အခန်း (၉၂၇-၉၂၈)
Vol. 93 Ch. 927-928
အခန်း (၉၂၇) ငါနဲ့အတူ လူသားလောကကို တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့
ရှင်ရှန်း က ရှီလုံ ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"ငရဲမင်း... ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး ပြောတာ တစ်ချက်တော့ မှန်ပါတယ်၊ သူ မသေခင် လူသားလောကမှာတုန်းက ခွန်အားက မသေးလှဘူး သူ ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကလည်း အခုအချိန်မှာ ငရဲမင်းအတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်စေမှာပါ"
"သွားတွေ့ကြတာပေါ့"
ဖန့်ချန် ထရပ်ပြီး ရှေ့ခန်းမဆီ လျှောက်သွားပါတယ်။
ရှီလုံ နဲ့ ရှင်ရှန်း တို့လည်း နောက်ကနေ ချက်ချင်း လိုက်ပါသွားကြပါတယ်။
ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး ဟာ ခဏလောက် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှာတော့ ရှီလုံ ဟာ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကနေ လိုက်ပါလာတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
သူဟာ အများကြီး မကြည့်ရဲဘဲ ချက်ချင်း လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်တယ်
"ထိုက်ယင်... ငရဲမင်း အရှင်မြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ရှီလုံ လို သန်မာတဲ့သူမျိုးတောင် နောက်ကနေ လိုက်နေရတယ်ဆိုမှတော့ ဒီလူငယ်ဟာ အသစ်တက်လာတဲ့ ငရဲမင်း ဖြစ်ရမယ်လို့ သူ မှတ်ယူလိုက်တာပါ။
ပန်ဆန်း ကတော့ ဖန့်ချန် ကို ခိုးကြည့်ပြီး စိတ်ထဲမှာ အံ့ဩနေမိပါတယ်။
ဒီငရဲမင်းအသစ်က ကြည့်ရတာ အရမ်းကို ငယ်လွန်းနေပြီး သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကလည်း... သာမန်ပဲလို့ ထင်ရပါတယ်။
"မယ်တော်စီ... အရင်တုန်းက ဒီလူက မင်းကို ကျန်းကွမ်မြို့ အပြင်ဘက်မှာ ချိတ်ဆွဲပြီး အရှက်ခွဲခဲ့တာကို စိတ်ထဲ မထားဘူးလား"
ဖန့်ချန် က နဂါးမင်းကြီးကို အကဲခတ်ကြည့်ပြီး မယ်တော်စီ ဘက်ကို လှည့်ကာ ပြုံးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး မယ်တော်စီ ကို အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်ပါတယ်။
မယ်တော်စီ က ရိုသေစွာ လျှောက်တင်လိုက်တယ်
"ငရဲမင်း...တကယ်လို့ ဒီလူသာ ကြားဝင်ပြီး မနှောင့်ယှက်ခဲ့ရင် အခုအချိန်မှာ ကျွန်မလည်း ညကင်းလှည့်ရဲမက် ဖြစ်လာချင်မှ ဖြစ်လာမှာပါ စိတ်ထဲ ထားတာကတော့ ထားတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို အကြွေး တစ်ခု တင်ထားပါ့မယ်လို့ ကတိပေးထားလို့ ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ပါပြီ"
"ဟူး..."
