မယ်”

ထိုအချိန်တွင် ထင်ရှားသော အထင်သေးမှုများ ပါဝင်သည့် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်မှုလှိုင်းတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်၊ ရှောင်ယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။ “ဟွန့်၊ ဝံပုလွေဖေဖေကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် နင်လိုလူမျိုးနဲ့ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားတွေကို ဘယ်သူက တစ်ထပ်တည်းကျချင်မှာလဲ၊ တကယ့်ကို စိတ်ပျက်ဖို့ကောင်းလိုက်တာ”

“သြော်... ဟုတ်လား” ရှောင်လန်၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ သိသိသာသာ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။ “ဘယ်သူကများ စက္ကန့်တိုင်းကို မဖြုန်းတီးချင်လို့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေကို တခြားသူတွေထက် ပိုပြီး အားရပါးရ စုပ်ယူနေခဲ့တာပါလိမ့်နော်”

“နင်... ငါက ဝံပုလွေဖေဖေ ဖန်တီးပေးထားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို မဖြုန်းတီးချင်ရုံပဲ” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ အမြီးကို အနင်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခပ်သွက်သွက်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ “နင်နဲ့ ပူးပေါင်းတယ်ဆိုတာ ညစ်ပတ်တဲ့ အရာတွေနဲ့ လက်တွဲလိုက်ရသလိုပဲ”

“ဟုတ်ပါပြီ... ဖြောင့်မတ်တဲ့လမ်းစဉ်ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်တဲ့ ငါလို ညစ်ပတ်တဲ့သူနဲ့ လက်တွဲရတာ မိစ္ဆာဧကရီကြီး အတွက်တော့ တကယ့်ကို နစ်နာစရာကြီးပါပဲနော်” ရှောင်လန်၏ လေသံတွင် နောက်ပြောင်ကျီစယ်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် စိတ်ထဲတွင် အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြပြီး မည်သူမျှ အရှုံးမပေးလိုကြပေ၊ ကြည့်ရသည်မှာ အမြဲတမ်း ရန်သတ်နေသည့် မတည့်အတူနေ သူငယ်ချင်း အရင်းအချာများကဲ့သို့ပင်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံး အကျိုးရှိမည့် အခြေအနေကို သူတို့ လုံးဝ ငြင်းပယ်နိုင်ခြင်းမရှိကြောင်းကိုလည်း နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းစွာ သိရှိထားကြသည်။

အပြင်ပန်းတွင် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ရွံရှာနေသယောင် လုပ်ပြနေသော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်မူ ဤအခြေအနေမျိုးအား အချိန်အတော်ကြာ တည်ရှိနေစေချင်ကြလေသည်။

“တစ်နာရီပဲခံတာ... နှမြောစရာကြီး” ရှောင်ယင်း မကျေမနပ်ဖြင့် တွေးလိုက်သည်။

“ငါတို့က အရမ်း အားနည်းနေသေးတာကိုး၊ ဒီလောက် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လေးနဲ့တော့ အာကာသအချိန် တစ်ပြိုင်နက်တည်းဖြစ်ပေါ်ခြင်းကို ရေရှည်မထိန်းထားနိုင်ဘူး”

“အင်း” ရှောင်လန်သည်လည်း သူမ၏ နောက်ပြောင်လိုသော အတွေးများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အဆင့် ပြန်လည်နိုးထလာစ အစောပိုင်းကာလမှာ စည်းမျဉ်းတွေက သက်ရှိအားလုံးအတွက် တန်းတူ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တယ်၊ ငါတို့ ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင်နဲ့ ပိုပြီးသန်မာလာအောင် လုပ်ရမယ်”

သူမ၏ အကြည့်များက နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ “ထျန်းဆန်းတောင်တန်းရဲ့ အနာဂတ် သားရဲဘုရင်ကြီး လေးကောင်ထဲက ‘ရေခဲဝိညာဉ် သွေးဆိုးအိပ်မက်’ နဲ့ ‘အရိပ်မီးတောက်ကျားသစ်ဘုရင်’ တို့ရဲ့ ကံကြမ္မာကတော့ ဝံပုလွေဖေဖေကြောင့် ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒါက အနာဂတ်ဆိုတာ လုံးဝ ပြောင်းလဲလို့မရတဲ့ အရာမဟုတ်ဘူးဆိုတာကို သက်သေပြနေတာပဲ”

