အခန်း (၃၆)

သူမ၏ ယောက္ခမမှာ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ လန်အာ"

"ကျွင်းဟွေ့ ဘယ်သွားတာလဲ။ ဘာလို့ အခုထိ ပြန်မလာသေးတာလဲ"

"အေးလေ... ဘာလို့ ပြန်မလာသေးတာလဲ မသိဘူး။ သူငယ်ချင်းဆီ သွားမလို့ဆိုပြီး ထွက်သွားတာ အခုဆို တစ်နာရီလောက် ရှိပြီ"

သူမ၏ ယောက္ခမကလည်း ပြောခဲ့သည်။ ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ကျိုးချင်းရှန်လည်း ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူက ဘာမှ ထွေထွေထူးထူး မပြောပေ။ သူမသည် မည်သူ့ကိုမျှ လက်ပူးလက်ကြပ် မမိခဲ့သလို အဝေးကလည်း အတည်မပြုနိုင်သဖြင့် ထိုကိစ္စကို မပြောတော့ဘဲ မျက်နှာသစ်ရန် ရေခပ်ရန် မီးဖိုချောင်သို့ သွားခဲ့သည်။

"အလုပ်ကော အဆင်ပြေခဲ့ရဲ့လား" ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမ၏ ခွက်ထဲသို့ ရေနွေး လောင်းထည့်ပေးရင်း မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေတယ်လို့ပဲ ပြောရမှာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ရန်ပွဲတစ်ခုကို တားနိုင်ခဲ့တာပဲ"

"ဒီအလုပ်က နည်းနည်းတော့ သိပ်ပြီး အရာမရောက်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား"

"ရပါတယ်။ ဒါက အမျိုးသမီးရေးရာ ကိစ္စတွေပဲလေ၊ ဒီလိုမျိုး ကိစ္စလေးတွေ ပြောရတာပဲ" အတင်းအဖျင်းပြောခြင်းမှလည်း ရမှတ်များ ရရှိနိုင်ပြီး အပေါ်ယံတွင် ရန်ဖြစ်မှုများဟု ထင်ရသော်လည်း အိမ်ထောင်စုတစ်ခုချင်းစီ၏ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားကြသည်။ စနစ်ကတော့ ဒါကို တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားနေသည်။

"မင်း ခုနက အလောတကြီး ပြန်ဝင်လာတာ။ ကျွင်းဟွေ့နဲ့ ပတ်သက်ပြီး တစ်ခုခု ဖြစ်လို့လား"

"ခုနက လမ်းမှာ လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဝေးကဆိုတော့ အဲဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲဆိုတာ သေချာ မမြင်လိုက်ရဘူး"

"နောက်တစ်ယောက်က ယောက်ျားလား"

"အင်း..." လော့လန်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ထိုသို့ ပြောနေရင်းမှ သူမသည် ယနေ့ သူ၏ အလုပ်ခွင်သို့ သွားခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။

"ရှင့်ရဲ့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က ပြောတာတော့ ရှင့်ကို တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ကြည့်နေပုံပဲတဲ့။ သတိထားနော်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထိုအမျိုးသားက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ “ကိုယ်သိတယ်” ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ မျက်နှာသစ်ပြီးသည့်တိုင် အိပ်ရာမဝင်ကြသေးပေ။ သူတို့သည် ကျိုးကျွင်းဟွေ့ကို အဓိကအခန်းထဲတွင် စောင့်နေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူမသည် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်ဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသည်။

"ဘယ်သွားနေတာလဲ" ကျိုးချင်းရှန်၏ အသံက သူမကို လန့်သွားစေသဖြင့် ကျိုးကျွင်းဟွေ့မှာ တုန်တက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်မှ မသွားပါဘူး"

"ခုနက နင့်အစ်မက လမ်းမှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တွေ့ခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒါ နင်လား"

"မဟုတ်ပါဘူး။ ညီမ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာ ဆွယ်တာထိုးတာ သွားသင်နေတာပါ။ အစ်မက ဘယ်မှာ တွေ့ခဲ့လို့လဲ"

သူမ အမြင်မှားခြင်းလားဟု လော့လန်က သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်သည်။ အဝတ်အစားများမှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသလိုပင်။ သူမ ရောက်ခါစဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ အစ်မနှင့် သိပ်မရင်းနှီးသေးပေ။ သူမ တကယ်ပင် အမြင်မှားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