နဂါးမင်းကြီး သက်ပြင်းချနိုင်သွားပါတယ်။
ဒီမယ်တော်စီက တော်တော်လေး သဘောထားကြီးတယ်၊ အခုလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ လမ်းပိတ်မတားတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီ။
ဖန့်ချန် ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နဂါးမင်းကြီး ကို ကြည့်ကာ
"မင်း သိထားရမှာက ရာထူးရပြီးရင် မင်းရဲ့ အသက်ကအစ မင်းအပိုင် မဟုတ်တော့ဘူး ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ဘာမှ လုပ်လို့ မရတော့ဘူးနော်"
နဂါးမင်းကြီး က လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"ကျွန်တော်မျိုး သိပါတယ်၊ လူသားလောကကို ပြန်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါတွေက ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး"
"မင်းမှာ လူသားလောကမှာ ရန်သူတွေ ရှိတယ်ပေါ့"
ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
"မှန်... ပါတယ်"
နဂါးမင်းကြီး ခဏလောက် တိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပါတယ်။
"ဒါဆို သူကော"
ဖန့်ချန် က ပန်ဆန်း ကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး ကြောင်သွားပြီး အမြန် လျှောက်တင်တယ်
"ငရဲမင်းကို လျှောက်တင်ပါတယ် သူက ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ နဂါးကျွန် ပါပဲ အကယ်၍ အရှင်မြတ်က သူ့ကို မြင်ပြင်းကပ်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်မျိုး သူ့ကို အခုပဲ မောင်းထုတ်လိုက်ပါ့မယ်"
ပန်ဆန်း ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောပါဘူး၊ ဒါကို သူ ကျင့်သားရနေပုံပါပဲ။
"မြင်ပြင်းကပ်စရာ မရှိပါဘူး၊ ငါက သူ့ကို မင်းထက်တောင် ပိုပြီး မျက်စိကျမိသေးတယ်"
ဖန့်ချန် က ရယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
မယ်တော်စီ ကလည်း ခပ်တိုးတိုး ရယ်လိုက်တယ်
"ငရဲမင်းက ကျွန်မ စဉ်းစားတာနဲ့ ထပ်တူပါပဲ၊ ကျွန်မလည်း ပန်ဆန်း က နဂါးမင်းကြီးထက် ပိုပြီး ကြည့်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ"
နဂါးမင်းကြီး ကြောင်အသွားပြီး အမြန် လိုက်ပြုံးပြတယ်
"ဟုတ်ပါတယ်၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်တော်မျိုးလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်"
"မင်းတို့ဆီမှာ ယင်သက်တမ်းဒင်္ဂါးတွေ ပါလား"
ဖန့်ချန် က မေးလိုက်ပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး ကြောင်သွားတယ်၊ ယင်သက်တမ်းဒင်္ဂါး
မယ်တော်စီ မျက်နှာ ပျက်သွားတယ်
"နဂါးမင်းကြီး... အရေးကြီးတဲ့အချိန်ကျမှ ဘာလို့ ဒီလောက် နားမလည်ရတာလဲ"
နဂါးမင်းကြီး သတိဝင်လာပြီး အံကြိတ်ကာ သူ့ဆီမှာ ရှိသမျှ ယင်သက်တမ်းဒင်္ဂါး အကုန်လုံးကို ထုတ်ပြီး ဖန့်ချန် ကို ရိုရိုသေသေ ပေးလိုက်ပါတယ်။
ပန်ဆန်း လည်း အကြာကြီး ရှာဖွေပြီးနောက် ဒင်္ဂါး ၂၀၀၀ ကို ထုတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန် က မရေတွက်တော့ဘဲ ငရဲမင်းတံဆိပ် ကို အသုံးပြုပြီး ဒင်္ဂါးတွေကို စုပ်ယူလိုက်ပါတယ်။
တံဆိပ်ပေါ်က ယင်သက်တမ်း အရေအတွက်က တဟုန်ထိုး တိုးလာပြီး ၂၅,၀၀၀ မှာ ရပ်တန့်သွားပါတယ်။
အဲဒီနောက် သူဟာ လေထဲမှာ လက်နဲ့ စာနှစ်စောင် ရေးလိုက်ပြီး ခန့်အပ်မှာတွေကို နဂါးမင်းကြီး နဲ့ ပန်ဆန်း တို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ရာထူး ရချင်တယ်ဆိုရင် အခုအချိန်မှာ မခုခံနဲ့"
ရှီလုံ က အေးဆေးစွာ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး တို့ နှစ်ယောက်ဟာ အင်အားတစ်ရပ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာတာကို ခံစားလိုက်ရလို့ အလိုလို ခုခံဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ရှီလုံ ရဲ့ စကားကို ကြားတာနဲ့ အမြန် ပြန်လျှော့လိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နဂါးမင်းကြီး အံ့ဩသွားတာက... ပန်ဆန်း ပါ ဘာလို့ ခန့်အပ်မှု ရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။
ပန်ဆန်း ရဲ့ မျက်နှာထားကလည်း ထူးဆန်းနေပါတယ်။
သူကတော့ ယင်လောကမှာပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် နေချင်တာပါ၊ ဒီလို ရာထူးရဖို့ စိတ်မကူးခဲ့ပေမဲ့ အခုလို ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။
မကြာခင်မှာပဲ ခန့်အပ်မှုက အောင်မြင်သွားပြီး သူတို့နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ ယင်ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အရင်ကထက် အပြောင်းအလဲ အနည်းငယ် ရှိလာတာကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။
"ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး... အခုကစပြီး မင်းက နေ့ကင်းလှည့်ရဲမက် ပဲ မင်းရဲ့ ရာထူးက ရှီလုံ နဲ့ အတူတူပဲ ဆိုပေမဲ့ သူက မင်းရဲ့ စီနီယာ ပဲ သူ ပြောတဲ့စကားက ငါ့ရဲ့ အမိန့်ပဲ၊ မင်း နားထောင်ရမယ်"
ဖန့်ချန် က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ကျွန်တော်မျိုး ငရဲမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ် ရှီလုံအကြီးအကဲ ကို ဂါရဝပြုပါတယ် မယ်တော်စီ ကို ဂါရဝပြုပါတယ် အဲဒီနောက်..."
