အခန်း (၃၃)

လော့လန် ပြောလိုက်သည်။ "စားစရာ အကြွင်းအကျန်တောင် မရှိဘူး။ သူက မီးဖိုချောင်ထဲကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ အကယ်လို့ သူ တစ်ခုခုကို ခိုးချင်တယ်ဆိုရင် ဧည့်ခန်း ဒါမှမဟုတ် ငါတို့ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားသင့်တာပေါ့"

"ရေစည်ထဲမှာ ရေတစ်ဝက်ပဲ ကျန်တော့တယ်"

"ရေက ဘာလုပ်လို့ရမှာလဲ။ ဘယ်သူက အဆိပ်ခတ်ရဲမှာလဲ"

ကျိုးချင်းရှန်က ဘာမျှမတုံ့ပြန်သော်လည်း လော့လန်မှာ သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ချွေးစေးများ ပြန်သွားလေသည်။ "ဘယ်သူက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေရတာလဲ။ ဒါက ကျွန်မတို့ ဟင်းချက်ဖို့ သုံးတဲ့ရေလေ။ ဒါက မိသားစုရဲ့ လုံခြုံရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

"အသံမကျယ်နဲ့။ အရင်ဆုံး ကိုယ် လူတစ်ယောက်ရှာပြီး ဒါကို စမ်းသပ်ခိုင်းကြည့်မယ်"

ထိုကိစ္စပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူတို့သည် ရေစည်ထဲမှ ရေများကို သွန်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် ရေနှစ်ပုံး ခပ်လာကာ သေချာစွာ ဆေးကြောသန့်စင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ မိုးမလင်းမီကတည်းက စောစီးစွာ ထလာခဲ့သည်။

"ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစောစီးစီး ထနေကြတာလဲ"

လော့လန်က ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သမီး အိပ်မပျော်လို့ ထလာတာပါ။ အမေ ပြန်သွားအိပ်လိုက်ပါ။ သမီး မနက်စာ လုပ်လိုက်ပါ့မယ်"

"မအိပ်တော့ပါဘူး။ စောစောစီးစီး ထလာမှတော့ ပေါက်စီ လုပ်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်ကဲ့၊ အတူတူ လုပ်ကြတာပေါ့"

ယောက္ခမဖြစ်သူကို စိတ်မပူစေလိုသဖြင့် လော့လန်သည် ထိုကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် အိမ်တွင် နေရသည်မှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသဖြင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် တိတ်တဆိတ် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ရာ သူက သူမကို ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ သူမ၏ ယောက္ခမဖြစ်သူ မုန့်နှစ် သွားယူပြီးနောက် ကျိုးချင်းရှန်က နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောခဲ့သည်။

"နေ့ခင်းဘက်မှာတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိလောက်ဘူး။ တစ်ဖက်လူရဲ့ လှုပ်ရှားပုံအရ သူတို့က အမှောင်ထဲကနေ တိုက်ခိုက်တာကို ပိုသဘောကျပုံရပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်တော့ ကိုယ်တို့အိမ်ကို လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး"

"စွင်းတုန်လား"

"မသေချာဘူး။ ကိုယ့်ဘက်မှာတော့ လူရှာဖို့ အခက်အခဲ ဖြစ်နေတယ်။ သက်သေခံပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရပြီဆိုတော့ ဒီကိစ္စအတွက် လုံလောက်တဲ့ သက်သေတွေ ကိုယ်တို့ လိုအပ်တယ်"

လော့လန်က ဆက်ပြီး ဘာမျှမပြောတော့ပေ။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် ဗိုက်နာသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားရန် ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ မိုးလင်းစ အလင်းရောင် ပေါ်လာသည်နှင့် သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းဝင်ပေါက်သို့ အမြန်သွားခဲ့သည်။

ယခင်က သက်သေထွက်ဆိုရန် မလာတော့ဘူးဟု ပြောခဲ့သော လူနှစ်ဦးသည် လက်ရှိအခြေအနေကြောင့် စိတ်ပြောင်းသွားခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ မတူညီပေ။ ယခုအခါတွင် အရာအားလုံးသည် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသည် ရာထူးမှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။ ဤကျောင်းသားများအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကို ကြောက်ရွံ့နေစရာ အကြောင်းရှိမည်နည်း။

