အခန်း (၃၁)

"သူက မိသားစုမှာ တစ်ဦးတည်းသော မြေးဆိုတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက သူ့အဘွားက အလိုလိုက်ထားတာ။ အပြင်မှာ ကစားရင်း ပြဿနာဖြစ်ရင်တောင် သူ့အဘွားက လမ်းမှာ တခြားကလေးတွေကို တားပြီး သူ့မြေးကို ပြန်ရိုက်ခိုင်းတာမျိုး။ မင်းရှန်က သူနဲ့ အသက်တူတူပဲဆိုတော့ သူ့ကို အမြဲ အဝေးမှာနေဖို့ ငါသတိပေးခဲ့ရတယ်"

သူမ စကားပြောရင်း အသံမှာ တိုးဝင်သွားပြီး သူမဘာသာ ရေရွတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

"မင်းရှန်ရဲ့ ကိစ္စတုန်းက... အဲဒီကလေးတွေ တစ်ယောက်မှ မပါဝင်ခဲ့ဘူးတဲ့။ ကျောင်းနဲ့ အတန်းဖော်တွေက အဲဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲ"

မီးဖိုချောင်မှာ သေးငယ်သဖြင့် သူမ၏ စကားများကို လော့လန် အကုန်ကြားလိုက်ရသည်။ သူမက မိခင်၏ ပခုံးကို အသာအယာပုတ်ရင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"အမေ... အတိတ်ကကိစ္စတွေကို အတိတ်မှာပဲ ထားလိုက်ပါတော့။ မင်းရှန်လည်း အမေ့ကို နေကောင်းကျန်းမာစေချင်မှာပါ"

"ဘာလို့ အဲဒီလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ချော်လဲတာလေးက ဘာလို့ အသက်ပါ သွားရတာလဲ။ ပြီးတော့ သူ့အဖေကရော ဘယ်မှာလဲ"

လော့လန်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ တစ်နေ့တွင် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ အမှန်တရားအားလုံးကို သိရှိသွားသည့်အခါ စိတ်အေးလက်အေး ရှိသွားနိုင်လိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်မိသည်။ ဒါတွေက သူမ၏ အမှားမဟုတ်ပေ။

"ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့။ အကယ်၍ အမေက အဲဒီအတန်းဖော်တွေရဲ့ မိဘတွေဆီ သွားပြောခဲ့ရင်တောင် ရလဒ်က ပြောင်းလဲသွားမှာ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒီကလေးတွေက ပိုတောင် ကလဲ့စားချေကြဦးမှာ။ သူတို့က ဆယ့်ခြောက်၊ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တွေ ဖြစ်နေပြီလေ... လူဆိုးလူမိုက် အရွယ်တွေပဲ၊ ဘယ်မိဘကမှ သူတို့ကို ထာဝရ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး။ မိဘတွေက သူတို့သားသမီးတွေကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးထားလို့ မရဘူးလေ"

ထပ်မံနှစ်သိမ့်ပေးပြီးနောက် သူမ၏ မိခင်မှာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ မကြာမီတွင် ကျိုးချင်းရှန် နိုးလာပြီး ဝင်လာသည်။ လော့လန်သည် သူမ၏ မိခင်ကို အကူအညီတောင်းသယောင်ပြုကာ အဝေးသို့ လွှတ်လိုက်ပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးလိုက်သည်။

"အမေ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါလား။ မဟုတ်ရင် သူက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်နေမှာ"

"အဲဒီကောင်လေးကို ထောင်ထဲထည့်နိုင်တဲ့အထိ ကိုယ်စောင့်ဦးမယ်၊ အဲဒီကျမှ အမေ့ကို ပြောပြမယ်"