"ရှင်ရှန်း"
"ရှင်ရှန်းအရှင်မြတ်ကိုလည်း ဂါရဝပြုပါတယ်"
နဂါးမင်းကြီး ရင်ထဲမှာ အရမ်းကို စိတ်လှုပ်ရှားနေပါတယ်။
ဖန့်ချန် က ပန်ဆန်း ကို ကြည့်ပြီး
"မင်းကတော့ ညကင်းလှည့်ရဲမက် ပဲ"
"ကျွန်တော်မျိုး ငရဲမင်းကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
ပန်ဆန်း ခဏလောက် တိတ်သွားပြီးမှ လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက မယ်တော်စီ ထက် သာတာကြောင့် သူ့ကို ခန့်အပ်ဖို့ ယင်သက်တမ်း ၄၅၀၀ ကျော် ကုန်သွားပြီး ပန်ဆန်း လည်း ထိုနည်းတူပါပဲ။
ဒါကြောင့် ငရဲမင်းတံဆိပ် ဟာ လူသစ်နှစ်ယောက်ကို ခန့်အပ်ပြီးချိန်မှာ ယင်သက်တမ်းက လျော့မသွားဘဲ အရင်ကထက်တောင် ထောင်ဂဏန်းလောက် ပိုများနေပါသေးတယ်။
အခု စုစုပေါင်း ၁၆,၀၀၀ ကျော် ရှိနေပါတယ်။
"ငရဲမင်း... ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်အချိန်မှာ လူသားလောကကို ပြန်သွားလို့ ရမလဲ"
နဂါးမင်းကြီး က မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ မေးပါတယ်။
"မင်း လူသားလောကကို သွားချင်ရင် အခုပဲ ငါခေါ်သွားမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း အရင်က နေခဲ့တဲ့ လူသားလောကတော့ မဟုတ်ဘူးနော်"
ဖန့်ချန် က ပြောပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး က တတွတ်တွတ် ခေါင်းညိတ်တယ်
"ကျွန်တော်မျိုး နားလည်ပါတယ်၊ နားလည်ပါတယ်"
လူသားလောကကို ပြန်ပြီး တစ်ခေါက်လောက် ကြည့်ရရုံနဲ့တင် သူ ကျေနပ်လှပါပြီ။
အရင်နေရာကို ပြန်ပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ကတော့ သူ့ရဲ့ အခု ကျင့်ကြံမှုနဲ့ဆိုရင် မဖြစ်နိုင်သေးတာ သူ သိပါတယ်။
အရင်ကထက် အားနည်းနေသလို၊ ရန်သူတွေကသာ မသေသေးရင် အခုဆို ပိုပြီး အစွမ်းထက်နေလောက်ပါပြီ။
"အားလုံးပဲ... ဒီမှာ ကိစ္စမရှိတော့ရင် ငါနဲ့အတူ လူသားလောကကို တစ်ခေါက် လိုက်ခဲ့ကြ"
ဖန့်ချန် က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
လူတိုင်း ကြောင်သွားကြပါတယ်။
နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပေါ်လာသလို၊ ပန်ဆန်း ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာလည်း စပ်စုချင်စိတ်တွေ ရှိနေပါတယ်။
သူ ယင်လောကမှာ နေခဲ့တာက လူသားလောကမှာ နေခဲ့တာထက် ပိုကြာနေပြီမို့လို့ လူသားလောက အကြောင်းကိုတောင် မေ့တေ့တေ့ ဖြစ်နေပါပြီ။
မယ်တော်စီ က ဝမ်းသာအားရ ခေါင်းညိတ်တယ်
"ကျန်းကွမ်မြို့ ရဲ့ စီးပွားရေးတွေကိုတော့ ရှင်ရှန်း ဆီပဲ အပ်ခဲ့လိုက်မယ်"
ရှင်ရှန်း ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ သူဟာ ဖန့်ချန် တို့အဖွဲ့ ကျန်းကွမ်မြို့ ကနေ ထွက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အရမ်းနိမ့်နေသေးတယ်၊ မြန်မြန် ယင်မိစ္ဆာကြီး အဆင့်ကို တက်နိုင်မှ ဖြစ်မယ်၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် အလုပ်ကြမ်းတွေပဲ လုပ်ရတော့မှာ သေချာပါတယ်။
ဒီတစ်ခါ ဖန့်ချန် က လူကိုယ်တိုင် ယင်လောကကို လာပြီး ရှီလုံ တို့ကို ခေါ်တာ ဖြစ်လို့ ငရဲမင်းတံဆိပ် ထဲက ယင်သက်တမ်းကို မကုန်စေပါဘူး။
