အခန်း (၂၈)

နောက်တစ်နေ့တွင် သူသည် နေထိုင်ခွင့်လက်မှတ်ကိုယူ၍ သူမနှင့်အတူ တပ်ဖွဲ့ရုံးသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။ သူတို့ရောက်သွားချိန်သည် အလုပ်ဆင်းခေါင်းလောင်း ထိုးချိန်နှင့် အံကိုက်ဖြစ်နေပြီး အဖွားကြီးဝမ်မှာ သူမကို စောင့်နေပုံရသည်။ စုံတွဲနှစ်ဦး အတူတူလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ရပ်တန့်သွားသည်။

စူးစမ်းလိုသူများက မေးခွန်းများ စတင်မေးမြန်းကြတော့သည်။ "လော့လန် နင် ဘာလို့ နင့်ယောက်ျားကိုပါ အလုပ်ခေါ်လာတာလဲ။ နင်တို့နှစ်ယောက်က အတူတူ ကြည့်ပဲ"

အဖွားကြီးဝမ်သည် ထိုမှတ်ချက်များကို သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘာများ ကောင်းလို့လဲ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးလည်း အရင်လိုပဲ တပ်ဖွဲ့ထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေရတာပါပဲ"

လော့လန်က အေးစက်စက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သည်းခံမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက တဲ့တိုးပင် ပြောလိုက်သည်။ "ငါက အိမ်ထောင်စုစာရင်း လာပြောင်းတာ။ ရုံးခွဲအတွင်းရေးမှူးကို မြင်မိကြလား။ ပါတီရုံးခွဲမှာလား၊ အိမ်မှာလား"

"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်" အဖွားကြီးဝမ်၏ မျက်နှာတွင် လန့်ဖျပ်ပြီး မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာ ပေါ်လာခံ့သည်။ "နင်က အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းမလို့ ဟုတ်လား"

အနီးနားရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။ "နင်က မြို့ပြနေထိုင်သူ ဖြစ်တော့မှာလား"

လော့လန်က ထိုအမျိုးသမီးကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ကျေးလက်ကနေ မြို့ပြနေထိုင်ခွင့် ပြောင်းတော့မလို့လေ"

ဤစကားသည် အဖွားကြီးဝမ်အား ယခင်နေ့ကထက် ပို၍ တုန်လှုပ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများ ဗလာကျင်းသွားပြီး မျက်နှာထားမှာ ဂယောက်ဂယက်ဖြစ်သွားကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို ဖြစ်နေပုံရသည်။

အခြားသူများက သူမ၏ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ကြဘဲ လော့လန်နှင့် ရင်းနှီးသူများက ဂုဏ်ပြုစကားပြောခဲ့ကြသည်။

"နင်က ကံကောင်းလိုက်တာဟာ။ နင့်လို လှတဲ့သူက ကံကောင်းမှာပဲလို့ ငါ ထင်သားပဲ"

"ရုံးခွဲအတွင်းရေးမှူးကို လိုက်ရှာပေးမယ်လေ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် အစ်မလော့လန်"

"ဟော... အဖွားကြီးဝမ်၊ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ"

တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုံးခွဲအတွင်းရေးမှူးကို ကူရှာပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ဝမ်မိသားစုမှ ဒုတိယသား ရောက်လာပြီး အဖွားကြီးဝမ် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူက အမေဖြစ်သူကို အော်ခေါ်လိုက်ပြီး အမြန်ထူမပေးလိုက်သည်။ သူမ တဆတ်ဆတ်တုန်နေပြီး ပါးစပ်ရွဲ့စောင်းသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူက သူမကိုပွေ့ချီပြီး အိမ်သို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားခဲ့သည်။

