အခန်း (၃၂)

လော့လန်မှာ မလှမ်းမကမ်းတွင် ရှိနေသည်ကို သိသဖြင့် သူမမှာ ဗလုံးဗထွေး အသံများကိုသာ ပြုလုပ်နိုင်ပြီး သူမ၏ အောက်ပိုင်းတွင် စိုစွတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ သိသွားမှာကို ကြောက်ရွံ့ကာ ခါးကို ပို၍ပင် ကိုင်းထားလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူမ သိသွားလျှင် သူမကို ဆက်ပြီး ပြုစုပေးတော့မည် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏ သားများက သူမကို ပြတင်းပေါက် သေးသေးလေးသာရှိသည့် မှောင်မိုက်သော အခန်းထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပေလိမ့်မည်။

လော့လန်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အစ်မလျိုက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ"

"မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတာပဲ ပြန်ရမှာပေါ့"

"ဘယ်လိုမျိုးလဲ ငါ့ကိုလည်း ပြောပြပါဦး"

လောလောဆယ် ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် လော့လန်က အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သူ့ယောက်ျားက ဒီတပ်ဖွဲ့စုက မုဆိုးမတစ်ယောက်နဲ့ ဆယ်နှစ်ကျော် ပတ်သက်ခဲ့တာ၊ လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားတော့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး လေဖြတ်သွားတာလေ။ သူလား? သူကတော့ ကိုယ့်အဖြစ်ကိုယ် ရင်နာနေတာပေါ့"

"ဒါဆို အခု သူတို့ကို ဘယ်သူ ပြုစုနေတာလဲ"

"အလှည့်ကျ ပြုစုနေကြတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျေးလက်မှာတော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြုစုနိုင်တော့ရင် ဒီလိုပဲ လုပ်ကြတာ များပါတယ်"

ပထမနှင့် ဒုတိယ ချွေးမများမှာ အေးဆေးပုံရသော်လည်း သူတို့ အိမ်ရောက်စကတည်းက အဘွားအိုဝမ်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသူများဖြစ်သည်။ ယခု သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မပြုစုနိုင်တော့ချိန်တွင် သူတို့လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲမှ မည်သူမျှ စိတ်ကောင်းရှိသူများ မဟုတ်သဖြင့် သူမအတွက် ခက်ခဲသော ဘဝကို ရင်ဆိုင်ရပေတော့မည်။

စတုတ္ထသား၏ ဇနီးမှာ အနူးညံ့ဆုံးနှင့် အငယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး အဘွားအိုဝမ်၏ အနိုင်ကျင့်မှုကို အခံရဆုံး ဖြစ်သည်။ သူမမှာ စိတ်ဖိစီးမှုကြောင့် မြစ်ထဲသို့ပင် ခုန်ချရန် စဉ်းစားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုချွေးမငယ်လေးမှာ နူးညံ့ပုံရသော်လည်း သူမ၏ ယောက်များထံမှ နည်းလမ်းများကို သင်ယူထားပြီးဖြစ်ရာ ကျေးဇူးကို သိတတ်မည့် အမျိုးအစားတော့ မဟုတ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောရင်း တပ်ဖွဲ့စုရုံးခန်းသို့ ရောက်လာကြသည်။ နာရီဝက်ခန့် စောင့်ပြီးနောက် အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားသော တပ်ဖွဲ့စု အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာမှာ အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ ဤနေရာသို့ တန်းလာခဲ့သည်။ သူမနှင့် လော့လန်မှာ သိပြီးသားဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ စကားပြောဆိုမှုမှာ ပို၍ ရင်းနှီးပွင့်လင်းသည်။

"ဟွမ်မိသားစုရဲ့ စတုတ္ထသားအကြောင်းလား..."

အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာက သက်ပြင်းချခဲ့သည်။ "သူတို့ လင်မယား ရန်ဖြစ်တာ ထပ်မတွေ့ရတော့ဘူး။ အားလုံး အဆင်ပြေနေပုံရပါတယ်"

အစ်မလျိုက လော့လန်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့တွေ နေ့လယ်လောက်ကျရင် သွားကြည့်ကြမလား"

"ဟုတ်ကဲ့"

အထက်က ညွှန်ကြားချက်များကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် နေ့လယ်ဘက်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ဟွမ်မိသားစုအိမ်သို့ သွားကြသည်။ သူတို့ ဝင်သွားချိန်တွင် လင်မယားနှစ်ဦးမှာ ရန်ဖြစ်နေပုံရသည်။ ဟွမ်စတုတ္ထသား၏ လက်မှာ ရိုက်နေကျဖြစ်၍ ပြန်ပြီး ယားယံလာပုံရသည်။ လော့လန် ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ရုံသာမက ဗီဇအရ နောက်သို့ ဆုတ်သွားတော့သည်။

"ရဲဘော်ဟွမ် စကားကို အေးအေးဆေးဆေး ပြောကြပါ။ အိမ်ထောင်တစ်ခုမှာ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရိုက်နှက်တာက မကောင်းဘူးလေ"

အစ်မလျိုက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ဟွမ်စတုတ္ထသားမှာ သူမနောက်က လော့လန်ကို ကြည့်ပြီး အလိုလို ခေါင်းညိတ်မိသွားသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မရိုက်ပါဘူး၊ တကယ် မရိုက်ပါဘူး!"

စနစ် - 'ဒီလိုခွေးကောင်မျိုးက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်ဓာတ်တွေ အကုန်ပြောင်းလဲသွားရတာလဲ။'

လော့လန် - 'သူလည်း အခုဆိုရင် ငါ အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့ထဲ ဝင်သွားပြီဆိုတာကို နားလည်သွားလို့ ဖြစ်မှာပါ'

စနစ် - 'ဟုတ်လို့လား? ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ အဲဒါက မဖြစ်နိုင်သလိုပဲ'

လော့လန် - 'ဒါဆိုရင် အောင်မြင်မလား၊ မအောင်မြင်ဘူးလားဆိုတာကို အမှတ် ၅၀၀ ကြေး လောင်းမလား'

စနစ် - 'နင့်ရဲ့ အစာအိမ်က ပိုပိုကြီးလာတာပဲ'

လော့လန် - 'ကန့်သတ်ချက် မရှိဘူးလို့ ထင်ရတာပဲ'

စနစ် - 'ကဲ... လောင်းကြတာပေါ့။"

"ဟဲ့... လော့လန်၊ နင် ဘာလို့ စကားမပြောတာလဲ"

သူမ စနစ်နှင့် စကားများနေချိန်တွင် အစ်မလျိုက စကားတော်တော်များများ ပြောပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ လောင်ဟွမ်က သူမနောက်ရှိ လော့လန်ကိုသာ အာရုံစိုက်နေပုံရသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမက ရုတ်တရက် လှည့်ကာ လော့လန်ကို တံတောင်နှင့် တွတ်လိုက်သည်။

လော့လန်က သူမကို ပြုံးပြပြီး သူမအနီးမှ ဖြတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားလေသည်။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေရာမှ အထဲသို့ ဝင်သွားရာ လောင်ဟွမ်မှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

လောင်ဟွမ်သည် ရုတ်တရက် အကြောက်တရားများ လွှမ်းမိုးသွားပြီး နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် မထိန်းချုပ်နိုင်အောင် တုန်ယင်နေပြီး ဘောင်းဘီထဲ သေးထွက်ကျသည်အထိပင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"လော့လန်၊ လော့လန်၊ နင် အနားမလာနဲ့၊ အနားမလာနဲ့"

"ရှင့်ကို ဒုက္ခပေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ယဉ်ကျေးမှုအရ လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ချင်ရုံလေးပါ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေရတာလဲ"

"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် တကယ် ဘယ်သူ့ကိုမှ မရိုက်တော့ပါဘူး။ နောက် ဘယ်တော့မှ မလုပ်တော့ပါဘူး"