အရေးပေါ် ကိစ္စ မဟုတ်ရင် သူ ကိုယ်တိုင်ပဲ လာဖို့ စိတ်ကူးထားပါတယ်။
အချိန် နည်းနည်း ကုန်ပေမဲ့ တစ်ခါတည်းနဲ့ ယင်သက်တမ်း ၂၀၀၀ ကုန်သွားတာထက်စာရင် အများကြီး သာပါတယ်။
ဝမ့်ချွမ်းမြစ် က တံတားထိပ်မှာ အောက်ဆင်းသူအချို့ စကားလက်ဆုံ ကျနေကြတုန်း၊ တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် အဝေးကို လက်ညှိုးထိုးပြီး စကားတွေ ထစ်ကုန်ပါတယ်
"မင်း... မင်းတို့ ကြည့်လိုက်ဦး"
လူတိုင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မြူတွေဆိုင်းနေတဲ့ ဝမ့်ချွမ်းမြစ်ထဲမှာ ဘာမှမရှိတာကြောင့်
"ကျန်းအစ်ကို... ဘာကို ကြည့်ခိုင်းတာလဲ"
လို့ မေးကြပါတယ်။
အဲဒီလူက မျက်လုံးကို ပွတ်ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်နေတယ်
"ငါ မြင်တာ မှားလို့လား ခုနကတင် အနီရောင် ဝေါယာဉ်ကြီး တစ်ခုနဲ့ ဝေါယာဉ်ပေါ်မှာ အရိုးနဂါးကြီး တစ်ကောင် ပျံနေတာကို မြင်လိုက်တာ..."
"ဟဲဟဲ... မင်း မြင်မှားတာ ဖြစ်မှာပါ ကျန်းအစ်ကို ယင်လောကမှာ နေတာ ကြာသွားလို့ ထင်တယ်လူသားလောကကို ပြန်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ"
လူတိုင်း ရယ်မောလိုက်ကြပါတယ်။
အနီရောင်ဝေါယာဉ် ဆိုတာက ထားပါတော့၊ အရိုးနဂါး ဆိုတာမျိုးက ယင်လောကမှာ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး။
ယင်လောကအကြီး ဘက်မှာပဲ အဲဒီလို ယင်မိစ္ဆာမျိုးတွေ ရှိတာလေ။
လူသားလောက။
ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး ဟာ အရောင်အသွေး စုံလင်လှတဲ့ လူသားလောကကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ ကောင်းကင်ကို မော့ပြီး နဂါးဟိန်းသံ တစ်ချက် ပေးလိုက်ပါတယ်။
နဂါးဟိန်းသံက မြစ်ချောင်း တောင်တန်းတွေကို တုန်ခါသွားစေပါတယ်။
ယင်မိစ္ဆာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ ဟိန်းသံ ဖြစ်လို့ အရပ်ရပ်က ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မသိဘဲ ထိတ်လန့်တကြားနဲ့ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"သခင်လေး... ကျွန်မရဲ့ ဝေါယာဉ်ကိုပဲ စီးမလားရှင်"
မယ်တော်စီ က နဂါးမင်းကြီးကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဖန့်ချန် ကိုပဲ အရေးတယူ မေးလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန် က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းလိုက်ပြီး နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ ဦးခေါင်းပေါ်ကို တိုက်ရိုက်တက်ရပ်ကာ ဟန်တန်းနိုင်ငံ ဘက်ကို ပျံသန်းဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်ပါတော့တယ်။
အခန်း (၉၂၈) ငါ မင်းကို မသတ်ချင်ဘူး
ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး ဟာ ခြေသည်းတွေကို ဝမ်းဗိုက်အောက်မှာ သိမ်းဆည်းထားပြီး၊ ပေတစ်ရာကျော် ရှည်လျားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ မြားတစ်စင်းအလား ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲကာ ဟန်တန်းနိုင်ငံ ဘက်ကို အလွန်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ပျံသန်းနေပါတယ်။