လော့လန်၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့သည့်သတင်းသည် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ စိုက်ပျိုးရေး အလုပ်ရှုပ်ချိန်ဖြစ်သဖြင့် မကြာမီ လူတိုင်း သိသွားကြသည်။ မနာလို ဝန်တိုမှုများ ရှိနေသော်လည်း မည်သူကမျှ သူမကို သနားခြင်း သို့မဟုတ် လှောင်ပြောင်ခြင်း မပြုကြတော့ပေ။

"ကျိုးချင်းရှန် ရှင့်ညီကိစ္စ ဘယ်လိုလဲ"

"မပူပါနဲ့၊ မကြာခင် ရလဒ်ကို တွေ့ရမှာပါ"

"အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်လာတော့မယ့်ပုံပဲနော်။ လမ်းတွေပေါ်မှာ ကြွေးကြော်သံစာသားတွေ နေရာတကာ တွေ့နေရတယ်"

"အင်း"

"သူ့ကို ကြည့်ပါဦး။ ယောက္ခမအိမ်ကနေ တစ်ယောက်တည်း ထွက်လာပြီး တဲကို ပြင်ဆင်ပြီး တစ်ယောက်တည်း နေခဲ့တာ။ အခုတော့ အိမ်ထောင်ကျကောင်းသွားပြီ၊ ကလေးသာ ရလိုက်ရင် လူတိုင်း အားကျရမယ့် ဘဝပဲ"

"ဒါပေမဲ့ သူ့ယောက်ျားက ကျန်းမာရေးမကောင်းလို့ ကလေးမရနိုင်ဘူးလို့ ကြားတယ်။ မဟုတ်ရင် ဘာလို့ တောဘက်ဆင်းပြီး မိန်းမလာရှာမလဲ"

"တကယ်လား"

"အဲဒီလိုတော့ ကြားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ကြည့်ရတာတော့ ဘာမှ ပုံမပျက်ပါဘူး"

လူတို့သည် အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုရာတွင် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်လေ့ရှိကြပြီး အထူးသဖြင့် မကောင်းသတင်းများတွင် ပို၍ဆိုးသည်။ သူတို့၏ ကောင်းသတင်းက သူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေသော်လည်း သူတစ်ပါး၏ အမာရွတ်များကမူ တစ်စုံတစ်ခုသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ပေးစွမ်းတတ်သည်။ မနာလိုဝန်တိုစိတ်သည် လူတို့ကို ပုံပျက်ပန်းပျက်ဖြစ်စေပြီး ဤအမျိုးသမီးသည်လည်း သတင်းကြားကြားချင်း ထိုည၌ပင် ဝမ်မိသားစုအိမ်သို့ ပြေးသွားတော့သည်။

ထိုခေတ်ကာလတွင် ကွန်ပျူတာများ၊ အင်တာနက်များ မရှိသေးချေ။ မြို့နယ်တစ်ခုတည်းအတွင်း အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ခြင်းမှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ ပြောင်းရွှေ့လက်မှတ် ပါရှိပါက ဒေသန္တရအာဏာပိုင်အဖွဲ့မှ ချက်ချင်း တံဆိပ်တုံးထုပေးသည်။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ပြီးနောက် သူမသည် လစဉ်အတွက် ရိက္ခာလက်မှတ်အမျိုးမျိုးကို လက်ခံရရှိလေသည်။

"အာ အခု ကျွန်မ အစိုးရရိက္ခာ စားရတော့မယ်"

"မင်း အိမ်အရင်ပြန်နှင့်၊ ကိုယ် အလုပ်မှာ လုပ်စရာလေးတွေ ရှိသေးလို့ ဒီည စောစောပြန်လာဖို့ ကြိုးစားလိုက်မယ်"

လော့လန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။ "သွားပါ၊ ကျွန်မအတွက် စိတ်မပူနဲ့"

အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ပြီးသည့်အပြင် အလုပ်အကိုင်ပါ ရရှိမည့် အလားအလာရှိသဖြင့် မိသားစုမှာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေကြသည်။ အိမ်ပြန်လမ်းတွင် သူမသည် ဂေါ်ဖီထုပ်တစ်အိတ်ကို ဝယ်လာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဂေါ်ဖီနှစ်ထုပ်တည်းနှင့် အချဉ်တည်ရန် မလောက်ငသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ပို၍ အချဉ်တည်ရန် စီစဉ်ထားသည်။