“အဓိကအချက်ကိုသာ ရှာတွေ့နိုင်ရင်... ဝံပုလွေဖေဖေ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ငါတို့ သေချာပေါက် ပြောင်းလဲပေးနိုင်မှာပဲ” သူမ၏ အတွေးများသည် အဝေးသို့ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ “နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ တစ်ကောင်၊ ‘မိုးကြိုးအကျဉ်းထောင် ဧကရာဇ်’... အဲဒီကောင်ရဲ့ မိစ္ဆာအမြုတေကိုသာ ဝံပုလွေဖေဖေ့ကို လက်ဆောင်ပေးနိုင်ရင်...”

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နှင်းဝံပုလွေမျိုးနွယ်စု၏ အမဲလိုက်ကွင်းပြင် အရှေ့တောင်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းတစ်ခု၏ အမြင့်ဆုံးနေရာတွင်။

လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေပြာရောင် ခန္ဓာကိုယ်ကြီးသည် ခန့်ညားစွာ မတ်မတ်ရပ်နေခဲ့ပြီး၊ အေးစက်သော လေပြင်းများသည် သူ၏ ထူထဲသော အမွေးအမျှင်များကြားမှ တိုက်ခတ်နေလေသည်။

သူ၏ ရေခဲပြာရောင် မျက်ဝန်းများက တစ်ကီလိုမီတာခန့် အကွာအဝေးရှိ တောင်ပေါ်တောအုပ်ထဲမှ တလိမ့်လိမ့် တက်လာနေသော မီးခိုးငွေ့အချို့ကို စူးစိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူ၏ နှာခေါင်းပေါက်များက အနည်းငယ် လုပ်စိလုပ်စိ ဖြစ်နေပြီး လေနှင့်အတူ ပါလာသော ထူးဆန်းကာ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသည့် လူသားရနံ့များကို အနံ့ခံနေခဲ့သည်။

“ဘုရင်ကြီး။ ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် အရိပ်များထဲမှ ယိုစိမ့်ထွက်လာသကဲ့သို့ ရိုသေလေးစားပြီး ရှင်းလင်းလှသော အတွေးတစ်ခုနှင့်အတူ သူ၏အနောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ “ကင်းလှည့်လို့ ပြီးပါပြီ၊ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ရဲ့ မြောက်ဘက်နဲ့ အနောက်ဘက်မှာတော့ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိပါဘူး”

“ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာအပြင် အရှေ့ဘက်အစွန်အဖျားမှာ လူသား ဆယ့်သုံးယောက်ပါတဲ့ နောက်ထပ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို တွေ့ခဲ့တယ်၊ သူတို့က နယ်စပ်မှာပဲ ဝေ့လည်ဝေ့လည် လုပ်နေကြပြီး ကျွန်တော်တို့ ပိုင်နက်ကိုတော့ တမင်တကာ ရှောင်ရှားနေပုံရတယ်။”

“နောက်ပြီးတော့...” ယင်းဖုန်းသည် အစီရင်ခံနေရင်းမှ ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး ပြန်လည် အစီရင်ခံသည့်အခါ လေသံထဲတွင် မသေချာမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်လာခဲ့သည်။ “...အဲဒီအဖွဲ့ဆီကနေ ရင်းနှီးတဲ့ အနံ့တစ်ခု ရနေသလိုပဲ၊ အရိပ်မီးတောက်ကျားသစ်ဘုရင်ကို အမဲလိုက်တုန်းက ဟော်ကျန်းလို့ခေါ်တဲ့ လူသားခေါင်းဆောင်ရဲ့ အနံ့နဲ့ နည်းနည်း ဆင်တူနေတယ်”

လင်းထျန်းလုံသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် လှည့်လိုက်ကာ ယင်းဖုန်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ “ဟော်ကျန်းလား၊ သူက သေတာကြာလို့ အရိုးတွေတောင် ဆွေးနေလောက်ပြီ မဟုတ်ဘူးလား….” သို့သော်လည်း ထိပ်တန်း ကင်းထောက်တစ်ဦးဖြစ်သည့် ယင်းဖုန်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူ ယုံကြည်လေသည်။

