အခန်း (၉၄၃-၉၄၄)
Vol. 95 Ch. 943-944
အခန်း (၉၄၃) ကျွန်တော့်ကို လင်ယောက်ျား ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်
ယွီချင်းမေတင်မကဘဲ မြေပြင်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း ဖန့်ချန်နဲ့ ရှန်ကျီတို့အပေါ် အာဃာတတွေ ပုံချနေကြပါတယ်။
တကယ်လို့ ဒီနှစ်ယောက်သာ မရှိရင် သူတို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်ပါ့မလား လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့ကို သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ပေးဝင်ရင်တောင်မှ၊ နောင်ကျရင် သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက ကန့်သတ်ချုပ်ချယ်ခံရတော့မှာဖြစ်ပြီး အရင်လို လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်ရမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး
"ကောင်လေးနှစ်ယောက်... မင်းတို့မှာ လှန်စရာ ဖဲချပ်တွေ ကျန်သေးလား တကယ်လို့ ဒီမသေမျိုးဘုရင် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ အားကိုးနေတာဆိုရင်တော့ ဒီနေ့ရဲ့ အဆုံးသတ်ကို မင်းတို့ ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူက ရှီလုံကို မသေမျိုးဘုရင်ပဲလို့ ပြောလို့လဲ"
ဖန့်ချန်က အေးဆေးစွာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။
မသေမျိုးဘုရင် မဟုတ်ရင် မသေမျိုးဧကရာဇ်လား
မြေပြင်မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့သူတွေ ကြောင်အသွားကြပါတယ်။
"ဖန့်ချန် မင်း ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ"
ရွှီဖုန်းက ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ပြီး လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးကို ကြည့်ကာ ရယ်မောပြောဆိုလိုက်တယ်
"ခုနက ငါပြောတာတွေကို အကုန် အီးပေါက်လိုက်သလိုပဲ သဘောထားလိုက်တော့ ငါက နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကိုပဲ ပိုကြိုက်တယ် ဂိုဏ်းပြောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိဘူး"
ဖန့်ချန်နဲ့ ရှန်ကျီတို့ ဘာလို့ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေသလဲဆိုတာ သူ အခုမှ သဘောပေါက်သွားတာပါ။
မသေမျိုးဧကရာဇ်ကိုတောင် ပင့်ဖိတ်ထားတာပဲ၊ ဒါဆို လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ပြင်ဆင်မှုတွေက ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားပြီပေါ့။
သာမန် မသေမျိုးဘုရင်တစ်ယောက်က မသေမျိုးဧကရာဇ်ကို ဘယ်လိုယှဉ်နိုင်မှာလဲ
မသေမျိုးဧကရာဇ်လား...
ကျောက်ကျောင်လုံတို့တစ်စု စိတ်လှုပ်ရှားသွားပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းနဲ့ ကိုင်ဝူတို့လည်း ရှီလုံကို မသိစိတ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ စဉ်းစားနေကြတာက ဒီမသေမျိုးဧကရာဇ်က မျက်နှာစိမ်းလွန်းနေပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာကြောင့်ပါ။
"တကယ်ပဲ မသေမျိုးဧကရာဇ်လား"
ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
တချို့က အံကြိတ်ပြီး ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလို ဟန်ဆောင်နေကြပါတယ်။
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထလာကြရာ ခဏချင်းမှာပဲ ဈာပနခန်းမထဲမှာ ဒူးထောက်နေသူ တစ်ယောက်မှ မကျန်တော့ပါဘူး။
အစောဆုံး သစ္စာခံခဲ့တဲ့ စန်းရှန်းမင်းကြီးနဲ့ ဝူချန်းတောင် ဂိုဏ်းချုပ်တို့လည်း အပါအဝင်ပေါ့။
သူတို့နှစ်ယောက်လည်း ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ခေါင်းငုံ့ပြီး ဘေးမှာ ရပ်နေကြပါတယ်။
ခြေဖမိုးပေါ်မှာ ရတနာရှိနေသလိုမျိုး အကြည့်ကို တစ်ချက်မှ မခွာကြပါဘူး။
ဒီတစ်ခါတော့ လီရှောင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေ စတင် တုန်လှုပ်လာပါပြီ။
ယွီချင်းမေဆိုရင် အသက်ရှူမှားသွားပြီး ရှီလုံကို မယုံနိုင်စရာ ကြည့်နေပါတယ်။
ခုနက သူမကို ပါးရိုက်လိုက်တာက မသေမျိုးဧကရာဇ်ကြီးလား
"မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်နေတာကိုး ဒါကြောင့် မင်းတို့ ဒီလောက် တည်ငြိမ်နေတာပေါ့"
လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
သူ့နောက်က မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်ကတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွေ လေးနက်နေကြပါတယ်။
သူတို့က ရှီလုံကို အကဲခတ်နေကြတာပါ။
ဒီလူက တကယ်ပဲ မသေမျိုးဧကရာဇ်လား ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက ကျင့်ကြံသူလား
ဘာလို့ သူတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးရတာလဲ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ။
သူတို့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနမှာ ရှိနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီ၊ မသေမျိုးဧကရာဇ် အနည်းငယ်နဲ့လည်း ဆုံဖူးပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလူတွေ အကုန်လုံး အခု အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ မရှိကြဘဲ ဌာနမှူးနဲ့အတူ ပိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု သွားလုပ်နေကြတာပါ။
ဒါကြောင့်မို့လို့လည်း သူတို့တွေ ဒီတစ်ခေါက် ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနကနေ ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် သစ္စာဖောက်ရဲတာပေါ့။
"ဒါပေမဲ့... ဒီလူက မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်နေရင်တောင်မှ၊ ဒီနေ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"
လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ယံကို လက်အုပ်ချီ ဂါရဝပြုလိုက်တယ် -
"ဆရာကြီး လက်မတွဲသေးဘူးလား"
စကားအဆုံးမှာပဲ အနက်ရောင် လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုက ရှီလုံဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်လာပါတယ်။
အရှိန်က မြန်လွန်းတာကြောင့် မသေမျိုးဘုရင်တွေတောင် သဲသဲကွဲကွဲ မမြင်လိုက်ရပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ရှီလုံက လက်တစ်ဖက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ရုံနဲ့ အဲဒီအနက်ရောင်လျှပ်စီးကို ဖမ်းလိုက်ပါတယ်။
အဲဒီတော့မှ အားလုံးက ဒါဘာလဲဆိုတာ မြင်လိုက်ရတာပါ။
ဒါက ရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အနက်ရောင် မြွေလေးတစ်ကောင်ပါ။
သူ့ဆီက အရှိန်အဝါကလည်း အရမ်းကို ထူးဆန်းနေပါတယ်။
"ကောင်းကင်ချောက်နက်မြွေ"
ရှီလုံက ခပ်ဖွဖွ ရယ်ပြီး လက်နဲ့ ညှစ်လိုက်တဲ့အခါ ကောင်းကင်ချောက်နက်မြွေဟာ ယင်စွမ်းအား နဲ့ ချိတ်ပိတ်ခံလိုက်ရပြီး အိပ်ပျော်သွားပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ဖန့်ချန်ဆီကို လှမ်းပေးလိုက်တယ်။
"သခင်လေး ဒါက အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ကျရင် အများကြီး ကူညီပေးနိုင်လိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ကောင်းကင်ချောက်နက်မြွေကို လက်ခံလိုက်ပြီး အင်္ကျီလက်ထဲ ထည့်လိုက်ပါတယ်။
ကိုင်ဝူရဲ့ အကြည့်က လှုပ်ခတ်သွားပါတယ်။
ကောင်းကင်ချောက်နက်မြွေ ပေါ်လာပြီဆိုရင် ခုနက တိုက်ခိုက်လိုက်တဲ့သူက ကျိမသေမျိုးဘုရင် ပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။
အခု သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဘက်မှာ မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးရှိနေသလို၊ မသေမျိုးဘုရင် အများအပြားလည်း ရှိနေပါတယ်။
အင်အားချင်း ယှဉ်ရင် ဖန့်ချန်တို့ဘက်ထက် အများကြီး သာနေတုန်းပါပဲ။
ဒီနေ့ အခြေအနေက ပြောင်းလဲမှာ မဟုတ်ဘူး။
ဖန့်ချန်နဲ့ ရှန်ကျီတို့ အရှုံးကြီး ရှုံးတော့မှာပဲ။
ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဒါကို မြင်တဲ့အခါ ခုနက ဆရာကြီးဆိုသူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းနေကြပါတယ်။
မသေမျိုးဧကရာဇ်ကိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ဆိုရင် တစ်ဖက်လူကလည်း မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးပဲ ဖြစ်ရပါမယ်။
"မကောင်းတော့ဘူး..."