"အာ အဒေါ်ကျိုးရဲ့ ချွေးမ ပြန်ရောက်လာပြီလား။ အလုပ်သွားနေရမှာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဒီအချိန်ကြီး ဘာလို့ ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

"ဒီနေ့ အလုပ်မဆင်းဘူး"

သူမသည် ရိုးရှင်းသော စကားလေးခွန်းဖြင့်ပင် စပ်စုတတ်သော အိမ်နီးချင်းများကို ပြန်လွှတ်လိုက်သည်။ သူမ စက်ဘီးကို တွန်း၍ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အသံကြားသဖြင့် ယောက္ခမဖြစ်သူ ထွက်လာလေသည်။

"ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ အချဉ်စိမ်မလို့လား"

"ဟုတ်ကဲ့... အမေနဲ့အတူ အချဉ်စိမ်မလို့၊ ကျွန်မ လက်ရာက အမြဲကောင်းပြီး ဘယ်တော့မှ မသိုးဘူး"

"ဒါဆို အမေ ကူလုပ်ပေးမယ်လေ"

ယောက္ခမနှင့် ချွေးမတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အတူတူ အချဉ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ဖန်လုံအိမ်များ မရှိသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် မုန်လာဥနှင့် ဂေါ်ဖီထုပ်သာ အများအားဖြင့် ရှိတတ်သည်။ ထိုဟင်းသီးဟင်းရွက်တို့ကို ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး ခံစေရန် အချဉ်တည်ထားရသည်။ ဂေါ်ဖီထုပ်များကို တစ်ထုပ်လုံးလိုက်ဖြစ်စေ၊ တစ်ဝက်ခြမ်း၍ဖြစ်စေ အချဉ်တည်ကြပြီး မုန်ညင်းများကိုမူ တစ်ပင်လုံးလိုက် အချဉ်တည်ကာ လိုအပ်မှသာ လှီးဖြတ်စားသုံးကြသည်။

"အမေ... အမေလုပ်တဲ့ မုန်လာဥ ချဉ်စပ်ကလည်း အရသာရှိတာပဲ"

"အမေ အများကြီး လုပ်ထားတယ်၊ နှစ်သစ်ကူးအထိတော့ လောက်မှာပါ"

သူတို့သည် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချဉ်တည်ရင်း အလုပ်များနေကြပြီး နေ့လယ်စာကို ရိုးရှင်းစွာ စားသောက်လိုက်ကြသည်။ ညနေစောင်းတွင် လော့လန်က ညစာ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့ ဝင်လာသောအခါ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ခေါင်းပြူ၍ လှမ်းပြောလိုက်သည်။

"ယောက်မ... ညစာ ဘာချက်လဲ"

"ဆန်ပြုတ်ရယ်၊ ပြောင်းဖူးပေါင်မုန့်ရယ်၊ ဂေါ်ဖီချဉ်စပ်သုပ်ရယ်"

"ရပြီလား၊ ကျွန်မ ထမင်းပွဲကူပြင်ပေးမယ်"

"ဂေါ်ဖီသုပ်က ပြီးတော့မယ်"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် အစားအသောက်များ ပွဲပြင်ရာတွင် ကူညီပေးပြီး လော့လန်က သုပ်ပြီးသား ဂေါ်ဖီသုပ်ကို ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ယူလာခဲ့သည်။ ထမင်းစားပွဲတွင် ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ ငေးငေးငိုင်ငိုင်ဖြင့် စားသောက်နေသဖြင့် လော့လန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ နေမကောင်းဘူးလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချဉ်စိမ်တာ ပင်ပန်းသွားလို့လား"