လောင်ဟွမ်တစ်ယောက် လော့လန်ကို ဤမျှလောက် ကြောက်ရွံ့နေသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်မလျိုမှာ အံ့သြဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်မှု ပြဿနာများစွာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့ဖူးပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်လေ့ရှိသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရယ်စရာကောင်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် အလွန်သဘောကျသွားပြီး ရယ်မောခြင်းကိုပင် မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

လောင်ဟွမ်သည် လော့လန်၏ ချောင်ပိတ်ဖမ်းခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး ကြောက်လန့်တကြား နံရံမှနေ၍ လျှောကျသွားလေသည်။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ကာကွယ်ရန် ခေါင်းကို အုပ်ထားချင်သော်လည်း လော့လန်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူမကို မော့ကြည့်နေတော့သည်။

တစ်ယောက်က မျက်မမြင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အတက်ရောဂါရှိသည်ဟု ဆိုကြသော ရှု့ညီအစ်ကိုတို့သည် လော့လန်နှင့် ထိတွေ့မိပြီးနောက် ရုတ်တရက် ထိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အနည်းငယ် ထိတွေ့လိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။ ကျင်စက်နှင့် အတို့ခံရရုံမျှမကပေ။ သူသည် ထိုခံစားချက်ကို မရှင်းပြတတ်ဘဲ တွေးကြည့်ရုံမျှဖြင့်ပင် သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။

လော့လန်သည် သူ၏ဇနီးအနားတွင် ရှိနေချိန်မှသာ သူ ထိုခံစားချက်ကို ခံစားရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုစွမ်းရည်သည် လော့လန်နှင့် သက်ဆိုင်နေကြောင်း သူ အစောကတည်းက သံသယရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"လော့လန်၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမှားကို ကျွန်တော် တကယ် သိပါပြီ"

လော့လန်က သူ့ကို အပေါ်စီးမှ ငုံ့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အခု အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ အမျိုးသမီးတွေနဲ့ ကလေးတွေကို ကာကွယ်ဖို့က ငါတို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ။ ရှင့်လိုလူမျိုးက ပုံမှန် အမျိုးသမီးတွေကို အကြမ်းဖက်တဲ့လူဖြစ်ပြီး အဲဒါက ငါ့ရဲ့ စီမံပိုင်ခွင့်အောက်မှာ ရှိတယ်"

ထိုအမျိုးသားသည် ခေါင်းမော့လာပြီး တစ်မိနစ်ခန့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။ နောက် ဘယ်တော့မှ မိန်းမတွေကို အနိုင်မကျင့်တော့ပါဘူး။ အကယ်၍ အနိုင်ကျင့်မိရင် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ ချော်လဲပြီးပဲ သေပါစေ၊ ဒါမှမဟုတ် ထမင်းစားရင်း နင်ပြီးပဲ သေပါစေ"

"ကတိသစ္စာပြုတဲ့အခါ နတ်ပြည်က အမျက်ဒေါသကြောင့် ဆိုးရွားတဲ့ ကံကြမ္မာကို ခံစားရမယ်လို့ ပြောတာက ပိုပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းတယ်"

"ကျွန်တော် ကျွန်တော် ကျိန်ဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော့် မိန်းမအပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ပါခဲ့ရင် ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အမျက်ဒေါသကို ခံရပြီး ဘယ်တော့မှ အသေမလှ ဖြစ်ပါစေ"

"ရှင့်စကားကို မှတ်ထားပါ"

"မှတ်ထားပါ့မယ်၊ မှတ်ထားပါ့မယ်"