အားလုံးရဲ့ ရင်ထဲမှာ "ဒိုင်း" ခနဲ ဖြစ်သွားပါတယ်။
တကယ်လို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဘက်မှာလည်း မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါး ရှိနေတယ်ဆိုရင်... အခု သူတို့က ဒူးထောက်ရမှာလား၊ မထောက်ရမှာလား
သူတို့ရဲ့ မျက်နှာတွေက ခွေးချေး ကျွေးခံထားရသလိုမျိုး အရမ်းကို ကြည့်ရဆိုးနေပါပြီ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးကြားမှာ သတ္တုချင်း ထိခတ်သံလိုမျိုး အသံကြီး တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်
"မိတ်ဆွေ... မင်းကို အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ ငါ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး အောက်က ကွင်းက အရမ်းကျဉ်းလွန်းလို့ ငါတို့နှစ်ယောက် လက်ရည်စမ်းဖို့ မဆံ့ဘူး အပြင်ထွက်ပြီး လက်ရည်စမ်းကြတာပေါ့"
ရှီလုံက ပြုံးနေပေမဲ့ ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ရွှီဖုန်းက မြေပြင်ပေါ် ထပ်ပြီး ဒူးထောက်ချလိုက်ပြန်တယ်
"လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီး... ဆင်စိမ်းဂိုဏ်းက ရွှီဖုန်း၊ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ပါရစေ "
လင်ယွင်ဓားဂိုဏ်းက ဝမ်ရိက ချက်ချင်း ဒေါသထွက်သွားတယ်
"ရွှီဖုန်း မင်းကတော့ မျက်နှာကို မရှိတော့ဘူးပဲ"
ဟန်လင်းချိုးနဲ့ စူလင်းကျူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်ကြပါတယ်။
တကယ်တော့ သူတို့လည်း ရွှီဖုန်းလိုမျိုး စိတ်ထားနိုင်တာကို အားကျနေမိတာပါ။
"မျက်နှာက ဘာလုပ်ရမှာလဲ"
ရွှီဖုန်းက ဒေါသတကြီး အော်ပြောတယ်
"ငါတို့ အကုန် သေတော့မှာလေ အသက်ရှင်ဖို့နဲ့ သေဖို့ကြားမှာ ဒီမျက်နှာက တန်ဖိုးအရှိဆုံး မဟုတ်ဘူး နင် လိုချင်ရင် ယူထားလိုက်၊ ငါတော့ မလိုချင်ဘူး နင် ဒူးမထောက်ရင်လည်း ဘေးကို ဖယ်နေ ငါ့ကို လာမရှုပ်နဲ့"
"မင်း..."
ဝမ်ရိက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာက ပျက်နေပါတယ်။
ပြီးတော့မှ ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်တယ်
"ဖန့်ဓားဦးဆောင်သူ... လင်ယွင်ဓားဂိုဏ်းက ဝမ်ရိ၊ ဓားဦးဆောင်သူရဲ့ အမိန့်ကို နာခံပါ့မယ် ဒီနေ့ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် နောက်မဆုတ်ပါဘူး"
"မင်းကတော့ ဓားကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကို မဖျက်ဆီးဘူးပဲ"
ဖန့်ချန်က ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
ဝမ်ရိက ချင်ဟော့ချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောတယ်
"ဒါပေါ့... ငါတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက သေရမှာကို မကြောက်ဘူး"
"ဒါပေမဲ့ သေမင်းတမန်ဓားဆန္ဒ ကို နားလည်ထားတဲ့ ချင်ဟော့ချန်းက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ ခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်ဖို့ လိုလိုလားလား ရွေးချယ်ခဲ့တာကတော့ ငါတို့အတွက် အရှက်တကွဲ ဖြစ်စရာပဲ"
ချင်ဟော့ချန်းကတော့ ရယ်ရုံပဲ ရယ်နေပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောပါဘူး။
တခြားလူတွေကတော့ ဒါတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပါဘူး။
ရွှီဖုန်း ထပ်ပြီး ဒူးထောက်တာကို မြင်တာနဲ့ အမြန်ပဲ အကျိုးအမြတ်ကို တွက်ချက်ပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ထပ်ပြီး ဒူးထောက်လိုက်ကြပြန်ပါတယ်။
ဒီတစ်ခါတော့ ခုနကထက်တောင် ဒူးထောက်တဲ့သူ ပိုများနေပါသေးတယ်။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းမှာ မသေမျိုးဧကရာဇ်လည်း ရှိတယ်၊ မသေမျိုးဘုရင်တွေလည်း အများကြီး ရှိနေပြီဆိုတော့ အနိုင်အရှုံးက ပေါ်လွင်နေပါပြီ။
အခု ဒူးမထောက်ရင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ဘူးလေ။