အကယ်၍ သူမ၏ သားဖြစ်သူမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ညစ်ပတ်သော လက်ချက်ကြောင့် သေဆုံးသွားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသွားပြီး ထိုသူကလည်း အပြစ်ဒဏ်မခံရသေးဘူးဆိုလျှင် သူမအတွက် ပို၍ပင် ထိခိုက်နာကျင်ရပေလိမ့်မည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လော့လန်ကလည်း သဘောတူညီစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ အကူအညီ လိုဦးမလား"

"မလိုပါဘူး။ မင်းက အလုပ်စဝင်ခါစပဲ ရှိသေးတာ၊ အလုပ်ခွင်က လူမှုဆက်ဆံရေးတွေက ရှုပ်ထွေးနိုင်တယ်။ ကိုယ့်အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်ပါ"

"ကျွန်မကို လိုက်ပို့မှာလား"

"ပို့မှာပေါ့။ အလုပ်ဝင်တဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တွေ အကုန်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပေးပြီး အလုပ်ခွင်အထိ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

နံနက်စာစားပြီးနောက် ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ စိတ်လည်း ကြည်လင်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စိတ်အေးလက်အေး အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ အလုပ်ခွင်ရောက်သောအခါ ကျိုးချင်းရှန်က သူမ၏ အလုပ်ဝင်ခွင့်ကိစ္စများကို ကူညီဆောင်ရွက်ပေးသည်။ လူ့စွမ်းအားအရင်းအမြစ်ဌာနမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက သူသည် ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုသည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် သူက လူအေးကြီးလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တမ်းကျတော့ အတော်လေး ဂရုစိုက်တတ်တာပဲ။ စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်း အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်လုပ်ပါ၊ သူ့ကို ကျွန်မ သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မလျို"

"အားနာစရာ မလိုပါဘူး"

ကျိုးချင်းရှန် ပြန်သွားပြီးနောက် လော့လန်ကို အစ်မလျိုက သူမ၏ ထိုင်ခုံသို့ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သစ်သားကုလားထိုင်နှင့် စားပွဲတစ်ခုစီရှိပြီး ရုံးခန်းထဲမှ လူတိုင်းအတွက် တစ်လုံးစီဖြစ်သည်။

"ဒါက ငါတို့ရဲ့ အလုပ်တာဝန်တွေပဲ၊ အရင် ဖတ်ကြည့်လိုက်ဦး။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့တွေ ကွင်းဆင်းရမှာ။ မင်း ဒီမှာပဲ နေခဲ့မလား၊ ဒါမှမဟုတ် တို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မလား"

"ခေါင်းဆောင်ရဲ့ စီစဉ်မှုအတိုင်းပါပဲ"

'မဆိုးပါဘူး... ဒီအမျိုးသမီးက လူမှုဆက်ဆံရေး အတော်လေး ပြေပြစ်သားပဲ' အစ်မလျိုက ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင်ပင် လူအချို့ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့တွင် အမျိုးသားဝန်ထမ်းရှိမည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် လော့လန်မှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

အစ်မလျိုမှာ အသက်အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပေလိမ့်မည်။ ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သုံးဆယ်ကျော်အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သုံးဦးမှာ အပြင်တွင် စကားပြောလာကြပုံရပြီး အခန်းထဲရောက်သည်နှင့် စကားစပြတ်သွားကြသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို စကားပြောရင်း သူမဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်နေသည်။ သူသည် အရပ်ရှည်ပြီး နူးညံ့သော မျက်နှာထားရှိကာ ကျုံးရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဘောပင်တစ်ချောင်းကို စတိုင်ကျကျ ထိုးထားသည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ။ ကျွန်တော် ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါရိုက်တာ"

အို... ထိုအမျိုးသမီး၏ ချွဲနွဲ့သောအသံကြောင့် လော့လန်မှာ ကြက်သီးပင် ထသွားရသည်။ ဤခေတ်ကာလတွင် ဤမျှ ချွဲနွဲ့တတ်သူကို တွေ့ရခဲသဖြင့် တိရစ္ဆာန်ရုံထဲက ရှားပါးသတ္တဝါတစ်ကောင်ကို တွေ့လိုက်ရသလိုပင်။

