အခန်း (၉၄၇-၉၄၈)
Vol. 95 Ch. 947-948
အခန်း (၉၄၇) ကြွပ်ဆတ်သောနှလုံးသား
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်မှောင်တွေက အနည်းငယ် တွန့်ချိုးသွားပါတယ်။
ကျုံးကျိုး၊ ပေတုနဲ့ တိထျန်းတို့မှာ ဓားကျင့်ကြံသူဆိုတာ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားရဲ့ ပြယုဂ်တစ်ခုပါပဲ။
သူတို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အဆင့်အတန်းက သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေထက် အများကြီး ပိုမြင့်မားပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း အခုလို ပြောလိုက်တာက ဒီနေရာကို ဆိုလိုတာ မဟုတ်တာ သေချာသလောက်ပါပဲ။
ဒါပေမဲ့... သူကရော လုံယွမ် ဒါမှမဟုတ် ချန်းဖုန်း စတဲ့ နေရာတွေကို ရောက်ဖူးလို့လား
ဒါမှမဟုတ် ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီး က အဲဒီနေရာတွေမှာ ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အရှက်ရဖွယ် အခြေအနေတွေကို သူ့ကို ပြောပြခဲ့ဖူးလို့လား
"ငါတို့လို ဓားကျင့်ကြံသူတွေက တစ်သက်လုံး ကျင့်ကြံလာတာ... လက်ထဲက ဓားတစ်လက်အတွက်ပဲလေ ငါတို့ရဲ့ သက်တမ်းက သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေလောက် မရှည်ရင်တောင် ဒါကို တစ်ခါမှ စိတ်မညစ်ခဲ့ဖူးဘူး လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ တစ်ဘဝစာ ဖြတ်သန်းရရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ"
ချင်ဟော့ချန်းက ပြုံးပြီး
"မင်းပြောကြည့်ပါဦး... ဒါက လောဘကြီးလွန်းရာ ကျသလား"
"မကျပါဘူး"
ဖန့်ချန်က ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။
ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဖန့်ချန်ဟာ လေထဲကို ကြည့်ပြီး စကားပြောလိုက်၊ ခေါင်းခါလိုက် လုပ်နေတာကို မြင်တဲ့အခါ အံ့ဩတုန်လှုပ်ကုန်ကြပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းက အလောင်းကြီး ဖြစ်နေပြီလေ။
တကယ်လို့ သေခါနီးမှာ စကားတစ်ခွန်းနှစ်ခွန်းလောက် ချန်ထားခဲ့ရင်တော့ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အခုလိုမျိုး တကယ်ကြီး စကားပြောနေတာကျတော့... သရဲမြင်နေတာများလား
"သူ... သူ ရူးသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်..."
တစ်ယောက်ယောက်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာနဲ့ တွေးလိုက်မိပါတယ်။
ဒီလောက် အင်အားကြီးတဲ့သူသာ ရူးသွားရင် သူတို့တွေ ဒီနေ့ အသက်ရှင်နိုင်ပါဦးမလား
အခုအချိန်မှာ အကြောက်ဆုံးက သူတို့မဟုတ်ဘဲ လီရှောင်ဘုရင် အပါအဝင် လီရှောင်ဘိုးဘေးနဲ့ ပတ်သက်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေပါ။
အကြီးအငယ်တွေအားလုံးက လီရှောင်ဘိုးဘေးရဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အလောင်းကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေကြပြီး၊ ရင်ထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်ကာ တောင်ကြီးတစ်လုံးကို ထမ်းထားရသလို အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲနေကြပါတယ်။
"ဟုတ်တယ်... ဒါက နည်းနည်းလေးမှ မလွန်ပါဘူး"
ချင်ဟော့ချန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး
"တကယ်တော့ စီနီယာအစ်ကိုက ငယ်ငယ်တုန်းက ကျုံးကျိုးက မဟုတ်ဘူး မင်း မှန်းဆလို့မရတဲ့ ဝေးလံတဲ့ နေရာတစ်ခုက လာတာပါ ငါ့ရဲ့ မိဘတွေကလည်း ဓားကျင့်ကြံသူတွေပဲ"