"အရှေ့ဘက်က လမ်းကြားလေးမှာပါ။ ညီမလေးပဲ ထင်လို့။ အစ်မ အမြင်မှားတာ ဖြစ်မှာပါ"

"ညီမက အဲဒီလောက်အထိ မမိုက်ပါဘူး။ ညဘက်ကြီး လမ်းပေါ်မှာ ယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ဘာလုပ်နေမှာလဲ"

"နင် မဟုတ်ရင်လည်း ပြီးတာပါပဲ" ကျိုးချင်းရှန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "သွား... မျက်နှာသွားသစ်တော့"

သူမသည် ရေသောက်ရန်အတွက် မီးဖိုချောင်သို့ အသွားတွင် ကျိုးချင်းရှန်က သူ့မိခင်နှင့် စကားပြောနေခဲ့သည်။

"ကျွင်းဟွေ့က အသက်ကြီးလာပြီ၊ အမေ... သူ့အတွက် သင့်တော်မယ့်သူ ရှာပေးဖို့ အမေ့ညီမနဲ့ စကားပြောကြည့်ပေးလို့ ရမလား"

"ကောင်းပြီ၊ အမေ မှတ်ထားလိုက်မယ်"

မေမေကျိုးက သက်ပြင်းချပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ချင်းရှန်၊ စွင်းတုန်က တကယ်ပဲ ကွပ်မျက်ခံရမယ်လို့ မင်းထင်လား"

သူ့မိခင်မှာ ဤကိစ္စအတွက် စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျိုးချင်းရှန်က သူမကို နှစ်သိမ့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "သူ သေချာပေါက် ကွပ်မျက်ခံရမှာပါ"

"ဒါဆိုရင်တော့ အမေ စိတ်အေးရပြီ။ မင်း ဒါကို စောစောစီးစီး သိနေတာလား။ ဘယ်လိုသိတာလဲ၊ ပြီးတော့ အမေ့ကို ဘာလို့ မပြောခဲ့တာလဲ"

သူမ စကားပြောနေစဉ်တွင် အမူအရာမှာ ပျာပျာသလဲ ဖြစ်လာသည်။ လော့လန်က သူမအတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်ကို အမြန်ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။

"အမေ စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့ဦး။ အမေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ ကျွန်မတို့ မပြောခဲ့တာပါ။ အခုတော့ ရာဇဝတ်ကောင်က တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရတော့မှာဆိုတော့ အမေ စိတ်သက်သာရာ ရသင့်ပါပြီ"

သူမ စကားပြောနေစဉ် မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ သူမသည် သားသမီးများကို စိတ်မပူစေလိုသဖြင့် တစ်ညလုံး စိတ်ခံစားချက်များကို အောင့်အောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ စိတ်မှာ များစွာ တုန်လှုပ်နေခဲ့ပြီး စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိရန်အတွက် ဤဖိအားများကို လွှတ်ထုတ်ပစ်ရန် လိုအပ်နေခဲ့သည်။

"ငါ့ရဲ့ မင်းရှန်လေး နောက်ဆုံးတော့ အေးအေးချမ်းချမ်း အနားယူနိုင်တော့မယ်"

"အမေ ငိုချင်ရင် ငိုလိုက်ပါ"

ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် လိုအပ်ကြောင်းနှင့် စနစ်တကျ ထုတ်ဖော်ခြင်းက ပြန်လည် နာလန်ထူမှုကို အထောက်အကူပြုနိုင်ကြောင်း ဆရာဝန်ထံမှ ကျိုးချင်းရှန် ကြားဖူးထားသည်။

သားဖြစ်သူ၏ စကားကြောင့် အမျိုးသမီးကြီး အကြာကြီး အောင့်ထားခဲ့သော စိတ်ခံစားချက်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။ သူမသည် လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်ကာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးခဲ့သည်။ သူမ၏ ကလေးဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားကတည်းက သူမသည် အချိန်တိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်ဖြင့် နှိပ်စက်ခံခဲ့ရသည်။ ယနေ့တွင် လူသတ်သမားကို နောက်ဆုံး၌ ဖမ်းမိခဲ့ပြီဖြစ်ကာ တရားမျှတမှုကလည်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လော့လန်နှင့် သူမခင်ပွန်းတို့မှာ သူမ၏ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရှိနေပေးခဲ့ကြသည်။ ဆူညံသံကို ကြားသဖြင့် ကျိုးကျွင်းဖန်လည်း အခြားအခန်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာ လက်ကိုင်ပဝါကို ကိုင်ကာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ငိုပုံမှာ သူမမိခင်နှင့် ထပ်တူပင် ဖြစ်သည်။