ဒါရိုက်တာဟု ခေါ်ခံရသော ထိုလူသည် ရုံးခန်းထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်လာပြီးနောက် မော့ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ထောင့်တွင်ရပ်နေသော လော့လန်ထံသို့ အကြည့်ရောက်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစ်မလျိုမှာ သူမဘေးတွင် ရှိနေသော်လည်း သူ၏မျက်လုံးထဲတွင်တော့ လော့လန်မှလွဲ၍ အခြားသူမရှိတော့ပေ။

သူမ၏ ဆံပင်များမှာ မှင်ကဲ့သို့ နက်မှောင်နေပြီး ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခု ကျစ်ကာ ခေါင်းနောက်တွင် စုစည်းထားသည်။ ဆံစလေးများမှာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စဖြင့် သူမကို ပို၍ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေပုံ ပေါက်စေသည်။

သူမတွင် ဘဲဥပုံမျက်နှာနှင့် နုနယ်သော အသားအရေရှိပြီး ထင်ရှားသော မျက်နှာသွင်ပြင်များရှိသည်။ သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမွေ့ပြောင်လက်သည့် ပုံနှိပ်အင်္ကျီမှာ နေရောင်ခြည်ကို စုပ်ယူထားသည့်အလား နောက်ခံအလင်းကြောင့် တောက်ပနေသည်။

"ဒါရိုက်တာ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သစ်ပါ။ နာမည်က လော့လန်၊ အသက်နှစ်ဆယ့်လေးနှစ်ပါ"

အစ်မလျို၏ စကားကြောင့် သူသည် ငေးမောနေရာမှ သတိဝင်လာပြီး ချက်ချင်း အပြုံးကြီးကြီး တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် မာန်မာန လုံးဝမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကာ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ကျွန်တော်က အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့ရဲ့ဒါရိုက်တာပါ၊ မျိုးရိုးအမည်က လျိုပါ"

လော့လန်သည် ကျေးလက်တွင် ကြီးပြင်းလာသူဖြစ်၍ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်သည့် ဓလေ့ကို သေချာနားမလည်သော်လည်း မြို့တွင် သူများလုပ်သည်ကို တွေ့ဖူးသည်။ သူမသည် ခေတ္တမျှ ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီးနောက် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ မရင်းနှီးသော ထိုသူ၏ လက်ကို ထိတွေ့လိုက်မိသည်နှင့် သူမသည် လက်ကို ချက်ချင်း ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

"မင်္ဂလာပါ ဒါရိုက်တာ"

သူမ၏ လက်ကို သူသေချာပင် မဆုပ်ကိုင်လိုက်ရသေးမီ သူမက လွှတ်လိုက်သဖြင့် ဒါရိုက်တာလျို၏ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ပျက်ရိပ်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

"မင်းရဲ့ ဓာတ်ပုံကို မြင်ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာက ပိုလှတာပဲ"

ဤခေတ်က လူများမှာ အလွန်ပင် စောင့်စည်းတတ်ကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့ ဗြောင်ကျကျ ချီးမွမ်းခြင်းမှာ လော့လန်ကို အနည်းငယ် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သို့သော် ခေါင်းဆောင်ရှေ့တွင် သူမ ဘာမှမပြောဘဲ အစ်မ လျိုနောက်သို့ လိုက်ကာ ကွင်းဆင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ရဲဘော်လော့လန် မင်းက ပထမဆုံးနေ့ဆိုတော့ တခြားသူတွေကိုပဲ သွားခိုင်းလိုက်ပါလား။ ကျွန်တော်တို့တွေသွားမယ့်နေရာက အတော်လေး ဝေးလံခေါင်သီပြီး လမ်းလည်း မကောင်းဘူး" ဒါရိုက်တာလျိုက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ရပါတယ် ဒါရိုက်တာ ကျွန်မက တောက လာတာပါ။ လမ်းကြမ်းတာမျိုးစုံကို လျှောက်ဖူးပါတယ်၊ ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သွားလိုစိတ် မရှိကြသဖြင့် အစ်မလျိုက လော့လန်ကို ချက်ချင်း ခေါ်ထုတ်လာခဲ့သည်။