"စီနီယာအစ်ကိုက ငယ်ငယ်တုန်းက လူသားလောက ကိုးဘုံထဲက ဘယ်ဘုံက လာတာလဲ"
ဖန့်ချန်က တိုးတိုးလေး မေးပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီး ဖန့်ချန်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်တယ်
"မင်း တော်တော်များများ သိထားတာပဲ ငါက မင်းလိုပဲ ဟွမ်ကုဘုံသားပါ ကွဲပြားတာက ငါက ကျောက်ဟွားကြယ် ရဲ့ ချန်းဖုန်း က လာတာ မင်း အဲဒီနေရာအကြောင်း ကြားဖူးလား"
"အဲဒီနေရာက ကျုံးကျိုး၊ တိထျန်းနဲ့ ပေတု သုံးခုပေါင်းတာထက်တောင် အများကြီး ပိုကြီးတယ်ဂိုဏ်းချုပ်အဆင့် တန်ခိုးရှင်တွေဆိုတာလည်း အဲဒီမှာ မရှားပါဘူး"
"ကြားဖူးပါတယ်"
ဖန့်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
"ညီလေး... နောင်တစ်ချိန်မှာ အခွင့်အရေးရရင် သွားကြည့်ပါ ဒါပေမဲ့ မှတ်ထားပါ... ဓားကျင့်ကြံသူ အနေနဲ့တော့ မသွားပါနဲ့"
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ခါးသီးတဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေ အရိပ်ထင်သွားတယ်
"တကယ်လို့ မင်းက ဓားကျင့်ကြံသူ အနေနဲ့ သွားမယ်ဆိုရင် အေးစက်တဲ့ အကြည့်တွေကိုပဲ ရလိမ့်မယ် သူတို့က မင်းလက်ထဲက ဓားကို အထင်သေးကြသလို၊ မင်း တစ်သက်လုံး ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ ယုံကြည်ချက်ကိုလည်း အောက်တန်းကျတယ်လို့ ထင်ကြတယ်"
"အဲဒီနေရာမှာ ဓားကျင့်ကြံသူဆိုတာ အာဏာရှိသူတွေရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ အချိန်မရွေး အသေခံခိုင်းလို့ရတဲ့ တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အသေခံစစ်သည် တွေသာသာပဲ"
"ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့အဖေနဲ့အမေဟာ အာဏာရှိတဲ့ မိသားစုက ကလေးတွေ အချင်းချင်း စိတ်ကောက်ကြတာကြောင့် ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ဖို့ အဆွဲခံခဲ့ရတယ် ငါ့အဖေက ဓားပညာ တော်တော့ နိုင်သွားခဲ့တယ် ဒါပေမဲ့ ကံဆိုးတာက ငါ့အမေက အဲဒီတိုက်ပွဲမှာပဲ သေသွားခဲ့တယ်"
"တကယ်တော့ ဒါက ကိစ္စမရှိပါဘူး ငါတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေက မွေးကတည်းက ဒီလိုပဲလေ တကယ်ပဲ ပါရမီရှိတဲ့သူဆိုရင် ဘယ်သူက ဒီလမ်းကို လျှောက်မလဲ"
"ဒါပေမဲ့ ငါ့အဖေ လက်ထဲမှာ ရှုံးသွားတဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ နောက်ကွယ်က သခင်လေးကတော့ ငါ့အဖေကြောင့် သူ မျက်နှာပျက်ရတယ်လို့ ယူဆခဲ့တယ်"
ဒီနေရာအရောက်မှာတော့ ချင်ဟော့ချန်းက ဖန့်ချန်ကို ကြည့်ပြီး အတင်းပြုံးလိုက်တယ်
"သူက လူတွေကို ခိုင်းပြီး ငါ့အဖေကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းခိုင်းတယ်၊ ပြီးတော့ ဆူပွက်နေတဲ့ ဆီအိုးကြီးထဲကို ပစ်ချခိုင်းတယ် ငါ့ကိုလည်း အဲဒါကို ကြည့်ခိုင်းထားတာ တကယ်လို့ ငါက မကြည့်ဘူးဆိုရင် သူတို့က ငါ့ကို ကြိမ်လုံးနဲ့ ရိုက်တယ်"
"နောက်ဆုံးမှာတော့... သူတို့က ငါ့ကို ကြွပ်ဆတ်နေတဲ့ နှလုံးသားတစ်လုံးကို ကျွေးခဲ့တယ် အဲဒါက ငါ့အဖေရဲ့ နှလုံးသားပဲ"
ဖန့်ချန်ရဲ့ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပါတယ်။
သူ ချင်ဟော့ချန်းကို ကြောင်ကြည့်နေမိပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ ငယ်ဘဝ အတွေ့အကြုံက ဒီလောက်အထိ ရင်နာစရာကောင်းလိမ့်မယ်လို့ သူ တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါဘူး။
