အခန်း (၉၃၇-၉၃၈)
Vol. 94 Ch. 937-938
အခန်း (၉၃၇)
လီရှောင်နိုင်ငံ၊ မြို့တော်။
ဒီနေရာက သာမန်ပြည်သူတွေဟာ အပြင်လောကရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို သတိထားမိပုံမရဘဲ ထုံးစံအတိုင်းပဲ သူတို့အလုပ်သူတို့ လုပ်နေကြပါတယ်။
ထူးခြားတာတစ်ခုကတော့ သာမန်လူတွေကြားမှာတောင် တော်ဝင်မိသားစုက မင်းသားတစ်ပါး ကွယ်လွန်သွားတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ပျံ့နှံ့နေတာပါပဲ။
အရပ်ရပ်က အထူးသဖြင့် အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တွေဟာ မြို့တော်ကို တဖွဲဖွဲ ရောက်ရှိလာကြပြီး အဲဒီမင်းသားရဲ့ ဈာပနကို တက်ရောက်ကြပါတယ်။
အသုဘခန်းမရှေ့မှာတော့ ယွီမိသားစု ရဲ့ သားမြေးတွေ အမြောက်အမြား ရပ်နေကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ လေးနက်တဲ့ မျက်နှာပေးတွေထဲမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ယှက်သန်းနေပါတယ်။
ယွီချင်းကျိ ဟာ ယွီမိသားစုရဲ့ ပါရမီရှင် တောရိုင်းကျောင်းတော်ရဲ့ တပည့် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းပညာမှာ ထူးချွန်သူဖြစ်ပြီး ကျင့်ကြံသက် နှစ်ရာဂဏန်းအတွင်းမှာတင် ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာခဲ့တာပါ။
နောင်တစ်ချိန်မှာ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ရုံတင်မကဘဲ မသေမျိုးဘုရင် အဆင့်ကိုတောင် ရောက်ရှိဖို့ အခွင့်အလမ်း ရှိသူပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလိုပါရမီရှင်မျိုးက လူလားမြောက်ခါစအရွယ်မှာတင် အချိန်မတိုင်ခင် သေဆုံးသွားရတာဟာ ယွီမိသားစုအတွက်တင်မကဘဲ လီရှောင်နိုင်ငံအတွက်ပါ အလွန်တရာ ဝမ်းနည်းစရာ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
"ချင်းကျိ ဦးလေး သေတာက အရမ်းထူးဆန်းတယ်"
"ဟုတ်တယ်၊ သူက ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူလေ သက်တမ်းက နှစ်နှစ်ထောင်လောက် ရှိရမှာကို အခု နှစ်ရာဂဏန်းပဲ ရှိသေးတာ ဘယ်လိုလုပ် အကြောင်းမဲ့ သေသွားနိုင်မှာလဲ"
"ဒါပေမဲ့... ချင်းကျိ ဦးလေးက နန်းတော်ထဲမှာ သေတာလေ တစ်ယောက်ယောက်က လုပ်ကြံတာတော့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဘယ်သူက ရဲမှာလဲ"
"ငါတို့ လီရှောင်မှာလည်း မသေမျိုး ဘိုးဘေးကြီး ရှိတာပဲလေ ဒါတင်မကဘူး ချင်းကျိ ဦးလေးရဲ့ နောက်ကွယ်က တောရိုင်းကျောင်းတော်ကလည်း လူယုတ်မာတွေကို တုန်လှုပ်စေတာပဲ ဘယ်သူက ချင်းကျိ ဦးလေးကို လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ရဲမှာလဲ"
အမျိုးသမီးဘက်က ဆွေမျိုးတော်စပ်တဲ့ သားမြေးတစ်စုဟာ ဘေးခန်းမတစ်ခုမှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြပါတယ်။
လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ရှိနေသလို၊ ယွီချင်းကျိရဲ့ သေဆုံးမှုအပေါ်မှာလည်း သံသယတွေ ပြည့်နေကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ စကားပြောနေရင်းနဲ့လည်း တခြားပုံရိပ်တစ်ခုဆီကို မျက်လုံးအောက်ကနေ ခဏခဏ အကဲခတ်နေကြပါတယ်။
လီရှောင်နိုင်ငံမှာ တခြားနိုင်ငံတွေကို ပေးစားထားတဲ့ မင်းသမီးတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ယွီချင်းမေ ကတော့ အဆင့်အတန်း အမြင့်ဆုံးနေရာကို ရောက်သွားခဲ့တာပါ။
သူမက အလယ်ပိုင်းဒေသရဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့် ဆီကို ရောက်သွားတာလေ။
သူမရဲ့သား ကိုင်ဝူ ဟာ အခုတော့ ဒီဆွေမျိုးသားချင်းတွေထဲမှာ ကြက်အုပ်ထဲက ဒေါင်းမျိုးနွယ်လို ထင်ရှားနေပါတယ်။
တစ်ချို့က သွားပြီး မိတ်ဖွဲ့ချင်ပေမဲ့လည်း ရိုင်းပျရာ ရောက်မှာစိုးလို့ တွန့်ဆုတ်နေကြပါတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် သူတို့က ထိတွေ့မှု သိပ်မရှိဘဲ ကြီးကျယ်တဲ့ ပွဲလမ်းသဘင်တွေကျမှ တစ်ခါတစ်လေ တွေ့ရတတ်တာမျိုးမို့ပါ။