ကောင်းကင်ဘုံ၏ အမျက်ဒေါသလား။ ရှု့ညီအစ်ကိုများသည် သူမနှင့်အတူ ရှိနေစဉ်က အမှန်တကယ်ပင် မိုးကြိုးပစ်ခံခဲ့ရသည်။ ဤလက်တွေ့ကျသော စကားအသုံးအနှုန်းက သူ့ကို အရိုးထဲထိ နာကျင်သွားသကဲ့သို့ တစ်ကိုယ်လုံး ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားစေခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသာ သူမကို ဒေါသထွက်စေပြီး သူမက ထိုစွမ်းရည်ကို သူ၏ဇနီးအား ပေးလိုက်မည်ဆိုလျှင်၊ သူ... သူသည် တစ်နေ့တွင် တကယ်ပဲ မိုးကြိုးပစ်ခံရနိုင်သည်။ ထိုအတွေးက သူ့ကို ထိတ်လန့်သွားစေပြီး သူ တုန်ယင်သွားကာ၊ အခြားသူများအတွက် လမ်းတစ်လိုင်း ချန်ထားပေးရန် သူ၏ မရီး ပြောခဲ့သော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"အစ်ကိုလေးရဲ့ မိန်းမ... သူ နင့်အပေါ် နောက်တစ်ကြိမ် လက်ပါလာရင် အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာကို အကြောင်းကြားဖို့ မမေ့နဲ့နော်။ သူမက ငါတို့ကို ဆက်သွယ်ပေးလိမ့်မယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ သိပါပြီ၊ ကျွန်မ အကြောင်းကြားပါ့မယ်"

ဟွမ်မိသားစု၏ အိမ်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အစ်မလျိုသည် သူမ၏ အံ့သြမှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနေဆဲဖြစ်သည်။

"ဟေ့ လော့လန်၊ အဲဒီ အိမ်တွင်းအကြမ်းဖက်တဲ့ ယောက်ျားကို နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာလဲ။ သူ့မိန်းမက သူ့မိသားစုဆီ ပြန်မသွားနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ သူမမှာ ထွက်ပေါက်မရှိဘူးလေ။ ကွာရှင်းဖို့ကလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ ညှိနှိုင်းဖြေရှင်းတာက တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဉ်ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကတောင် အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ဘူး။ သူ့ကို နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနိုင်ယူလိုက်တာလဲ။ ဒီနေ့ သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရတာ နောက်ဆို ဘယ်သူ့ကိုမှ ရိုက်ရဲတော့မယ့်ပုံ မပေါ်ဘူး"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သူ့ကိုယ်သူ အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရလို့ပါ"

ထိုအရာက သူတို့၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် တစ်မျိုးမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးကာ အစ်မလျိုက ဆက်မမေးတော့ပေ။ အကူအညီတောင်းခံရန် လာရောက်သူသည် ကျေနပ်လောက်သော အကူအညီကို ရရှိသွားပြီဖြစ်၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် တပ်မဟာသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် အမျိုးသမီးများကို အစည်းအဝေးလုပ်ရန် မူလက စီစဉ်ထားသော်လည်း လူတိုင်းသည် ဆောင်းဦးရာသီ ကောက်ရိတ်သိမ်းချိန်နှင့် အလုပ်များနေသောကြောင့် သူမသည် စာရွက်စာတမ်းများကို အမျိုးသမီးရေးရာ ဒါရိုက်တာထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ခဲ့သည်။

"အချိန်ရတိုင်း အမျိုးသမီးတွေကြားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရေး အသိပညာပေးဖို့ သေချာလုပ်ပေးပါ။ မိုက်မဲပြီး ကိုယ်က ပြန်မချေပရဲဘဲ တခြားသူတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကို ခံမနေကြနဲ့"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကောင်းပါပြီ။ ဒီအလုပ်ကို အမြန်ဆုံး အကောင်အထည်ဖော်နိုင်ဖို့ ကျွန်မ သေချာလုပ်ဆောင်သွားပါ့မယ်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တပ်မဟာတွင် ရိုးရှင်းသော အစားအစာကို စားသုံးခဲ့ကြပြီး မြို့သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညနေ လေးနာရီပင် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဌာနတွင် အစ်မလျိုက ခေါင်းဆောင်ကို အစီရင်ခံတင်ပြခဲ့ပြီး လော့လန်ကမူ သူမဘေးတွင် စကားများများစားစား မပြောခဲ့ပေ။

ဒါရိုက်တာ၏ အကြည့်များက သူမထံသို့ ကျရောက်လာသော်လည်း အစ်မလျို၏ရှေ့တွင် သူ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူ အလုပ်ဆင်းခါနီးတွင် ကိစ္စအချို့ကို ဆွေးနွေးရန် လော့လန်ကို ခေါ်လိုက်သည်။