"အဲဒီအချိန်ကစပြီး ငါက မိဘမဲ့ ဖြစ်သွားတယ် လမ်းဘေးခွေးတွေနဲ့ အစာလုစားရတယ် သူတောင်းစားတွေနဲ့ မုန့်လုံးလုရတယ် ငါ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဓားကို လေ့ကျင့်ခဲ့တယ် ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို သူတို့ အထင်မကြီးကြပေမဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူရဲ့ လက်ထဲက ဓားကိုတော့ ဘယ်သူမှ တကယ်တမ်း လျစ်လျူမရှုရဲဘူး"
ချင်ဟော့ချန်းက ပြုံးပြီး
"ကလဲ့စားချေချင်ရင် ဒီလမ်းတစ်ခုပဲ ရှိတယ်လေ"
သူက ခဏရပ်ပြီး
"အဲဒီတုန်းက ငါက သိပ်ရိုးအတာပဲ ပြီးတော့ စိတ်လည်း အရမ်းလောခဲ့တယ် ဓားပညာ နည်းနည်းလေး တတ်လာတာနဲ့ ကလဲ့စားချေနိုင်ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ ဒါပေမဲ့ ငါ ရှုံးခဲ့တယ် ငါ သေရတော့မယ်လို့ ထင်နေတဲ့အချိန်မှာ လူတစ်ယောက်က ငါ့ကို လိုက်သတ်တဲ့သူတွေကို သတ်ပေးခဲ့ပြီး ငါ့ကို ကျုံးကျိုးဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်"
"ဒါမှပဲ ဓားကျင့်ကြံသူတွေကို ဒီလောက်အထိ ရိုသေကြတဲ့ နေရာမျိုး ရှိသေးတာကို ငါ သိလိုက်ရတာ"
"ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီး လား"
"အင်း"
"ဒါပေမဲ့ မင်း အထင်မမှားပါနဲ့ ဓားနတ်ဘုရားအိုကြီးနဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းက ဘာမှ မပတ်သက်ဘူး"
"ဒါဆို ဘယ်သူလဲ"
"သူက ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ရင် အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရလိမ့်မယ်တဲ့"
"သူပြောတာ အကျိုးအကြောင်း ရှိတယ်လို့ ငါထင်မိလို့ ငါ ဝင်ခဲ့တာပါ"
"သွေးဝိညာဉ်ဆေး ကို အားကိုးပြီး ဒါတွေကို ပြောင်းလဲဖို့လား"
"ဖန့်ညီလေး... ငါ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ခဲ့ကတည်းက အခုထိ သွေးဝိညာဉ်ဆေး တစ်လုံးတောင် မစားဖူးဘူး"
ချင်ဟော့ချန်းက ပြုံးပြီး
"ဒါပေမဲ့ ငါ့ကြောင့် သေခဲ့ရတဲ့သူတွေကတော့ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှပါတယ် စီနီယာညီမလေး ယွီ ဆိုရင်လည်း ငါနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ရဲ့ အစီအစဉ်ကြောင့် မိစ္ဆာသန္ဓေသား ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရတာပဲ ဒါကြောင့် ငါ့ကို သတ်လိုက်တာအတွက် မင်းမှာ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေစရာ မလိုပါဘူး"
"မင်း မမှားဘူး... ငါလည်း အတူတူပဲ၊ ငါလည်း မမှားဘူး"
"မင်းလည်း မမှားဘူး၊ ငါလည်း မမှားဘူးဆိုရင်... ဘယ်သူက မှားတာလဲ"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး မေးပါတယ်။
"ဘယ်သူ သိမှာလဲ"
ချင်ဟော့ချန်းက ခေါင်းကို ခပ်ဖွဖွ ခါလိုက်ပါတယ်။
"တကယ်လို့ စီနီယာအစ်ကိုက မိဘတွေနဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်မယ်ဆိုရင်... စိတ်ထဲက အစွဲအလမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်မလား"
ဖန့်ချန်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်ပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း ခဏလောက် ကြောင်သွားပြီး တစ်ခုခုကို စဉ်းစားမိပုံရပါတယ်။
"စီနီယာအစ်ကို သေသွားတော့ လေလွင့်ဝိညာဉ် ဖြစ်လာသလိုပဲ အစ်ကို့ရဲ့ မိဘတွေ သေတုန်းကလည်း လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေ ဖြစ်ခဲ့မှာပဲ တကယ်လို့ ကံကောင်းရင် ပြန်ဆုံနိုင်တဲ့ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြောပါတယ်။
"မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲ"
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း လေးနက်လာပါတယ်။
"စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ကိုင်ဝူတို့ရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြပါ"
ဖန့်ချန်က မေးပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်တယ်
"ငါ မိဘတွေရဲ့ ပုံစံကိုတောင် မမှတ်မိတော့ပါဘူး ဆုံတာ မဆုံတာက ဘာမှ မထူးခြားတော့ပါဘူး"
"အဲဒီလူကို ဒီလောက်အထိ ကာကွယ်ပေးနေဖို့ လိုလို့လား"
ဖန့်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးပါတယ်။
"ဖန့်ညီလေး... မင်း သူက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိရင်တောင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ မင်း ခေါ်လာတဲ့ ဒီလူအနည်းငယ်နဲ့လား တကယ်လို့ မင်း သူ့ကို နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုလုံးကို မင်း နှိမ်နင်းနိုင်မှာလား "
ချင်ဟော့ချန်းက ခေါင်းခါပြီး
"ကိုင်ဝူ ခုနက ပြောတဲ့စကား မမှားဘူး မင်းတို့က ခဏတဖြုတ်ပဲ နိုင်တာပါ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းကတော့ တစ်သက်လုံး နိုင်နေလိမ့်မယ်"
"ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ... ဒီအညစ်အကြေးတွေထဲမှာ ဝင်မပါပါနဲ့တော့ မင်းရဲ့ ဓားကျင့်ကြံသူလမ်းစဉ်ကိုပဲ ကောင်းကောင်း လျှောက်လှမ်းပါ"
သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပနေပြီး ဖန့်ချန်ရဲ့ ပုံရိပ်ကို စိုက်ကြည့်နေတယ်
"မင်းရဲ့ ပါရမီနဲ့ မင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေအရဆိုရင်... ချန်းဖုန်းမှာ ဓားကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိကောင်းရှိလိမ့်မယ်"
"တကယ်လို့ မင်းက ဒီနေရာကနေ ထွက်မသွားချင်ရင်တောင် ဒီနယ်မြေလေးကိုတော့ ကောင်းကောင်း ကာကွယ်ထားပါ တကယ်လို့ သူတို့တွေက ဒီနေရာကိုပါ မျက်စိကျလာပြီဆိုရင်... နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့ ဓားကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေ့ဆိုတာ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
"သခင်လေး... ကြည့်ရတာ သူက ပါးစပ် တော်တော်မာပုံရတယ် ကျွန်မဆီပဲ အပ်လိုက်ပါ"
မယ်တော်စီက ပြောပါတယ်။
"ငါတို့က စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲ၊ ငါ့ကို အရှက်မခွဲပါနဲ့"
ချင်ဟော့ချန်း တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးထသွားပါတယ်။
"ကိုင်ဝူကလည်း အချို့အချက်တွေကို သိထားမှာပဲ မယ်တော်စီ... သူ့ကိုပဲ မင်းဆီ အပ်လိုက်မယ် တစ်ခုခု မေးမြန်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"
ဖန့်ချန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ချင်ဟော့ချန်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားပေမဲ့၊ ကိုင်ဝူကတော့ ဒေါသတကြီးနဲ့ ထိတ်လန့်သွားပါတယ်။
သူဟာ မယ်တော်စီရဲ့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ဝေါယာဉ်နီကြီးထဲကို ပါသွားပါတော့တယ်။
ချင်ဟော့ချန်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ဖြတ်ပြေးသွားပါတယ်။
ဒီကောင်လေးရဲ့ ပါးစပ်ကရော ဘယ်လောက်အထိ လုံပါ့မလဲ၊ ဒီလို နှိပ်စက်တာကိုရော ခံနိုင်ပါ့မလား...