လော့လန်မှာ ဤမိသားစုထဲသို့ မကြာသေးမီကမှ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ထိုသူတို့လောက် မပြင်းထန်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ ယောက်မလေးကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်နေမိသည်။ ကျိုးကျွင်းဖန်၏ နုနယ်သွယ်လျသော ပုံစံမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုမျှလောက် နုနယ်လှပသော်လည်း ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ခေတ်ကာလထဲတွင် ပိတ်မိနေရှာသည်။

"ကဲ တော်ပြီ၊ မငိုနဲ့တော့"

ကျိုးချင်းရှန်က သူ့ညီမကို နှစ်သိမ့်ရန် ထရပ်လိုက်ရာ ကျိုးကျွင်းဖန်က သူ့အစ်ကို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မျက်နှာအပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေဆဲဖြစ်သည်။

"အစ်ကို... အစ်ကို နေကောင်းအောင် နေရမယ်နော်။ အဖေလည်း မရှိတော့ဘူးဆိုတော့ အစ်ကိုကပဲ ညီမတို့ရဲ့ အားကိုးရာပါ"

"အင်းပါ၊ အစ်ကို အဆင်ပြေမှာပါ။ မငိုနဲ့တော့။ ညီမလေး ဒီလို ဆက်ဖြစ်နေရင် အမေလည်း ငိုတာ ရပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အင်း"

ထိုမိန်းကလေးက မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သူမမိခင်၏ ဘေးသို့ လျှောက်သွားသည်။

"အမေ... မငိုပါနဲ့တော့။ ဒါက အမေ့အပြစ် မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့။ အဲ့ဒီလူက အရမ်း ဆိုးလွန်းတာပါ။ ကျောင်းမှာလည်း အတန်းဖော်တွေကို ခိုးပြီး ခဏခဏ နှိပ်စက်တတ်တယ်။ ဘယ်သူမှလည်း သူ့ကို ဘာမှ မလုပ်နိုင်ကြဘူး"

သားအမိနှစ်ယောက် ဖက်ကာ ငိုကြွေးနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်ရည်များထဲတွင် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ လော့လန်နှင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းတို့မှာ သူတို့ စိတ်ငြိမ်သွားသည်အထိ ဘေးတွင် ရှိနေပေးခဲ့ပြီးနောက် အိပ်ရန် မိမိတို့ အခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူမသည် စောင်ကို ဆွဲလှန်ကာ အဝတ်အစားများ လဲလှယ်ပြီး ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

"ရှင့်ညီမလေးက အမြဲတမ်း ဒီလိုပဲလား"

"အင်း။ သူက ကြောက်တတ်ပြီး နူးညံ့တယ်။ အဖေ ရှိတုန်းက သူ့ကို အရမ်း အလိုလိုက်ခဲ့တာ"

"သူမ အခု အထက်တန်း တတိယနှစ် ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်။ အခု သူ့ကို ဘာဆက်လုပ်ပေးရမလဲ။ အရာအားလုံးက ရှုပ်ထွေးနေပြီး ဖြေရှင်းရမယ့် အလုပ်တွေကလည်း အများကြီးပဲ"

"သူမ ကျောင်းပြီးတဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ မလောပါနဲ့ဦး"

"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ထပ် တစ်နှစ်နီးပါး လိုသေးတယ်လေ။ သူမ ကျောင်းတက်တာ နောက်ကျခဲ့လို့ နှစ်သစ်ကူးရင် သူမက ဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိတော့မယ်"

"ဘာလို့ သူ့အသက်ကို ပြောနေတာလဲ။ သူမကို အိမ်ထောင်ချပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာလား"

"သင့်တော်တဲ့သူမှ မရှိတာ"

"သူမက အရမ်း လှတာပဲ။ သူ့ကို သဘောကျတဲ့ အတန်းဖော်တွေရော မရှိဘူးလား"

"အရင်ကတော့ သူမကို ရည်းစားစာ ရေးတဲ့ အတန်းဖော် တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် သိသွားပြီး သူ့ကို ဆုံးမလိုက်တယ်။ အခုတော့ သူ့ကို ပိုးပန်းတဲ့သူ ရှိမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး"