ရှီလုံက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေတာကို ကြည့်ပြီး၊ ရှီလုံဟာ အပြင်က မသေမျိုးဧကရာဇ်ကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ သူတို့ တွက်ဆလိုက်ကြတာပါ။
"မသေမျိုးဧကရာဇ်ကြီး... ဆရာကြီးက အပြင်ထွက်ပြီး လက်ရည်စမ်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်နေတာကို မင်း မရဲတာလား"
လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးက ရှီလုံကို ပြုံးစစနဲ့ ကြည့်နေပါတယ်။
ရှီလုံက ပြုံးနေတုန်းပဲ၊ ဘာမှ မပြောဘူး။
ရှန်ကျီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်
"ဖန့်ဓားဦးဆောင်သူ... ရှင် လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးအတွက် အောင်သွယ်ပေးမလို့ မဟုတ်လား"
အောင်သွယ်ပေးမလို့
အားလုံး ကြောင်အသွားကြပါတယ်။
ဒါက ဘာကိစ္စကြီးလဲ
"ဟုတ်သားပဲ"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးကို ပြုံးကြည့်ကာ
"အဘိုးကြီး... ကျုပ် အဘိုးကြီးအတွက် အဖော်တစ်ယောက် မိတ်ဆက်ပေးမယ် ဒါက ကောင်းကင်ကို တစ်လှမ်းတည်း တက်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေးပဲ ခင်ဗျားသာ တကယ် အရည်အချင်းရှိရင် မသေမျိုးဧကရာဇ် ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ ဘာခက်ခဲမှာလဲ"
အားလုံး အံ့ဩမှင်သက်သွားကြပါတယ်။
လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး စကားပြောမလို့ ပြင်တုန်းမှာပဲ၊ ပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းတဲ့ မောင်းသံဗုံသံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အားလုံး ခန်းမအပြင်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြတဲ့အခါ၊ မင်္ဂလာဆောင် ပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့တစ်ခုဟာ ဒီဘက်ကို ဝေ့ဝဲပြီး လာနေတာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့... အဖွဲ့ထဲက လူတွေဟာ ထမ်းပိုးတဲ့သူတွေရော ကျန်တဲ့သူတွေရော အမူအရာတွေက တောင့်တင်းနေကြတယ်။
သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာလို ဖြူလျော့နေတဲ့အပေါ်မှာ နီရဲနေတဲ့ ပါးနီတွေကို ခြယ်သထားတာက ပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ ခံစားချက်မျိုး မပေးဘဲ၊ အားလုံးကို ကြက်သီးထပြီး ကျောချမ်းသွားစေပါတယ်။
မကြာခင်မှာပဲ ဝေါယာဉ်က အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အရိုးမရှိသလို ပျော့ပျောင်းတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးတစ်ခုက လိုက်ကာကို လှန်ပြီး ထွက်လာပါတယ်။
အားလုံးဟာ နီရဲနေတဲ့ မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး မျက်နှာကို ပုဝါနီနဲ့ အုပ်ထားတဲ့၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလှဆုံးဖြစ်တဲ့ ဒီအရိပ်အယောင်ကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အသွားကြပါတယ်။
ဒီတစ်ယောက်ကရော... ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ
"ကျွန်မကို လင်ယောက်ျား ပေးသနားတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"
နူးညံ့ပျော့ပျောင်းတဲ့ အသံလေး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
မယ်တော်စီ ဟာ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံနဲ့ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ ရှေ့ကို ရောက်သွားပြီး၊ အားလုံးရဲ့ ရှေ့မှာတင် လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ လက်မောင်းကို တွဲကာ ဝေါယာဉ်ထဲကို ခေါ်သွားပါတော့တယ်။
တစ်လျှောက်လုံးမှာ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးဟာ နည်းနည်းလေးမှ ပြန်မခုခံပါဘူး။
သူ မခုခံချင်တာ မဟုတ်ဘဲ... သူ မခုခံနိုင်တာပါ။
အားလုံးဟာ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီး ဝေါယာဉ်ထဲကို အခေါ်ခံလိုက်ရတာကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ကြည့်နေရင်း၊ ရုတ်တရက် ဦးရေပြားတွေ ထုံကျင်သွားကြပါတော့တယ်...