"စတုတ္ထမင်းသမီး... ပေါ်တင်ရှိနေတဲ့ ရန်သူတွေကိုတော့ ရှင်းပြီးပြီ နောက်ထပ် ဒီနေရာမှာ ရှိနေတဲ့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ သူလျှို တွေကို ရှင်းဖို့ ကျန်သေးတယ် ဒီကိစ္စကို မင်းပဲ ဦးဆောင်လိုက်ပါ ရှီလုံတို့က မင်းကို ကူညီပေးလိမ့်မယ် ငါ နည်းနည်း ပင်ပန်းနေလို့ အနားယူလိုက်ဦးမယ်"
ဖန့်ချန်က ရှန်ကျီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ပြောပြီးတာနဲ့ သူက ခန်းမအလယ်က ထိုင်ခုံကြီးမှာ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ချင်ဟန်ဆောင်နေပါတယ်။
တကယ်ပဲ ပင်ပန်းလို့ အနားယူလိုတဲ့ ပုံစံမျိုးပါ။
ရှန်ကျီက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနမှာလည်း လီရှောင်နိုင်ငံက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသားစာရင်း ရှိထားပြီးသားပါ။
အဲဒီနောက်မှာတော့ ရှန်ကျီက ကောင်းကင်ယံမှာ ရပ်ပြီး ညွှန်ကြားမှုတွေ ပေးနေတာကို အားလုံး မြင်လိုက်ရပါတယ်။
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ မှိုလိုပေါက်လာပြီး နေရာအနှံ့မှာ ပေါ်လာကြပါတော့တယ်။
အခုမှပဲ လူတွေ သိလိုက်ရတာက... ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက ကျင့်ကြံသူ တော်တော်များများဟာ ဒီနေရာမှာ ကြိုတင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ကြတာပါ။
လေထုထဲမှာ စွမ်းအင်တွေ ဆူပွက်နေပြီး၊ မကြာခဏဆိုသလို အော်ဟစ်သံတွေ၊ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
ခန်းမထဲက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ သူတို့ပါ ရှင်းလင်းခံရမလားဆိုတာ စိုးရိမ်နေကြပါတယ်။
အာရှန်ကုန်းမီရှန့် တစ်ယောက်တော့ ခဏတာ မှင်သက်နေမိပါတယ်။
အခုမြင်ကွင်းက အရင်တုန်းက မဟာချန်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တာနဲ့ တော်တော်လေး ဆင်တူနေလို့ပါ။
ကွဲပြားတာ တစ်ခုကတော့... အဲဒီတုန်းက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် အသက်နဲ့ရင်းပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခုဟာ..
.
အခုတော့ ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ ငြိမ်ငြိမ်လေး ထိုင်နေရုံပါပဲ။
အရာအားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် လုပ်စရာမလိုတော့ပါဘူး။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ အစီအစဉ်တွေဟာ သူ့ရှေ့မှာတော့ တို့ဟူးတစ်တုံးလိုပဲ အလွယ်တကူ အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းဖြတ်ခံလိုက်ရပါတယ်။
အရင်နဲ့ အခုကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရင်... ဒီကွာခြားချက်က အာရှန်ကုန်းမီရှန့်ကို နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ ကုန်ဆုံးသွားသလိုမျိုး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ပဲ ကုန်ဆုံးခဲ့တာပါ။
အဲဒီလူကတော့ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ...
အခန်း (၉၄၈) ရှင်းလင်းခြင်
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ သူလျှိုတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အဖမ်းခံရပြီး အသတ်ခံနေရတာကို ကြည့်ရင်း ခန်းမထဲက ကျင့်ကြံသူတွေဟာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြပါတယ်။
သူတို့တွေဟာ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန အကြောင်းကို ရံဖန်ရံခါ ကြားဖူးပေမဲ့၊ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အကြောင်းကိုသာ ပိုကြားဖူးကြတာပါ။
ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာန ဆိုတာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနဲ့ ရန်ငြိုးရှိရုံသက်သက်၊ သိပ်ပြီးတော့လည်း အင်အားမကြီးတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလို့ပဲ ထင်ခဲ့ကြတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့ရဲ့ အမြင်တွေ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါပြီ။