"ကျွန်မ သိသားပဲ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးကို လူတွေက ဘယ်လိုလုပ် သတိမထားမိဘဲ နေမှာလဲ"

"ဒီနေ့က လူကိုလည်း ကိုယ် သတိထားဖို့ လိုတယ်"

"ရှင်လည်း သူ ကျွင်းဖန်ကို စိတ်ဝင်စားနေတယ်လို့ ထင်လို့လား"

"အဲ့ဒီလို လူမျိုးတွေက ကိုယ်တို့ညီမနဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

"ကျွန်မတို့ စောင့်ကြည့်ရမယ်။ အဲ့ဒီလို လူစားမျိုးတွေက အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းဘဲ ရက်စက်တတ်ကြတယ်"

"အခု မြို့က အဲ့ဒီလို လူမျိုးတွေရဲ့ လက်ထဲမှာပဲ။ တကယ်လို့ အခြေအနေက ဆိုးလာရင် ကျွင်းဖန်ကို ကျေးလက်တောရွာဆီ ပို့လိုက်ရလိမ့်မယ်"

လော့လန်က ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်လို ဟာသတွေ ပြောနေတာလဲ? ကျွင်းဖန်ရဲ့ နုနယ်တဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ တောရွာမှာ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နိုင်မှာလဲ။ နေပူထဲမှာ အဲ့ဒီလို ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို သူ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီလို လူမျိုးတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရရင်ကော။ သူ့အတွက် တောရွာသွားပြီး နေပူစာ လှုံတာက ပိုကောင်းနိုင်တယ်"

"မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူတို့ကို ဘယ်သူမှ မထိန်းကျောင်းနိုင်ကြဘူးလား"

"ကိုယ် မြင်သလောက်တော့ မရှိဘူး"

"အခုတော့ ဒါကို စိတ်မပူပါနဲ့ဦး။ အဲ့ဒီလူက စိတ်တောင် ဝင်စားချင်မှ ဝင်စားမှာပါ။ တကယ်လို့ စိတ်ဝင်စားရင်တောင် အခြေအနေပေါ် မူတည်ပြီး ရင်ဆိုင်ကြတာပေါ့"

"အင်း"

သူက နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ကံကြမ္မာက သူတို့ကို ဘယ်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ပေ။

"နောင်မှာ သူ တောရွာသွားဖို့ လိုလာရင် မင်းတို့ရဲ့ အဖွဲ့ဆီ ရောက်အောင် ကိုယ် စီစဉ်ပေးမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ မင်းကို အကူအညီ တောင်းရလိမ့်မယ်"

"ကျွန်မတို့ အဖွဲ့ဆီသာ လာနိုင်ရင်တော့ အဆင်ပြေတယ်။ ကျွန်မ မိသားစုက သူ့ကို သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်မှာပါ။ ကျွန်မက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ရဲ့ ဇနီးနဲ့လည်း ရင်းနှီးတယ်။ သူ့ကို အလုပ်သက်သာတဲ့ နေရာမှာ ထည့်ပေးဖို့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို ကျွန်မ ပြောပေးလို့ ရပါတယ်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဒါတွေ ပြောမနေပါနဲ့၊ ဒါက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာပဲလေ"

သူတို့နှစ်ဦး စိတ်ချင်း တူညီသွားကြသဖြင့် စိတ်မှာ ပို၍ တည်ငြိမ်သွားကြသည်။ သူက စိုးရိမ်စရာများကို သူမနှင့် အများကြီး ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးအိမ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

"အိပ်ကြရအောင်"

နောက်တစ်နေ့ လော့လန် အလုပ်သို့ ရောက်သောအခါ အစ်မလျိုက အနားသို့ ရောက်လာသည်။

"ဟေ့... မနေ့က ကျောင်းက လူသတ်မှုအကြောင်း ကြားပြီးပြီလား"

"ကြားပါတယ်။ သေဆုံးသွားတဲ့သူက ကျွန်မရဲ့ မတ်လေးလေ"

"တကယ်လား" အစ်မလျိုမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး လုံးဝ ထိတ်လန့်သွားရှာသည်။ "မနေ့က ငါ အလုပ်မလာဖြစ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်နီးနားချင်းတွေဆီက ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒါက မနှစ်က ဖြစ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဖုံးဖိထားခဲ့တာတဲ့၊ အခုမှ ပေါ်လာတာလို့ ပြောကြတယ်။ သူတို့က အထက်တန်း ကျောင်းသားလေးတွေပဲ ရှိသေးတာ။ ဒီလောက် ရက်စက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားမိဘူး"