ပတ်ဝန်းကျင်က မြင်ကွင်းတွေဟာ ရုပ်ရှင်ကားချပ်တွေလိုပဲ နောက်မှာ တရိပ်ရိပ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
နောက်ကနေတော့ မယ်တော်စီ ရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဝေါယာဉ်အဖွဲ့၊ နဂါးကြေးခွံယင်ချပ်ဝတ် တွေ ဆင်မြန်းပြီး လှံရှည် ကို ကိုင်ဆောင်ထားတဲ့ ပန်ဆန်း၊ ပြီးတော့ လက်ကို နောက်ပစ်ပြီး လမ်းလျှောက်နေသလိုမျိုး အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါလာတဲ့ ရှီလုံ တို့ ရှိနေကြပါတယ်။
အခုအချိန်မှာတော့ ယင်မိစ္ဆာကြီး လေးယောက်ကြားက ကျင့်ကြံမှု ကွာခြားချက်တွေဟာ သိသိသာသာ ပေါ်လွင်နေပါပြီ။
ထိုက်ယင်နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ အရှိန်ဟာ မယ်တော်စီ နဲ့ ပန်ဆန်း ထက် သိသိသာသာ ပိုမြန်နေပြီး၊ ပန်ဆန်း ကတော့ မယ်တော်စီ ထက် အနည်းငယ် ပိုမြန်ပါတယ်။
ရှီလုံ ကတော့ လေးယောက်ထဲမှာ ကျင့်ကြံမှု အခြေခံ အနက်ရှိုင်းဆုံးသူ ဖြစ်တာကြောင့် သူ့ရဲ့ ခွန်အားအစစ်ကိုတောင် ထုတ်မသုံးရသေးပါဘူး။
နဂါးမင်းကြီး ဘယ်လောက်ပဲ မြန်မြန်၊ သူဟာ ဖန့်ချန် နဲ့ ဘေးကင်းတဲ့ အကွာအဝေးမှာ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါနိုင်နေပါတယ်။
......
ပြင်းထန်လှတဲ့ အသွေးအသားညှီနံ့တွေဟာ စစ်တလင်းပေါ်မှာ လွင့်ပျံနေပြီး၊ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အလောင်းတွေဟာ လှိုင်းလုံးကြီးတွေလို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်နေတာကို တွေ့ရပါတယ်။
ဒီအလောင်းတွေထဲမှာ သာမန်စစ်သည်တွေ၊ လောကီကိုယ်ခံပညာရှင်တွေ ပါဝင်သလို၊ ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ပါဝင်ပါတယ်။
ကိုင်ဟုန် ဟာ သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်တွေနဲ့အတူ ဟင်းလင်းပြင်မှာ ရပ်နေပါတယ်။
သူ့ရှေ့က မြင်ကွင်းဟာ အခုလက်ရှိ ကျူးလုအင်ပါယာ ရဲ့ ရေခဲတောင် ထိပ်ဖျားလေးတစ်ခုမျှသာ ရှိပါသေးတယ်။
သူဟာ ကျူးလုအင်ပါယာရဲ့ ဘုရင် ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့် ရဲ့ သား ဖြစ်ပေမဲ့ အခု ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေတွေကို မတားဆီးနိုင်တော့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့ လက်အောက်ခံ အဆင့် ၃ အင်ပါယာတွေ၊ အဆင့် ၄ အင်ပါယာတွေဟာ ဗွက်အိုင်ထဲမှာ နစ်မွန်းနေကြပြီ ဖြစ်သလို၊ အခုဆိုရင် ကျူးလုအင်ပါယာ ကိုယ်တိုင်တောင် လေထဲက မီးစာလို ဖြစ်နေပါပြီ။
"အရှင်မင်းကြီး... အလယ်ပိုင်းဒေသ ကို လူလွှတ်ပြီး ဒီကိစ္စကို အကြောင်းကြားသင့်ပါပြီ အကယ်၍ အလယ်ပိုင်းဒေသ ဧကရာဇ်မိသားစုက ထွက်ပြီး မဖြေရှင်းပေးဘူးဆိုရင် ဒီစစ်ပွဲက တစ်နှစ်ခွဲလောက်အထိ ဆက်ဖြစ်နေမှာပါ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျူးလု ရဲ့ အင်အားတွေ အကုန် ပြုန်းတီးသွားပါလိမ့်မယ်"