နာရီဝက်မပြည့်ခင် အချိန်အတွင်းမှာတင် မသေမျိုးဘုရင် အချို့၊ မသေမျိုးဧကရာဇ်နီးပါး တစ်ပါးနဲ့ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ အောက်ခြေကျင့်ကြံသူတွေ သေဆုံးသွားခဲ့ပါပြီ။
ဘယ်လို အင်အားစုမျိုးက ဒီလောက်အထိ ထိတ်လန့်စရာကောင်းတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်မျိုး ပြနိုင်မှာလဲ
မသေမျိုးဧကရာဇ် (သို့မဟုတ်) တက်လှမ်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ရှေးခေတ်ကာလမှာဆိုရင် အထက်ဘုံလောကကို တက်လှမ်းပြီး ဘိုးဘေးအဆင့် သတ်မှတ်ခံရမယ့် နတ်ဘုရားလမ်းစဉ်ရဲ့ ထိပ်သီးတွေပါ။
မသေမျိုးဘုရင် (သို့မဟုတ်) ဘေးဒုက္ခရင်ဆိုင်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေဆိုတာ ကျုံးကျိုးမှာတောင် အရပ်မျက်နှာအသီးသီးက ရိုသေလေးစားခံရပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ အဆင့်အတန်း အမြင့်မားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်တွေပါ။
အခုတော့ ဒီလို အင်အားကြီးသူတွေဟာ သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကြွေလွင့်သွားကြပါပြီ။
တကယ်လို့ အလောင်းတွေသာ ရှိမနေဘူးဆိုရင် ဒါဟာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလို့ပဲ သူတို့ ထင်မိကြမှာပါ။
"သခင်လေး... ကျိမသေမျိုးဘုရင်တို့ဆီက ပစ္စည်းတွေ အကုန်ရပါပြီ ဒီဆေးလုံးကတော့ ဒုတိယအဆင့် သွေးဝိညာဉ်ဆေး ဖြစ်ရမယ်"
ရှီလုံက ဖန့်ချန်ရှေ့ကို လျှောက်လာပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်အချို့နဲ့ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။
ဖန့်ချန် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကြည်လင်တောက်ပနေတဲ့ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
၎င်းဟာ ရေကြည်လို ထွင်းဖောက်မြင်နိုင်ပြီး သင်းပျံ့တဲ့ ရနံ့လေး ရှိနေတာကြောင့်၊ ဒီဆေးလုံးဟာ မရေမတွက်နိုင်တဲ့ သက်ရှိတွေရဲ့ သွေးရင်းမြစ် နဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးပေး တွေနဲ့ ဖော်စပ်ထားတယ်ဆိုတာ ယုံရခက်စေပါတယ်။
ဖန့်ချန် သေချာမကြည့်ရသေးခင်မှာပဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ငရဲမင်းအမိန့်တော်ပြား က တဖြည်းဖြည်း ပူနွေးလာပြီး၊ သေတ္တာထဲက ဆေးလုံးဟာ ရုတ်တရက် အငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဖန့်ချန်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။
ဒီအငွေ့တွေကို ငရဲမင်းအမိန့်တော်ပြားက စုပ်ယူလိုက်တာပါ။
ငရဲမင်းအမိန့်တော်ပြားထဲက ယင်သက်တမ်း တွေဟာ မျက်စိရှေ့မှာတင် တိုးပွားလာပါတော့တယ်။
နှစ်ပေါင်း ၂၀,၀၀၀...
နှစ်ပေါင်း ၃၀,၀၀၀...
နှစ်ပေါင်း ၅၀,၀၀၀...
နှစ်ပေါင်း ၆၆,၇၄၂ နှစ်...
ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ဖန့်ချန် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပါတယ်။
သွေးဝိညာဉ်ဆေး ဆိုတာ... တကယ်တော့ ယင်သက်တမ်းငွေကြေးရဲ့ နောက်ထပ် ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။
ယင်သက်တမ်းနဲ့ ကံကြမ္မာအကျိုးပေး... ဒီနှစ်ခုကြားမှာ မလွဲမသွေ ဆက်နွှယ်မှုတစ်ခု ရှိနေတာပဲ။
သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်ဟာ အသက်ရှင်နေသူတွေရဲ့ ယင်သက်တမ်းကို အထူးနည်းလမ်းနဲ့ ဆေးလုံးအဖြစ် ကြိုတင်ချက်လုပ်ပြီး ကျင့်ကြံသူတွေကို ကျွေးကာ အဆင့်မြှင့်တင်ပေးတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဒီနည်းလမ်းကို တီထွင်တဲ့သူဟာ ယင်လောက အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းသိထားသူ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ယင်လောကရဲ့ အခြေအနေကိုတော့ တကယ်တမ်း မလွှမ်းမိုးနိုင်တာကြောင့် လူသားလောကကို မျက်စိကျလာတာ ဖြစ်ရမယ်။
အခုမှပဲ သူဟာ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို တကယ်စတင် နားလည်လာပုံရပါတယ်။
ကျန်တဲ့လူတွေကတော့ ဆေးလုံးက အငွေ့အဖြစ်ပြောင်းပြီး ဖန့်ချန်ကိုယ်ထဲ ဝင်သွားတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ရင်ထဲမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြပေမဲ့ ဘာအမူအရာမှတော့ မပြရဲကြပါဘူး။