လော့လန်က နံရံပေါ်ရှိ နာရီကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလိုက်သည်။"ဒါရိုက်တာ၊ အလုပ်ဆင်းချိန် ကျော်သွားပြီမို့ မနက်ဖြန်မှပဲ ပြောကြရအောင်"

သူမသည် စကားပြောအပြီးတွင် သူ၏တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလိုက်ကာ လှည့်ထွက်သွားပြီး မဆိုင်းမတွပင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူမ၏ သားရေဖိနပ်နှင့် မြေပြင်ရိုက်ခတ်သံသည် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ဝန်ထမ်းသစ်၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသော ဒါရိုက်တာသည် မကျေနပ်သော ပုံပေါက်မနေပေ။ ထို့အစား သူသည် များစွာ စိတ်ဝင်စားသွားသည့် အမူအရာကို ပြသနေသည်။

"သူက ကိုယ်ပိုင်ဟန် ရှိသားပဲ"

လော့လန်သည် စက်ဘီးစီးကာ အိမ်သို့ပြန်လာခဲ့ပြီး အိမ်ထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ဝင်လာသော အခြားသုံးယောက်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက ညစာကို ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ရာ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လက်ဆေးပြီး စားသောက်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ မိသားစုသည် အတူထိုင်လိုက်ကြပြီး သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမ၏ အလုပ်အကြောင်းကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးမြန်းခဲ့သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ် အမေ။ အမေ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ သမီး လုပ်နိုင်ပါတယ်"

ကျိုးချင်းရှန်ကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူမက အရင်တုန်းက ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆုတွေ အများကြီး ရခဲ့ဖူးလို့ အမျိုးသမီးအဖွဲ့ချုပ်ထဲကို ရောက်သွားတာလေ။ လန်အာက ပညာလည်းတတ်ပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းလည်း ရှိတော့ ဒီတာဝန်မှာ သူမ အဆင်ပြေမှာပါ"

"အဲဒါ ကောင်းတာပေါ့"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူထံမှ ထိုကဲ့သို့ ချီးကျူးစကားကို ကြားရသောကြောင့် လော့လန်၏ နှလုံးသားသည် ဝမ်းသာကြည်နူးမှုများဖြင့် ပွင့်လန်းသွားခဲ့သည်။ သူမအပေါ် သူ ဤမျှအထိ အထင်ကြီးလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ နာမည်ပြောင်ကို ခေါ်လိုက်သော သူ၏ အသံသြသြလေးက သူမ၏ နှလုံးသားကို နွေးထွေးသွားစေသည်။

ညစာစားပြီးနောက် ယောက္ခမဖြစ်သူက သူမကို ပန်းကန်ဆေးစရာမလိုကြောင်း အတင်းပြောခဲ့သည်။ "အမေက အိမ်မှာ ဒီအတိုင်း ထိုင်နေရတာပဲလေ။ သမီးတို့ အလုပ်လုပ်တဲ့သူတွေက ဒီကိစ္စတွေအတွက် ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး။ သွားရေချိုးပြီးတော့ အိပ်ရာဝင်တော့"

ကောင်းပြီလေ၊ ယောက္ခမဖြစ်သူ၏ မေတ္တာကို ကျေးဇူးတင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူမက သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံသကဲ့သို့ လော့လန်ကလည်း မိခင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ နောင်တွင် သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်အောင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည်။

ထိုညက ညစာအတွက် ဆန်ပြုတ်ကို စားခဲ့ကြသောကြောင့် လော့လန်သည် ညသန်းခေါင်တွင် ထလာခဲ့သည်။ သူမ နိုးလာသောအခါ အချိန်မှာ နှစ်နာရီနှင့် ဆယ့်ရှစ်မိနစ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် ဘေးတွင်ရှိသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မနိုးစေလိုသဖြင့် အလွန်တိတ်ဆိတ်စွာ ထလိုက်သည်။