အခန်း (၉၄၄) ဖန့်ချန် ငါ့ကို ဘယ်လို စီရင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားလဲ
အစောပိုင်းက အေးဆေးတည်ငြိမ်နေတဲ့ ချင်ဟော့ချန်းနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ဟာ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီး တစ်ချက်ကလေးမှ ပြန်မခုခံနိုင်ဘဲ ဝေါယာဉ်ထဲ အခေါ်ခံလိုက်ရတာကို မြင်တော့ မျက်နှာတွေ လေးနက်သွားကြပါတယ်။
ဒီ သတို့သမီး ကရော... နောက်ထပ် မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးလား
ဈာပနခန်းမရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပါတယ်။
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက လာတဲ့ မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်ရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း တောင့်တင်းနေပြီး မင်္ဂလာဝေါယာဉ်နီကြီးကိုပဲ စိုက်ကြည့်နေကြပါတယ်။
နောက်တစ်စက္ကန့်မှာတော့ ဝေါယာဉ်ထဲကနေ နာကျင်လှတဲ့ အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
အဲဒီအသံထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေရော၊ ဒေါသတွေပါ ရောနှောနေပါတယ်။
ကျောက်ကျောင်လုံတို့လို တောရိုင်းကျောင်းတော် က တပည့်တွေဟာ ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝကြသူတွေ ဖြစ်ပေမဲ့၊ ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ ကျယ်ကုန်ပါပြီ။
အဲဒီ အော်ဟစ်သံက လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ အသံဖြစ်တာ သေချာပါတယ်။
မသေမျိုး တစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ ကြောက်လန့်သွားအောင် ဝေါယာဉ်ထဲမှာ ဘာတွေဖြစ်နေသလဲဆိုတာ သူတို့ မတွေးရဲတော့ပါဘူး။
ယွီချင်းမေ အပါအဝင် လီရှောင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ မျက်နှာကတော့ အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေပါပြီ။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ၊ ဒေါသတွေ ပြည့်နေပြီး အပြင်က မသေမျိုးဧကရာဇ်ကြီး လက်တွဲပေးလာဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့်နေကြပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေတာကတော့... အစကနေ အခုအထိ အပြင်က မသေမျိုးဧကရာဇ်ဟာ ဝင်ပါမယ့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမပြတာပါပဲ
ခဏအကြာမှာတော့ ဖြူဖွေးသွယ်လျတဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေက လိုက်ကာစကို ခပ်ဖွဖွ လှန်လိုက်ပါတယ်။
ဒီအမူအရာလေးကိုပဲ ကြည့်ရင်တော့ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ သူဌေးသမီးလေးတစ်ယောက်လို့ ထင်မှတ်စရာပါ။
ဒါပေမဲ့ နောက်ဆက်တွဲ လုပ်ရပ်ကတော့ ဒူးထောက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ဝုန်း ခနဲ ထရပ်သွားစေပါတယ်။
ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အလောင်း တစ်လောင်းက ဝေါယာဉ်ထဲကနေ အပြင်ကို လွင့်ထွက်လာပြီး ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်ရဲ့ ခြေရင်းကို ပြုတ်ကျသွားပါတယ်။
အဲဒီသုံးယောက်က အလောင်းရဲ့ မျက်နှာကို အရင်ဆုံး မြင်လိုက်ရတာပါ။
သူတို့ မှတ်မိတာပေါ့... ဒါ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးပဲ။
လီရှောင်ဘုရင်တို့တစ်စုလည်း အလောင်းရဲ့ မျက်နှာနဲ့ ဝတ်စုံကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကမ္ဘာပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ခြေထောက်တွေ ပါးလျပ်ကာ ပြိုလဲကုန်ကြပါတယ်။
မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်ကို တက်လှမ်းတော့မယ့် သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး... သေသွားပြီလား
ရှန်ကျီရဲ့ အကြည့်က လူအုပ်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ မထီမဲ့မြင် ပြုတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေပါတယ်။
လူတော်တော်များများရဲ့ မျက်နှာက သေသူထက်တောင် ပိုဖြူလျော့နေကြတာကိုး။
မယ်တော်စီ က ဝေါယာဉ်ထဲက ထွက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်ရှေ့မှာ ယှက်ကာ ဖန့်ချန်ကို ဦးညွှတ်လိုက်ပါတယ်
"သခင်လေး... သခင်လေး ပေးသနားတဲ့ ဒီလင်ယောက်ျားက ခန္ဓာကိုယ် တည်ဆောက်ပုံ သိပ်မကောင်းဘူး အဲဒါ ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ယောက်ကို ကျွန်မကို ထပ်ပြီး ပေးသနားလို့ ရမလားရှင်"
"သခင်လေး..."