“ဖြစ်နိုင်တာက အနံ့တူတဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက် ဖြစ်မှာပါ၊ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း... ပြဿနာအချို့က တော်တော်နဲ့ မပြီးပြတ်နိုင်တာမျိုးပေါ့။” တစ်ဖက်လူက စည်းမကျော်သေးသရွေ့ သူတို့အတွက် အချိန်ကုန်ခံပြီး စိုးရိမ်နေရန် မလိုသေးပေ။

လက်ရှိ ဦးစားပေးမှာ သူ၏ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ထဲတွင် မီးမွှေးပြီး ချက်ပြုတ်စားသောက်ရန်အထိ ရဲတင်းနေကြသော ဖိတ်ခေါ်မထားသည့် ဧည့်သည်များပင် ဖြစ်လေသည်။

“ယင်းဖုန်း၊ အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ နောက်ခံကို သွားစုံစမ်းချေ”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ” ယင်းဖုန်း၏ ပုံရိပ်သည် ချက်ချင်းပင် အရိပ်များထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ ဘေးနားရှိ ထျန်းပင်းမှာမူ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုက်ခိုက်ခွင့် တောင်းခံသည့်အနေဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေခဲ့လေသည်။ “ဘုရင်ကြီး… ကျွန်တော့်ကို သွားခွင့်ပေးပါ၊ အဲဒီ ကျူးကျော်လာတဲ့ ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲတွေကို အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲပစ်လိုက်ပါ့မယ်”

“မလောနဲ့ဦး” လင်းထျန်းလုံ၏ အတွေးမှာ တည်ငြိမ်နေသည်။ “ယင်းဖုန်းဆီက သတင်းကို အရင်စောင့်ရမယ်။ ဒီလူတွေ... သိပ်မရိုးရှင်းဘူးလို့ ငါ့ရဲ့ ပင်ကိုအသိစိတ်က ပြောနေတယ်”

ထိုအချိန်မှာပင် လေပြင်းတစ်ချက်က သေသပ်လှပကာ စာလုံးများစွာ ရေးသားထားသော စက္ကူတစ်ရွက်ကို လွင့်ပါလာစေခဲ့သည်။ ၎င်းတွင် ရိုးရှင်းသော ဘောင်လေးများပင် ပါရှိပြီး သူ၏ ခြေထောက်ရှေ့တွင် တည့်တည့် လာကျခြင်းဖြစ်လေသည်။ စာရွက်ပေါ်တွင် ရေးသားထားသည်မှာ -

“အသိပညာသည် စွမ်းအားဖြစ်သည်၊ မီးပွား သုသေသနပညာရှင်အသင်းသည် ယဉ်ကျေးမှု မီးစကို အတူတကွ ဆက်လက် ထွန်းညှိရန်အတွက် စက်မှု၊ အီလက်ထရွန်နစ်၊ ဇီဝဗေဒနှင့် ဓာတုဗေဒ စသည့် နယ်ပယ်များမှ နည်းပညာရှင်များကို ခေါ်ယူနေပါသည်။ အခြေချရန် လိပ်စာမှာ...”

“ကြော်ငြာစာရွက်လား” လင်းထျန်းလုံ ထိုစာရွက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ “နည်းပညာရှင်တွေကို စုဆောင်းနေတာလား၊ ကြည့်ရတာ လူသား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေ ကြားထဲမှာ အတွေးအခေါ်ရှိတဲ့သူတချို့က စတင် လှုပ်ရှားနေကြပြီပဲ”

ဤအချက်ကို သူ အံ့သြမနေပေ။ ဤကဲ့သို့ ကမ္ဘာပျက်ကပ် ခေတ်ကြီးထဲတွင် အသိပညာနှင့် နည်းပညာ၏ တန်ဖိုးမှာ သာမန်ခွန်အားထက်ပင် သာလွန်နိုင်လေသည်။ သို့သော် သူကတော့ စိတ်မဝင်စားပေ၊ သူ၏ လမ်းစဉ်မှာ တောအုပ်အတွင်း၌သာ ရှိလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမဲလိုက်ကွင်းပြင်၏ တောင်ဘက် တောင်ကြားချိုင့်ဝှမ်းတစ်ခုအတွင်းတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အလုပ်သမား ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ပိန်ချောင်နေသော သာမန်လူ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ထိုကြော်ငြာစာရွက်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြကာ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်တွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် သံသယများ ရောယှက်နေကြသည်။