"ဒီဘက်ခေတ်မှာ အထက်တန်းကျောင်းသားတွေက တော်တော်လေး ရက်စက်နိုင်ကြတယ်"

"ဟုတ်ပါ့"

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်တွင် ဒါရိုက်တာလျိုက လက်ဆွဲအိတ်ကို ကိုင်ကာ ဝင်လာခဲ့သည်။ လော့လန်က အဝတ်စဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီး ရုံးခန်းထဲရှိ ရေအိုးကို ဖြည့်ပေးလိုက်ကာ မနေ့က ကွင်းဆင်းခဲ့သော ကိစ္စကို သူ့ထံ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီလူက အရက်သောက်တဲ့ အကျင့်ကို မပြင်သေးဘူး၊ ပြီးတော့ ကလေးသုံးယောက်ရှိတဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးကလည်း သူ့ကို မကွာရှင်းနိုင်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြာကြီး အကြံပေးခဲ့ပေမဲ့ ထိရောက်မှု သိပ်ရှိမယ် မထင်ဘူး"

ဒါရိုက်တာလျိုက ပြုံးပြီး သူမကို လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါကို သိပ်ပြီး အလေးအနက် မထားပါနဲ့၊ မင်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးရင် ရပါပြီ။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ကွာရှင်းဖို့ ဆန္ဒမရှိသရွေ့တော့ အပြင်လူတွေဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော်တို့မှာ ဩဇာညောင်းမှု သိပ်မရှိဘူး။ မင်းက အရမ်း စိတ်ပူနေရင် ကိုယ်ပဲ စိတ်ပျက်ရလိမ့်မယ်"

"နားလည်ပါပြီ"

"ဒါနဲ့... အရင် အစီရင်ခံစာတွေကို ပြန်စုစည်းပေးပါ။ ကျွန်တော် အလိုရှိလို့"

"ဘယ်အချိန်က အစီရင်ခံစာတွေလဲ"

"လဆန်းပိုင်းကဟာတွေ"

"ကောင်းပါပြီ"

ရုံးခန်းထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေစဉ် လော့လန်သည် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အတင်းအဖျင်း စကားများကို နားထောင်နေခဲ့သည်။ သူမ နားမလည်သည့် အရာရှိတိုင်း အစ်မလျိုကို မေးလေ့ရှိသည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်ရင်း သင်ယူနေခဲ့သဖြင့် တစ်နေ့တာမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် သူမသည် အကြောင်းပြချက်ပေးကာ ခွင့်ခဏယူပြီး တောင်ဘက် မြောင်းကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ လူအုပ်ကြီးထဲတွင် သူမ၏ ယောက္ခမနှင့် ယောင်းမတို့ကို ရှာဖွေရန် များစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည်။ ကျိုးကျွင်းဖန်မှာ ထိတ်လန့်နေပုံရပြီး မူလက သူမမိခင်၏ နောက်တွင် ပုန်းနေခဲ့ရာ လော့လန်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ နောက်တွင် ပုန်းရန် ကြိုးစားနေပြန်သည်။

"အစ်မ... သွေးတွေ ထွက်လာမှာလားဟင်"

"ကြောက်ရင် မကြည့်နဲ့လေ"

လော့လန်က မူလက သူတို့ကို အိမ်ပြန်ခိုင်းရန် စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသဖြင့် သားအမိနှစ်ယောက် အတူရှိနေခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ယောက်မကို နောက်တွင် ကာကွယ်ထားပေးပြီး မကွပ်မျက်မီ ကျိုးချင်းရှန် ရောက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

ယနေ့တွင် လူအများအပြား အကွပ်မျက်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး လော့လန်က လူအုပ်ထဲတွင် စွင်းတုန် သေချာ ရှာဖွေခဲ့သည်။ သူ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ဖခင်မှာ ရှိမနေပေ။ သူမ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ အနည်းငယ် နောက်ကျခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် ကွပ်မျက်သူများက ချိန်ရွယ်လိုက်ကြသည်။

ဒိုင်း! ဒိုင်း!

အသံများမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး လူအုပ်ကြီးထဲမှ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာကာ ကြောက်တတ်သော လူအချို့မှာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ကြောက်တတ်လျှင် ဤအရာကို ဘာကြောင့် လာကြည့်ကြသနည်း။

အမေကျိုးမှာလည်း သားဖြစ်သူက သူမ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်ထားပေးသဖြင့် အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားမှသာ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဤထောင့်မှကြည့်လျှင် လူများ လဲကျသွားသည်ကိုသာ မြင်ရပြီး အခြား အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို မမြင်ရပေ။

သူမ၏ သားကို သတ်ခဲ့သော လူသတ်သမားမှာ နောက်ဆုံး၌ တရားစီရင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ပြီးနောက် အမေကျိုးမှာ ထပ်၍ငိုကြွေးမိပြန်သည်။ နောက်ဆုံးတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ချင်းမင် ပွဲတော် အချိန်ကျလျှင် သူမ သား၏ ဝိညာဉ်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ နောက်ဆုံးတွင် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

"ငါ့သားလေး... အို... ငါ့သားလေးရယ်..."

"မြေးလေး... တုန်တုန်... ငါ့မြေးလေး..."

စွင်းတုန် မိခင်နှင့် အဘွားဖြစ်သူတို့မှာ ငိုယိုရင်း ရှေ့သို့ တိုးလာကြသော်လည်း သူတို့မှာ စိတ်ထိခိုက်လွန်းသဖြင့် သူ့ထံသို့ မရောက်မီမှာပင် မြေပေါ်သို့ ခွေကျသွားကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့မှာ မတ်တတ်ရပ်ရန်ပင် ခွန်အားမရှိလောက်အောင် အားနည်းနေခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်က တပါးသူတို့၏ စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသံများမှာ ယခုအခါ သူတို့၏ အသံများ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"အမေ မငိုပါနဲ့တော့" ကျိုးချင်းရှန်က သူ့မိခင်ကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

"အမေ အဲ့ဒီတုန်းက အများကြီး ခံစားခဲ့ရတယ်၊ အခုတော့ သူတို့လည်း အဲ့ဒီအတိုင်း ခံစားနေရပြီ။ လူသတ်သမားက သူတို့ လုပ်ရပ်အတွက် ပြန်ပေးဆပ်ရတာပဲ၊ ဒါက သူတို့ စိုက်ခဲ့တဲ့ အသီးကို သူတို့ ပြန်ရိတ်သိမ်းရတာ"

အမေကျိုးမှာ မထိန်းနိုင်အောင် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေစဉ် မြင်ကွင်းအတွင်းရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ သက်မဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ထားကြပြီး ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူတို့မှာ ဆက်လက် အသက်မရှင်နိုင်တော့သကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

အသက်ကြီးသော အမျိုးသမီး၏ အော်ဟစ်သံများမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားပြီး သူမသည် အသာလေး လဲကျသွားသည်။ စွင်းတုန် မိခင်က သူမကို ထိန်းပေးလိုက်ပြီး ဝင်သက်ထွက်သက်ကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

"သူ သေပြီ၊ အမေလည်း သေပြီ။ ကောင်းတယ်... သေသွားတာ ကောင်းတယ်။ အခုတော့ အမေ မြေးလေးဆီ လိုက်သွားလို့ ရပြီ။ သူ့ကို ဒီလောက်ကြီး အလိုမလိုက်ပါနဲ့လို့ ကျွန်မ ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အမေ နားမထောင်ခဲ့ဘူး။ အမေပဲ သူ့ကို သတ်လိုက်တာ၊ ဒါ အမေ့အပြစ်ပဲ!"

လော့လန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ထိုဇနီးမောင်နှံမှာ သူတို့မိခင်ကို တွဲကာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ညနေခင်း နေရောင်ခြည်က သူတို့၏ အရိပ်များကို ရှည်လျားစွာ ဆွဲဆန့်ထားသည်။ သူမ ယောက္ခမ၏ မျက်နှာတွင် မျက်ရည်စများ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်လုံးထဲရှိ နာကျင်မှုများမှာ များစွာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လူသတ်သမားမှာ ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ခံခဲ့ရပြီဖြစ်ရာ ကွယ်လွန်သူကို နှစ်သိမ့်မှု ပေးနိုင်ခဲ့သလို မိသားစုဝင်များ၏ ဒဏ်ရာရနေသော နှလုံးသားများကိုလည်း ကုသပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မဆင်မခြင် ပြုမူလိုသူများအတွက်လည်း သတိပေးချက် တစ်ခုဖြစ်စေခဲ့ကာ မကောင်းမှု လုပ်သူတိုင်းမှာ ဝဋ်လည်မည် ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။