အားလုံးရဲ့ အကြည့်က ဖန့်ချန်ဆီကို ရောက်သွားပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ အံ့ဩမှုတွေကလွဲရင် တခြားဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။
ဒီလောက် တန်ခိုးကြီးတဲ့သူက ဘာလို့ ဖန့်ချန်ကို ဒီလောက်တောင် ရိုသေနေရတာလဲ
ကျင့်ကြံသူ အများစုက ဖန့်ချန်ရဲ့ နာမည်ကိုပဲ ကြားဖူးကြတာဖြစ်ပြီး လူချင်း မဆုံဖူးကြတာကြောင့် ပိုပြီး ကြောက်လန့်နေကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဖန့်ချန်နဲ့ အကြိမ်ကြိမ် ဆုံဖူးတဲ့ ချင်ဟော့ချန်း၊ ကိုင်ဝူ၊ ကျောက်ကျောင်လုံတို့ကတော့ သူတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ တုန်လှုပ်မှုက ပိုပြီး ကြီးမားနေပါတယ်။
"ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ယောက်ဆိုတာ... သူမ ပြောတာက အဲဒီ မသေမျိုးဧကရာဇ်ကိုလား..."
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဘက်မှာ မသေမျိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးပဲ ရှိတာ၊ ဒီဘက်မှာက နှစ်ပါး ရှိနေတာပဲသိသာပါတယ်... ဒီနေ့ တိုက်ပွဲမှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ရှုံးနိမ့်သွားပြီ..."
အားလုံးရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားပါတယ်။
ထရပ်လိုက်တဲ့သူတွေလည်း ပြန်မထောက်တော့ဘဲ ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ အေးအေးဆေးဆေး ကိစ္စပြီးဆုံးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေကြပါတယ်။
"တောက်... သူတို့က ဒီနေ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထက်တောင် ပိုပြီး အကုန်အစင် ပြင်ဆင်လာတာပဲ"
ရွှီဖုန်းရဲ့ မျက်နှာကတော့ အတော်လေး ပျက်နေပါပြီ။
ဒူးထောက်လိုက်၊ ပြန်ထလိုက်၊ ထပ်ဒူးထောက်လိုက်၊ ပြန်ထလိုက်နဲ့ ဘယ်လောက်အရှက်မရှိဘူးပဲ ပြောပြော သူ့ရဲ့ မျက်နှာကတော့ လုံးဝမပြဝံ့တော့ ပါဘူး။
"ကောင်းကင်ပေါ်က တစ်ယောက်ကတော့ မရဘူး ကျုပ်နဲ့ သူက အနည်းငယ် ရင်းနှီးမှု ရှိထားတာ သူ သေရမယ်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို သိက္ခာရှိရှိ သေခွင့်ပေးရလိမ့်မယ်"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ခန်းမအပြင်ဘက်ကို ထွက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်တယ်
"ကျိလူကြီးမင်း... ထပ်ပြီး ပုန်းမနေပါနဲ့တော့ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ... လွယ်ကူတဲ့ ကိစ္စတော့ မဟုတ်ဘူး"
ဟိုးအပေါ် ကောင်းကင်ယံမှာတော့၊ ကျိမသေမျိုးဘုရင်ဟာ မယ်တော်စီ ပေါ်လာကတည်းက ဒီနေရာကနေ အရင်ဆုံး ထွက်ပြေးဖို့ ကြံရွယ်ထားတာပါ။
ဒါပေမဲ့ သူဟာ ပုံရိပ်တစ်ခုရဲ့ တားဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရပါတယ်။
အခုအချိန်မှာ သူ့ရဲ့ လည်ပင်းပေါ်မှာ လှံရှည် တစ်လက်က တင်ထားပြီး၊ အေးစက်တောက်ပနေတဲ့ လှံသွားက သူ့ကို အချိန်မရွေး အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ပစ်နိုင်တဲ့ အနေအထားပါ။
"မင်းလို အင်အားကြီးသူကတောင် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခိုင်းစေမှုကို လိုလိုလားလား ခံယူနေတာပဲ... ကြည့်ရတာ... ဒီကောင်လေးက တာအိုသုံးထောင်ဂိုဏ်းက အဲဒီထူးဆန်းသူ ဆီကနေ အမွေအနှစ်အစစ်အမှန်ကို ရထားတာ ဖြစ်ရမယ်"