ထိုအချိန်က ထိုသူများထဲမှ တစ်ဦးနောက်သို့ မလိုက်သွားခဲ့မိသည်ကို ယခု သူမ နောင်တရနေမိသည်။ ယခုအခါ သူမသည် သူတို့၏ လိပ်စာများကို မသိတော့သဖြင့် သူတို့ ပေါ်လာမည်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေနိုင်သည်။ ကျောင်းတွင် အတန်းများမှာ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုကျောင်းသားများ ကျောင်းသို့ လာမည်လား ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မသေချာတော့ပေ။

သူမရှေ့ရှိ တစ်ခုတည်းသော ရွေးချယ်စရာမှာ ဤလမ်းတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး သူမတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူမသညိး် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ကျောင်းတံခါးဝနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေကာ ကျောင်းသားများစွာ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နေလေသည်။

စောစောပိုင်း ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်အတွင်း ကျောင်းတံခါးဝတွင် လူဦးရေများပြားလာသည်နှင့်အမျှ သူမသည် လူအုပ်ထဲတွင် အလျင်စလို ရှာဖွေလိုက်သည်။ သိမ်းသွင်း၍မရနိုင်သူဟူ၍ မရှိပေ။ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် သူမပေးသော ဈေးနှုန်းအရ ထိုနှစ်ယောက် ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်နေသည်။

သြော်... ပြီးတော့ ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း ရှိသေးသည်။ သူ၏အိမ်သည်လည်း ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။

သူမက အမျိုးသားဆရာတစ်ဦးကို လှမ်းတားပြီး ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာ ကျောင်းအုပ်ကြီးချန် ဘယ်မှာနေလဲဆိုတာ သိလား"

အမျိုးသားဆရာက သူမကို အကဲခတ်လိုက်သော်လည်း သူမကို မမှတ်မိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သူမ၏ အသက်အရွယ်အရ ကျောင်းသူတစ်ယောက်ပုံ မပေါ်ပေ။ သူမက ဆရာမသစ်များ ဖြစ်နေမလား။ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ။ ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်နဲ့ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"

"ဪ... ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဆွေမျိုးဝေးတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့ အဆက်အသွယ်မရတာ နှစ်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်ကိုပြောင်းသွားလဲဆိုတာ မသိတော့လို့ပါ"

"သဘောပေါက်ပြီ" အမျိုးသားဆရာက သူမ၏ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော အမူအရာကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် သူမကို မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းသို့ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "သူက ဟိုးဘက်နားက အဆောက်အအုံအမှတ် ကိုး၊ အခန်းအမှတ် ငါးဆယ့်သုံးမှာ နေတာပါ"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ခဏလောက် နေပါဦး"

လော့လန်က သူ့ကို ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီး ထွက်ခွာတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ထိုအမျိုးသားက သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

"သူ့အိမ်မှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာကို ခင်ဗျား သိလား"

"ကျွန်မ မသိဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အမျိုးသားက ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်ရင်း တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ ဤအချိန်တွင် လမ်းမပေါ်၌ လူရှင်းနေပြီး အလုပ်သွားရမည့် အချိန်လည်း မရောက်သေးပေ။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား အဲဒီရောက်ရင် သိရမှာပါ"

"အာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမ ထပ်၍ကျေးဇူးတင်စကားဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အိမ်တွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သူမ ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည်မှာ သေချာပါသည်။ မကြာသေးမီက အခြေအနေများမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးသာမက လူများစွာတို့သည်လည်း ထိုအနီရောင်အစောင့်တပ်များ၏ ဖြုတ်ချခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

သူပေးလိုက်သော လိပ်စာကို အသုံးပြု၍ သူမသည် ထိုနေရာကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ ကျောင်းအုပ်ကြီး၏ အိမ်မှာ ကျောင်းနှင့် မဝေးလှပေ။ ဝင်ပေါက်တွင် ကြေညာစာရွက်ကြီးတစ်ခုကို ကပ်ထားသဖြင့် ရှုပ်ပွနေပုံရသည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ ပွင့်နေပြီး သူမ အထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ဆုံခဲ့သည်။

"ဟဲ့... ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်ကို လာရှာတာပါ"

"ကျောင်းအုပ်ကြီးချန် အိမ်မှာမရှိဘူး။ သူက အခန်းကျဉ်းအမှောင်ထဲမှာ အပိတ်ခံထားရတယ်"

"သူ့အိမ်မှာ ဘယ်သူတွေ ရှိသေးလဲရှင်"

"သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ ရှိတာပေါ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်၊ သူတို့ ဘယ်အခန်းမှာ ရှိနေလဲဆိုတာလေး ပြောပြပေးလို့ ရမလား"

"ရပါတယ်။ အရှေ့ဘက်အခန်းမှာ အခန်းသုံးခန်းရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဟိုးဘက်မှာ အရှေ့ဘက်ဘေးအခန်း ရှိတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အန်တီ"

လော့လန်၏ အပြောအဆိုမှာ အလွန်ချိုသာသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးက သူမကို အချက်အလက်များ လိုလိုလားလား ပေးခဲ့သည်။ သူမသည် အရှေ့ဘက်အခန်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ သွားလိုက်ပြီး တံခါးကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။

အထဲတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ကုလားထိုင်ပေါ်၌ ထိုင်နေသည်။ အသံကြားသောအခါ သူမ တုန်လှုပ်သွားပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏မျက်နှာပေါ်၌ ထိတ်လန့်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လွင်နေသည်။ သူမ၏ အသံမှာ အလွန်ယဉ်ကျေးသော်လည်း အကြောက်တရားများ စွက်နေသည်။

"ဘယ်သူ့ကို လာရှာတာလဲ"

"အစ်မက ကျောင်းအုပ်ကြီးချန်ရဲ့ ဇနီး ဖြစ်ရမယ်"

"ငါတို့... ငါတို့ ကွာရှင်းတော့မှာပါ"

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ကျွန်မက အနီရောင်အစောင့်တပ်က မဟုတ်ပါဘူး"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှသာ အမျိုးသမီးမှာ အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လော့လန် ကိုင်ထားသော အိတ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ အိတ်မှာ အလင်းမပေါက်သော ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသဖြင့် အတွင်း၌ မည်သည့်အရာများ ပါဝင်သည်ကို မမြင်နိုင်ပေ။

"စကားပြောဖို့ အထဲဝင်လာလို့ ရမလား"

"ရပါတယ်။ ဝင်လာခဲ့ပါ"

ယခုကဲ့သို့ အချိန်ကာလမျိုးတွင် မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်တိုအောင် မလုပ်ရဲပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ဝန်ပိနေသော ကုလားအုတ်တစ်ကောင်ကို လဲကျသွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လော့လန်သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူမကိုင်ထားသော အိတ်ကို စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။ အချိန်သည် တန်ဖိုးရှိလှသဖြင့် သူမသည် စကားကို လှည့်ပတ်မပြောနေတော့ပေ။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ ခေါက်ဆွဲများနှင့် ကြက်ဥများကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး လိုရင်းကိုသာ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ ကျိုးမင်းရှန် အကြောင်းကို သူမ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုအခြေအနေကို သိရှိထားပုံရသည်။

"ငါ့ယောက်ျားကို စွင်းတုန်အကြောင်း ဖော်ထုတ်စေချင်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီ မျက်မြင်သက်သေ ကျောင်းသားတွေရဲ့ နာမည်တွေကို အစ်မ ပြောပြနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ သက်သေ ပိုများများရှိတာက အရေးကြီးတယ်လေ"

သူတို့မိသားစုသည် လက်ရှိတွင် ဒုက္ခရောက်နေပြီး သူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံး သိမ်းဆည်းခံထားရသည်။ အမျိုးသမီးတွင် စားနပ်ရိက္ခာများ လိုအပ်နေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့နံနက်စာအတွက်ပင် လုံလောက်မည်မဟုတ်ပေ။ လော့လန် ရောက်လာချိန်တွင် မည်သူ့ထံမှ ချေးငှားရမည်ကို သူမ စဉ်းစားနေဆဲဖြစ်သည်။

"လောင်ချန်ကတော့ ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အရင်က သူ အဲဒီအကြောင်း ပြောတာကို ငါ ကြားဖူးတယ်။ ငါ စွင်းထုံရဲ့ အဖေကိုလည်း တွေ့ဖူးတယ်" သူမက စားပွဲပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ယောက်မ... ဒါဆို အဆင်ပြေသွားပြီပေါ့"

"စိတ်မပူပါနဲ့"

မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့အားလုံးသည် တစ်လှေတည်း စီးနေကြသူများဖြစ်သည်။ သန်းများလွန်းလျှင် မကိုက်တော့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ခြင်းသည် အပြစ်ရှိနေစဉ် ကုသိုလ်ယူသည့် နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ယခင်က ထိုဖြစ်ရပ်ကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့သော စွင်းတုန်၏ ဖခင်အပေါ်သို့သာ အပြစ်အားလုံး ပုံချလိုက်ခြင်းမှာ သင့်လျော်ပုံပေါ်သည်။ အမှန်တရား ပေါ်ပေါက်လာမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် အမျိုးသမီး၏ အမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်ရသလောက် သူမသည် အကြောင်းသိသော ကျောင်းသားများကို သွားရောက်ရှာဖွေမည်ဖြစ်ပြီး ယခင်က နှုတ်ပိတ်ခံခဲ့ရသူများသည် ယခုအခါတွင် သေချာပေါက် ထွက်ပေါ်လာကြမည်ဖြစ်သည်။

အမျိုးသမီးက လိုလိုလားလား သဘောတူခဲ့သော်လည်း လော့လန်သည် ဖိအားများအားလုံးကို သူမအပေါ်သို့ ပုံမချခဲ့ပေ။ ထွက်လာပြီးနောက် သူမသည် ရည်မှန်းထားသူကို ထပ်စောင့်ဆိုင်းရန် ကျောင်းတံခါးဝသို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ထိုအမျိုးသားကျောင်းသားကို ကံကောင်းထောက်မစွာ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟေး... ခင်ဗျား မှတ်စုစာအုပ်တွေ လာရောင်းပြန်တာလား"

"မဟုတ်ပါဘူး"

အမျိုးသားကျောင်းသားနှင့်အတူ ကျဉ်းမြောင်းသော လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲသို့ ဝင်သွားပြီးနောက် သူမက အခြေအနေကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သက်သေထွက်ဆိုရန် မလာနိုင်ပါဘူးဟု အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုခဲ့သူမှာ ယခုအခါ ရှေ့ထွက်လာရန် စိတ်အားထက်သန်နေပုံရသည်။

သူက ရယ်မောကာ မျက်လုံးများတွင် လောဘရမ္မက်အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လော့လန်က သူ့ကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခိုင်းစရာ မလိုတော့ပေ။ သူ ဆိုလိုသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။

"ကျွန်တော် စွင်းတုန်အကြောင်း ဖော်ထုတ်မယ်။ ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ သက်သေထွက်ဆိုချင်တဲ့သူတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့..."

သိပ္ပံစိတ်ကူးယဉ် အာကာသယာဉ်ပုံစံပါရှိသော မျက်နှာဖုံးအမာနှင့် မှတ်စုစာအုပ်တစ်အုပ်ကို သူမ ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ကောင်လေးက လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်ကို သူမ မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက မေးခွန်းထုတ်နေသော သူ၏အကြည့်များနှင့် ဆုံမိချိန်တွင် ထိုစာအုပ်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

"မင်းကို မှတ်စုစာအုပ် ငါးအုပ် ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီကိစ္စကို အရင်ရှင်းပေးရမယ်"

"အိုကေ၊ ကျွန်တော် အဖော်တစ်ယောက် ရှာလိုက်မယ်။ အဲဒါဆို အဲဒီမှတ်စုစာအုပ် ငါးအုပ်လုံးက ကျွန်တော်တို့အပိုင်ပဲ"

"လူများလေ ပိုကောင်းလေပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် ပိုပြီး ယုံကြည်နိုင်စရာ ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမဲ့..."

"ကျောင်းသားလေး၊ ဒါက တစ်ခါတည်း အပေးအယူလုပ်တဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ဘူးနော်"

"နောက်ပိုင်းရော ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရှိဦးမှာလား"

"သေချာပေါက် ရှိမှာပေါ့၊ ပြီးတော့ ငါ့အတွက် မင်းက ရောင်းပေးလို့ ရသေးတယ်လေ"

"နားလည်ပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေ။ အခုပဲ လူသွားရှာလိုက်ဦးမယ်"

အမျိုးသားကျောင်းသားက လမ်းကြားလေးထဲမှ ပြေးထွက်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း ပြန်လှည့်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ ဘယ်နေရာမှာ၊ ဘယ်အချိန် တွေ့ကြမလဲ"

သူက တော်တော်လေး ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။ လော့လန် ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဒီနေရာမှာပဲ၊ ဒီည ကိုးနာရီ"

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်တော် အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

လော့လန်သည် ယနေ့ အလုပ်သွားရမည်ဖြစ်၍ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အိမ်သို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ထွက်သွားသည်မှာ နှစ်နာရီကျော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး ပြန်ရောက်လာသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် ယောက္ခမတို့က သူမကို စပ်စုချင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