ထိုအမျိုးသမီးက ခေါင်းမော့လာရာ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ ဇဝေဇဝါဖြစ်နေရာမှ စိတ်သက်သာရာရသွားသည့်ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ အမေ နည်းနည်း ခေါင်းမူးနေလို့ပါ၊ ဆေးသောက်ထားလို့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ဖြစ်တာနေမှာပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးချင်းရှန်ကလည်း သူ့အမေကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ "အရင်က ဒီလိုဖြစ်ဖူးလား၊ အမေ ဘာမှလည်း မပြောဖူးပါလား"

"တစ်ခါတလေတော့ ဖြစ်တတ်ပါတယ်" သူမက သူတို့ စိတ်ပူမည်စိုး၍ နှစ်သိမ့်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ အမေ ခံတွင်းမတွေ့လို့ပါ၊ သားတို့ပဲ စားကြပါ၊ အမေ ဗိုက်ဆာမှပဲ စားတော့မယ်"

သူမသည် အရပ် ငါးပေသုံးလက်မခန့်သာ ရှိသော်လည်း ကိုယ်အလေးချိန် ပေါင် ၈၀ ခန့်သာရှိသဖြင့် အလွန်ပိန်လှသည်။ ပုံမှန်ကပင် အစားနည်းသူဖြစ်ရာ ယခုအခါ ခံတွင်းပါ ပျက်နေသဖြင့် မည်သို့ အသက်ဆက်နိုင်မည်နည်း။

ထိုအမျိုးသမီးကြီးသည် ထမင်းစားပွဲမှ ထ၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ လော့လန်က သူမ၏ ခင်ပွန်းဘက်သို့ လှည့်၍ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "အမေ့ရဲ့ စားသောက်မှုပုံစံက အရင်ကတည်းက နည်းတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆေးသောက်ပြီးမှ ဖြစ်တာလား"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "အမေက အရင်ကတည်းက အစားနည်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်ကြီးတော့ မနည်းဘူး။ တစ်ခါတုန်းကဆို ဘာမှကို မစားနိုင်တဲ့ အချိန်တောင် ရှိခဲ့သေးတယ်။ ဆရာဝန်ပြပြီး ဆေးသောက်ပြီးမှ နည်းနည်း ပြန်စားနိုင်လာတာ"

"အမေ့ကို ဆေးရုံထပ်ခေါ်သွားသင့်တယ် ထင်တယ်"

ကျိုးချင်းရှန်က တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဆေးက ၁၀ ရက်စာလောက် ကျန်သေးတယ်၊ အမေ့ကို အမြန်ဆုံး ဆေးရုံခေါ်သွားဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်"

မြို့နယ်ဆေးရုံတွင် သူမကို ကုသ၍မရနိုင်ပေ။ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ အထူးကုဆေးရုံသို့ သွားရောက်ရန် လိုအပ်သည်။ သူတို့ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောနေကြသော်လည်း ထမင်းဝိုင်းတွင် အတူရှိနေသော ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ ကြားနေရသည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် စကားနည်းပြီး လော့လန် ယောက်မဖြစ်လာပြီးနောက်ပိုင်း ပို၍ပင် စကားနည်းလာသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က တစ်စုံတစ်ခု လွဲနေသည်ကို သတိထားမိပြီး သူမ၏ လက်မောင်းကို တို့လိုက်သည်။

"အာ" ရိုးရိုးလေး ထိလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူမက ထိုင်ခုံမှ ထခုန်ကာ အာမေဋိတ် ပြုလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ၊ နင် ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေသလိုပဲ"

"ညီမ... ညီမ..."