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ပန်ဆန်း ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပါတယ်။
သူ မသိလိုက်တဲ့ အပေါ်ဘက်မှာတော့ ထိုက်ယင်းနဂါးမင်း က သူ့ကို အေးစက်စက် ကြည့်နေပြီး၊ နဂါးကျောပေါ်က လီဖူတို့ တစ်စုကတော့ တုန်လှုပ်အံ့ဩမှုတွေနဲ့ ကြောင်ကြည့်နေကြပါတယ်။
"သခင်လေးက ခင်ဗျားကို အောက်ဆင်းခဲ့ဖို့ ပြောနေတယ်"
ပန်ဆန်းက အေးစက်စွာ ပြောပါတယ်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
သူ ခန်းမရှေ့ကို ဆင်းသက်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြုံးကြည့်ကာ
"ဖန့်ချန် ငါတို့ ဒီမှာ ဆုံဖြစ်ကြမယ်လို့ တစ်ခါမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး"
ဖန့်ချန်က သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်တယ်
"ကျုပ်လည်း ကျိလူကြီးမင်းနဲ့ ဒီမှာ ဆုံမယ်လို့ မထင်ထားဘူး"
"ကျိလူကြီးမင်း"
ကျောက်ကျောင်လုံတို့တစ်စု အသက်ရှူမှားသွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတွေးတစ်ခု ဝင်လာတာကြောင့်ပါ...
ဒါဆို ခုနက လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်က မသေမျိုးဧကရာဇ်က... ကျိမသေမျိုးဘုရင်ပေါ့ တောရိုင်းကျောင်းတော် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဌာနက ဒီလူကြီးမင်းက... သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေတာလား
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်လည်း ကျိမသေမျိုးဘုရင် ကို မြင်တဲ့အခါ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားကြပါတယ်။
တောရိုင်းကျောင်းတော်က ဒီလူကြီးမင်းက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ သူတို့လည်း မထင်ထားမိပါဘူး။
"ဒီလူက... တောရိုင်းကျောင်းတော်က လူကြီးမင်း မဟုတ်လား"
"တောရိုင်းကျောင်းတော်က ဆရာတောင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေတာလား"
ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ သံသယအကြည့်တွေက ကျိမသေမျိုးဘုရင် နဲ့ ကျောက်ကျောင်လုံတို့ကြားမှာ ကူးလူးနေပြီး ရင်ထဲမှာတော့ မုန်တိုင်းထန်နေပါပြီ။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်ကတော့ ဖန့်ချန်ကိုပဲ ဂရုစိုက်နေသလို၊ ရှီလုံနဲ့ မယ်တော်စီတို့ကိုလည်း သတိထားနေပါတယ်။
သူက အေးအေးဆေးဆေးပဲ လူအုပ်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး ဖန့်ချန်ကို ပြုံးပြတယ်
"ဒီနေ့ မင်းတို့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက နိုင်သွားပြီ လီရှောင်က ဒီတစ်ယောက်လည်း သေသွားပြီ ဖန့်ချန် ငါ့ကို ဘယ်လို စီရင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားသလဲဆိုတာ သိပါရစေ"
"စီရင်ဖို့"
ချင်ဟော့ချန်းနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ရဲ့ စိတ်တွေ တုန်လှုပ်သွားပါတယ်။
ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသားတွေ အကုန်လုံး အသက်ရှူမှားကုန်ကြပါတယ်။
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
စီရင်ဖို့ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို သုံးလိုက်ကတည်းက တစ်ဖက်လူက လက်ရှိအခြေအနေမှာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းဘက်က နိုင်ကွက်မရှိတော့ဘူးလို့ ယူဆလိုက်တာကို ပြနေတာပါ။
"ဆရာကျိကရော ဘယ်လို စီရင်ရင် သင့်တော်မယ်လို့ ထင်လဲ"