"ငါ ကြားတာတော့... ဦးလေးက တောရိုင်းကျောင်းတော်မှာ ထူးခြားတဲ့ တာအိုအတတ်တစ်ခု ရခဲ့တယ်တဲ့၊ အဲဒီအတတ်ကို ကျင့်ကြံရင်းနဲ့ပဲ ရုတ်တရက် သေသွားတာလို့ ပြောကြတယ်"
"ဟင် လျှောက်မပြောနဲ့လေ၊ ဘယ်လို တာအိုအတတ်က ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို သေစေနိုင်မှာလဲ"
"ငါက အလကား ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး ငါ့ရဲ့ အဝေးဆွေမျိုးတစ်ယောက်ရဲ့ သားက ကံကောင်းလို့ တောရိုင်းကျောင်းတော်ထဲ ရောက်သွားတယ်လေ အလယ်ပိုင်းဒေသက နွားကျောင်းသားလေး လို့ နာမည်ကြီးတဲ့ နင်ထျဲနယူး ဆိုတာ မင်းတို့ ကြားဖူးမှာပေါ့"
"ဪ... သူလား၊ ကြားဖူးတယ်လေ၊ နင်မိသားစုရဲ့ သွေးမျိုးဆက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်လို့ ပြောကြတယ် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရင် ရာစုနှစ်ချီကြာမှ မွေးတာတဲ့ နင်ထျဲနယူး ကျင့်ကြံတာ မကြာသေးပေမဲ့ အခု ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်နေပြီလေ"
"ဟုတ်တယ်၊ သူလည်း တောရိုင်းကျောင်းတော်မှာ အဲဒီ တာအိုအတတ်ကို သင်ယူခဲ့တယ် အဲဒီအတတ်က လူကို ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားခြင်း လုပ်ခိုင်းပြီး ဒဏ္ဍာရီထဲက ငရဲပြည်ကို သွားခိုင်းတာတဲ့"
"ငါ သံသယဖြစ်တာက ဦးလေးဟာ ဝိညာဉ်လောကကို သွားရင်းနဲ့ ဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုခုနဲ့ တွေ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပျက်စီးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"
"ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားခြင်း ငါ ဘာလို့ ဒီအတတ်အကြောင်း တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာလဲ လောကမှာ ငရဲပြည် ဆိုတာ တကယ် ရှိလို့လား မင်း အသံတိုးတိုးပြောစမ်းပါ အခု လူကြီးတွေ အကုန် ရှေ့မှာ ရှိနေတာ၊ မင်းရဲ့ လျှောက်တွေးတဲ့ စကားတွေကို သူတို့ ကြားသွားရင် အရိုက်ခံရဦးမယ်"
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ၊ လောကမှာ ငရဲပြည် ဆိုတာ ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲ ဒါတွေက သာမန်လူတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ဖို့ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ စကားတွေပဲဟာ"
"ဒါက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတော့ မဟုတ်ဘူး"
အားလုံးရဲ့ အကြည့်တွေက ကိုင်ဝူဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။
ကိုင်ဝူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောပါတယ်
"တောရိုင်းကျောင်းတော်မှာ အခု ဆရာ အသစ်တစ်ယောက် ရောက်နေပြီ၊ မျိုးရိုးက ဖန့် တဲ့ တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ် ပတ်သက်မှုရှိတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားခြင်း အတတ်ကို သူကပဲ သင်ကြားပေးတာ ငါ့အထင်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ဒီကမ္ဘာက ကျင့်ကြံသူတိုင်း အဲဒီအတတ်ကို အနည်းနဲ့အများ ကျင့်ကြံနိုင်လာကြလိမ့်မယ်"
"အစစ်လား၊ အတုလား ဆိုတာတော့ အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းတို့ဘာသာ ဆုံးဖြတ်နိုင်ကြမှာပါ"
"အစ်ကို... တကယ်လား အစ်ကိုက ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်စံအိမ်ရဲ့ မင်းသား ဆိုတော့ ကျွန်မတို့ထက် ပိုသိမှာပေါ့ အသေးစိတ်လေး နည်းနည်းလောက် ပြောပြပါဦးလား"
မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သတ္တိမွေးပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"အသေးစိတ်တော့ ငါလည်း မသိဘူး ငါကိုယ်တိုင်လည်း ဒီအတတ်ကို မကျင့်ရသေးဘူးလေ"
ကိုင်ဝူက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွခါလိုက်ပါတယ်။
ဝိညာဉ်လောကသို့ သွားခြင်း...