"မင်း ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ"

"ကျွန်မ ဒီအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်တာပါ" သူမက မေးခွန်းကို လွှဲချကာ ဖြေလိုက်သည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ထပ်၍ စကားစလာသည်။

"မင်း တကယ်ပဲ ဘာသွားလုပ်တာလဲ"

"အဲဒီတုန်းက မျက်မြင်သက်သေ နှစ်ယောက်ကို ကျွန်မ ရှာတွေ့ခဲ့တယ်၊ ဒီနေ့ သူတို့ ထွက်ဆိုပေးဖို့ သဘောတူလိုက်ပြီ"

"မင်း သူတို့ကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလား"

"ဟုတ်တယ်။ ရှင်ကော ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာမတွေ့ဘူးလား"

"ကိုယ် သူတို့ကို ဖျောင်းဖျဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။” အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ “သူတို့ကို ယုံကြည်လာအောင် မင်း ဘာသုံးပြီး လုပ်လိုက်တာလဲ"

"အကျိုးအမြတ်တွေလေ"

"မင်္ဂလာခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ အားလုံးပြီးသွားတော့ မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရှိနေသေးလို့လဲ"

"အရင်တုန်းက ကျွန်မ နည်းနည်း စုထားတာလေး ရှိလို့ပါ"

သူက တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နောက်မှ ကိုယ် မင်းကို ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်"

"ဘာလို့ ကျွန်မကို အားနာနေရတာလဲ။ ကျွန်မတို့က မိသားစုတွေပဲဟာ"

သူ ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကြင်နာမှုကို သတိရကာ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဇနီးဖြစ်သူသည် အဓိကသက်သေများကို သိမ်းသွင်းပြီးဖြစ်၍ သူ၏ဘက်တွင်လည်း ပြင်ဆင်မှုအချို့ ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။ သူသည် နံနက်စာမစားတော့ဘဲ ပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။

သားဖြစ်သူ ကမန်းကတမ်း ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ယောက္ခမဖြစ်သူက ချွေးမဖြစ်သူအား မေးလိုက်သည်။ "လန်အာ... ချင်းရှန်က ဘာတွေ အလုပ်များနေတာလဲ"

"အလုပ်မှာ ကိစ္စလေးတွေ ရှိလို့ စောစောသွားရမယ်လို့ ပြောသွားတယ် အမေ"

"ဪ... အေးပါ။ အဲဒါဆိုလည်း စားကြရအောင်"

လော့လန်သည် သူမ၏ခင်ပွန်းကဲ့သို့ပင် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပြီး ထွက်လာချိန်တွင် ပေါက်စီတစ်လုံး ယူလာခဲ့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် အဝေးကြီးသို့မသွားဘဲ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အိမ်နီးချင်းများထံသို့သာ သွားရောက်ခဲ့သည်။

သူတို့၏ ခြံဝင်းထဲတွင် အိမ်ထောင်စု လေးစုရှိသည်။ သူတို့က အဓိကအခန်းတွင် နေထိုင်ကြပြီး အရှေ့ဘက်အခန်းတွင်မူ လူငယ်ပိုင်းအရွယ် မိသားစုဝင် လေးဦး နေထိုင်ကြသည်။ ထိုအိမ်မှ ဇနီးဖြစ်သူမှာ ပွင့်လင်းရိုးသားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမသည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က တောင်ဘက်အခန်းမှ အမျိုးသမီးနှင့် ဖြစ်ပွားသောကိစ္စတွင်ပင် လော့လန်ကို ကူညီပေးခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ အရှေ့ဘက်အခန်းသို့ အရင်ဆုံး သွားခဲ့သည်။

"အစ်မ ထမင်းစားနေတာလား"

"ဟေး... လော့လန် လာလေ။ လာ... တစ်လုပ်လောက် စားပါဦး"

"မစားတော့ပါဘူး အစ်မ၊ ညီမ အိမ်မှာ ပေါက်စီတွေ ရှိပါတယ်"

"တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

"အစ်မ မနေ့ညက တစ်ခုခု ကြားမိသေးလား"

"အေး... နင် မပြေးနဲ့လို့ အော်နေတာကိုတော့ ကြားသားပဲ။ ငါ့ယောက်ျားတောင် ဘာဖြစ်လဲဆိုတာ ထကြည့်သေးတယ်။ မနေ့ညက ဘာဖြစ်တာလဲ"