အထက်တန်း တတိယနှစ် ကျောင်းသူဖြစ်သော ကျိုးကျွင်းဖန်သည် လူတိုင်းက ဝိုင်းကြည့်နေသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားပုံရသည်။ "ညီမ ဗိုက်ဝပြီ၊ အစ်ကိုတို့ပဲ ဆက်စားကြပါ"

သူမသည် ခေါင်းစဉ်လွှဲလိုက်မှန်း သိသာလှသဖြင့် ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် အစ်ကိုနှင့် ယောက်မရှေ့တွင် ဘာမျှ ဆက်မမေးတော့ပေ။ ညစာစားပြီးနောက် အားလုံး သိမ်းဆည်းပြီး၍ အိပ်ရာဝင်ရန် ပြင်ဆင်ကြသောအခါ ညီအစ်မနှစ်ယောက် အခန်းထဲတွင် ရှိနေစဉ် ကျိုးကျွင်းဟွေ့က စကားစလိုက်သည်။

"ကဲ... ဘာဖြစ်တာလဲ ပြောစမ်း"

"ညီမ..." ကျိုးကျွင်းဖန်သည် အမှားတစ်ခုခု လုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ သူတို့အမေ လာနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးဖြင့် အကူအညီ လှမ်းတောင်းလိုက်သည်။ "အမေ..."

ကျိုးမိခင်သည် သမီးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာမှ မပြောနဲ့တော့၊ မြန်မြန် အိပ်ကြတော့"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့က မေးလိုက်သည်။ "အမေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ"

"ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" သမီးကြီး၏ ခေါင်းမာသော မျက်နှာထားကို မြင်သောအခါ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "အတင်းအဖျင်းစကားတွေပါ၊ စိတ်ထဲ ထားမနေပါနဲ့၊ ပြီးတော့ နင့်အစ်ကိုနဲ့ ယောက်မကိုလည်း သွားမပြောနဲ့"

"အော်... အဲ့ဒါပဲလား? ပြောပါစေ၊ ယောက်မသာ ကြားရင် သူတို့ ဘာမှပြောရဲမှာ မဟုတ်တော့ဘူး"

"ကဲပါ... မြန်မြန် အိပ်ကြတော့"

နောက်တစ်နေ့နံနက်တွင် လော့လန်သည် ထမင်းချက်ရန် စောစောထခဲ့သည်။ သူမ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ယောက္ခမဖြစ်သူက နောက်မှ လိုက်ဝင်လာသည်။ စောစောစီးစီး နိုးနေကြခြင်းအပေါ် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ယောက်မဖြစ်သူ ကျိုးကျွင်းဟွေ့က တံခါးဝတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ မနက်စောစောစီးစီး မိန်းမသားသုံးယောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဆုံနေကြသည်မှာ ပျော်စရာမြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေပြီး သုံးယောက်စလုံး ရယ်မောလိုက်မိကြသည်။

လော့လန်က အရက် ပြောလိုက်သည်။ "အားလုံး ပြန်အိပ်ကြပါဦး၊ ဒီနေ့ မနက်စာ ကျွန်မ လုပ်လိုက်မယ်"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်၊ နေ့လယ်စာအတွက် ထမင်းချိုင့်ပါ ထည့်သွားရမှာမလို့"

ယောက္ခမဖြစ်သူက ဝင်ပြောခဲ့သည်။ "အမေက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အိပ်ရေးသိပ်မလိုပါဘူး၊ သမီးတို့နှစ်ယောက် သွားပြန်အနားယူကြ၊ မနက်စာ အမေ လုပ်လိုက်မယ်"

သူတို့သုံးဦးသား အလုပ်လုလုပ်နေကြရင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ကာ ရယ်မောမိကြပြန်သည်။ အတန်ကြာ ငြင်းခုန်ပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဟွေ့က မနက်စာ ပြင်ဆင်ရန် တာဝန်ယူလိုက်ပြီး လော့လန်မှာ ပြန်အိပ်ချင်စိတ် မရှိတော့သဖြင့် ခြံဝင်းထဲတွင် အဝတ်လျှော်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ နံနက်ပိုင်း ကျူရှင်ရှိသဖြင့် အတန်းပြီး၍ ပြန်လာသောအခါ အဝတ်အစားများစွာ လှန်းထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ယောက်မဖြစ်သူကို အလုပ်လုပ်နိုင်ကြောင်း ချီးကျူးချင်သော်လည်း စကားလုံးများက လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေခဲ့သည်။ သူမသည် လော့လန်နှင့် သိပ်မရင်းနှီးသဖြင့် လူစိမ်းများနှင့် ဆက်ဆံရလျှင် ကြောက်ရွံ့တတ်လေသည်။