အမတ်တစ်ယောက်က လေးနက်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ လျှောက်တင်ပါတယ်။
"အရှင်... လဆန်းကနေ လကုန်အထိ ကျွန်တော်တို့ ကျူးလု မှာ ဂိုဏ်းပေါင်း ၁၃ ဂိုဏ်းဟာ အကြောင်းမဲ့ ဆွဲထည့်ခံရပြီး ဂိုဏ်းသားတွေ အကုန် သေကုန်ကြပါပြီ ကျွန်တော်မျိုး စုံစမ်းကြည့်ရသလောက်တော့ ထျန်းချုံး လို အဆင့် ၂ အင်ပါယာတွေတောင် ဒီထဲမှာ ပတ်သက်နေပုံရပါတယ်"
ကိုင်ဟုန် ရဲ့ မျက်နှာက မှောင်မှောင်မည်းမည်း ဖြစ်နေပါတယ်။
ကျူးလု ရဲ့ ပျက်စီးခြင်း နိမိတ်တွေက ထင်ရှားနေပါပြီ။ အစက မီးပွားလေးကနေ အခုဆိုရင် တောမီးလို ဖြစ်နေပါပြီ။
သူ ထိန်းချုပ်နိုင်တာတွေက နည်းသထက် နည်းလာတာဟာ အဓိက နေရာတော်တော်များများကို သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူတွေ ကြိုတင် နေရာယူထားတာကြောင့်ပါပဲ။
အခု သူတို့တွေ တစ်ပြိုင်တည်း ထကြွလာတာဟာ တောင်ပြိုသလို ခံစားရစေပါတယ်။
သူဟာ အခုအချိန်မှာ မသေမျိုးဘုရင် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ ဒီအခြေအနေကို အချိန်တိုအတွင်း ငြိမ်သက်အောင် လုပ်ဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ လူတိုင်းဟာ ကောင်းကင်ယံကနေ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခု ပျံသန်းလာတာကို မြင်လိုက်ရပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပဲ သူတို့ရှေ့ ရောက်လာပါတယ်။
ကိုင်ဟုန် သက်ပြင်းချနိုင်သွားပြီး ချင်ဟော့ချန်း ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်
"ချင်မိတ်ဆွေ... မင်း လာတာ အတော်ပဲ ဝမ်ဘိုးဘေး က ဘာပြောလဲ"
"သိပ်ပြီး စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ အမိန့်စာက ဓားကျင့်ကြံသူ ဂိုဏ်းအားလုံးဆီ ရောက်သွားပါပြီ သူတို့တွေက ဒီစစ်ပွဲကို ငြိမ်သက်သွားအောင် ကူညီပေးကြလိမ့်မယ် ငြင်းဆန်တဲ့သူ ရှိရင်တော့ ဓားနဲ့ ခုတ်ပစ်လိမ့်မယ်"
ချင်ဟော့ချန်း က ပြောပါတယ်။
ကိုင်ဟုန် တို့ အုပ်စုရဲ့ ရင်ထဲက အပူလုံးကြီး ကျသွားပါတယ်။
ဒီလိုအချိန်မျိုးမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ က ဂိုဏ်း တော်တော်များများဟာ ကံကြမ္မာ အကျိုးဆက် တွေ ငြိစွန်းမှာ ကြောက်တာကြောင့် ဝင်မပါချင်ကြပါဘူး။
ဒီလို အဆုံးမရှိတဲ့ ရေနောက်ထဲမှာ ခေါင်းကွဲမှာကိုလည်း ကြောက်ကြပါတယ်။
တော်သေးတာက ဓားဂိုဏ်း က ရှေ့ထွက်ပေးတာပါပဲ။
နေရာအသီးသီးက ဓားကျင့်ကြံသူတွေသာ ဝိုင်းဝန်းကူညီမယ်ဆိုရင် ဒါဟာ သန်မာတဲ့ အင်အားစုကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ။
စစ်ပွဲကို ချက်ချင်း မရပ်တန့်နိုင်ရင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ဆုံးရှုံးမှုတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်မယ့် မျှော်လင့်ချက် ရှိလာပါပြီ။
"ဒါနဲ့..."
ကိုင်ဟုန် က တစ်ခုခုကို သတိရပြီး မေးဖို့ ပြင်လိုက်ပေမဲ့ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက သူ့ဆီကို ဦးတည်လာတာကို မြင်လိုက်ရပါတယ်။
"မင်း..."