ဖန့်ချန် သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို စစ်ဆေးဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ လီရှောင်နိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်တယ်
"ခင်ဗျားတို့ ဝိညာဥ်သုတ်သင်ခြင်းဌာနက သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတယ်လို့ ပြောပြီးတော့၊ ဘာလို့ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင်က အဲဒီ သွေးဝိညာဉ်ဆေး ကို စားသုံးလိုက်ရတာလဲ ဒါက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မူဝါဒတွေနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားတို့က အစကတည်းက ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့သူတွေပဲလား သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းနဲ့ ရန်ဖြစ်နေတာကလည်း သူတို့လက်ထဲက ဆေးလုံးတွေကို လိုချင်လို့ပဲ မဟုတ်လား"
"ဒီကောင် သတ္တိရှိသားပဲ၊ နှမြောစရာပဲ"
အားလုံးရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ထူးဆန်းသွားပါတယ်။
သူတို့လည်း ဒီလိုပဲ တွေးနေကြတာပါ။
ပြောရရင် သွေးဝိညာဉ်ဆေး ဆိုတာ တကယ်ပဲ အသုံးဝင်တဲ့ ဆေးတစ်မျိုးပါ။
ဈေးကြီးပေမဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိသလို အဆင့်မြှင့်တင်ရာမှာလည်း သိသာပါတယ်။
စွမ်းအားကလည်း နူးညံ့တာကြောင့် စိတ်နောက်ကိုယ်ပျက် ဖြစ်မှာ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။
ရွှီဖုန်း ခုနက ပြောတာ မမှားပါဘူး။
ဒီမှာရှိတဲ့သူတွေထဲမှာ အဆက်အသွယ်ရှိသူတိုင်း သွေးဝိညာဉ်ဆေး တစ်လုံးနှစ်လုံးတော့ စားဖူးကြမှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးဖော်နည်းက အရမ်းကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး သွေးစွန်းနေတာကြောင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်လို့ သတ်မှတ်ခံထားရပြီး ပေါ်တင်တော့ မစားရဲကြတာပါ။
ဖန့်ချန်က အဲဒီလူကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျိမသေမျိုးဘုရင်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ကို စတင်စစ်ဆေးပါတယ်။
အဲဒီ လီရှောင်တော်ဝင်မျိုးနွယ်စုဝင်ဟာ ဖန့်ချန်က သူ့ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားတာကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ထပ်ပြောဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ၊ လီရှောင်ဘုရင်ရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်တွေက သူ့ဆီ ကျရောက်လာတာကြောင့် ထိတ်လန့်သွားပြီး မကျေမနပ်နဲ့ ပါးစပ်ပိတ်လိုက်ရပါတယ်။
ကျိမသေမျိုးဘုရင်ရဲ့ လက်စွပ်က တော်တော်လေးကို ရိုးရှင်းပါတယ်။
အထဲမှာ နေရာသိပ်မကျယ်သလို ဆေးဖော်စပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ အလယ်လတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးလေးထောင်နဲ့ ဝိညာဉ်ခေါ်မီးအိမ် ဆီ အချို့ပဲ ရှိပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဆေးဖော်နည်း ပညာရပ်တွေကိုတော့ ဒီထဲမှာ ထည့်မထားပါဘူး။
ဒီလို ကျင့်ကြံသူမျိုးက အဖိုးတန်ဆုံးအရာတွေကို ကိုယ်နဲ့မကွာ သယ်လာမှာ မဟုတ်တာ သဘာဝကျပါတယ်။
"ရှီလုံ... သူ့ဆီက ရတနာလက်နက် တွေရော"
ဖန့်ချန်က မေးလိုက်ပါတယ်။
ရှီလုံက အပြင်ဘက်မှာ ရှန်ကျီကို ကူညီပြီး သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသားတွေကို သတ်ဖြတ်နေတဲ့ ပန်ဆန်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်
"ပန်ဆန်းရဲ့ တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် အကုန် ကြေမွသွားပါပြီ"
ဖန့်ချန် မျက်နှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားပြီး မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်ရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ကာ
"သူတို့ရော..."
"သူတို့လည်း အတူတူပါပဲ"
ရှီလုံက ခေါင်းညိတ်ပြီး
"ကျွန်တော်မျိုး နောက်ကျရင် ပန်ဆန်းကို ပြောထားလိုက်ပါ့မယ်... နောင်ဆိုရင် လက်နည်းနည်း လျှော့ပေးဖို့ပေါ့"
"နှမြောစရာပဲ..."