ရုတ်တရက် မီးဖိုချောင်ဘက်မှဟု ထင်ရသော ကျွိခနဲ မြည်သံတစ်ခု အပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမသည် အလိုအလျောက် နားစွင့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားအသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ အသံမှာ အလွန်တိုးသော်လည်း ညဘက်ဖြစ်၍ အလွန်တိတ်ဆိတ်နေသောကြောင့် သူမ ကြားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို ဝတ်လိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် ညအမှောင်ထုသည် ကြီးစိုးနေပြီး သူမသည် မီးဖိုချောင်နှင့် မီတာအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးတော့သည်။

ဤမျှနီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင်ပင် မည်သည့်အရာကိုမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရသော်လည်း သူမသည် ထိုအသံကို ထပ်မံ ကြားလိုက်ရသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရွှေ့ပြောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

သူခိုးလား။ သူမသည် တုတ်တစ်ချောင်းကို တိတ်တဆိတ် ကိုင်လိုက်ပြီး အနီးသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားသည်။ မီးဖိုချောင်တံခါးသို့ ရောက်သောအခါ ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်မှနေ၍ ချောင်းကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ယောက် အမှန်တကယ် ရှိနေကြောင်းကို သူမ လျင်မြန်စွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ထိုအရိပ်သည် အလွန်သတိဝီရိယရှိပြီး သူမ ရောက်ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိသည်နှင့် ပြတင်းပေါက်မှ ခုန်ထွက်သွားခဲ့သည်။ လော့လန်က တုတ်ကိုကိုင်ကာ နောက်မှ လိုက်သွားခဲ့ပြီး ထိုအချိန်တွင် ကျိုးချင်းရှန်လည်း နိုးလာကာ ထိုအရိပ်နောက်သို့ စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ချက်ချင်း ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

"မပြေးနဲ့"

ခြံဝင်းတံခါးကို ညဘက်တွင် ပိတ်ထားတတ်သည်။ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာသူသည် ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ခွကာ ဝင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်မည်ဟု လော့လန် ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရိပ်မှာ ပွင့်နေသော တံခါးပေါက်မှ ဖြတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်သည်။

တံခါး ဘာကြောင့် ပွင့်နေသနည်း ဆိုသည်ကို စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ဘဲ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် ထိုအရိပ်နောက်သို့ အပြင်းအထန် ပြေးလိုက်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦးလုံး လျင်မြန်စွာ ပြေးခဲ့သော်လည်း ဤဧရိယာသည် ရောနှောနေသော ခြံဝင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်သည် ရှုပ်ထွေးနေပြီး လူတစ်ယောက်သာ ဝင်ဆံ့နိုင်သော ကျဉ်းမြောင်းသည့် လမ်းကြားလေးများစွာဖြင့် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ကွေ့ကောက်နေလေသည်။

ထိုအရိပ်သည် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီးနောက် လမ်းသွယ်လေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားကာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် အနီးအနားတွင် ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ဘာမျှ မတွေ့ရသဖြင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

"ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း မြင်လိုက်လား" ကျိုးချင်းရှန်က မေးလိုက်သည်။

"ဟင့်အင်း၊ အရမ်းမှောင်နေတော့ အရိပ်တစ်ခုကိုပဲ မြင်လိုက်ရတယ်"

"သူ ကိုယ်တို့ မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်သွားတာလား။” သူက ပြောရင်း လှည့်ကာ ခြေလှမ်းများကို ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်ပြီး သွားစစ်ကြည့်ကြရအောင်"

မြို့ထဲတွင် မီးရောင်အချို့ရှိပြီး သူတို့ မီးဖိုချောင်ရှိ မီးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သောအခါ မီးသီးက ချက်ချင်း လင်းသွားခဲ့သည်။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် တစ်စုံတစ်ရာ ပုံမှန်မဟုတ်သည်များ ရှိမရှိ သိရန် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း အတန်ကြာ ရှာဖွေပြီးနောက်တွင်တောင် ဘာမျှမတွေ့ရပေ။