သူကတော့ ဒီအတတ်ကို စိတ်ဝင်စားမှု နည်းနည်းရှိပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခု ယွီချင်းကျိ က ဒီကျင့်စဥ်ကြောင့် အကြောင်းမဲ့ သေသွားရပြီဆိုတော့၊ သူသာ ဝိညာဉ်လောကကို သွားမယ်ဆိုရင် သေချာပြင်ဆင်ရမယ်လို့ တွေးမိပါတယ်။
ယွီချင်းကျိရဲ့ ခြေရာအတိုင်း မလိုက်ချင်ဘူးလေ။
ကိုင်ဝူ စကားစပြောလိုက်တာကြောင့် ဝေးကွာနေတဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမတွေကြားက အစိမ်းသက်သက် ခံစားချက်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ အားလုံးက ကိုင်ဝူကို ဝိုင်းပြီး စကားပြောကြပါတယ်။
သူ့ကို ဗဟိုချက်ထားပြီး စကားလုံးတွေထဲမှာလည်း မြှောက်ပင့်လိုတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေကြပါတယ်။
ကိုင်ဝူက စကားပြောနေရင်းနဲ့ပဲ ရှေ့ခန်းမဘက်ကို အမြဲ အကဲခတ်နေပါတယ်။
အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက် ရောက်လာတိုင်း ကြေညာသံ ထွက်လာတတ်တာလေ။
ဒါပေမဲ့ အခုထိတော့ အလယ်ပိုင်းဒေသက အရေးပါတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်မှ ရောက်မလာသေးပါဘူး။
ဒါက လုံးဝ ယုတ္တိမရှိဘူး။
သူတို့ရဲ့ စီစဉ်မှုအရဆိုရင် အခုအချိန်မှာ အလယ်ပိုင်းဒေသက လူလွှတ်လိုက်ရမှာ ဖြစ်သလို ရောက်လာမယ့်သူကလည်း သာမန်လူ မဖြစ်သင့်ပါဘူး။
လီရှောင်ဘိုးဘေးက ဘယ်လောက်ပဲ မလိုချင်ပါစေ၊ ကိုယ်တိုင် ထွက်ကြိုရမှာပဲလေ
"ဟင်လင်းပြင်ထာဝရာဓားဂိုဏ်း ချင်ဟော့ချန်း ရောက်ရှိလာပါပြီ"
"အားလုံးပဲ... စိတ်မကောင်းပါဘူး ကျွန်တော်နဲ့ ချင်းကျိ အစ်ကိုကလည်း တစ်ခါဆုံဖူးတဲ့ မိတ်ဆွေတွေပါ ဒီနေ့ ဒီနားကို တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖြတ်လာရင်းနဲ့ ဝမ်းနည်းခြင်း အထိမ်းအမှတ် လာရောက်တာပါ"
"ချင်အစ်ကို က အရမ်းအားနာစရာ ကောင်းတာပဲ ကြွပါ... နေရာယူပါဦး"
ယွီမိသားစုရဲ့ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်တွေကတော့ တာအိုပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးလေးယောက်ပါပဲ။
သူတို့ကတော့ ယွီချင်းကျိရဲ့ ဖခင်၊ ဖိုးဖိုးနဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်တို့ပါ။
ဒီသုံးယောက်စလုံးက ဒီနေ့မှာ ဧည့်သည်တွေကို ကိုယ်တိုင် ဧည့်ခံနေကြပေမဲ့၊ အဲဒီ မသေမျိုး ဘိုးဘေးကြီးကတော့ အခုထိ ပေါ်မလာသေးပါဘူး။
သူတို့ ချင်ဟော့ချန်းကို မြင်တဲ့အခါ မျက်နှာမှာ ဝမ်းမြောက်ရိပ်တွေ ပေါ်လာပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းက ဟင်လင်းပြင်ထာဝရာဓားဂိုဏ်းကို ကိုယ်စားပြုတာလေ။
ဒီလို ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် လာရောက် အလေးပြုတာဟာ လီရှောင်နိုင်ငံရဲ့ အင်အားကို တခြားနယ်ပယ်တွေ သိအောင် ပြသလိုက်သလိုပါပဲ။
"ချင်အစ်ကို... ကျွန်မအစ်ကိုနဲ့ ရှင်က ဒီလောက် ခင်မင်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
ယွီချင်းမေဟာ ချင်ဟော့ချန်း နေရာထိုင်ပြီးတာနဲ့ သူ့ဘေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်ပါတယ်။
"သခင်မလေးက အရမ်းယဉ်ကျေးတာပဲ သခင်မလေးက ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်ရဲ့ ဇနီးဆိုတော့ ကျွန်တော့်ကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်တာက ကျွန်တော့်လို နောက်ပေါက်အတွက် အရမ်း ဝန်လေးစရာ ကောင်းပါတယ်"
ချင်ဟော့ချန်းက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်။
"ဓားကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်အချိန်ကစပြီး ဒီလို ယဉ်ကျေးမှု အခမ်းအနားတွေကို နားလည်သွားတာလဲ"
ယွီချင်းမယ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်ပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေ လှုပ်ရှားသွားပြီး