ဖန့်ချန် သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
အနည်းဆုံး မြေကမ္ဘာအဆင့် လက်နက် လေးခုလောက် အလဟဿ ဖြစ်သွားတာပဲ။
မဟုတ်ရင် ဓားငယ်လေး အဆင့် (၆) တက်ဖို့က သေချာပေါက် အဆင်ပြေမှာပါ။
ခဏအကြာမှာတော့ ဖန့်ချန်ရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှာ အလယ်လတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေနဲ့ ပစ္စည်းမျိုးစုံ ပိုများလာပါတယ်။
အဆောင်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ ဆေးဖော်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ လက်နက်လုပ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေဟာ ကျိမသေမျိုးဘုရင်နဲ့ မသေမျိုးဘုရင် သုံးယောက်ရဲ့ လက်စွပ်တွေဆီက ရလာတာပါ။
အကုန်လုံးကို ရေတွက်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ အလယ်လတ်တန်းစား ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးပေါင်း တစ်သောင်းကျော်သွားပါပြီ။
ဒါက သူ တာအိုသုံးထောင်နယ်မြေ ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော်အထိ နေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။
"မင်းတို့ ခုနက... ကျိမသေမျိုးဘုရင်က ဖန့်ချန်ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်လဲ မှတ်မိလား"
ကျောက်ကျောင်လုံရဲ့ အသံက ဟွာမြောင်ချင်နဲ့ ဟန်ရှုရှန်းတို့ရဲ့ နားထဲမှာ ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။
"ဖန့်လူကြီးမင်း လို့ ထင်တာပဲ"
သူတို့နှစ်ယောက်က ကျောက်ကျောင်လုံ ဘာလို့မေးတာလဲဆိုတာ အစက နားမလည်ပေမဲ့၊ ချက်ချင်းဆိုသလိုပဲ သဘောပေါက်သွားပြီး မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အရိပ်ထင်သွားပါတယ်။
ဒါဆိုရင်... တောရိုင်းကျောင်းတော် ရဲ့ ခုနစ်ယောက်မြောက် ဆရာက... ဖန့်ချန် ဖြစ်နေတာလား
ဟွာမြောင်ချင်ရဲ့ စိတ်တွေ ရှုပ်ထွေးနေပါတယ်။
ဒီနေ့ သိလိုက်ရတဲ့ သတင်းတွေက များလွန်းသလို၊ စိတ်မအေးရသေးခင်မှာ နောက်ထပ် လှိုင်းလုံးတစ်ခု ထပ်တိုးလာပြန်ပါပြီ။
အရင်ဆုံး ဆေးကျောင်းဆောင်က ကျိမသေမျိုးဘုရင်က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းသား ဖြစ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ သူတို့မျက်စိရှေ့မှာတင် အသတ်ခံလိုက်ရတယ်။
အခုတော့... ဖန့်ချန်က တောရိုင်းကျောင်းတော်က ဆရာဖန့် ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိနေပြန်ပြီ။
မသေမျိုးဘုရင်တွေမှသာ ဆရာ ဖြစ်နိုင်တာဆိုတော့၊ ဖန့်ချန်ရဲ့ အစစ်အမှန် အစွမ်းက... မသေမျိုးဘုရင်အဆင့်အထိ ရောက်နေပြီလား
သူတို့တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
သူတို့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်က နည်းနည်း ရူးကြောင်ကြောင်နိုင်ပေမဲ့၊ ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိဘူးလို့လည်း ပြောလို့မရပါဘူး...
အတန်ကြာတဲ့အခါ ရှန်ကျီ ခန်းမထဲကို ဝင်လာပြီး ဖန့်ချန်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တယ်
"စာရင်းထဲက သူလျှိုတွေကို အကုန် ရှင်းလိုက်ပြီ"
ပြောပြီးတာနဲ့ သူမက ခန်းမထဲက လူတွေကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်
"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ ဝင်ဖို့ အခုတင် သစ္စာခံလိုက်တဲ့ ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို မင်း ဘယ်လို စီရင်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ"
လူတိုင်း ကြက်သီးမွေးညင်း ထသွားပါတယ်။
အစောဆုံး အရှုံးပေးခဲ့တဲ့ ရှန်းစန်းဘုရင်နဲ့ ဝူချန်တောင် ဂိုဏ်းချုပ်တို့က ဝုန်းကနဲ ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ပြောကြတယ်
"လူကြီးမင်းတို့ သေချာ စဉ်းစားပေးပါဦး ကျွန်တော်တို့ ခုနက လုပ်တာက အသက်ရှင်ဖို့ ခေတ္တ ဟန်ဆောင်လိုက်တာပါ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်းထဲ တကယ်ဝင်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး"
အာရှန်ကုန်းမီရှန့်နဲ့ သူမရဲ့ စီနီယာအစ်ကိုတို့ဟာ ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာတွေ ဖြူလျော့နေပါတယ်။
သူတို့ဘေးနားက လူငယ်ကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း သူတို့နဲ့ ပတ်သက်မိမှာ စိုးလို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်ခွာပြီး အဝေးကို သွားနေကြပါတော့တယ်။