ဖန့်ချန်က မေးပါတယ်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင် ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြောတယ်
"မင်းက မသေမျိုးဧကရာဇ် ၃ ပါးတောင် ပင့်ဖိတ်ထားတယ် သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေကလည်း ငါ့ထက် တစ်ဆင့်မြင့်ပုံရတယ် တကယ် တိုက်ခိုက်ကြမယ်ဆိုရင် ငါက မင်းတို့ရဲ့ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်တာ သေချာတယ်"
"လီရှောင်ကိစ္စကို ပြန်ပြောရရင်၊ ချင်ဟော့ချန်းနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန် နောက်ခံကိုလည်း မင်း သိသွားပြီ လီရှောင်ဘိုးဘေးကြီးလည်း သေသွားပြီ ငါတို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေ အကုန်လုံးကို မင်းတို့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်နိုင်ပြီ မင်းတို့ အပြတ်အသတ် နိုင်သွားတာပဲ"
"ကျောင်းအုပ် က ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် နောက်ခံကို သိသွားရင်လည်း ငါ တောရိုင်းကျောင်းတော်မှာ ဆက်နေလို့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး ငါ့အတွက် ဆုံးရှုံးမှုက အရမ်းကြီးပါတယ်"
"အဲဒါကြောင့် စီရင်ဖို့ဆိုတာကတော့... မင်းတို့က ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် နိုင်နေပြီပဲ၊ အရမ်းကြီး လောဘမကြီးပါနဲ့တော့ ငါ့ကို ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်ပါ"
"တကယ်လို့ အဲဒီလို စီရင်တာကို... ကျုပ်က မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်ကော"
ဖန့်ချန်က ထပ်မေးပါတယ်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်က သက်ပြင်းချလိုက်တယ်
"မင်း မကျေနပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့တွေ တစ်ပွဲတစ်လမ်း တိုက်ရမှာပေါ့ ငါတို့အားလုံးမှာ တခြားသူ မသိတဲ့ ဖဲချပ်တွေ ကိုယ်စီ ရှိကြတာပဲ အဲဒီအချိန်ကျရင်... ဒီမြို့တော်ထဲမှာ လူအနည်းငယ်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့ သက်ရှိတွေ အကုန်လုံး ရှင်သန်နိုင်ပါဦးမလား"
"ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနရဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေအရ မင်းတို့လည်း ဒီလိုမျိုး ဖြစ်သွားတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်"
အားလုံးရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ဝင်လာပါတယ်
ကျိမသေမျိုးဘုရင်ရဲ့ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သူတို့ နားလည်လိုက်ကြပါတယ်။
တကယ်လို့ ဒီနေ့ တိုက်ပွဲဖြစ်ပြီဆိုရင် မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေကြားက တိုက်ပွဲက ထွက်လာမယ့် စွမ်းအင်ဂယက်တွေကြောင့် ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေ အကုန်လုံး ပြာဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။
သူတို့ထဲမှာ အင်အားအကြီးဆုံးက ပေါင်းစပ်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ရှိတာလေ၊ မသေမျိုးဧကရာဇ်တွေရဲ့ စွမ်းအင်ဒဏ်ကို ဘယ်လိုမှ မခံနိုင်ပါဘူး
"ဖန့်ချန်... မင်း ဇွတ်မလုပ်နဲ့ဦးနော် ဘာလုပ်လုပ် ငါတို့ကို အရင် ထည့်စဉ်းစားပေးဦး ငါတို့က အပြစ်မရှိတဲ့သူတွေပါ"
ရွှီဖုန်းက မနေနိုင်ဘဲ အော်ပြောလိုက်ပါတော့တယ်။