"ကျွင်းဖန် ပြန်ရောက်ပြီလား" လော့လန်က လှန်းထားသော အိပ်ရာခင်းကို ဆန့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"လျှော်စရာ အဝတ်တွေ ရှိလား၊ ရှိရင် ထုတ်ခဲ့လေ၊ ငါ လျှော်ပေးမယ်"

"မရှိပါဘူး" သူမက လိမ္မာစွာ ဖြေကြားပြီး ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ယောက်မ"

"မိသားစုတွေပဲဟာကို၊ အားနာမနေပါနဲ့၊ ညီမက အစ်မကို ကူလျှော်ခိုင်းတာတောင် မဟုတ်ဘူးလေ။ ရှိရင် မြန်မြန် ထုတ်ခဲ့ပါ"

"တကယ် ညီမမှာ လျှော်စရာ မရှိတာပါ" ထိုကောင်မလေးသည် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ရှက်ရွံ့စွာပြောရင်း အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့သည်။ လော့လန်သည် ခေါင်းခါကာ ကျန်ရစ်ခဲ့သော ကောင်မလေးကို ကြည့်၍ ရယ်မောလိုက်သည်။ ဤကောင်မလေးသည် ယုန်ငယ်လေးကဲ့သို့ အလွန်ကြောက်တတ်ပြီး ချစ်စရာကောင်းသလို သနားစရာလည်း ကောင်းလှသည်။

ကျိုးကျွင်းဟွေ့သည် ချက်ပြုတ်ပြီးသော ထမင်းဟင်းများနှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ ညီအစ်မနှစ်ယောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အစ်မဖြစ်သူမှာ မျက်ခုံးထူထူ၊ မျက်လုံးကြီးကြီးဖြင့် ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိပြီး စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိသည်။ ညီမဖြစ်သူမှာမူ အရပ်ပုပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ရုပ်ရည်ရှိကာ စကားပြောရာတွင် ကြောက်ရွံ့တတ်သည်။

"တကယ်ပဲ... နဂါးတစ်ကောင်က မွေးတာချင်းတူရင်တောင် သားသမီးတွေက မတူကြဘူးပဲ"

သူမသည် ရေငှဲ့ပြီး လက်ဆေးကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားရင်း တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျိုးကျွင်းဟွေ့ ပြင်ဆင်ထားသော ထမင်းချိုင့်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ သေချာဖုံးမထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အတွင်းသို့ ကြည့်လိုက်ရာ ကြက်ဥဖြင့် ကြော်ထားသော ဆန်လုံးညိုထမင်းကြော်၊ ရွှေဝါရောင် ဆန်စေ့များနှင့် တောက်ပသော ကြက်ဥအနှစ်များ ရောနှောနေပြီး ကြက်သွန်မြိတ် အစိမ်းရောင်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဟင်းပွဲမှာ လှပပြီး မွှေးကြိုင်နေသည်။

"သူ့ဘာသာ စားဖို့ သက်သက် လုပ်ထားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြင်မှာ ကိစ္စတစ်ခုခု ရှိနေတာလား"

ယောက်မဖြစ်သူအနေဖြင့် သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အတူတူပင် ထည့်သွားလေ့ရှိသောကြောင့် ယောက်မဖြစ်သူနှင့် အစားအသောက် လုစားမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် မိန်းမသားတို့၏ အာရုံခံစားမှုအရ ကိစ္စရပ်များမှာ ရိုးရှင်းမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိနေသည်။ ယောက်မဖြစ်သူမှာ ချက်ပြုတ်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြနေပြီး ဒါက ဗိုက်ဆာရုံသက်သက်ကြောင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။