"အဲဒီတုန်းက ကိစ္စက အထင်လွဲတာပါ အထင်လွဲတာတွေလည်း ရှင်းသွားပြီပဲ သခင််မက အခုထိ စိတ်ထဲ ထားနေတုန်းလား"
"ရှင်တို့နဲ့ ကျွန်မခင်ပွန်း ကြားမှာတော့ အထင်လွဲတာတွေ ရှင်းသွားပြီလို့ ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဝူအာ ရဲ့ မိခင်ပါ သူ ခံစားခဲ့ရတဲ့ မတရားမှုတွေကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"ဒီနေ့က ထူးခြားတဲ့နေ့မို့လို့ ရှင်တို့နဲ့ ကျွန်မ အငြိုးမထားတော့ဘူး ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ ဓားဂိုဏ်းကတော့ တစ်နေ့ကျရင် ကျွန်မတို့ သားအမိကို သေချာပေါက် ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရလိမ့်မယ်"
ယွီချင်းမေ ပြောပြီးတာနဲ့ လှည့်ထွက်သွားပါတယ်။
ဘေးခန်းမက သားမြေးတွေဟာ ချင်ဟော့ချန်းကို မြင်တဲ့အခါ မျက်လုံးထဲမှာ စပ်စုချင်စိတ်တွေ ပြည့်နေကြပါတယ်။
ဒီဓားဂိုဏ်းက ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ နာမည်ကို သူတို့ ကြားဖူးတာ ကြာပါပြီ။
တစ်ချို့က ကိုင်ဝူကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်လိုက်ကြတယ်၊ အရင်က ကိစ္စကို ကြားဖူးထားကြတော့ ကိုင်ဝူ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ သိချင်နေကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကိုင်ဝူကတော့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိပါဘူး။
ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အားလုံးနဲ့ စကားဆက်ပြောနေပြီး၊ နာရီဝက်လောက် ကြာတော့မှ ဘေးခန်းမကနေ ထွက်ခွာသွားပါတယ်။
ရေကန်ဘေးမှာ ကိုင်ဝူက လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး ရပ်နေရင်း၊ ရေပြင်က တက်လာတဲ့ မြူခိုးတွေကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေပါတယ်။
"ကိစ္စက တစ်ခုခုတော့ မှားနေပြီ"
အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ကိုင်ဝူက လှည့်မကြည့်ဘဲနဲ့တောင် ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိပါတယ်။
"ဟန်တန်နိုင်ငံ ဘက်က ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘူး ငါ့အဖေဘက်ကတော့ အရမ်း ဒေါသထွက်နေပေမဲ့... ကြီးကြီးမားမား လှုပ်ရှားမှုတော့ မရှိသေးဘူး"
ကိုင်ဝူက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင်တော့ မင်းရဲ့ အဲဒီ ကောင်းကင်ချောက်နဂါး ကိုပဲ အားကိုးရတော့မှာပေါ့"
"အဓိက က ငါ ဘိုးဘေးကြီးနဲ့ တွေ့ရမယ် ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း သတိကြီးလွန်းတယ် အခုထိ လူကိုယ်တိုင် ပေါ်မလာသေးဘူး"
"မကြာတော့ပါဘူး အခု ဆေးဖော်စပ်တဲ့ အရှိန်နဲ့ဆိုရင် သိပ်မကြာခင်မှာပဲ မင်းတို့အိမ်က ဒီဘိုးဘေးကြီး ဆေးသောက်ရတော့မှာပါ"
"ဒုတိယအဆင့် သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေး ကို သောက်လိုက်ရင် ထူးခြားတဲ့ ဖြစ်ရပ်တွေ ပေါ်လာမှာပဲ ဖုံးထားလို့ မရဘူး"
"ငါလည်း တကယ် သိချင်မိတယ် ဒုတိယအဆင့်ဆေးက တကယ်ပဲ ဒဏ္ဍာရီထဲကအတိုင်း ကံကြမ္မာကို လှည့်စားပြီး ကပ်ဘေးဒဏ်ကို လှည့်စားနိုင်မလား ကပ်ဘေးရဲ့ အစွမ်းကို ၂၀၊ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိ လျှော့ချနိုင်မလား ဆိုတာကိုပေါ့"
ချင်ဟော့ချန်းက ပြုံးပြီး ပြောပါတယ်
"၂၀၊ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းတော့ မဟုတ်ဘူး ဒါပေမဲ့ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းအထိတော့ လျှော့ချနိုင်တယ်"
သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ နောက်မှာ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာပေးက ချက်ချင်း ထူးဆန်းသွားပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းက စက္ကန့်အနည်းငယ်လောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီပြီး အရိုအသေပြုလိုက်တယ်
"နောက်ပေါက်က ဆရာ့ကို ဂါရဝပြုပါတယ်"
အခန်း (၉၃၈) တွက်ချက်လို့မရနိုင်ခြင်း
ထိုက်ယင်နဂါးမင်း ဟာ လီရှောင်နိုင်ငံ မြို့တော်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကို ဆိုက်ရောက်လာပါပြီ။
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာပေး ထူးဆန်းနေတာကို ရှန်ကျီ သတိထားမိပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်တယ်
"နင် ဘာတွေ မြင်နေရလို့လဲ"
"သိပ်တော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသေးဘူး ငါ သေချာ ထပ်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"
ဖန့်ချန် ပြောပြီးတာနဲ့ သူရဲ့ ဝိညာဉ် ဟာ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ထွက်ခွာသွားပြီး ရွှမ်ဖျင့် ကို စီးနင်းကာ အလွန်မြန်တဲ့ အရှိန်နဲ့ ရေကန်ဘေးကို ဆင်းသက်လိုက်ပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ မျက်နှာက ထူးဆန်းသွားတယ်
"ဆရာက ဘာလို့ ဒီနေရာကို ရောက်နေတာလဲ"
ကျိမသေမျိုးဘုရင် က ပြုံးလိုက်ပြီး
"အထက်က အမိန့်ရှိထားတယ် လီရှောင်က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းအတွက် အများကြီး အားထုတ်ပေးခဲ့တာမို့ ဒီတစ်ခေါက် သူ မသေမျိုးဘုရင် အဖြစ် အဆင့်တက်တာကို ဘယ်သူမှ မနှောင့်ယှက်စေနဲ့တဲ့"
"မင်းတို့နှစ်ယောက်လည်း ပြန်သွားပြီး သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ ဒီနေရာကို ထပ်ပြီး မျက်စိမကျပါနဲ့တော့"
"ဂိုဏ်းနှစ်ခု ပြိုင်ဆိုင်ကြတာ နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ့်အခြေခံကိုယ်ပဲ ထိခိုက်စေတာမို့ မလိုအပ်ပါဘူး"
ကိုင်ဝူက လေးနက်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့
"ကျိဆရာကပဲ ဒီတစ်ခေါက် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို တာဝန်ယူတာလား ဒုတိယအဆင့်ဆေး အောင်မြင်သွားပြီလား"
ချင်ဟော့ချန်း စိတ်ထဲမှာ သက်ပြင်းချလိုက်မိပါတယ်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင် ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာပြီဆိုကတည်းက ဒုတိယအဆင့်ဆေး ဖော်စပ်လို့ ပြီးသွားပြီဆိုတာ ထင်ရှားနေတာပဲ။
ဒါက သူတို့ တွက်ချက်ထားတဲ့ ရက်ထက် အများကြီး ပိုမြန်နေပါတယ်။
ဆိုလိုတာက လီရှောင်ကလူဟာ အစောကြီးကတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီး မျက်လှည့်ပြကာ သူတို့ကို လှည့်စားထားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။
"မှန်တယ် ဒုတိယအဆင့်ဆေးကို ဖော်စပ်ပြီးပြီ ဒီလောက်များတဲ့ ကံတရားအကျိုးဆက် တွေ စုစည်းပြီး ဖော်စပ်ရတာ တကယ်ကို မလွယ်ဘူး ငါ့ရဲ့ အားထုတ်မှုတွေ အများကြီး ပါသွားတယ်"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ပြုံးပြီး
"တကယ်လို့ ယွီချင်းကျိသာ ဒီဆေးကို ဖော်စပ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အချိန်က မင်းတို့ တွက်ချက်ထားတဲ့အတိုင်း ဖြစ်မှာပါ"
"တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အလျှော့မပေးချင်ဘူးဆိုရင်ရော"
ကိုင်ဝူက ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။
"အလျှော့မပေးချင်လည်း ပေးရမှာပဲ အခြေအနေက အကုန်ပြီးပြတ်သွားပြီ အားလုံးကလည်း အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မင်းတို့ ဝင်ပါလို့ မရတော့ဘူး"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က