"ငါနဲ့ပဲ လိုက်ခဲ့။ လမ်းတွေ အတော်လေး ကြမ်းလာပြီဆိုရင်တော့ စက်ဘီးကို တွန်းပြီး လမ်းလျှောက်ရလိမ့်မယ်"

လော့လန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်မဆီမှာလည်း စက်ဘီးပါတယ်"

ထိုအချိန်မှ အစ်မလျိုမှာ သူမ၏ စက်ဘီးကို မြင်သွားပြီး အသစ်စက်စက် စက်ဘီးတစ်စီး ရှိနေခြင်းကို အံ့သြသွားသည်။

"ကောင်းပြီ... ဒါဆို တစ်ယောက်တစ်စီး စီးသွားကြတာပေါ့။ ပိုမြန်တယ်"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စက်ဘီးစီးပြီး တောဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မြို့မှ ထွက်လာသောလမ်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သဖြင့် အစ်မလျိုက သူမဘေးမှ ယှဉ်စီးရင်း အခြေအနေများကို ရှင်းပြခဲ့သည်။

"အထက်က ထုတ်ပြန်တဲ့ စာထဲမှာတော့ အမျိုးသမီးတွေရဲ့ လွတ်လပ်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ အမျိုးသမီးတွေဟာလည်း ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို မိုးနိုင်တယ်ဆိုတာကို ဝါဒဖြန့်ဖို့ ပါတာပဲ။ အဲဒီရောက်ရင် ဒေသခံ အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာကို ရှာပြီး တို့လုပ်ငန်းတွေကို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခိုင်းရမယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီတပ်ဖွဲ့စုက ရှု့အမည်ရှိတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က အရင်က အမျိုးသမီးရေးရာဆီမှာ အကူအညီတောင်းဖူးတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ ဘာတွေထူးခြားလဲဆိုတာကို နောက်ဆက်တွဲ စုံစမ်းရမှာ"

"သူမက ဘာကိစ္စနဲ့ အကူအညီတောင်းတာလဲဟင်"

"အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုလေ။ သူမယောက်ျားက ရိုက်နှက်လို့ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့။ အရင်က ဒေသခံ အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာက ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးခဲ့ပေမဲ့ ရလဒ်ကို မသိရသေးဘူး၊ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် သွားကြည့်ရမှာ"

"သြော်..."

လော့လန်က တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးလိုက်သည်။ ယခုနှစ်ဆန်းပိုင်းတွင် ထုတ်ပြန်ထားသော စာတမ်းများမှာ လက်တွေ့တွင် သေချာမကျင့်သုံးနိုင်သေးသည်ကို တွေ့ရသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်လည်း လူတွေ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲသွားစေရန် အကြိမ်ကြိမ် ဝါဒဖြန့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ပင်မလမ်းမကြီးအတိုင်း စီးလာကြပြီး ဆယ်မိုင်ခန့်အကွာတွင် အစ်မလျိုက ရပ်ကာ လမ်းကြောင်းကို ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေသည်။ လော့လန်၏ တပ်ဖွဲ့စုနှင့် မဝေးတော့သဖြင့် သူမမှာ ဤဒေသကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီး ဘယ်တပ်ဖွဲ့စုကို သွားမှာလဲဟု မေးလိုက်သည်။ ဒါရိုက်တာက ဝေးလံခေါင်သီသည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် နောက်ထပ် မိုင်နှစ်ဆယ်ခန့် ဆက်သွားရမည်ဟု သူမ တွေးထားသည်။ ထိုနေရာမှာ ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အဝေးလံဆုံး တောင်ခြေဒေသ ဖြစ်သည်။

"အစ်မလျို ဘယ်တပ်ဖွဲ့စုကို သွားမှာလဲ"

"ယောင်လင် တပ်ဖွဲ့စုလေ"

"အဲဒါ ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့စုပဲလေ!"