စနစ် - 'တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်နေပြီ။ ဟေး... ဟေး... အတင်းအဖျင်း နားထောင်တဲ့ နေရာမှာ နောက်ကျကျန်နေလို့ မဖြစ်ဘူးနော်'

လော့လန် - 'အမှတ်ရနေသရွေ့ အဆင်ပြေပါတယ်'

စနစ် - 'နင်က ငါမြင်ဖူးသမျှထဲမှာ အငွေမက်ဆုံး ပိုင်ရှင် ပဲ'

လော့လန် - 'နင်က ပိုင်ရှင် ဘယ်နှယောက် မြင်ဖူးလို့လဲ'

စနစ် - "..."

လော့လန် - 'အသံပျောက်သွားပြီလား'

စနစ် - 'ဖရဲသီးစားမယ်၊ ဖရဲသီးစားမယ် ပြီးတော့ အမှတ်တွေ ရှာမယ်'

လော့လန်သည် ထမင်းဘူးကို တိတ်တဆိတ် ပြန်ဖုံးလိုက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ အခြားသူများနှင့်အတူ ထမင်းစားလိုက်သည်။ ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးကျွင်းဟွေ့က အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်ပြီး ကျိုးချင်းရှန်မှာ အိမ်ထဲတွင် ဖိနပ်တိုက်နေသည်။ သူမ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ သူက လိုက်ပို့ရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

"ခဏလောက် စောင့်ပါဦး၊ ကိုယ် အခုပဲ ပြီးတော့မှာ"

ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ ခဏတာ ထိတ်လန့်သွားပုံရသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ မလိုပါဘူး။ အစ်ကို့ကိစ္စသာ အစ်ကိုလုပ်ပါ၊ ညီမ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ လမ်းလျှောက်နေကျပါ၊ သိပ်လည်း မဝေးပါဘူး"

လော့လန်သည် လာမည့် တနင်္လာနေ့မှသာ အလုပ်ကိစ္စအတွက် ခေါင်းဆောင်နှင့် တွေ့ရမည်ဖြစ်သဖြင့် လောလောဆယ်တွင် အိမ်၌ ခေတ္တနေထိုင်နေရသည်။ အခြေအနေကို မြင်သောအခါ သူမက စေတနာဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

"ယောက်မရဲ့ စက်ဘီးကို စီးသွားပါလား။ ဒီရက်ပိုင်း ယောက်မ ဘာမှလုပ်စရာ မရှိဘူး၊ သုံးဖို့ မလိုပါဘူး"

"ရပါတယ်၊ ညီမ လမ်းလျှောက်နေကျမို့ပါ"

သူမက ထပ်ငြင်းပယ်ပြီး ထမင်းဘူးကိုကိုင်ကာ လျှင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ကျိုးချင်းရှန်က သိပ်အရေးတယူ မလုပ်တော့ပေ။ ညီမဖြစ်သူက လိုက်ပို့ရန် မလိုအပ်ဟု ပြောသဖြင့် သူသည် ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပြင်ဆင်ပြီး အလုပ်သို့ စက်ဘီးစီး၍ ထွက်သွားလေသည်။ လော့လန်မှာ အရေးကြီးသော အတင်းအဖျင်းများ လွတ်သွားမည်စိုးသဖြင့် စနစ်၏ တိုက်တွန်းမှုကို ခံနေရသည်။

စနစ် - 'မြန်မြန်လုပ်၊ အချိန်ဆွဲမနေနဲ့'

လော့လန် - "ကျိုးချင်းရှန်တောင် မသွားသေးဘူးလေ။ ငါ အခု လိုက်သွားရင် မသင်္ကာစရာ ဖြစ်မနေဘူးလား'

စနစ် - 'အခု လိုက်လို့ရပြီ၊ မြန်မြန်သာ လုပ်ပါ'