"မင်းတို့က လူတော်တွေပဲ နောင်တစ်ချိန်မှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဒေါက်တိုင်တွေ ဖြစ်လာမှာ အလယ်ပိုင်းဒေသ၊ တိထျန်း ၊ ပေတု တို့က မင်းတို့ကို ကန့်သတ်ထားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး တစ်နေ့ကျရင် မင်းတို့က ပိုကြီးမားတဲ့ စင်မြင့်ထက်ကို ရောက်သွားနိုင်တယ် အသေးအဖွဲလေးတွေကြောင့် ကြီးကြီးမားမား ဆုံးရှုံးတာမျိုး မလုပ်နဲ့"
"ကြည့်ရတာ ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းတို့အိမ်က ဘိုးဘေးကြီး နိုင်သွားပြီထင်တယ်"
ချင်ဟော့ချန်းက ကိုင်ဝူကို ကြည့်ပြီး ခါးသီးစွာ ပြုံးပါတယ်။
"သူ နိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး အထက်က ခွင့်မပြုတာပါ"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ရယ်ပြီး
"မင်းတို့ ဘယ်လောက်ပဲ တိုက်ခိုက်နေပါစေအထက်က သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘောင်ထဲမှာပဲ ရှိရမယ် အဲဒီဘောင်ကို နည်းနည်းလေး ကျော်တာနဲ့ စည်းကမ်းဖောက်တာပဲ"
"ဒီတစ်ခေါက်တော့ မင်းတို့ နောက်ကွယ်ကလူကို မျက်နှာထောက်ပြီး မင်းတို့နှစ်ယောက်ကို အပြစ်မပေးတော့ဘူး"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ကိုင်ဝူကို ကြည့်တယ်
"အဲဒီ ကောင်းကင်ချောက်နဂါး ကို အပ်လိုက်တော့"
ကိုင်ဝူ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ ဝတ်ရုံလက်ကို ခါလိုက်ရာ မြွေနက်တစ်ကောင်ဟာ ကျိမသေမျိုးဘုရင်ဆီကို ပျံထွက်သွားပါတယ်။
တကယ်လို့ အဲဒီမြွေသာ ကိုက်လိုက်ရင် မသေမျိုးဘုရင်တောင်မှ ကံတရားအကျိုးဆက်ရဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ကျိမသေမျိုးဘုရင် ကတော့ မထိတ်လန့်ပါဘူး၊ ဝတ်ရုံလက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး မြွေနက်ကို သိမ်းလိုက်ပါတယ်။
သူက ပြုံးပြီး လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ ထွက်ခွာသွားရာ၊ ပုံရိပ်က ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပါတော့တယ်။
"အလကားပဲ အားထုတ်လိုက်ရတယ်"
ချင်ဟော့ချန်းက သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချပါတယ်။
"အလကားတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အခု ငါက ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်စံအိမ်ရဲ့ တရားဝင် သားကြီး ဖြစ်သွားပြီလေ"
ကိုင်ဝူက အေးဆေးစွာ ပြောပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြတယ်
"ဟုတ်သားပဲ မင်းက ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်စံအိမ်ရဲ့ သားကြီး ဖြစ်သွားပြီပဲ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေနဲ့ဆိုရင် မင်းအဖေကို ငါတို့လူဖြစ်လာအောင် လုပ်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာမလဲ"
"မင်း အဓိက အချက်ကို နားမလည်သေးဘူး သူက ဘာလို့ အခုထိ ဘက်မလိုက်သေးတာလဲဆိုတော့ သူ မြင်ချင်တာကို မမြင်ရသေးလို့ပဲ"
ကိုင်ဝူက
"တကယ်လို့ သူ့ကို ပထမအဆင့် ဆေးသာ ပေးလိုက်ရင် သူ ချက်ချင်း ဘက်လိုက်လာမလား မလိုက်ဘူးလားဆိုတာ ကြည့်နေလိုက်"
"ပထမအဆင့်ဆေး"
ချင်ဟော့ချန်းက ရယ်ပြီး ခေါင်းခါတယ်
"အလယ်ပိုင်းဒေသ တစ်ခုလုံးကလူတွေကို သတ်ပစ်ရင်တောင် ပထမအဆင့်ဆေး တစ်လုံး ရချင်မှ ရမှာပါ"
"ဒါတွေ ထားလိုက်ပါတော့ မင်းဦးလေးက ယင်လောကသို့ သွားရင်းနဲ့ သေသွားတယ်ဆိုတော့ အဲဒီ ငရဲပြည်မှာလည်း အန္တရာယ်တွေ အများကြီး ရှိပုံရတယ် ဒီမှာ ငါတို့ လုပ်စရာ မရှိတော့ဘူးဆိုရင် အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး ငါတို့နှစ်ယောက် အတူတူ ဝိညာဉ်လောကကို သွားကြည့်ကြမလား"
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ စကားပြောရင်းနဲ့ ရေကန်ဘေးကနေ ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်။