သူမက ရှေ့ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ရှေ့ကို နည်းနည်းလေး ဆက်သွား၊ ပြီးရင် ညာဘက်လမ်းခွဲထဲကို ဝင်လိုက်ရင် သုံးမိုင်တောင် မပြည့်ဘူး၊ ရောက်ပြီ"

"ဟင်? မင်းက ယောင်လင် တပ်ဖွဲ့စုကလား"

"ဟုတ်တယ်။ ဒါရိုက်တာက အရမ်းဝေးတဲ့နေရာကို သွားရမယ်လို့ ပြောလို့။ ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့စုက အဲဒီလောက်အထိတော့ မဝေးပါဘူးနော်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစ်မလျိုက ခပ်ယဲ့ယဲ့ ပြုံးလိုက်ပြီး စက်ဘီးကို သူမနားသို့ တိုးကာ တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့သည်။

"နောက်ကျရင် မင်း နားလည်လာမှာပါ"

ဘာနက်နဲမှုတွေ ရှိနေလို့ပါလိမ့်? လော့လန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမမှာ အသစ်ဖြစ်နေ၍ မည်သူနှင့်မျှ မရင်းနှီးသေးသဖြင့် နောက်မှ အတင်းအဖျင်းများ ကြားရလိမ့်မည်ဟု တွေးလိုက်သည်။ ယနေ့ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးနှင့် ဒါရိုက်တာတို့၏ ပုံစံမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ထူးဆန်းနေပြီး ဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင်ကလည်း တစ်မျိုးကြီးပင်။

"အစ်မလျို... အမျိုးသားတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အမျိုးသမီးရေးရာရဲ့ ဒါရိုက်တာ ဖြစ်နေတာလဲ"

"အမျိုးသမီးပဲ ဖြစ်ရမယ်လို့ စည်းကမ်းချက် မရှိပါဘူး။ သူက မနှစ်ကမှ အထက်က ခန့်အပ်လိုက်တာ"

အစ်မလျိုက သူမ သိသလောက် ပြောပြနေစဉ် လမ်းခွဲသို့ ရောက်လာသည်။ သူမက လော့လန်ကို အတည်ပြုသည့်သဘောဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ လော့လန်က ခေါင်းညိတ်ပြီး လမ်းပြသဖြင့် သူတို့ ဆက်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

"ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့စုမှာ လူဦးရေလည်း များသလို ပြဿနာတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ဒါပေမဲ့ အမျိုးသမီးရေးရာက လူတွေ လာတာကို ကျွန်မ ဘာလို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတာလဲ မသိဘူး"

"အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့က သေးငယ်ပေမဲ့ ခရိုင်တစ်ခုလုံးမှာရှိတဲ့ ဒါဇင်နဲ့ချီတဲ့ ကျေးရွာတွေကို စီမံနေရတာလေ။ တပ်ဖွဲ့စုတွေ အများကြီးရှိတော့ တချို့နေရာတွေကို ကျော်သွားတာမျိုး ရှိနိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့ တပ်ဖွဲ့စုကိုလည်း အရင်က လာဖူးတာပါပဲ။ မင်း မှတ်မိချင်မှ မှတ်မိမှာ"

"သြော်... အဲဒီလိုလား။ ဒါဆို ကျွန်မတို့တွေ ဘယ်ကို အရင်သွားမှာလဲ။ တပ်ဖွဲ့စုရုံးခန်းကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစ်မ ပြောတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အိမ်ကိုလား"

"အဲဒီအမျိုးသမီး ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး"