"ကျွန်မတို့အိမ်ထဲကို လူတစ်ယောက် ခိုးဝင်လာလို့လေ။ ကျွန်မတို့ လိုက်ပေမဲ့ မမိလိုက်ဘူး။ အဲဒါ မနေ့ညက ခြံတံခါးကို ဘယ်သူပိတ်လဲဆိုတာ သိချင်လို့ပါ"

ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ခင်ပွန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်ရာ သူက ပြန်ဖြေသည်။

"ငါပဲ ပိတ်ခဲ့တာပါ။ ငါ ဒုတိယဆိုင်းဆင်းပြီး ညဆယ်နှစ်နာရီလောက်မှာ အိမ်ပြန်ရောက်တယ်။ သူက တံခါးလာဖွင့်ပေးလို့ ငါဝင်ပြီးတာနဲ့ ပြန်ပိတ်လိုက်တာ"

လော့လန် ထပ်မေးလိုက်သည်။"သေချာလို့လား"

"သေချာတာပေါ့။ ငါကိုယ်တိုင် ပိတ်ခဲ့တာပဲ၊ ငါမသိဘဲ နေမလား"

သူမသည် ဖောက်ထွင်းသူနောက်သို့ လိုက်နေသည့်အချိန်မှာ ညနှစ်နာရီဝန်းကျင်ဖြစ်ပြီး သူကတော့ သန်းခေါင်ကျော်မှ အိမ်ပြန်ရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချိန်သည် နောက်ဆုံးဆိုင်း အချိန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်ထွက်မည့်သူဟူ၍ ညဆိုင်းဆင်းရသူများသာ ရှိနိုင်ပြီး သူတို့သည်လည်း စောစောထ၍ ပြန်လာကြရသူများ ဖြစ်သည်။

သူမသည် သူတို့၏ သမီးနှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၁၁ နှစ်နှင့် ၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်များ ဖြစ်သည်။ ထိုကလေးမလေးများသည် စူးစမ်းလိုဟန် ရှိသော်လည်း သူတို့မိခင်၏ စောင့်ကြည့်မှုအောက်တွင် မလိုအပ်ဘဲ စကားမပြောရဲကြပေ။ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်နေပြီး စူးစမ်းလိုစိတ်မှအပ အခြားအရာ မရှိပေ။

ဒါဆိုလျှင် ထိုညက တံခါးကို မည်သူ ဖွင့်ပေးခဲ့သနည်း။

ထိုအမျိုးသားက သတိပေးလိုက်သည်။ "ငါတို့ ဝင်းတံခါးက အတွင်းကနေ ဂျပ်ထိုးထားတာ။ ဒါကို အပြင်ကနေ ပစ္စည်းကိရိယာတွေသုံးပြီး ဖွင့်လို့မရဘူး"

ဤခြံတံခါးသည် နေထိုင်သူအားလုံး၏ လုံခြုံရေးအတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ မည်သူမျှ ခက်ခဲနေသည့် အခြေအနေကို ပို၍ဆိုးရွားအောင် မလုပ်လိုကြပေ။

"လာလေ။ ငါ မင်းနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်။ ဝင်းထဲကလူတွေကို အကုန်စုပြီး မေးကြည့်ကြတာပေါ့"

"မလိုပါဘူး၊ ကျွန်မဘာသာပဲ မေးကြည့်လိုက်ပါ့မယ်။ အဖြေရဖို့ကတော့ မသေချာပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကိုတော့ ကျွန်မ အကဲခတ်လို့ရတာပေါ့"

"ဒါဆိုလည်း ပြီးရောလေ"

အရှေ့ဘက်အခန်းမှ မိသားစုမှာ လိမ်ညာနေသည့် အရိပ်အယောင်မရှိသဖြင့် သူတို့အား သံသယစာရင်းမှ ဖယ်ထုတ်ထားနိုင်သည်။ သူမသည် ဆက်၍ တောင်ဘက်အခန်းသို့ သွားရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ သူမ အရှေ့ဘက်အခန်းမှ ထွက်လာသည်နှင့် ဝင်းအတွင်း၌ တောင်ဘက်အခန်းမှ အဘွားအိုနှင့် တိုးခဲ့သည်။ ထိုအဘွားအိုမှာ ရေပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ထားသော်လည်း အရှေ့ဘက်အခန်း၏ တံခါးနှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင် ရပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။