“မီးပွား သုသေသနပညာရှင်အသင်း... အဲဒါက တက္ကသိုလ် ပါမောက္ခဟောင်းတွေနဲ့ အင်ဂျင်နီယာတွေ စုပြီး တည်ထောင်ထားတာလို့ ကြားတယ်”

“အဲဒီကိုသွားတာ... အနည်းဆုံးတော့ အပြင်မှာထက် ပိုလုံခြုံမှာပေါ့၊ ဟုတ်တယ်မလား၊ သူတို့က အသုံးဝင်တဲ့သူတွေကိုပဲ လိုချင်ပုံရတယ်...”

“ဟွန့်... ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ဟိုဘက်က သံမဏိဒိုင်းကာ ကင်းစခန်းကလည်း အစားအစာနဲ့ နေစရာပေးမယ်လို့ ပြောတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ့်တမ်းကျတော့ မြို့ရိုးဆောက်ဖို့အတွက် ကူလီအလုပ်သမားတွေအဖြစ်ပဲ ခိုင်းစေနေတာ မဟုတ်လား၊ ငါ့အမြင်မှာတော့ အားလုံးက အတူတူပါပဲ!”

“အဲဒါက အရှေ့ဘက်က မီးကျွမ်းနေတဲ့ ဦးခေါင်းခွံပုံဆွဲထားတဲ့ အဲဒီ ရူးသွပ်နေတဲ့သူတွေလက်ထဲ ကျရောက်သွားတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေးတယ်၊ သူတို့က မိန်းမတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရဲတဲ့ သူတွေကိုပဲ လိုချင်ကြတာလေ...”

အမှောင်ထုအတွင်းမှနေ၍ ယင်းဖုန်းသည် အရာအားလုံးကို တည်ငြိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေပြီး ကောက်ချက်တစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ချလိုက်လေသည်။ “ဘုရင်ကြီး၊ စုံစမ်းပြီးပါပြီ၊ ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှာ လူသား သုံးဆယ့်ခုနစ်ယောက် ရှိပါတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ပျမ်းမျှအဆင့်က ၁ အောက်မှာပဲ ရှိပြီး၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းလွန်းသလို လက်နက်လည်း မရှိသလောက်ပါပဲ၊ သူတို့မှာ အိမ်သုံးလက်နက်အနည်းငယ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ သေနတ်အသေးလေးတွေပဲ ပါပါတယ်”

“သူတို့က မြို့ထဲက ကစဉ့်ကလျား အခြေအနေတွေကြောင့် ထွက်ပြေးလာကြတဲ့ သာမန် ဒုက္ခသည်တွေလို့ ယူဆရပြီး၊ အမဲလိုက်ကွင်းပြင်ထဲကို လမ်းပျောက်ပြ္း ဝင်ရောက်လာကြတာဖြစ်လို့ လောလောဆယ် ဝံပုလွေအုပ်စုအတွက် တိုက်ရိုက် ခြိမ်းခြောက်မှုမရှိပါဘူး။”

‘ဒုက္ခသည်တွေလား” သို့သော်လည်း လင်းထျန်းလုံ၏ အကြည့်များမှာ ထိုချိုင့်ဝှမ်းကို ကျော်ဖြတ်ကာ အဝေးမှ တောအုပ်အစွန်အဖျားဆီသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကောင်းကင်ယံတွင် အနက်ရောင် အစက်အပြောက် အချို့သည် တဝီ၀ီမြည်သံများနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ချဉ်းကပ်လာနေသည်။

“ရဟတ်ယာဉ်တွေလား”

“အားလုံးပဲ... ပုန်းအောင်းကြ” သူ ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ဝံပုလွေအုပ်စုမှာ အမိန့်ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တောအုပ်ထူထူထဲသို့ တိတ်တဆိတ် တိုး၀င်ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