"သူ့ယောက်ျားရဲ့ မျိုးရိုးနာမည်ကိုရော သိလား။ တခြားနေရာက ပြောင်းလာတဲ့သူတွေရဲ့ နာမည်ကို မသိပေမဲ့ ယောက်ျားရဲ့ နာမည်ကို သိရင်တော့ ဘယ်အိမ်လဲဆိုတာ ကျွန်မ ခန့်မှန်းလို့ ရမှာပါ"

"သူ့ယောက်ျားရဲ့ နာမည်က ဟွမ်တဲ့၊ မွေးချင်းထဲမှာ စတုတ္ထမြောက်သား"

"သြော်... သိပြီ! ကျွန်မနောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

ကြည့်ရသည်မှာ ဟွမ်မိသားစု စတုတ္ထမြောက်သား၏ ဇနီးမှာ အမျိုးသမီးရေးရာထံ အကူအညီတောင်းခဲ့ပုံရသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သတ္တိရှိပြီး ထက်မြက်သူဖြစ်သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဤကာလတွင် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှုကြောင့် အသက်သေဆုံးခြင်း မရှိသရွေ့ ၎င်းကို အိမ်တွင်းရေးဟုသာ သတ်မှတ်ကြပြီး အမျိုးသမီးရေးရာအနေဖြင့်လည်း အကြံပေးရုံနှင့် စေ့စပ်ပေးရုံသာ လုပ်နိုင်ကာ အမြစ်ပြတ်အောင် ဖြေရှင်းပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူတို့ သွားနေစဉ် လမ်းတောက်လျှောက်တွင် ကောက်ပဲသီးနှံများ ရိတ်သိမ်းနေကြသော အဖွဲ့ဝင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ရွာထဲသို့ ဝင်သောအခါ ပြောင်းဖူးထမ်းလာသော အသိတစ်ဦးနှင့် တွေ့သည်။ လော့လန်ကို မြင်သောအခါ ထိုသူက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

"နင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"

"အလုပ်ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ။ ဒါနဲ့ ကျွန်မ မရှိတဲ့အတောအတွင်း ဟွမ်မိသားစုဆီက အော်ဟစ်သံတွေ ကြားသေးလား"

"ငါတော့ မကြားမိပါဘူး။ အားလုံးက ရိတ်သိမ်းရေးနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေတာလေ။ ငါလည်း ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် မအားလို့ သတိမထားမိဘူး"

"ဟုတ်ကဲ့... အလုပ်ပဲ အာရုံစိုက်လုပ်ပါ"

ဟွမ်မိသားစုမှာ သူမ၏ ခင်ပွန်းဟောင်း မိသားစုနှင့် မဝေးလှဘဲ လမ်းမတစ်ခုတည်းပေါ်တွင်ပင် ရှိသည်။ လမ်းဖြတ်သွားစဉ် အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့သော သက်ကြီးရွယ်အိုအချို့ နေပူစာလှုံနေကြသည်ကို တွေ့ရပြီး ထိုအထဲတွင် သူမ၏ ယောက္ခမဟောင်းလည်း ပါဝင်နေသည်။

အဘွားကြီးဝမ်မှာ ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် တောင်ဝှေးတစ်ခု ရှိသည်။ လော့လန်မှာ စက်ဘီးကို တက်ကြွစွာ စီးနင်းပြီး တိုးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ လက်များမှာ ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာတော့သည်။

လော့လန်က သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ဟွမ်မိသားစု၏ ခြံထဲသို့ တန်းဝင်သွားသည်။ ဝင်ဝင်ချင်းမှာပင် သူမက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"ဟွမ်မိသားစုက စတုတ္ထသား အိမ်မှာ ရှိလား"