အစကနေ အဆုံးအထိ သူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်ကလူနဲ့ ဆက်သွယ်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ကြပါဘူး။
"ရှန်ကျီ ပြောခဲ့သလိုပဲ၊ အခု အခြေအနေက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဘက်ကို တဖြည်းဖြည်း ယိမ်းနေပြီ"
ဖန့်ချန်က ထွက်ခွာသွားတဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးတွေက လေးနက်လာပါတယ်။
သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေး... ကံကြမ္မာကို လှည့်စားပြီး ကပ်ဘေးဒဏ်ရဲ့ အစွမ်းကို လျှော့ချပေးနိုင်တယ်ဆိုတဲ့ အချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင်၊ ဒုတိယအဆင့်ဆေးသာ လုံလောက်အောင် ရှိမယ်ဆိုရင် မသေမျိုး ဘိုးဘေး တွေကို အမြဲတမ်း သိမ်းသွင်းထားနိုင်မှာပါ။
ဒီလို ဆွဲဆောင်မှုကို ဘယ်ကျင့်ကြံသူကများ အောင့်အီးနိုင်မှာလဲ
တစ်ဖက်မှာရှိတဲ့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ကတော့ ပင်ပန်းရုံပဲ ရှိပြီး ဘာမှ အကျိုးမရှိတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်နေရသလို ဖြစ်နေပါတယ်။
ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်လို လူတွေဆိုရင် ဝေးဝေးက ရှောင်နေကြတာလေ။
ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက်၊ ဖန့်ချန်က ရှန်ကျီကို ကြည့်ပြီး
"ဒုတိယအဆင့် သွေးဝိညာဉ်နတ်ဆေး တစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့ဆိုရင် သက်ရှိပေါင်း ဘယ်လောက်ရဲ့ သွေးနဲ့ ကံတရားအကျိုးဆက်တွေ လိုအပ်လဲ"
"တွက်ချက်လို့ မရနိုင်ဘူး မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားတယ်လို့ပဲ ပြောလို့ရမယ်"
ရှန်ကျီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး
"အခု အခြေအနေက ပြန်ပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ် အခု သေသွားတဲ့ သက်ရှိတွေက ဒုတိယအဆင့်ဆေး တစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့အတွက် အများကြီး လိုပါသေးတယ်"
"နောက်ကျသွားပြီ သူတို့ ဆေးတစ်လုံး ဖော်စပ်ပြီးသွားပြီ မင်းနဲ့ ငါ ဒီအတောအတွင်း မြင်နေရတဲ့ အခြေအနေတွေအားလုံးက မျက်လှည့်ပြကွက်တွေပဲ တကယ့် စစ်တလင်းက ဒီမှာ မဟုတ်ဘူး ဖြစ်နိုင်တာက အစောကြီးကတည်းက ပြီးသွားခဲ့တာ"
ဖန့်ချန်က ပြောလိုက်ပါတယ်။
ရှန်ကျီရဲ့ မျက်နှာက ပျက်သွားပါတယ် သူမ ရရှိထားတဲ့ သဲလွန်စတွေအားလုံးက လီရှောင်နိုင်ငံကိုပဲ ညွှန်ပြနေတာဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန မှာလည်း သဲလွန်စအသစ် မရှိပါဘူး။
တကယ်လို့ ဖန့်ချန် ပြောတာသာ အမှန်ဆိုရင်၊ တကယ့် စစ်တလင်းက ဘယ်မှာလဲ
အလယ်ပိုင်းဒေသက အရမ်း ကျယ်ပြောလှပါတယ်။
တကယ်လို့ ဒုတိယအဆင့်ဆေး တစ်လုံး ဖော်စပ်ဖို့အတွက် ဝေးလံခေါင်းပါးတဲ့ နေရာတစ်ခုကို ရွေးလိုက်မယ်ဆိုရင်၊ သတင်းရောက်လာဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တာလေ။
"နင် ခုနက ဘာတွေ မြင်ခဲ့လို့လဲ"
ရှန်ကျီက လေးနက်စွာ မေးပါတယ်။
"ငါ ကျိမသေမျိုးဘုရင် ကို မြင်ခဲ့တယ်"
ဖန့်ချန်က ဆိုပါတယ်။
"တောရိုင်းကျောင်းတော်က ကျိဆရာ လား"
ရှန်ကျီဟာ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပါတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ သူမ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး
"နင် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စိတ်ကူးထားလဲ"
"ငါတို့ လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ မပြောင်းလဲဘူး"
ဖန့်ချန်က ပြောတယ်
"အရင်ဆုံး ယွီချင်းကျိ အတွက် အမွှေးတိုင် သွားထွန်းကြရအောင်"
...
အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးက ကျင့်ကြံသူတွေ အမြောက်အမြား ရောက်လာတာနဲ့အမျှ၊ ယွီချင်းကျိရဲ့ ဈာပနဟာ ပိုပြီး စည်ကားလာပါတယ်။
တစ်ချို့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဒုတိယတန်းစား အင်ပါယာတွေက လာတာဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချို့ကတော့ အလယ်ပိုင်းဒေသက မသေမျိုးစံအိမ် တွေက လာတာပါ။
ရှေ့ကလူတွေက လီရှောင်နဲ့ အလှမ်းဝေးနိုင်ပေမဲ့၊ နောက်ကလူတွေကတော့ လီရှောင်နဲ့ အဆင့်အတန်း တူညီကြပါတယ်။
မသေမျိုး ရှိမှသာ အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ နတ်ဘုရားစံအိမ် တည်ထောင်နိုင်တာလေ။
ကျင့်ကြံသူတွေ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ၊ ဒီဈာပနကို အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားစံအိမ် ၁၃ ခုက လူလွှတ်ထားတာကို တွေ့ရပါတယ်။
လမ်းမှာ ရှိနေသေးတဲ့သူတွေလည်း ရှိဦးမှာပါ။
ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားဟာ ယွီချင်းကျိကို အလေးပြုဖို့ လာကြတာလို့ ထင်ရပေမဲ့၊ တကယ်တမ်းတော့ သူတို့က ယွီချင်းကျိ ကြောင့် လာတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လီရှောင်နိုင်ငံ ကြောင့်တောင် မဟုတ်ပါဘူး။
လီရှောင်ရဲ့ နောက်ကွယ်က တောရိုင်းကျောင်းတော် နဲ့ ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်စံအိမ် ကြောင့် လာကြတာပါ
ဘေးခန်းမက လူငယ်တွေဟာ ပိုပြီး များပြားလာပါတယ်။
လီရှောင်နဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်သူတွေတင်မကဘဲ၊ အရပ်ရပ်က ကျင့်ကြံသူတွေ ခေါ်လာတဲ့ မျိုးဆက်သစ်တွေကိုလည်း ဒီမှာ နေရာချထားပေးတာကြောင့် ပွဲတော်တစ်ခု ကျင်းပနေသလိုမျိုး ဖြစ်နေပါတယ်။
"ညီမလေး... ဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ ညီမလေးရဲ့ အဖော် ဖြစ်လာမယ်ဆိုရင် ငါတို့ ဝူချန်းတောင် ကလည်း အရှိန်အဝါ တက်လာမှာပဲ ဒီနေ့ အခွင့်အရေးက ရခဲတယ်၊ နောက်တစ်ခါ အဆင့် ၂ အင်ပါယာကို လာဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး၊ ညီမလေး လက်တွန့်မနေနဲ့"
ထောင့်တစ်နေရာမှာ လူငယ်တစ်ယောက်က အခန်းထဲက လူငယ်တွေကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေပါတယ်။
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ အားကျစိတ်၊ မနာလိုစိတ်တွေ ရှိနေသလို၊ ဘေးက အမျိုးသမီးကိုလည်း မှာကြားနေပါတယ်။
ချောင်ရှန်းကုန်းမီရှန့် ရဲ့ မျက်နှာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး တွန့်ဆုတ်နေဟန်နဲ့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်
"အစ်ကိုကြီး စီစဉ်တဲ့အတိုင်းပါပဲ"
"လိမ္မာတယ်၊ ညီမလေးသာ ဂိုဏ်းရဲ့ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ညီမလေးရဲ့ ချောင်ရှန်းနိုင်ငံ ကလည်း ကံကောင်းခြင်းတွေ ပြည့်စုံလာမှာပဲ"
လူငယ်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကိုင်ဝူ ခန်းမထဲ ပြန်ဝင်လာပါတယ်။
လူငယ်ဟာ ဘေးကလူတွေ ခေါ်ဝေါ်တဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အသက်ရှူသံတွေ ပြင်းထန်လာပါတယ်။
"ညီမလေး... အခွင့်အရေး ရပြီ၊ ဒီကိုင်ဝူက ကောင်းကင်ဘုရင်ကျန့်ရဲ့ သားပဲ သူက မိန်းမလိုက်စားတယ်လို့ ကြားတယ် ညီမလေးရဲ့ အလှနဲ့ဆိုရင် သူ့မျက်စိထဲ သေချာပေါက် ရောက်မှာပဲ"
လူငယ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ ချောင်ရှန်းကုန်းမီရှန့် ကို ခေါ်ပြီး ကိုင်ဝူဆီကို လျှောက်သွားပါတော့တယ်။