အသံအနည်းငယ်နဲ့အတူ ကိုင်ဟုန် နဲ့ ကျူးလုအမတ်တွေဟာ အသက်ပျောက်သွားပြီး၊ အလောင်းတွေဟာ ကောင်းကင်ယံကနေ မြေပြင်ပေါ်ကို ပြုတ်ကျကာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်ကုန်ပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း ဟာ ကိုင်ဟုန် ရဲ့ အလောင်းဘေးမှာ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး သူတို့ဆီက သိုလှောင်လက်စွပ် တွေနဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းယူလိုက်ပါတယ်။
မထွက်ခွာခင်မှာ ကိုင်ဟုန် ရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်
"ကိုင်ဟုန်... မင်း ကံမကောင်းတာပဲ၊ ငါ မင်းကို မသတ်ချင်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မသတ်လို့ မရဘူး"
ပြောပြီးတာနဲ့ ချင်ဟော့ချန်း ဟာ ဓားနဲ့အတူ ပျံသန်းထွက်ခွာသွားပြီး ကောင်းကင်ယံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ကိုင်ဟုန် ရဲ့ ဝိညာဉ် ဟာ အလောင်းဘေးမှာ ရပ်နေပြီး အကြာကြီး ကြောင်အနတုန်းပါပဲ။
သူဟာ ချင်ဟော့ချန်း ထွက်သွားတဲ့ ဘက်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြည့်နေမိပါတယ်။
တစ်ဖက်လူက... ဘာလို့ သူ့ကို သတ်တာလဲ
ဒါဆိုရင်... ချင်ဟော့ချန်း က ဓားဂိုဏ်း ရဲ့ နာမည်ကျော် ပါရမီရှင် တပည့်ဖြစ်ပြီး တစ်သက်လုံး ဖြောင့်မတ်ခဲ့ပေမဲ့ သူလည်း သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေတာလား
ကိုင်ဟုန် တစ်ယောက် ကြောင်နေတုန်း၊ သူ့အမတ်တွေရဲ့ ဝိညာဉ်တွေက လာသတိပေးတော့မှ သူတို့အားလုံးဟာ ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်သွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရပါတယ်။
"ကျင့်ကြံသူတွေ သေရင်လည်း ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်တာပဲကိုး"
ကိုင်ဟုန် က ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘယ်ကို သွားကြမလဲ"
"ဘယ်ကို သွားမလဲ ငါလည်း ဘယ်သိမှာလဲ..."
ကိုင်ဟုန် ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားတယ်
"မကောင်းတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ သက်စောင့်ဆီမီး ငြိမ်းသွားလောက်ပြီ တကယ်လို့ ငါ့အဖေသာ ငါ ဒီမှာ သေတာကို သိသွားရင် ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါလာဖို့ များတယ်"
"တကယ်လို့ ချင်ဟော့ချန်း က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေရင်၊ သူ ငါ့ကို သတ်တဲ့ အကြောင်းရင်းက ငါ့အဖေကို အသုံးချပြီး တစ်ခုခု လုပ်ချင်လို့လား"
ကိုင်ဟုန် ရဲ့ မျက်နှာက အရမ်းကို လေးနက်သွားပါတယ်။
သူ့အဖေက နာမည်ကျော် ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့် လေ။ မသေမျိုးဘုရင် တစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲ။
တကယ်လို့ ဒီကိစ္စထဲမှာ ဝင်ပါလာပြီး သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရဲ့ အသုံးချတာ ခံရမယ်ဆိုရင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်တွေက ခန့်မှန်းလို့တောင် ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး
ဒါပေမဲ့ သူ နားမလည်တာက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း က ဘာအတွက် အသုံးချချင်တာလဲ မသေမျိုးဘုရင် တစ်ယောက် စိတ်ဆိုးပြီး ဒီကိစ္စတွေကို နှိမ်နင်းလိုက်မှာကို သူတို့ မကြောက်ဘူးလား ဒါက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ
ဒီလှိုင်းလုံးကြီးတွေရဲ့ ဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့ လီရှောင်နိုင်ငံ အတွက်ကော ဘာအကျိုးရှိမှာလဲ
ဟန်တန်းနိုင်ငံ
ဝူးမန်တံခါး ရှေ့မှာ တစ်ညအတွင်းမှာပဲ ကျောက်ပြားတွေနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ စင်မြင့်ကြီး တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော်ဟာ ပုခုံးရိုး တွေကို သံကြိုးတွေနဲ့ အဖောက်ခံထားရပြီး နှံကောင်တွေလို စုပြီး အချည်ခံထားရပါတယ်။