ခြံဝင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး မည်သူမျှ ပြန်မထူးပေ။ သူမက အစ်မလျိုကို ကြည့်ကာ ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး နှစ်ဦးသား ခြံထဲမှ ပြန်ထွက်လာကြသည်။ အပြင်သို့ ထွက်လာပြီး စက်ဘီးကို ယှဉ်တွန်းနေစဉ် အဘွားအိုတစ်ဦးက လော့လန်ကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"လော့မိသားစုက ကောင်မလေး နင်က ဘယ်သူနဲ့ လာတာလဲ၊ ဟွမ်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထသားကို ဘာကိစ္စ လာရှာတာလဲ"

"အဒေါ်... ဒီလိုပါ၊ ကျွန်မ အခု အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့မှာ အလုပ်ဝင်နေတာ။ ဒါက ကျွန်မရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ပါ။ အရင်က ဟွမ်စတုတ္ထသား ဆိုးသွမ်းထားတာတွေ ရှိခဲ့လို့ အခု ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ နောက်ဆက်တွဲ လာကြည့်တာပါ"

"သြော်... ကြည့်စမ်း၊ နင်တောင် အလုပ်ရနေပြီပဲ"

အဘွားအိုအချို့မှာ ထိုအချက်ကိုပဲ အာရုံစိုက်သွားကြပြီး သူတို့၏ မှုန်ဝါးဝါး မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။

"နင်က တကယ် တော်တာပဲ! အခုဆို မြို့သားလို ဖြစ်နေပြီပေါ့၊ အတော်လေးကို ဟန်ကျနေတာပဲ! လှလည်းလှတယ်၊ စက်ဘီးအကောင်းစားကြီးလည်း စီးလို့။ နင်ကတော့ တကယ်ကို စွမ်းတာပဲ"

"ဟေ့... ဟေ့... သတိထားဦး"

ရုတ်တရက် အသံတစ်သံ ထွက်လာပြီး အဘွားကြီးဝမ်မှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် မတ်တပ်ရပ်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လော့လန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသော်လည်း စကားတစ်လုံးမျှ မဆိုနိုင်ပေ။ သူမလက်ထဲက တောင်ဝှေးမှာလည်း မြေပေါ်သို့ ကျသွားပြီး ဘာလုပ်ချင်မှန်းပင် မသိရဘဲ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသည်။ နောက်ဆုံး စကားပြောလိုက်ချိန်တွင်လည်း စကားလုံးများမှာ ဗလုံးဗထွေးဖြင့် မပီမသ ဖြစ်နေသည်။

"လော့... လော့လန်..."

သူမမှာ စိတ်လောနေပြီး စကားကို သေချာမပြောနိုင်ပေ။ မြေးကို စောင့်နေသော အဘွားအိုတစ်ဦးက သူမကို လာတွဲပေးခဲ့သည်။

"ကဲပါ... ထိုင်စမ်းပါဦး။ နင်က လေဖြတ်ထားလို့ သေချာတောင် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့တာကို ဘာတွေ ဇွတ်လုပ်နေတာလဲ။ တကယ်ပါပဲ နင့်ရဲ့ သားသုံးယောက်စလုံးက နင်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက်ကို မပြုစုချင်လို့ ရှောင်နေကြတာ။ နင်က ဘာတွေ လိုက်ရှာနေသေးတာလဲ။ နင် ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်တော့ ငါတောင် လန့်သွားတာပဲ။ ထပ်လဲရင် နင် အသက်တောင် ရှင်မှာမဟုတ်ဘူး"

ထိုအမျိုးသမီးက ညီအစ်မရင်းသဖွယ် ဆူပူနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်က စိတ်ပုပ်ခဲ့သဖြင့် ဆွေမျိုးများနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ဆိုးရွားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို ပြုစုပေးနေခြင်းမှာ သူမ တူများ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူတို့ ပြုစုပေးနေသော်လည်း ပြောဆိုသည့် လေသံ၊ မျက်နှာပေးနှင့် ကြည့်သည့်အကြည့်များမှာ အဘွားအိုဝမ်ကို အရှက်ရစေကာ ဒေါသထွက်စေသည်။