မကြာမီမှာပင် ရဟတ်ယာဉ် ဆယ်စင်းကျော်မှာ မြေပြင်နိမ့်နိမ့်မှ ပျံသန်း ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့ကြသည်။

ရဟက်ယဥ်များ၏ ကိုယ်ထည်ပေါ်ရှိ မီးကျွမ်းနေသော ဦးခေါင်းခွံ အမှတ်အသားများမှာ အလွန်ပင် စက်ဆုပ်ဖွယ် ကောင်းနေလေသည်။

“ဒီလို အမှတ်အသားမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။” လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်ဝန်းများ ကျုံ့ဝင်သွားခဲ့သည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလို ရဲတင်းလွန်းတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ဦးခေါင်းခွံပုံစံကို ကြည့်ရတာ၊ သံမဏိဒိုင်းကာ ကင်းစခန်းရဲ့ စနစ်ကျတဲ့ ပုံစံမျိုးတော့ လုံးဝမဟုတ်ဘူး၊ ဒါက ဥပဒေမဲ့ လူမိုက်တစ်စုနဲ့ ပိုတူနေတယ်”

ရဟတ်ယာဉ် တစ်စင်းမှာ ချိုင့်ဝှမ်းထဲက ဒုက္ခသည်တွေကို မြင်သွားပုံရပြီး ၎င်း၏အမြင့်ကို ရုတ်တရက် နှိမ့်ချကာ လေထဲတွင် ဝဲပျံနေလေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်ခဲ့လာပြီး သံမှိုများပါသည့် သားရေဂျာကင်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ယုတ်မာရက်စက်သော မျက်နှာထားရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အပြင်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အောက်ဘက်ရှိ လူအုပ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် အမျိုးသမီး အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘဇောတိုက်ပြီး ရက်စက်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် ရဟတ်ယာဉ် မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်သည်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အပေါ်မှနေ၍ တိုက်ရိုက် ခုန်ချလိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များ ထသွားလေသည်။

“ဟေ့၊ ကံကောင်းလိုက်တာ၊ မိန်းမတွေ အကုန်လုံး နေခဲ့ရမယ်၊ ကျန်တဲ့ ယောက်ျားတွေကတော့…... မျက်စိနောက်စရာ အမှိုက်တွေကို အမြန်ဆုံး ရှင်းပစ်ရမယ်” သူသည် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် တွန့်လိမ်နေသော မီးလုံးတစ်လုံးကို ချက်ချင်းပင် စုစည်းလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သေနတ်သံများ၊ အော်ဟစ်သံများနှင့် စွမ်းအင် ပေါက်ကွဲသံများသည် တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ချက်ချင်း ဖြိုခွဲလိုက်လေတော့သည်။ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခုကို လင်းထျန်းလုံ၏ မျက်စိရှေ့မှာတင် မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။

လင်းထျန်းလုံမှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ အေးစက်စွာ ဆက်လက်စောင့်ကြည့်နေလေသည်။ “ခွန်အားကြီးရာ စားစတမ်းပဲလေ၊ ဒါက ရှေးခေတ်ကတည်းက ရှိနေတဲ့ နိယာမပဲ။” ထိုဒုက္ခသည်များ၏ ကံကြမ္မာကို ရဟတ်ယာဉ်များအား မြင်လိုက်ရကတည်းက သူဆုံးဖြတ်ပြီးသား ဖြစ်လေသည်။ သူသည် သူတို့၏ ရှင်ခြင်း၊ သေခြင်းကို ဂရုမစိုက်ပေ၊ သူ ပို၍ စိုးရိမ်သည်မှာ -

“ဒီရဟတ်ယာဉ်တွေ ပျံသန်းနေတဲ့ လမ်းကြောင်းက... ငါတို့ရဲ့ ဝံပုလွေအသိုက် တည်နေရာကို ရှာတွေ့သွားနိုင်မလား”

၎င်းမှာ သူ၏မျိုးနွယ်စုကို ခြိမ်းခြောက်လာနိုင်သည့် အစစ်အမှန် ပြဿနာကြီးပင် ဖြစ်လေတော့သည်။