ဒီသံကြိုးတွေက ပြင်းထန်တဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ထွက်နေပြီး တားမြစ်ချက် တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေကို ဝိညာဉ်စွမ်းအား အသုံးမပြုနိုင်အောင် လုပ်ပြီး သာမန်လူတွေလို ဖြစ်သွားစေပါတယ်။
နန်းတွင်းစောင့်တပ် ရာပေါင်းများစွာဟာ ပတ်ပတ်လည်မှာ စောင့်ကြပ်နေပြီး ကြည့်ရှုနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို တားဆီးထားပါတယ်။
"ဟိုလူက ငါတို့ ဟန်တန်းနိုင်ငံ ရဲ့ လေးဖက်လယ်ကုန်သွယ်ရေး က အကြီးတန်းမန်နေဂျာ မဟုတ်လားသူ ဘာအပြစ်လုပ်လို့ တစ်မိသားစုလုံး အဖမ်းခံရတာလဲ ဒါ ကွပ်မျက်တော့မှာလား"
"ကုန်သွယ်ရေးမန်နေဂျာ တင်မကဘူး ဟိုလူ့ကို ကြည့်ဦး၊ ငါ အရင်က မြို့တော်မှာ တွေ့ဖူးတယ် အဲဒီတုန်းက ဟန်တန်းနိုင်ငံ ရဲ့ ပဉ္စမမြောက်မင်းသား ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံခဲ့တာလေ"
"ဟာ... ဝူထုံတာအိုဂိုဏ်း ရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် သူက စိတ်ဝိညာဉ်ထွက်ခွာခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လား သူတောင် ဘယ်လိုဖြစ်လို့..."
သာမန်လူတွေကတော့ အပျော်ကြည့်နေကြတာ ဖြစ်ပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေအတွက်တော့ စင်ပေါ်က လူ ၁၀၀ ကျော်ဟာ ဟန်တန်းနိုင်ငံ မှာ နာမည်မရှိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မပါပါဘူး။
အချို့ဆို နာမည်ကြီး ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါ။
ဒီလို လူကူးကားကြီးတွေက ဘာဖြစ်လို့ တစ်ညတည်းနဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်သွားရတာလဲ ဆိုတာ သူတို့ စဉ်းစားလို့ မရပါဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ဟာ နန်းတော်ဘက်ကနေ လျှောက်လာပြီး သူမရဲ့ ဘေးမှာတော့ အားကောင်းတဲ့ နန်းတွင်းစောင့်တပ် တစ်ဖွဲ့ လိုက်ပါလာပါတယ်။
ကြည့်နေတဲ့ လူအုပ်ကြီးဟာ သူမကို မြင်တာနဲ့ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပါတယ်။
ဘယ်သူမှ သူမရှေ့မှာ မရပ်ရဲကြပါဘူး။
ဒီအမျိုးသမီးက ခရမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ဟန်တန်းနိုင်ငံ ရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ် ဖြစ်တာ သိသာပါတယ်။
"ဒါ ပဉ္စမမြောက်မြို့စားမင်းသမီး မဟုတ်လား"
"သူ ဖြစ်မှာပါ..."
ကျင့်ကြံသူတွေ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပါတယ်။
ဒီမင်းသမီးဟာ ဟန်တန်းနိုင်ငံ မှာ မကြာသေးခင်ကမှ ထွက်ပေါ်လာတဲ့ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်ပါ။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေက အဆင့် ၂ အင်ပါယာ တစ်ခုရဲ့ ဂိုဏ်းကြီးမှာ သွားရောက် ကျင့်ကြံနေတယ်လို့ သတင်းထွက်ခဲ့ဖူးပြီး၊ ဒီနေ့ ဒီမှာ တွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားကြပါဘူး။
မင်းသမီးဟာ စင်မြင့်ပေါ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်သွားပြီး ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ယောက်ရှေ့ ရပ်လိုက်ကာ မျက်နှာသေနဲ့ ပြောလိုက်တယ်
"လေးဖက်လယ်ကုန်သွယ်ရေး မန်နေဂျာ လီဖူ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ ရွှေအမြုတေအဆင့် အလယ်ပိုင်း"
"အော်... မင်းသမီး ကိုယ်တိုင် ကြွလာတာကိုး အခု ကျွန်တော်မျိုးက အရမ်း သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေလို့ မတ်တတ်ရပ် ဂါရဝမပြုနိုင်တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး မင်းသမီး "
လီဖူ ရဲ့ မျက်နှာမှာ ဖားယားတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။